Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Εκφράζω τη βαθύτατη λύπη μου...


Εκφράζω τη βαθύτατη λύπη μου για ό,τι λυπηρό συμβαίνει!
Από όπου κι αν προέρχεται, όπου κι αν απευθύνεται, για όποιον λόγο κι αν γίνεται.
Είτε πρόκειται για έγκλημα πάθους είτε για μπουκάλι σε διαδήλωση είτε για τροχαίο στην εθνική είτε για πογκρόμ μεταναστών είτε για κατασταλτική βία είτε για οικογενειακή βία είτε για χαστούκι σε μαθητή είτε για ειδεχθές μαζικό έγκλημα σε σχολείο.
Όλα στο μπλέντερ και η λύπη μου στο μπλέντερ, όπως κάνω πάντα.
Εκφράζω τη λύπη μου λοιπόν για την τραγωδία στο Κονέκτικατ και προσεύχομαι στο Θεό για τη σωτηρία της ψυχής των παιδιών που χάθηκαν.

Ακούσατε; "Χάθηκαν". Δε δολοφονήθηκαν!
Γιατί ο χαμός αποτελεί παθητικό γεγονός σαν θέλημα Θεού.
Η δολοφονία απαιτεί ενόχους, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς.
Ο χαμός απαιτεί δάκρυ.
Η δολοφονία απαιτεί αντιμετώπιση.

Εξάλλου, ανώτατο στέλεχος των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ ερωτηθέν για το τί πρέπει να κάνουν ως πολιτεία για να αντιμετωπίσουν αυτό το φαινόμενο, απάντησε: "τίποτα! μόνο να προσευχηθούμε"...

Ε ας προσευχηθούμε λοιπόν όλοι μαζί και όλα ως διά μαγείας θα λυθούν!
Αφού όπως έιπαμε "χάθηκαν, δε δολοφονήθηκαν".

Αν είχαν δολοφονηθεί άλλωστε θα έπρεπε να εξετάσουμε γιατί ο δράστης είχε όπλο.
Αν έπρεπε να έχει όπλο.
Και τελικά ποιος πρέπει να 'χει όπλο.
Και φσικά ποιος έχει συμφέρον απ' το να έχει όπλο.

Μα να τα βάζουμε τώρα με τις εταιρείες όπλων;
Γιατί άλλωστε;
Αφού χάθηκαν. Δε δολοφονήθηκαν...

Αν άλλωστε κάποιος σε χτυπήσει με πέτρα, θα μηνύσεις το Θεό που την έπλασε;
Έτσι απαντούν, με σοφίσματα, οι εταιρείες εμπορείας όπλων και οι ρεπουμπλικάνοι συνέταιροί τους.



Αφού όμως λύσουμε το ζήτημα της οπλοκατοχής -πείτε ότι το λύσαμε- θα πρέπει να φτάσουμε στο επόμενο ζήτημα που είναι και το μείζον.
Αφού άλλωστε γνωρίζουμε ότι, και όπλο να μην έχει ο ψυχανώμαλος, αν αποφασίσει να κάνει το μακελειό, θα βρει τρόπους πολλούς να το κάνει.
Θα μπορούσε να πετάξει και γκαζάκια στην τάξη.
Δεν είναι μόνο ο τρόπος της δολοφονίας. Είναι και το κίνητρο. Κυρίως το κίνητρο.
Το μείζον ζήτημα είναι λοιπόν το "τί ωθεί κάποιους ανθρώπους σε τέτοιες πράξεις".
Τι λοιπόν τους ωθεί εκεί;

Μην είναι η σάπια κοινωνία, τα τραύματα τα παιδικά;
Μη μας βαράει η μαλακία, κοινωνικοπολιτικά;
Μηδέ η σάπια κοινωνία, μηδέ τραύματα παιδικά.
Μόνο 'ναι κάποια πραγματάκια, που μάτια κάνουμε στραβά.

Ας αφήσουμε κάποια στιγμή τα ευχολόγια και τις θεωρητικολογίες.
Θα μιλήσω συγκεκριμένα για τη ρίζα του προβλήματος, κατά τη γνώμη μου.
Να μιλήσω γι' άλλη μια φορά για ένα ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει επειγόντως τις κοινωνίες μας: τα video/online games.
Σήμερα τα παιδιά από 4 ετών ανατρέφονται παίζοντας όλη μέρα παιχνίδια στον υπολογιστή, τα οποία στο 90% τους έχουν στο κέντρο τους τη βία.
Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως τα παιδιά σήμερα δεν ανατρέφονται από τους γονείς, καθώς δεν περνάνε παρά ελάχιστο χρόνο μαζί.
Ανατρέφονται από τα video/online games, τους χαρακτήρες τους και τα τεκταινόμενα εκεί, αφού με αυτά περνούν το μγαλύτερο μέρος της μέρας τους.
Αυτά βλέπουν στον ύπνο τους, αυτά σκέφτονται όση ώρα βρίσκονται μακριά απ' τον υπολογιστή.

Ο κάθε μικρός λοιπόν κάθεται μπροστά στην οθόνη, συνεννοείται και με άλλους να παίξουν μαζί ταυτόχρονα μέσω ίντερνετ, και επιλέγει έναν ήρωα-τέρας, ο οποίος θα πρέπει να καθαρίσει όλους τους "εχθρούς".
Στα παιχνίδια αυτά λοιπόν ο μπόμπιρας βιώνει σε πραγματικό χρόνο ("real time") την εμπειρία του κατά συρροήν δολοφόνου (serial killer).
Δοκιμάζει όπλα με τα οποία θα επιτύχει καλύτερα και εντυπωσιακότερα το σκοπό του και με αυτά φτιάχνει το μύθο του.
Κάθε μέρα επί ώρες πολλές διαπράττει δολοφονίες κατά συρροήν, σε τέτοιο σημείο που όταν κάποια μέρα ακούσει στην τηλεόραση ότι έγινε κάποιο έγκλημα, του φαίνεται τόσο μα τόσο διασκεδαστικό!
Η ταύτισή του με το διαδικτυακό του ρόλο είναι επικίνδυνα μεγάλη.
Αυτός είναι άλλωστε και ο χαρακτήρας των παιχνιδιών αυτών: "role playing game" (RPG).

Η υιοθέτηση ενός συγκεκριμένου και σταθερού ρόλου σε συνδυασμό με τον πραγματικό χρόνο, στον οποίο εκτυλίσσεται το παιχνίδι, ελαχιστοποιώντας τις φανερές και αντιληπτές συμβάσεις του παιχνιδιού με την πραγματικότητα, οδηγεί το παιδί στην είσοδο σε έναν παράλληλο κόσμο, που είναι στα όρια του πραγματικού, γι' αυτό και έχει μεγάλη αληθοφάνεια, σε τέτοιο βαθμό ώστε το παιδί συχνά δεν αντιλαμβάνεται τα όρια μεταξύ των δύο κόσμων και ενίοτε τους περιπλέκει μεταξύ τους.

Όταν ακούει για κάποιον που μπήκε σ' ένα κινηματογράφο και σκότωσε πενήντα θεατές, αμέσως η εικόνα αυτή του φαίνεται τόσο γνώριμη στη φαντασία του, μα και τόσο ηδονική.
Γι' αυτό και βρίσκει μιμητές.



Δεν κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι οι δράστες τέτοιων εγκλημάτων επιδιώκουν την όλο και εντυπωσιακότερη και κινηματογραφικότερη σκηνή του εγκλήματός τους;
Δεν κάνει σε κανέναν εντύπωση το ότι δε μετανιώνουν;
Το ότι διαπράττουν τόσο ειδεχθή εγκλήματα με τόση φυσικότητα, νηφαλιότητα και σε πλήρη συνείδηση;
Δεν αναρωτιόμαστε καθόλου γιατί αυτά συμβαίνουν στις κοινωνίες, από την επικράτηση των παιχνιδιών αυτών κι έπειτα;
Αν δε μας κάνει εντύπωση, τότε ας βάλουμε τίτλο στην αμερικανική τραγωδία "προσεχώς κοντά σας".

Θα αναλωθεί η κουβέντα στο -υπαρκτό αναμφίβολα- ζήτημα της οπλοκατοχής, του μέσου δηλαδή, και θα αφήσουμε για άλλη μια φορά την όποια πηγή της δημιουργίας εγκληματικών φύσεων στο απυρόβλητο.

Εκφράζω τη λύπη μου λοιπόν για ό,τι συνέβη στο Κονέκτικατ.
Πριν την εκφράσεις κι εσύ, κάνε ένα κόπο:
άνοιξε την πόρτα του ερμητικά κλειστού δωματίου του παιδιού σου και δες τι κάνει.
Αν το δεις να παίζει αυτά τα κωλοπαίχνιδα, τράβα την πρίζα.
Και μετά επιχείρησε να μιλήσεις και στους γονείς των άλλων παιδιών και πρότεινέ τους να κάνουν το ίδιο.
Καιρός είναι να προσπαθήσουμε να πετάξουμε από την ελληνική κοινωνία αυτά τα σκουπίδια που σπέρνουν ξεφόρτωμα (του παιδιού, γιατί εμείς είμαστε κουρασμένοι) και θερίζουν μαζικές δολοφονίες και ξεράσματα βίας στην καθημερινότητα.

Μπορείς και να διαφωνήσεις μαζί μου, βέβαια, και να εκφράσεις κι εσύ μαζί μου τη λύπη σου.
Μπορείς να προσευχηθείς κιόλας.
Τί άλλο, άλλωστε, να κάνεις;

16 σχόλια:

  1. Δεν διαφωνω πουθενα ΜΑΖΕΣΤΙΞ...
    Αλλα...
    Τα συμφεροντα, που κατευθυνουν στην κατασκευη αυτων των παιχνιδιων...Απευθυνονται σε ΗΔΗ κατεστραμμενα ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ μυλα νομιζω...!!!
    Δεν διασκεδαζεις, παρα τις "πραγματικες" συνθηκες
    των παιχνιδιων θανατου..Αν δεν εχεις ΠΕΙΣΘΕΙ οτι..
    Αυτο πρεπει να σε διασκεδασει...!!
    Αυτο ειναι ΜΟΔΑ..!!
    Ειναι η "κοινωνικη καταξιωση"...
    Ειναι η ανταγωνιστικη κοινωνια...!!

    Οταν λοιπον ο ,μπαμπας σου...Στον ελαχιστο οπως λες, χρονο που περναει μαζι σου..ΣΟΥ ΦΥΤΕΥΕΙ τις εννοιες της ανταγωνιστικοτητας και της επικρατησης, με καθε κοστος....
    Οχι ελεος..Οχι αδυναμια..Οχι εννοια για τους αλλους...
    ΜΟΝΟ τοτε θα διασκεδαζεις, με το ζωντανο και αναβλυζον αιμα των παιχνιδιων θανατου...!!
    Αυτη ειναι η αποψη μου..Μπορει να εχω και αδικο...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μακάρι να 'χες άδικο Μαχαίρη!
    Μακάρι...
    Αλλά δυστυχώς εχεις δίκιο.
    Αυτός ο καριόλης ο ανταγωνισμός, που στο βωμό του σφάζονται συνειδήσεις είναι μια ακόμη βαθύτερη αιτία όλων αυτών.

    Ξέρεις, δεν ένιωσα ποτέ τη βία ως ανάγκη. Από μικρό παιδί.
    Ενώ δερνόμουν συχνά και έμπλεκα σε καβγάδες.
    Η αιτία όμως δεν ήταν κάποια ανάγκη της βίας, αλλά άλλοι παιδιάστικοι λόγοι.

    Ταυτόχρονα δεν είχα ποτιστεί ποτέ με το μικρόβιο του ανταγωνισμού.
    Ποτέ δε μου είπε η μάνα μου "γιατί βγήκες δεύτερος και όχι πρώτος στους βαθμούς στο σχολείο;"
    Πάντοτε μου έλεγε να 'μαι άψογος στα μαθήματά μου, αλλά ποτέ δε με έβαλε στο τρυπάκι να ανταγωνιστώ με κάποιον άλλο και ποτέ δε συναγωνίστηκε με άλλη μάνα για τον "σπουδαιότερο γιο".
    Ίσως τα δύο αυτά λοιπόν να μην είναι καθόλου άσχετα μεταξύ τους: η βία και ο ανταγωνισμός.

    Στη βία εξάλλου ποιοι καταφεύγουν;
    Αυτοί που δεν έχουν άλλους τρόπους να επικρατήσουν στον ανταγωνισμό.
    Άρα η βαθύτερη αιτία της κουλτούρας της βίας φαίνεται πως είναι η κουλτούρα του ανταγωνισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επί της ουσίας δεν θα διαφωνήσω.
    Η γνώμη μου είναι πως τα video games – ειδικά τα online, όπου όλα γίνονται σε «πραγματικό» χρόνο – χειροτερεύουν μια κατάσταση που υποθέτω πως προϋπάρχει. Δεν θα μπω σε θεωρίες του στυλ «εγκληματίας γεννιέσαι ή γίνεσαι;» γιατί αυτό είναι δουλειά επιστημόνων και εγώ δεν είμαι.

    Αγαπητέ Μαζεστίξ,
    Αυτά τα παιχνίδια υπάρχουν, κυκλοφορούν και παίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Μόλις προχθές το tovima.gr είχε σχετικό αφιέρωμα: «Οι μεγάλες σφαγές σε σχολεία» (http://www.tovima.gr/world/article/?aid=488927)

    Θα διαπιστώσεις πως η πλειοψηφία αφορά πόλεις των ΗΠΑ, όπου η οπλοκατοχή δεν είναι αδίκημα, υπάρχει ισχυρότατο λόμπι υπέρ της οπλοκατοχής (με κυβερνητικές «άκρες»), ο καθένας μπορεί να προμηθευτεί από περίστροφο μέχρι μπαζούκα και να αγοράσει όσες σφαίρες σηκώνει η τσέπη του!

    Σε μια χώρα όπου έχει περάσει ευρέως στην κοινή γνώμη, δεκαετίες τώρα, ο «νόμος» του ισχυρού, η αντίληψη πως τα πάντα μπορούν να λυθούν με τη δύναμη των όπλων, κάνε πρώτος επίθεση για να μη δεχθείς, η «προληπτική τρομοκρατία» και άλλα τέτοια, δεν είναι να απορείς (απορούμε) με παρόμοια περιστατικά.

    Κάπου διάβαζα πως το 75% των αμερικανών έχουν όπλο. Νόμιμα! Σε μια χώρα όπου το κάπνισμα σε δημόσιο χώρο συνεπάγεται σύλληψη και αυτόφωρο!

    Τέλος θα σου πω ότι πρέπει πραγματικά να ασχοληθούν οι ειδικοί και οι επιστήμονες με το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των περιστατικών – που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «ομαδική σφαγή» - λαμβάνει χώρα σε σχολεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι αλήθεια πως η εκτεταμένη οπλοκατοχή εξυπηρετεί το έγκλημα.
    Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι και στην Ελλάδα, υπάρχει το παράδειγμα της Κρήτης όπου το αστυνομκό δελτίο δολοφονιών, ένοπλων ληστειών, αυτοκτονιών και ατυχημάτων με οπλα είναι πολύ αυξημένο σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα.

    Από κει και πέρα, το ζήτημα είναι τί οδηγεί ανθρώπους σ αυτό το σημείο.
    Η κουλτούρα του "καου-μπόη" στις ΗΠΑ είναι βέβαια μια από τις απαντήσεις.
    Η κουλτούρα της επικράτησης επί του άλλου γενικώς ως καπιταλιστική επιλογή είναι μία ακόμη απάντηση.
    Η κουλτούρα του serial killer από τα video games είναι άλλη μία.

    Βλέπεις πως όταν γίνεται ειλικρινής συζήτηση επί του θέματος, λύσεις υπάρχουν.
    Και οι ιθύνοντες σε κάθε χώρα μπορούν κάλλιστα να κάνουν την ίδια συζήτηση και να αναζητήσουν λύσεις, αλλά δεν κάνουν τίποτα για λόγους συμφέροντος φυσικά.
    Η κοινή λογική οδηγεί σε λύσεις.
    Είπα κάτι έγώ, κάτι ο Μαχαίρης, κάτι εσύ και βλέπεις πώς ξετυλίγεται το κουβάρι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μεγάλο το θέμα και βάζετε όλοι μια του διάσταση.

    Να συμπληρώσω πως αν ένα παιδί δεν έχει πραγματική, ουισιαστική επικοινωνία με τους γονείς και το στενό περιβάλλον γενικότερα να του καλύπτουν τις συναισθηματικές κυρίως ανάγκες, αν δεν υπάρχουν σχέσεις υγιούς αγάπης, αναγνώρισης του εαυτού, τότε είναι που καταφεύγει στον υπολογιστή με όλα τα παρεπόμενα που γράφεις Μαζεστίξ + οπλοκατοχή + ανταγωνιστική κοινωνία + λάθος, αρρωστημένα πρότυπα από τους γονείς, που λέει ο Μαχαίρης.

    Και επιπλέον όταν δεν υπάρχουν δομές πρόληψης και έγκαιρου εντοπισμού ψυχασθενειών στην παιδική εφηβική ηλικία... καταλαβαίνετε, υπάρχουν και τέτοια ζητήματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φανταστείτε πως στα δελτία ειδήσεων αναφέρθηκε από καθηγητές του σχολείου του Κονέκτικατ, πως κάνουν στα παιδιά "ασκήσεις ετοιμότητας" για την περίπτωση παρόμοιων συμβάντων... Εντελώς τραγικό... Δηλαδή η Πολιτεία (της Αμερικής) είπε να λάβει κανά μέτρο προστασίας για τα παιδιά κι έλαβε την άσκηση εκπαίδευσης αποτροπής της σφαίρας!!! Ο Χριστός και η Παναγία!
    Θυμήθηκα τις συμβουλές που έδινε η Ελληνική αστυνομία στους πολίτες, σε εμάς: 1) Μην ανοίγετε την πόρτα σε άγνωστους 2) Μην δίνετε χρήματα σε άγνωστους μπλα μπλα μπλα κι άλλες αηδίες, αλλά για το...μπαγλάρωμα των "ΑΓΝΩΣΤΩΝ" δεν ξέρει να κάνει τίποτα, κοινώς, είμαστε έρμαια "κι ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εδώ ρε παιδιά παίρνουν δώρα στα αγόρια πλαστικά όπλα. Είναι δυνατόν; Υπάρχει πιο ηλίθιο δώρο;
    Όσον αφορά το βιντεογκέιμς είναι αποκλειστικά ευθύνη του γονιού. Όλα αυτά, όπως όλα τα παιχνίδια έχουν όρια ηλικίας. Αν ένας γονιός αγοράζει ένα παιχνίδι 16+ για ένα παιδάκι 10 χρονών, ε δεν φταίει το παιχνίδι. Φταίει και αυτό αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση... μεγάλη.
    Γενικά πάντως η προώθηση του πολέμου από όλα τα μέσα, που φαινομενικά φαίνεται αθώα, έχει ως απώτερο σκοπό την απενοχοποιησή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κερασιά, αυτή η αντικατάσταση της οικογένειας από άλλα -τουλάχιστον αμφιλεγόμενα- ερεθίσματα στο ρόλο της ανατροφής του παιδιού αποβαίνει καταστροφική.
    Δεν δίνουμε βάση στη ζεστασιά που έχει ανάγκη κάθε παιδί και αυτό γίνεται δεκτικό και ευάλωτο σε κάθε είδους παραβατικές και αντοικοινωνικές συμπεριφορές.
    Οι ψυχολόγοι/κοινωνικοί λειτουργοίσ τα σχολεία είναι ένα μέτρο θετικό στον άξονα της πρόληψης κρουσμάτων.
    Το μείζον είναι νομίζω η πρόληψη δημιουργίας τέτοιας ψυχοσύνθεσης.


    Πιστέ φίλε, η οπτική αυτή των καθηγητών είναι η παραδοχή της ήττας και η προτροπή στα παιδιά να μάθουν να ζουν με το τέρας.
    Αντί να προσπασθήσουν να το εξαφανίσουν, επιλέγουν τη συμβίωση μαζί του και τις ασκήσεις ετοιμότητας.
    Λες και το τέρας αυτό είναι κάποιο φυσικό φαινόμενο, που δεν μπορούμε να το σταματήσουμε.


    Μαρία, κι εγώ απορώ με τα δώρα που κάνουν στα παιδιά..
    Όπλα, όπλα, όπλα, μόνο όπλα.
    Εξοικείωση με τα όπλα.

    Προηγουμένως ήμουν σ' ένα σπίτι όπου ένα μικρό παιδί (του δημοτικού) μου έδειχνε τα παιχνίδια του: ήταν μόνο όπλα!
    Και ρίχνω μια ματια και στα ηλεκτρονικά του παιχνίδια (Playstation) και ήταν σχεδόν όλα εκείνα με τα τέρατα που σκοτώνεις, σκοτώνεις, σκοτώνεις...
    Του λέω κι εγώ: "δε σ' αρέσει να παίζεις μπάλα; Κυνηγητό; Να κάνεις βόλτες με ποδήλατο; Κρυφτό ή μήλα για να έρθουν και τα κορίτσια;
    Στα ηλεκτρονικά δε σ' αρέσει να παίξεις ποδοσφαιράκια, ράλι κλπ και να παίζεις με τους φίλους σου για να 'χει και πλάκα;
    Γιατί μόνο σκοτωμούς ρε συ;
    Και γιατί απίζεις με άγνωστους μέσω ίντερνετ;
    Φέρε τα φιλαράκια σου και τα ξαδερφάκια σου να παίζετε εδώ μαζί, να γελάτε, να τσακώνεστε και να πειράζεστε!
    Και βγες και έξω να κάνεις παρέες, φίλους!
    Στα κορίτσια θα αρέσεις περισσότερο αν κάνεις σπορ, τρέχεις, κυνηγιέσαι, έχεις πολλούς φίλους κλπ."

    Και απορούσε μ' αυτά που του έλεγα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να κάνω μια ένσταση σε αυτό το τελευταίο που λες. Επειδή ξέρω λίγα παραπάνω σε αυτό το θέμα, επειδή παλιά είχαμε κατάστημα που πουλούσαμε τέτοια παιχνίδια.
      Όχι ότι έχεις άδικο σε αυτά που λες, αλλά και τα παιχνίδια εξελίσσονται. Και εσύ δεν έπαιζες αυτά που έπαιζαν οι γονείς σου και οι γονείς σου αυτά που έπαιζαν οι παππούδες σου.
      Τα παιχνίδια αυτά δεν είναι μόνο πόλεμοι και ξύλο. Τουλάχιστον αυτά που τα αγοράζεις, αν όχι τα online. Υπάρχουν και πολλά που είναι εκπαιδευτικού περιεχομένου, άλλα βασίζονται σε ιστορικά γεγονότα, άλλα γνώσεων. Όσο και αν δεν θέλετε να το πιστέψετε μερικά από αυτά ακονίζουν το μυαλό.
      Το θέμα είναι να απευθύνονται στην σωστή ηλικία.
      Πχ το mortal kombat είναι ένα παιχνίδι για 16+ και θυμάμαι ερχόταν μαμάδες και το έπαιρναν για παιδιά 7 και 8 χρονών. Και όταν τους επισήμανα την ηλικία μου έλεγαν ότι αν δεν του το πάρει θα γκρινιάζει. Αλλιώς θα το διαχειριστεί ένα παιδάκι 7 χρονών και αλλιώς ένα που είναι 16. Είναι τεράστια διαφορά ηλικίας.
      Λοιπόν θα έλεγα να μην ρίχνουμε τα πάντα στην πυρά. Όλα είναι καλά αρκεί να γίνονται σωστά.
      Το ότι όμως πολλά από αυτά δημιουργούν μια μιλιταριστική διάθεση είναι γεγονός.

      Διαγραφή
    2. Ναι έχεις απόλυτο δίκιο.
      Εγώ όταν ήμουν μικρός έπαιζα το "κυνήγι ερωτήσεων" που ήταν παιχνίδι με ερωτήσεις γνώσεων, με θεματικές κατηγορίες.
      Μου είχαν πάρει την "Υδρόγειο", παζλ με τον παγκόσμιο χάρτη, "παγκόσμιο άτλαντα" τον έλεγαν (και φυσικά θυμάμαι ακόμη όλες τις πρωτεύουσες όλων των κρατών όλου του κόσμου), παίζαμε οικογενειακώς σκραμπλ και άλλα παιχνίδια λέξεων και γνώσεων.
      Όπως επίσης και τον "Παντογνώστη", τις σκιτσογραφίες, το bingo, τόσα και τόσα άλλα παιχνίδια κάθε είδους, που όλα σου πρόσφεραν κάτι.

      Αλλά το να πω σ' ένα παιδί, σαν κι αυτό στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω, να παίξει παιχνίδια γνώσεων ή να κάνει παζλ γεωγραφίας, αυτό είναι χαμένη υπόθεση.
      Τουλάχιστον ας παίζει κάτι που να μην είναι μιλιταριστικό κι ας μη μάθει ποτέ την πρωτεύουσα της Παραγουάης ή της Μογγολίας...

      Στο παιδί μου σίγουρα θα παίρνω παιχνίδια με τα οποία οξύνεις το μυαλό.

      Και φυσικά αφοριζω τα συγκεκριμένα παιχνίδια (τα online games με τα τέρατα) αναφερόμενος σε ανηλίκους.
      Ξέρω ενήικες που παίζουν τέτοιου είδους παιχνίδια, αλλά γι αυτούς δεν ειναι πλέον επικίνδυνα γιατί δεν διαμορφώνουν τώρα χαρακτήρα και ψυχοσύνθεση.

      Διαγραφή
  9. Κοινωνία και πρακτικές άκρατου τρόμου, παράγει ένα σύστημα που βασίζεται το ίδιο στην εκμετάλλευση, την τρομοκρατία και τον χυδαίο ανταγωνισμό της κερδοφορίας. Όλα "επόμενα" αυτού είναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ο τρόμος είναι ένα αθέμιτο μέσο επιβολής. Δηλαδή επικράτησης στον ανταγωνισμό.
    Επομένως η πηγή είναι η θεοποίηση του ανταγωνισμού. Δηλαδή του κέρδους.
    Η επικράτηση του δυνατού έχει καταστεί σπουδαιότερη αξία από τη συμβίωση και την συνύπαρξη.
    Κι έτσι εξηγούνται τα χάλια μας, παγκοσμίως...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ο τρόμος είναι ένα αθέμιτο μέσο επιβολής. Δηλαδή επικράτησης στον ανταγωνισμό.
    Πες μου μια εποχή στην γνωστη ιστορία της ανθρωπότητας, που να μην εφαρμοζόταν αυτο το (αποτελεσματικό) μεσο επιβολής. Υπάρχει άμυνα; Σου παραθέτω απόσπασμα από την τελευταία ανάρτηση του Γάλλου δημοσιογράφου Jose Manuel Lamarque, στο αφιερωμένο στους Ελληνες blog του. Δεν θα μπορουσα εγω να τα πω καλύτερα.
    Ολόκληρο το κείμενο, στην διευθυνση:
    http://helpthegreekpeople.blogspot.com/

    ...Ας μην μας αποθαρρύνει το άγχος που προκύπτει από τις διάφορες πληροφορίες με τις οποίες μας βομβαρδίζουν. Αυτοί που μας κυβερνούν είναι πεπεισμένοι ότι οι πληροφορίες μπορούν να μεταφέρουν στην κοινωνία τόσο μεγάλο άγχος, έτσι ώστε όλοι να φοβούνται, και οι ίδιοι να αρκούνται στο να μας καθησυχάζουν κι έτσι να επιβιώνουν στην πολιτική. Μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε ότι αν κάποιος εξαθλιώνεται, γιατί είναι φτωχότερες από εμάς, εγώ οφείλω να είμαι χαρούμενος σήμερα γιατί ακόμα δεν έχω εξαθλιωθεί. Και βέβαια μας μαθαίνουν να σκεφτόμαστε ότι είναι λυπηρό το γεγονός ότι ο άλλος εξαθλιώνεται, ωστόσο για μας σημασία έχει το ότι ακόμα εμείς δεν έχουμε εξαθλιωθεί. Είναι η σκέψη που αποστάζεται κάθε μέρα από τις πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν, χωρίς πραγματικά να λέγεται ξεκάθαρα. Έτσι, μας μαθαίνουν να ζούμε με ό, τι μας περιβάλλει και τους γύρω μας αδιαφορώντας για το σύνολο και για αυτούς που φαίνονται μακριά από την πραγματικότητά μας.  Αν μάθουμε όμως να προσπαθούμε να προσεγγίζουμε τους άλλους με μια ματιά ευγένειας και ειρήνης, τα μάτια μας, μας οδηγούν μακριά από τη βία και την επιθυμία, με αποτέλεσμα να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, και να έχουμε κερδίσει όλους εκείνους που θέλουν να γίνουμε πιο βίαοι και εαυτούληδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ξεχασα να υπογραψω (ατιμη Αλτζχαιμερ!)
    Αννα Παρος:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Άννα, δεν υπάρχει περίοδος κατά την οποία δε χρησιμοποιήθηκε ο τρόμος ως μέσο επιβολής.
    Μέχρι πρότινος ο τρόμος χρησιμοποιούνταν από την άρχουσα τάξη ενάντια στους λαούς.
    Τώρα, επιχειρούν το colpo grosso, δηλαδή η τρομοκρατία να ασκείται από τους ίδιους τους πολίτες.
    Έτσι ο κάθε πολίτης να τρομοκρατεί και να τρομοκρατείται από τους ομοίους τους.
    Αποτέλεσμα; Η ανάσχεση της ανάπτυξης κοινωνικής αλληλεγγύης και συνείδησης, για προφανείς πολιτικο-οικονομικούς λόγους.
    Πώς θα συμπορευτείς, άλλωστε, με συμπολίτες σου, όταν τους φοβάσαι και σε φοβούνται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μαζεστίξ, έκανα ολόκληρο αφιέρωμα στη Μέριλιν κι εσύ δεν εμφανίστηκες... Σήμερα έχω αφιέρωμα σε πολύ..."μεγάλες" προσωπικότητες, να φανταστείς τους τα λέω με το σεις και με το σας:

    "20-12-2012: ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!"

    http://pistos-petra.blogspot.gr/

    Τα λέμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή