Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Ποιος με κυνηγά;

Η κρίση εγκλωβίζει διαλυμένα ζευγάρια να παραμένουν μαζί και εμποδίζει αγαπημένα ζευγάρια να μείνουν μαζί.
Αυτό είναι και το μέγιστο έγκλημα που υφίσταται η κοινωνία μας.
Δεν ορίζουμε πια τις ζωές μας.

Ένας φίλος, εκεί γύρω στα 30, έχει μείνει άνεργος, άνεργη κι η αγαπητικιά του.
Μου 'λεγε προχθές ότι θα χωρίσουν όπου να 'ναι, γιατί δεν μπορούν, λέει, να μείνουν μαζί, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά.

Εγώ -βλακωδώς ίσως- επέμενα ότι μπορούν να κάνουν λίγη ακόμη υπομονή, γιατί το πιστεύω πράγματι ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουμε στην κρίση να καθορίσει με ποια γυναίκα θα μοιραστούμε τα χρόνια της ζωής μας.

"Δεν μπορεί, του έλεγα, να διαλυθεί ένα ωραίο κι αγαπημένο ζευγάρι λόγω ανεργίας και ανέχειας.
Αυτό δεν το θέλει κανένας θεός".

Αυτός όμως επέμενε: "και τί να κάτσει να κάνει μαζί μου, ρε; Να τρώμε αγάπη; Δεν τρώγεται η ρουφιάνα! Ή μήπως να πηδιόμαστε στα παρκάκια και στις παραλίες αφού δεν έχουμε ούτε κεραμίδι να μείνουμε από κάτω, ούτε πάπλωμα να σκεπαστούμε; Και τα παιδιά τί θα τα ταΐζουμε; Έρωτα;"
Επέμεινα στην άποψη πως οφείλουν να κάνουν υπομονή.
Γιατί, έλεγα η αγάπη τρέφει και το ζευγάρι και τα παιδιά.
Συναισθηματικά επέμεινα.
Γιατί, με τη λογική μου (κι ας μην του το παραδέχτηκα) καταλάβαινα πως είχε δίκιο.
Κι αυτό είναι το χειρότερο: ότι είχε δίκιο.


Μας έχουν διαλύσει τις ζωές.
Μας κατέστρεψαν.
Κι αυτές οι πληγές δε θα επουλωθούν με τίποτα.

Πώς να γιατρευτεί η πληγή του φίλου μου, όταν σε είκοσι χρόνια από τώρα, συναισθηματικά άδειος, θα αναρωτιέται γιατί... και ποιος όρισε τη ζωή του μακριά από την αγαπημένη του;
Ποιος τον εξόρισε σε μια συμβιβασμένη αγκαλιά;
Ποιος εξόρισε εκεί και την αγαπημένη του;
Ποιος υψώνει κυκλώπεια τείχη στην αγάπη;

Ποιος με την, "ελέω Θεού", εξουσία του ανατρέπει ολόκληρες ζωές, ξεθεμελιώνει σπίτια, καταδυναστεύει έρωτες, ξεριζώνει έμβρυα, σφίγγει θηλειές, οπλίζει περίστροφα, μαυρίζει το παρόν και υπονομεύει το μέλλον μας;

Ποιος καριόλης επενδυτής από τα άδυτα του κόσμου ορίζει ποια θα παντρευτούμε, με ποια θα ζήσουμε μαζί και με ποια θα κάνουμε μαζί παιδιά;
Με ποιο δικαίωμα;


Για κάποιους μες στον κόσμο είναι αργά (;)
Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυνηγά;



ΥΓ.: Τοπαραπάνω κείμενο αποτελεί διασκευασμένο σχόλιό μου σε υπέροχο κείμενο του φίλου Μαχαίρη 

14 σχόλια:

  1. Δεν σε καταλαβαίνω σ αυτή την ανάρτηση φίλε μου ματζεστίξ.
    Ποιόν άραγε ενδιαφέρει αν καταστρέφονται σπιτικά, ζωές, αντρόγυνα, ζευγάρια και γκομενικά;
    Τον χοντρό αρχομανή, τον κουτοπόνηρο αδίστακτο, τον παραλυμένο γεροξεκούτη, ή τα αφεντικά τους;
    Πότε επί τέλους θα αντιληφθούμε πως εκεί ψηλά βρίσκεται μια συμμορία απείρως πιο αδίστακτη κι ανάλγητη απ τη μαφία;
    Άσε που δεν διαθέτουν ούτε τη στοιχειώδη ευφυία της. Η μαφία τουλάχιστον, φρόντιζε να σ αφήνει να ζήσεις, αν εκτιμούσε πως υπάρχει ελπίδα να της επιστρέψεις κάτι τις απ αυτά που θεωρούσε πως της ώφειλες.
    Ετούτοι εδώ, σε ξεκάνουν κι αδιάφορο αν σ αφήσουν περιθώριο εξόφλησης, δηλαδή επιβίωσης και προσπάθειας ένταξης και κατά συνέπεια "εξόφλησης".
    Κλείνουν σωρηδόν επιχειρήσεις αυτοαπασχολούμενων. Στ αρχίδια τους και πέντε αυγά τουρκίας. Το ότι η ύπαρξη και μόνον αυτής της ελληνικής ιδιαιτερότητας με τους πολλούς αυτοαπασχολούμενους έλυνε τρόπον τινά το προβλημα της ανεργίας κι απήλασσε το κράτος απ την υποχρέωση να τους βρεί δουλειά, ουδόλως τους απασχόλησε.
    Το να έχεις μια χαραμάδα αισιοδοξίας, να σταθείς μαζί με κάποιον άλλο και να παλέψεις μαζί του στήνοντας ένα σπιτικό, μια οικογένεια και μια χαραμάδα στο μέλλον, έπρεπε ν αντικατασταθελι απ το δόγμα του να σου γαμήσουνε την ψυχολογία και να μην ελπίζεις πως θα γλυτώσεις απ αυτούς ούτε με κοσμική καταστροφή.
    Το να γίνουν στατιστική οι τρεις δεν ξέρω και γώ πόσες χιλιάδες αυτοκτονίες, που αν τις πολλαπλασιάσεις επί των ατόμων του άμεσου και θιγόμενου περιβάλλοντός τους είναι πολύ σοβαρότερο και δεν αφήνει ούτε στάλα αναρποσαρμογής των, τι μας λέει;
    Δεν τους ενδιαφέρει ούτε και το πουτάνα να γίνουν όλα, μην σου πω πως το επιδιώκουν κιόλας, μπας και βρεθούμε απασχολημένοι και δεν τους ψάξουμε σαν έρθει η ώρα (προσωπικά δεν το βλέπω, μα λέμε τώρα και καμμιά μαλακία όπως η αλεπού).
    Ενδιαφέρει το στουρνάρι αν ο 30άρης στο κουκάκι που τάχει με την μαιρούλα άνεργοι κι οι δυό στήσουν ποτέ οικογένεια, ή αν κάποιον τον αφήσει η γυναίκα του γιατί δεν αντέχει άλλο την κατάθλιψη και τα νεύρα του;
    Στ αρχιδια του όμως;
    Ποντάρουν απλά στα τόσα εκατομμύρια γίδια που νομίζουν πως τους κυβερνούν σοβαροί άνθρωποι με αρχές και αξίες και πως ο κάθε τσόγλανος πούναι ψηλά μεγάλωσε με παροτρύνσεις του είδους να τιμάς τα παντελόνια που φοράς και άλλα ωραία και συγκινητικά για την πλέμπα. Η οποία πλέμπα παρεπιπτόντως ενώ λειτουργεί τοιουτοτρόπως και το θεωρεί μαγκιά, αρνείται να το καταλάβει όταν της το φοράνε καπέλο. Χά!

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξέρεις mbiker, οι μεγάλοι στρατηλάτες και αυτοκράτορες συνήθιζαν να μην εξοντώνουν τους λαούς που κατακτούσαν με το σκεπτικό ότι τους κατέκτησαν ακριβώς για να τους κυβερνήσουν.
    Αν εξοντωθεί ο λαός, ποιον θα κυβερνήσουν άλλωστε;
    Τα χωράφια και τα λιβάδια;

    Η σύγχρονη ολιγαρχία δ φτάνει που είναι ανάλγητη -όπως ακριβώς και η παλαιά αλλά- δεν έχει και το στοιχειώδες εκτόπισμα για να αντιληφθεί αυτό το προφανές.

    Ενώ φοβούντια όσο τίποτε άλλο την αντίδραση, καθημερινά παίζουν με τη φωτιά λες και θέλουν να μας εξωθήσουν με το ζόρι να εξεγερθούμε!
    Γι' αυτό και σκέφτομαι καμιά φορά μήπως αυτό επιδιώκουν: να εξεγερθούμε, ώστε να βρουν πάτημα να επιβάλουν ολοκληρωτικά διά της βίας το καθεστώς τους.
    Ναι, περνάει απ' το μυαλό μου μέχρι κι αυτό.

    Πόσοι σαν το φίλο αυτόν που περιγράφω παραπάνω δε θα πουν "δε θα πεθάνετε εσείς, εγώ θα σας πεθάνω";
    Πόσοι διαλυμένοι άνθρωποι δε θα πεταχτούν με μια σπίθα έξω να τα παίξουν όλα για όλα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ο δαίμων του πληκτρολογίου ξαναχτύπησε.

      Διορθώσεις:
      να επιβάλουν ολοκληρωτικά διά της βίας το καθεστώς τους, δίχως δημοκρατικούς και κοινοβουλευτικους μανδύες.

      "δε θα με πεθάνετε εσείς, εγώ θα σας πεθάνω";

      Διαγραφή
  3. Ηταν τιμη για μενα..Να παρεις τις κουβεντες μου..Και να τις κανεις μια τοσο ποιητικη αναρτηση..Φιλε Γαλατη..!!

    Και προσυπογραφω κι εγω τις ανησυχιες, και τα ερωτηματα σου...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι κουβέντες μας είναι αλισβερίσι Μαχαίρη.
    Δώσε-πάρε και ξανά δώσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μαζεστίξ, τώρα τελευταία έχει "λυθεί" ο λόγος σου σε τέτοιου τύπου "περιγραφές" περί ανθρωπίνων σχέσεων, μ' έναν τρόπο που μου είναι πάρα πολύ αγαπητός, γιατί δείχνει την ευαισθησία σου. Και τον λυρισμό σου παράλληλα, μέσα από τραγικές πάντα καταστάσεις.
    Ας μην ξεχνάμε όμως, πως στην Ελλάδα και προ κρίσης -αδικαιολογήτως- πολλά ζευγάρια δεν έζησαν(και δεν ζουν) τις σχέσεις αληθινά. Πολλοί έχουν επιλέξει την υποκρισία κι άλλοι τόσοι την φυγή για την αποφυγή των "υποχρεώσεων" τους. Κοινώς, υπήρχε ήδη το..."πρόσφορο" έδαφος και απλά εν μέσω κρίσης ήρθε και αποτελειώθηκε... Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πιστέ φίλε, ο λόγος μου ξαναλύθηκε, διότι για πολύ καιρό λόγω κάποιων καταστάσεων είχε "δεθεί".
    Αφού σκεφτήκαμε, αναλύσαμε τα όσα συμβαίνουν από τα πάνω, τώρα κάνω... "στροφή στην καθημερινότητα", που λένε και τα πρωινάδικα!

    Επί του θέματος τώρα, σωστά λες πως στο παρελθόν υπήρχε το ζήτημα της επιλογής του... "στρίβειν".
    Το πρόβλημα όμως τώρα είναι ότι δεν αποτελεί πλέον επιλογή, αλλά εξαναγκασμό.
    Ούτε ο φίλος μου ούτε η κοπέλα προσπαθούν να στρίψουν. Αν βρουν έστω την ελάχιστη δυνατότητα να συνεχίσουν, θα το κάνουν.
    Πώς θα τη βρουν όμως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ωδή στη χαμένη γενιά της κρίσης… Κατανοώ το παράπονό σου, Μαζεστίξ, και είναι απολύτως ανθρώπινο. Κατά τα άλλα όμως συμφωνώ απόλυτα με τον Mbiker. Ποτέ το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του δεν ενδιαφέρονται για τα προσωπικά δράματα του καθενός. Για αυτούς είμαστε απλώς αριθμοί προς διαχείριση και στατιστική απεικόνιση.
    Από εκεί και πέρα ανέκαθεν πολλά ζευγάρια έμεναν μαζί για κοινωνικοοικονομικούς λόγους, όπως οι δυο κατεστραμμένες ζωές στις οποίες αναφέρθηκες μερικές αναρτήσεις πριν. Αυτοί που σήμερα μένουν μαζί λόγω κρίσης, πριν πέντε χρόνια μέναν μαζί λόγω παιδιών κλπ. Πότε στ’ αλήθεια ορίζαμε τη ζωή μας; Το κοινωνικό περιβάλλον και η οικονομική βάση του καθενός όριζαν και ορίζουν τις επιθυμίες του, τα σχέδιά του, τους στόχους του, το μέχρι που μπορεί να φτάσει τέλος πάντων – με κάποιες λίγες εξαιρέσεις βέβαια. Για τους νέους είναι πραγματικά δύσκολα τα πράγματα, κυρίως γιατί μεγάλωσαν σε μία πρώην «ευημερούσα» κοινωνία. Όμως τα νιάτα είναι νιάτα και ο έρωτας είναι με το μέρος τους και είναι και τζάμπα (ακόμη!).
    Πες στον φίλο σου να μη χωρίσει. Δεν επέλεξε να είναι άνεργος, όμως μπορεί να επιλέξει να μην είναι μόνος. Κι ας ζήσει τον έρωτά του στο παρόν. Κι ας μη φορτώνεται κι άλλους ψυχαναγκασμούς (γάμος, σπίτι, παιδιά, σκυλιά…) κι αυτός και η κοπέλα του. Κάποια στιγμή μπορεί να ‘ρθουν κι αυτά. Together we stand, divided we fall…με πείσμα και με τρέλα!

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συμφωνώ με την Σοφία.Απόλυτα. Καλή βδομάδα και καλή δύναμη Αρχηγέ.
    Αννα Παρος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κι εγώ συμφωνώ απόλυτα με τη Σοφία. Αν αγαπάς κάποιον άνθρωπο, μπορείς να ζήσεις και σε υπόγεια γκαρσονιέρα μαζί του. Κομματάκι καλομαθημένος μου φαίνεται ο φίλος σου.
    Αν ήταν φοιτητής στο εξωτερικό, σε τι θα ζούσε με τον συγκάτοικο; Σε δωμάτιο εστίας, ασφαλώς.
    Ποιος μιλάει για παιδιά; Δεν είναι απαραίτητα. Έχουν ο ένας τον άλλον.
    Εκτός κι αν προτιμά να μένει με τη μανούλα, έχει βάλει κάποια άλλη στο στόχαστρο ή είναι άστεγος στο δρόμο.
    Ξέρω νέα ζευγάρια που δουλεύουν σε διαφορετικές χώρες και όμως καταφέρνουν να συναντηθούν έστω μια φορά το μήνα κάπου ενδιάμεσα. Οι μισθοί τους δεν είναι επιπέδου Μέργου, πάντως.
    Με πικραίνει να ακούω νέους ανθρώπους να σκέφτονται με πρακτική αριθμητική και όχι με συναίσθημα. Ας κάτσουν να συζητήσουν. Κάποια λύση θα βρεθεί.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Λωτοφάγε, ας μην παραβλέπουμε τον ψυχολογικό παράγοντα που δεν δουλεύει σ όλους το ίδιο.
    Μια άλφα κατάσταση, κάποιους ίσως να τους ατσαλώσει, κάπους μπορεί να τους αφήσει αδιάφορους, μα σίγουρα κάποιοι θα επηρεαστούν αρνητικά, δεν είν απαραίτητο νάναι ντε και καλά καλομαθημένοι.
    Και μην ξεχνάμε και τη λαϊκή σοφία.
    "Όπου φτώχεια και γκρίνια..."

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εγώ να μιλήσω για μένα. Εγώ με τον άντρα μου έχουμε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Είμαστε σε σημείο λίγο πριν να μείνουμε άνεργοι και οι δύο. Όχι ότι τώρα που έχουμε το μαγαζί βγάζουμε τίποτα. Απλά έχουμε μια ψευδαίσθηση ότι δουλεύουμε. Και ήμασταν και οι δύο καλομαθημένοι θα έλεγα. Από τις προηγούμενες δουλειές μας βγάζαμε αρκετά καλά λεφτά. Μετά λόγω τις κρίσης μείναμε άνεργοι και οι δύο. Δεν αναβάλαμε τον γάμο. Προχωρήσαμε και κάναμε το σπίτι μας. Βρέθηκε μετά αυτό το μαγαζάκι και στην αρχή καλά τα πηγαίναμε. Τώρα σκεφτόμαστε ακόμα και το λουκέτο. Τι θέλω να πω με αυτό; Ποτέ δεν τσακωθήκαμε για τα οικονομικά θέματα, στο λόγω της τιμής μου. Ποτέ δεν γκρίνιαξα, ούτε εγώ, ούτε αυτός. Υπάρχουν στιγμές που μελαγχολούμε και μας κουράζει η κατάσταση αλλά αυτό δεν επηρεάζει τη προσωπική μας σχέση. Όπως ήμασταν πριν, είμαστε και τώρα, ίσως και πιο δεμένοι.
    Μπορεί εξ ιδίων να κρίνω τα αλλότρια αλλά αν υπάρχει αγάπη θα φας αγάπη. Και αν έρθει και ένα παιδί θα ζήσει από αγάπη και αυτό. Θα μεγαλώσει όπως εγώ. Απλά και χωρίς πολυτέλεια. Λες κι τα παιδιά καταλαβαίνουν το ακριβό κρεβάτι; το μοντέρνο ρούχο; το καλό παιχνίδι; Αυτά είναι αυταπάτες των μεγάλων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ, Μαρία. Απάντησες για λογαριασμό μου στον Mbiker πιο πάνω.
      "Αν υπάρχει αγάπη, θα φας αγάπη".
      Αν δεν υπάρχει, αν ήταν απλή συνήθεια, τότε η σχέση θα διαλυθεί στο πρώτο αεράκι. Όλοι έχουμε περάσει δύσκολες καταστάσεις, νομίζω. Δεν το διαλύσαμε όλοι. Κάποιες σχέσεις άντεξαν, Επειδή ήταν αληθινές κι όχι ρηχές.

      Διαγραφή
  12. Σοφία, αυτά ακριβώς του μετέφερα κι εγώ όπως κατάλαβες, αλλά μέσα μου καταλάβαινα ότι έχει κι αυτός απ' την πλευρά του πολλά δίκια.
    Πάντοτε βέβαια υπήρχαν αρνητικοί παράγοντες που επηρέαζαν, έως και όριζαν, τη ζωή μας, αλλά στο παρελθόν ήταν εν πολλοίς στο χέρι του καθενός να τους αντιμετωπίσει.
    Και άλλοτε τα κατάφερνε, ενώ άλλοτε όχι.
    Το πρόβλημα τώρα είναι ότι αυτοί οι παράγοντες δεν αντιμετωπίζονται.


    Άννα, εγώ όλο και αντλώ από κάπου δύναμη, διότι είμαι φύσει υπεραισιόδοξος.
    Λυπάμαι για τις δυσκολίες αυτών που δεν έχουν ίδιο με το δικό μου τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων και λυγίζουν από τέτοιες καταστάσεις.


    Λωτοφάγε, νομίζω πως πρέπει να προσθέσω μια επιπλέον πληροφορία για το περί ου ο λόγος ζευγαράκι, για να γίνει πιο κατανοητό ότι δεν είναι απλώς μια υπεκφυγή τυο φίλου μου για να "στρίψει", αλλά ένας ειλικρινής έντονος προβληματισμός του.
    Λόγω πλήρους αφραγκίας, ο φίλος αναγκάστηκε να φύγει από την Αθήνα, όπου μένει η κοπέλα, και γύρισε στο σπίτι το πατρικό στην επαρχία.
    Εδώ και ένα-δυο χρόνια διατηρούν τη σχέση εξ αποστάσεως, με το τηλέφωνο... σκουλαρίκι και ταξίδια όσο πιο συχνά μπορούν βάσει της οικονομικής τους δυνατότητας.
    Επομένως υπάρχει η δυσκολία ότι πρέπει να κατέβει η λεγάμενη στην πόλη του λεγάμενου και απαραίτητη προϋπόθεση είναι να της εξασφαλίσει στέγη.
    Ομοίως και το αντίστροφο.
    Και δυστυχώς λόγω ανεργίας και οι δύο κατοικούν με τις οικογένειές τους.
    Επομένως το πρακτικό ζήτημα αναγκαστικά υπεισέρχεται στη σχέση τους.
    Τέλος, να σημειώσω ότι δεν μου έλεγε "θέλω να χωρίσω γιατί μπλα-μπλα-μπλα", αλλά "είμαι βέβαιος πως θα με χωρίσει, γιατί... μπλα-μπλα-μπλα. Τι να με κάνει εμένα;"



    Μαρία, καλώς ή κακώς δεν έχουν ολοι οι άνθρωποι την ίδια δύναμη και τον ίδιο χαρακτήρα.
    Χαίρομαι που εσύ και ο άντρας σου έχετε κρατήσει τόσο γερά μες στις δυσκολίες και ελπίζω να συνεχίσετε και ακόμη πιο γερά.
    Οι συνθήκες είναι σίγουρα δύσκολες για όλους και επειδή έχω κι εγώ την άποψη ότι αν υπάρχει κάτι στο οποίο οφείλουμε υπακοή, αυτό είναι η ψυχούλα μας.
    Τα λεφτά δεν είναι το παν.
    Αλλά κι αυτό το "παν" ρε γαμώτο, πολύ ακριβό είναι!
    Πάντως ειδικά αυτό που λες για τα παιδιά, αυτό το φωνάω πάντοτε κι εγώ.
    Κι όπου υπάρχουν δύο πιάτα, τότε υπάρχουν και τρία.
    Το πρόβλημα που δεν μπορώ να λύσω και να βοηθήσω κάπως το φίλο είναι το πρόβλημα της στέγης.
    Αν είχαν έστω και 20 τετραγωνικά, θα είχα πολλές ιδέες να τους πω.
    Χωρίς καθόλου δυνατότητα για στέγη όμως, τι να τους πω;
    Προς το παρόν μόνη στέγη του έρωτά τους είναι η "cosmote what's up"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή