Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Πού κάνουμε λάθος;

Και τώρα πώς τους πείθεις;
Γιατί δεν πείθουμε;

Εδώ και τρία χρόνια έχουμε μετατραπεί σε πρωταγωνιστές-θύματα μέσα στην παγκόσμια αρένα.
Είμαστε στριμωγμένοι στη γωνία από τα λιοντάρια και μοιάζουμε να ελπίζουμε μόνο στην ανάταση του αντίχειρα του αυτοκράτορα, δίνοντάς μας χάρη, μπας και σωθούμε.
Αυτή είναι η συνολική μας συμπεριφορά ως λαός.
Ένα μεγάλο μέρος του λαού εξαρχής τάχθηκε ενάντια στην επιλογή να στριμωχτούμε στη γωνία και να περιμένουμε απλώς τη χάρη του αυτοκράτορα.
Ανάμεσά τους κι εγώ.
Οι δυνάμεις αυτές τις κοινωνίας είναι οι λεγόμενες "αντιμνημονιακές".

Θα έλεγε κανείς ότι τα επιχειρήματα αυτής της πλευράς είναι υπέρ το αναγκαίον πειστικά.
Υπερέχουν των αντιπάλων τους και στο λογικό και στο θυμικό αλλά και στο συναισθηματικό επίπεδο.
Θα έλεγε κανείς πως είναι αυτονόητο ότι τώρα, μετά από τρία χρόνια θα ήταν συντριπτικά πλειοψηφική η αντιμνημονιακή τάση στην κοινωνία.

Και όμως, δεν είναι!
Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να είναι ισάριθμη με την αντίρροπή της τάση, τη λεγόμενη "μνημονιακή".
Γιατί όμως η δική μας δεν γίνεται ξεκάθαρα πλειοψηφούσα;

Ενώ έχει αποδειχτεί ότι τα νούμερα των Μνημονίων δε βγαίνουν.
Οι ίδιοι οι υπέυθυνοι της σύνταξής τους το παραδέχονται.
Η πολιτική ελίτ έχει εκφυλιστεί εντελώς.
Η μεσαία τάξη έχει προλεταριοποιηθεί.
Ακόμη και τμήματα της "μεγαλομεσαίας" τάξης έχουν χτυπηθεί βάναυσα από τα Μνημόνια.

Το Σφαιριστήριο περιμένει τον δικό μας Όρκο


  • Το εισόδημα έχει μετατραπεί σε χαρτζιλίκι.
  • Η εύρεση θέσης εργασίας ισοδυναμεί στατιστικά με πεντάρι στο τζόκερ.
  • Τα εργασιακά δικαιώματα θυμίζουν κωπηλάτες γαλέρας.
  • Η δημοκρατία (έστω αυτή η κίβδηλη αστική-αντιπροσωπευτική) έχει εκτραπεί σε απολυταρχική ολιγαρχία.
  • Τα κοινωνικά δικαιώματα έχουν κάνει φτερά (βλ. ανάπηροι, άστεγοι, μετανάστες κλπ.).
  • Η εθνική κυριαρχία έχει γίνει διεθνές ανέκδοτο.
  • Η εθνική αξιοπρέπεια έχει πληγεί θανάσιμα από τον καθημερινό διεθνή διασυρμό.
  • Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται όσο-όσο σε μεγαλοσυμφέροντα.
  • Τα χαράτσια είναι περισσότερα και πιο άδικα κι από της Τουρκοκρατίας.
  • Τα σκάνδαλα δίνουν και παίρνουν (λίστες, ΜΚΟ, απόρρητες δαπάνες κλπ)
  • Η λογοκρισία έχει γίνει σημαία του καθεστώτος.

Η οικονομικοπολιτική ελίτ έχει κρύψει τις άλλοτε φιλολαϊκές μάσκες της και πλέον εμφανίζεται με το πραγματικό της πρόσωπο, που είναι τόσο εμφανώς απεχθές.

Και όμως, παρόλα αυτά, η δική μας πλευρά, η επονομαζόμενη "αντιμνημονιακή", παραμένει -οριακά έστω- μειοψηφούσα στην κοινωνία.
Γιατί;
Πού κάνουμε λάθος;
Κι αν οι συμπολίτες μας που ακούμε πιστεύουν ότι το Μνημόνιο είναι το αναγκαίο κακό δεν πείθονται από την ίδια την αδυσώπητη πραγματικότητα, γιατί εμείς δεν μπορούμε να τους πείσουμε;
Μήπως τα επιχειρήματά μας δεν ανταποκρίνονται στους φόβους τους;
Μήπως κάτι δε λέμε σωστά;
Μήπως τελικά έχουμε άδικο και δικαίως αναρωτιέται η άλλη πλευρά το διάολο πίνουμε και πιστεύουμε αυτά που πιστεύουμε ή σε ποια ελβετική τράπεζα τα κρύβουμε τα λεφτά και περιμένουμε να βγούμε απ' το ευρώ να κονομήσουμε;

Η ομήγυρη καταλαβαίνει, αλλά δεν πείθεται


Εφόσον θεωρούμε πως έχουμε τόσο προφανές δίκιο, τότε δύο τινά συμβαίνουν για να μην πλειοψηφούμε ακόμη:
  • ή δεν έχουμε πραγματικά δίκιο και λέμε μαλακίες
  • ή κάπου κάνουμε λάθος και δεν μπορούμε ακόμη να πείσουμε και τους υπολοίπους.

Πιστεύω το δεύτερο, αλλά -περιέργως πώς- δεν έχω την απάντηση.
Μπορεί κανείς να βοηθήσει;

Πού κάνουμε λάθος;

38 σχόλια:

  1. Αν ξέραμε που είναι το λάθος δεν θα το κάναμε.
    Αν και νομίζω ότι το πρόβλημά μας είναι η απουσία τόλμης από όλους, ειδικά από αυτούς του στηρίζουν τα κυβερνώντα κόμματα. Δεν το λέει η καρδιά μας.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαρία, γι' αυτό και έχω είνει με αυτήν την απορία.
    Αν ήξερα ποιο είναι το λάθος, θα σας το έλεγα.
    Αλλά δεν ξέρω, γι' αυτό και ρωτάω.

    Αυτοι που δε δείχνουν τόλμη, ενδεχομένως να μη τη δείχνουν επειδή δεν είναι τόσο πεπεισμένοι γι' αυτό που μπορεί να γίνει.
    Και εμείς οι υπόλοιποι δεν μπορούμε να τους πείσουμε.
    Ίσως γιατί κι εμείς απ την πλευρά μας δεν εχουμε πειστεί και τόσο για την ύπαρξη άλλου δρόμου.
    Αν ήμασταν τόσο σίγουροι, μήπως θα μπορούσαμε να πείσουμε πιο εύκολα;


    Διογένη, η ατέρμονη αδράνεια αναγκαστικά προκαλεί και την ατέρμονη ανακύκλωση της αναζήτησης της αιτίας της αδράνειας.
    Φαίνεται -και ίσως είναι- φαύλος κύκλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν χρειάζεται να επικαλεστώ τον Αινστάιν, η κοινή λογική φτάνει: για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα να το γνωρίζεις.
      Ο Θεμιστοκλής είπε ψέματα στους Αθηναίους, επικοινώνησε με τον Ξέρξη, έσωσε τους Αθηναίους.
      Ο Καποδίστριας είπε "γιατί ρωτάτε και ξαναρωτάτε για τους Ρώσους και τον Προύθο; βιάζεστε να αντικαταστήσετε το οθωμανικό τουρμπάνι με πίλο ευρωπαϊκό;"

      Διαγραφή
    2. Ένα βασικό πρόβλημα βέβαια είναι να εντοπίσουμε το πρόβλημα, να το ορίσουμε, να συμφωνήσουμε σε γενικές γραμμές σε αυτό και στη συνέχεια να αναζητήσουμε σοβαρά τις λύσεις.
      Νομίζω πως αυτή η διαδικασία δεν έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό από το λαό μας.
      Ο καθένας μας λέει το μακρύ του και το κοντό του.

      Διαγραφή
  3. Αν υπάρχει κάποιο λάθος έχει να κάνει με την παιδεία του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας.
    Και δέν εννοώ το μορφωτικό επίπεδο.
    Μας λείπει εκείνη η κουλτούρα ώστε να είμαστε σε θέση να πιστέψουμε στην ομαδική δουλειά.Δέν μπορούμε (τουλάχιστον οι περισσότεροι)να πιστέψουμε οτι το ανέβασμα της ομάδας ανεβάζει και τον καθένα μας χωριστά.
    Να θυμηθούμε κάποια γνωμικά (για την κατσίκα του γείτονα η το μονάχος οσο θέλεις χόρευε και οσο θέλεις πήδα)που αποκαλύπτουν το τρόπο σκέψης του ΝεοΕλληνα.
    Λίγο τα 400 χρόνια με "οθωμανικό δίκαιο" λίγο η αποτυχία της "κοινωνικής επανάστασης" και η γνωστή συνέχεια με τον εμφύλιο την επικράτηση των γερμανοτσολιάδων και την κατάληψη όλων των δομών του κράτους απο τους ημέτερους μέχρι τις μέρες μας νομίζω οτι επαρκούν για την "αναμόρφωση της κοινωνίας όπως έλεγε και η Βασιλομήτορ Φρειδερίκη".
    Οταν λοιπόν το γλύψιμο το ρουφιάνεμα και ο τελείος λάθος υπέρμετρος εγωισμός ανάγονται σαν ιδανικά μιάς κοινωνίας πως περιμένεις να καταλάβουν αυτά για τα οποία αγωνίζεσαι?
    Πολύ λίγες στιγμές που αξίζουν αναφοράς υπάρχουν στην πρόσφατη ιστορία μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΑΚΡΙΒΩΣ! Πιστεύουμε το πιο παράλογο: ότι προσέχοντας μόνον τον εαυτό μας, τον ωφελούμε στο μέγιστο βαθμό. Έχει υπολογίσει επιστημονικά κάποιος, τι ΑΕΠ θα είχαμε, αν λειτουργούσε η γεωργία-κτηνοτροφία-αλιεία, η μεταποίηση, οι υπηρεσίες, η ναυτιλία, ο τουρισμός...; Ας αφήσουμε το χρυσό, το πετρέλαιο, το αέριο, το όσμιο και τα υπόλοιπα του υπεδάφους...
      Ποιος τα εμποδίζει διαχρονικά όλα αυτά; Αυτός που τα εμποδίζει, δεν καθορίζει και μια "παιδεία" που μόνον μόρφωση και συλλογικότητα δεν είναι; Γιατί τότε τρέχουμε σαν τρελοί στον βουλευτή μας και στο δήμαρχο; Γιατί έχουμε πειστεί ότι εκεί είναι η λύση! Όπως και στα δάνεια! (κρατικά και ιδιωτικά).

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμε φίλε, δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα.
      Είμαστε ένας λαός που μετά τον πόλεμο δεν κατάφερε να βγάλει καμιά σπουδαία γενιά.
      Καμιά γενιά που να αφήσει πίσω της σημαντικό έργο.
      Ούτε στην πολιτική ιστορία του τόπου, ούτε στην πολιτιστική, ουτε στην επιστημονική.
      Τρεις-τέσσερις γενιές χαμένες, μετά το σύνοτμο ευχάριστο διάλειμμα της προπολεμικής γενιάς με τους ποιητές, τους ηγέτες, τους επιστήμονες, τους εργάτες, τους αγρότες και τους αντάρτες που έβγαλε.


      Διογένη, αν εκμεταλλευόμασταν τη γεωργία, την αλιεία, την κτηνοτροφία, τη ναυτιλία και τον τουρισμό προς όφελος του λαού μας, θα ήμασταν μια νέα Ατλαντίδα μέσα στην Υδρόγειο.

      Διαγραφή
    3. Προφανώς όμως το ότι δεν την εκμεταλλευόμαστε παραμένει ένα ανεξερεύνητο μυστήριο

      Διαγραφή
    4. Εξερευνημένο είναι ως επί το πλείστον και έχει όνομα: Ε.Ε.

      Και δευτερευόντως η αδράνειά μας απέναντι σ' αυτήν τη διαδικασία.
      Διότι και προ Ε.Ε. δεν είχαμε και σπουδαίο πρωτογενή τομέα, αλλά με την Ε.Ε. τον αποτελειώσαμε.

      Διαγραφή
    5. Άρα η λύση είναι είτε έξω από την Ε.Ε., είτε μέσα, αλλά με πολιτικές που διασφαλίζουν τα ελληνικά συμφέροντα. Άρα, η πορεία που λείπει από το 74, η πορεία που απαιτείται σήμερα, μπορούμε να την πούμε "αριστερή"; Αν ναί, τότε πριν πάμε σ' αυτήν να πούμε πρώτα αυτή τι πολιτική ήταν; Να απαντήσουμε δηλαδή στο αρχικό ερώτημα: υπάρχει έτοιμη αυτή η πολιτική που μας συμφέρει; αν ναι, ποια είναι; αν όχι, πώς θα την φτιάξουμε; Υπάρχει κίνδυνος να ξαναπέσουμε στην ίδια παγίδα;

      Δεν απαντάει αυτό στο ερώτημα που έθεσες μέσω του αρχικού κειμένου;

      Διαγραφή
    6. Δεν υπάρχει έτοιμη πολιτική για μας.
      Πρέπει να φτιάξουμε το "ελληνικό μοντέλο".
      Αλλά βέβαια κάποια/ες ιδεολογία/ες θα αξιοποιηθούν αλλά όλα πρέπει να γίνουν με δεδομένο ότι μιλάμε για την Ελλάδα και όχι για τη Ρωσία, τη Γερμανία ή τις ΗΠΑ.

      Διαγραφή
    7. Άρα στα δυο βασικά αντιμνημονικά κόμματα δεν υπάρχει σωτηρία, δημιουργούμε κάτι από το μηδέν, λαμβάνοντας υπόψη και τα υπάρχοντα... Έχεις κάτι υπόψη σου;

      Διαγραφή
    8. Κόμμα απ το μηδέν; Δύσκολα πράγματα..
      Ποιος, που, πότε, πώς;
      Με τόση καχυποψία που υπάρχει από τους πάντες στους πάντες δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή περιθώριο για κάτι τέτοιο.
      Ίσως πολύ σύντομα να υπάρξει.

      Πάντως, δεν είμαι αφοριστικος ως προς τα δύο κόμματα.
      Θεωρώ ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ έχω αρκετά κοινά σημεία στην οπτική μου και περιμενω να αναθεωρήσει μερικές πτυχές της πολιτικής του.
      Όσο για τους ΑΝΕΛ, με μικρό μέρος από αυτούς βρίσκω κοινά σημεία.
      Και ως προς το ΚΚΕ, συμφωνώ με τις διαπιστώσεις του, αλλά δε βλέπω την παραμικρή δράση για άμεσα αποτελέσματα. Και δεν είμαι και κομμουνιστής εξάλλου.

      Διαγραφή
    9. Άρα το "πού κάνουμε λάθος;" σημαίνει "πού κάνει λάθος η ανανεωτική αριστερά;" και ακόμα δεν είναι κυβέρνηση. Μετά από αυτοαναιρέσεις και εκφυγές καταλήγουμε ότι αυτό δεν έχει γίνει για τρεις λόγους:
      α) κυριαρχούν οι πονηροί της ηγεσίας και οι κουτοπόνηροι της βάσης (υποδύονται τους αριστερούς, αν και δεξιοί)
      β) μη επαρκής διείσδυση του Ζίζεκ στην κοινωνία
      γ) η Ε.Ε. υποσκάπτει την Ελληνική οικονομική ανάπτυξη και οι Έλληνες δεν πιέζουν όσο πρέπει την κυβέρνηση να αντιταχθεί στην Ε.Ε. γι αυτό.

      Διαγραφή
    10. Ναι, δίκιο έχεις.
      Αλλά, να χαρείς, μη λες "ανανεωτική αριστερά" γιατί μου ρχεται στο μυαλό ο Κύρκος κι ο Κουβέλης και ταράζομαι...
      :-)

      Διαγραφή
    11. Πετάμε λοιπόν τον "ανανεωτισμό" και προσπαθούμε να βρούμε:
      α) γιατί η υποδούλωση της χώρας έχει σήμερα μια δεξιά και μια αριστερή αντιπρόταση. Το 1940 στα χαρακώματα της Αλβανίας είχαν άλλες σφαίρες αριστεροί και δεξιοί;
      β) γιατί η αριστερή διέξοδος (που φαίνεται να κυριαρχεί εδώ) δεν εξηγεί πως ο Σαιν Ζύστ, ο Σαιν-Σιμόν και ο Φουριέ δεν μεταφράστηκαν επακριβώς από τον σοσιαλιστή Ανδρέα Γ. Παπανδρέου με αποτέλεσμα το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ.." να αναγκάσει τον φιλελεύθερο Κων/νο Καραμανλή να κουρελιάσει το δικό του Σύνταγμα για να μεταπηδήσει στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ώστε να αποτρέψει τον Ανδρέα από το να βγάλει την Ελλάδα από την ΕΟΚ.
      γ) τι εννοεί ο Ζίζεκ: ότι η αριστερά αντιτίθεται στην "αποηθικοποίηση" (πολιτικοποίηση;) της κοινωνίας που ο φιλελευθερισμός του 18ου αιώνα εισηγήθηκε; Δηλαδή, ο διαφωτισμός κατά την σημερινή αριστερά ήταν "δεξιός" και στόχος της αριστεράς σήμερα είναι η ηθική να οριστεί (και) εκτός πολιτικού πλαισίου;(!) Και τι εννοεί ο Ζίζεκ όταν διαπιστώνει "αλτρουιστική προδιάθεση" στον φιλελεύθερο; Ότι ο φιλευθερισμός ενέχει και στοχεύει στο δημόσιο καλό;

      Ελπίζοντας ότι δεν θ' απαντήσεις μόνον στο παρακάτω, δεν αντέχω στον πειρασμό να ρωτήσω: ο Κουβέλης έδειχνε τάσεις να μην είναι Α. Παπανδρέου; Ο Παπανδρέου στόχευε αρχικά, πάντα ή ποτέ στο δημόσιο καλό; Γιατί χρειάστηκε τέσσερα χρόνια μόνον ο Καραμανλής θείος για να εντάξει την Ελλάδα στην Ε.Ο.Κ.; Ο Σημίτης ήταν σοσιαλιστής; Ο Τσίπρας δεν έχει καμία σχέση με τον Κουβέλη και τον Σημίτη; Ο Καμμένος ανακάλυψε πρόσφατα ότι η εθνική πολιτική δεν συμβαδίζει με την Ε.Ε. ή μήπως με την προσωπικότητα του Σαμαρά; (όλο αυτό συμπυκνώνεται σε ένα, αυτό το νόημα έχει εδώ)

      Διαγραφή
    12. α) το 40 στην Αλβανία όλοι είχαν τις ίδιες αφίρες, καθώς ήταν οργανωμένος στρατός.
      Αλλά το 41-45 δεξιοί κι αριστεροί είχαν άλλες σφαίρες. Αν εξαιρέσουμε την ευκαιριακή σύμπραξη στον Γορογοπόταμο, ήταν χωρισμένα τα τσανάκια τους.
      Άλλο ήθελε το ΕΑΜ κι άλλο ο ΕΔΕΣ.

      β) ο Παπανδρεόυ θωρητικώς ήθελε να βγουμε απ τν ΕΟΚ, αλλα προτιμησε τον ευκολότερο δρόμο των ΜΟΠ.

      γ) το ότι κάθε κινημα έχει τα καλά του και στα στραβά του είναι σίγουρο.
      Τα αιτήματα του διαφωτισμού εκείνη τη στιγμή ΄ταν αριστερά. Τα ίδια αιτήματα τώρα, στη σημερνιή κινωνια θα θύμιζαν περισσότερο τη φιλελεύθερη δεξιά.
      Λογικό ειναι αυτό αφού η κοινωνία εξελίσσεται.

      Ο Κουβέλης πολιτικά, ιδεολογικά, αισθητικά και αξιακά δεν εχει καμία σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
      Όπως και ο Σημίτης δεν είχε, γι αυτό και παλώνονταν αιωνίως.

      Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ εν γένει είναι οππορτουνιστές.
      Ιδεολογικά έχουν σχέση με την ανανεωτική αριστερά, αλλά πολτιικά έχουν τραβήξει γραμμη΄αυτή τη στιγμή από τους "ανανεωτές".
      Αυτή τη στιγμη, ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε κενό στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού και απλά το εκμεταλλεύεται, αφήνοντας στην άκρη τα μαξιμαλιστικά αιτήματα του παρελθόντος.

      Και ο Καμμένος το ίδιο πράγμα κάνει απ τν πλευρά του.
      Βρήκε κενό στην "πατριωτική δεξιά" και παίζει μπάλα εκεί.
      Αν δεν είχε προκύψει και η Χρυσή Αυγή, θα ήταν πολύ ψηλότερα.

      Διαγραφή
    13. Ο διαφωτισμός ήταν από την αρχή ό,τι είναι σήμερα η Ε.Ε. Μιλούσε για "δημοκρατία", "δικαιοσύνη", "κοινωνικά συμβόλαια" κλπ ενώ στο βάθος θεμελίωνε και ιδεολογικά την ηθική της κερδοσκοπίας. Η Κομισιόν και η Μέρκελ (αυτή ειδικά, ως τι άραγε;) μιλάνε για ευρω-αλληλεγγύη, εννοούν όμως την πάρτη τους και την πάρτη των δανειστών, που τάχα δεν έχουν καμιά σχέση με τα θεσμικά όργανα ΕΚΤ και Κομισιόν.

      Η αριστερά γενικώς εμφάνιζε πάντα την ίδια αυτονόητη ουτοπία: ένα κράτος (όχι μια κοινωνία) δικαιοσύνης που δεν προσέφερε η δεξιά. Διαφοροποιήσεις είχαμε ανάλογα με τα πρόσωπα (και στην αριστερά και στη δεξιά). Αυτό επιπρόσθετα αποδεικνύει ότι το συνειδησιακό επίπεδο του ανθρώπου κρίνει την προσκόλληση στον εαυτό του ή την κοινωνική του "ευαισθησία", όχι ο νομικός πολιτισμός. Συνεπώς, γενικά η "αριστερά" ήταν πάντα ένα δεξιό άλλοθι -σε επίπεδο εξουσίας εννοείται.

      Κάτι τέτοιο πάει να πει και ο Ζίζεκ, όμως το μπερδεύει τόσο πολύ που είναι αδύνατον να εννοήσω τι λέει. "Αριστερά" γενικώς σημαίνει να κάνεις τα εύκολα, δύσκολα, αφού έχεις υιοθετήσει το δόγμα: η πολιτική καθορίζει την ηθική, συνεπώς αναλώνεσαι σε πολύπλοκες λογικές υποαναλύσεις. Υπό αυτό το πρίσμα κρίνω την αριστερά, το έχουμε πει αναλυτικά άλλωστε σε άλλες αναρτήσεις. Τώρα, βλέποντας τα λεγόμενα Ζίζεκ και το ύφος του, μόνον διανοητή ή φιλόσοφο δεν μπορώ να τον ονομάσω. Δυστυχώς, και πάλι η φήμη παρασύρει τους πολλούς που δεν έχουν δική τους γνώμη. Βλέπεις ο διαφωτισμός μάχεται υποτίθεται τον μεσαίωνα και την αυθεντία του, αλλά πάλι στην κάθε "αυθεντία" καταλήγει, αυτήν επικαλείται ("τόπε ο Φρόυντ"…, ε και;). Παρήγορο είναι ότι δεν χειροκροτούν όλοι και με πάθος, κυριαρχεί όμως η προεκλογική ψυχολογία του όχλου (όπως και ο ίδιος σωστά λέει στο παράδειγμα με τα χειροκροτήματα των τηλεοπτικών σειρών). Θλίψη μου προκαλεί ο Τσίπρας που ειδικά εδώ φαίνεται να πιστεύει ότι εκλέγεται πρόεδρος μαθητικού συμβουλίου. Κρίμα, γιατί έχει συγκεντρώσει στο κόμμα πολλούς άξιους, αυτόφωτους ανθρώπους. Ο Καμμένος από την άλλη πλευρά, έχει πολύ πιο λογική προσέγγιση κατ’ αρχήν, όμως έχει πολύ λιγότερο πάγκο και είναι ο ίδιος αναξιόπιστος στο βαθμό που καταγγέλλει (όψιμα) ελεεινούς κερδοσκόπους, αλλά δέχεται την Ε.Ε. του απάνθρωπου καπιταλισμού (δεν μας εξήγησε πώς θα εφαρμόσει εθνική πολιτική, μέσα από τις Βρυξέλλες και τις ευρω-ντιρεκτίβες;).

      Γιατί η λύση στο ελληνικό πρόβλημα έχει δυο εσωτερικές εκδοχές λύσης; (δεξιά-αριστερή) γιατί στην πραγματικότητα δεν έχει καμία.

      Πού κάνουμε λάθος; Μα, στον προσδιορισμό του προβλήματος.

      Ο Γοργοπόταμος οργανώθηκε από τους Άγγλους που οργάνωσαν και την λιμοκτονία του 41 και τον εμφύλιο του 44 (από το 43 ξεκίνησε). Βοήθησε απεριόριστα ο Ζαχαριάδης, δηλαδή το Σοβιέτ, δηλαδή οι σύμμαχοι του Τσώρτσιλ. Μόνο που λίγοι πρόσεξαν, ακόμα λιγότερο τους ενδιέφερε ότι ο αγαθός Βελουχιώτης επαναλάμβανε στα περί Καποδίστρια την πάγια αγγλική προπαγάνδα. Συνεπώς, όσο κι αν κάπως καθυστερημένα πρόβλεψε τι γινόταν πριν από τη Βάρκιζα, δεν μπορούσε να σταθεί ούτε στο ύψος του Κολοκοτρώνη, ο ορίζοντάς του ήταν περιορισμένος. Χιλιάδες αριστερών πατριωτών (δηλ Ελλήνων) κατασφάχθηκαν όχι για να ευδοκιμήσει το κράτος της MI6-CIA, αλλά για να πληγιάσει το έθνος (ένα είναι), να διχαστεί ο πολιτισμός, να μην μπορεί να αποκρούσει την επίθεση, να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι.

      Πού κάνουμε λάθος; Στο ότι έχουμε πολλά κεφάλια. Στο ότι δεν γνωρίζουμε τον εχθρό. Στο ότι δεν έχουμε κοινό στόχο.

      Διαγραφή
    14. Δε νομίζω ότι μας φταίνε τα πολλά κεφάλια.
      Μάλλον μας φταίει η αγωνιώδης αναζήτηση κεφαλιών.
      Ή ακόμα και στην αναζήτηση αυτή, θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε το ρόλο του λαιμού που στρίβει το κεφάλι όπου νομίζει.
      Αντ' αυτού υιοθετούμε το ρόλο των ποδιών που τρέχουν όπου αποφασίσει το κεφάλι.

      Κι εξάλλου δεν μπορεί να έχουμε όλοι τον ίδιο στόχο, αφού δεν εχουμε όλοι τις ίδιες παραστάσεις, τον ίδιο χαρακτήρα, την ίδια ιδεολογία, την ίδια φιλοσοφία, τα ίδια συμφέροντα.
      Οι στόχοι ποικίλλουν ανάλογα με τα παραπάνω.

      Διαγραφή
  4. Μερικές γρήγορες σκέψεις πάνω στο καίριο ερώτημα του άρθρου σας.

    Ο καπιταλισμός δεν είναι απλά ένα οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην άνιση ανταλλαγή μεταξύ των ανθρώπων και το κέρδος που απορρέει από αυτή την ανισότητα.

    Είναι πρωτίστως μιά κοινωνική σχέση που εμπαιδώνει, αναπαράγει και διευρύνει την ανισότητα και την εξατομικευμένη ανταλλαγή μεταξύ σταθερά άνισων υποκειμένων.

    Είναι ένα κοινωνικό σύστημα που εγκαθιστά την βαρβαρότητα της ατομικής επιβίωσης σε όλους εκείνους τους τομείς της ζωής στους οποίους η πολιτισμένη ανθρωπότητα είχε κατακτήσει την συλλογική πράξη προκειμένου να υπάρξει και να εξελιχθεί.

    Ο καπιταλισμός δεν είναι απλά μιά "εξωτερική" σχέση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σαν σχέση κοινωνική, επιτυγχάνει μιά βαθιά εσωτερική μετάλλαξη στη συνείδηση της ανθρωπότητας, μιά εσωτερική μετάλλαξη στις ίδιες τις συναισθηματικές και νοητικές λειτουργίες του ανθρώπινου νού.
    Μιά "καθήλωση" θα έλεγε κανείς σε προγενέστερα στάδια της ίδιας της βιολογικής εξέλιξης των ανθρώπων.Με άλλα λόγια αυτό που έχει θεωρητικά περιγραφεί σαν αλλοτρίωση.

    Η πορεία του ανθρώπινου νού είναι αναστρέψιμη. Ανθρωπολογικά - Βιολογικά είμαστε σε θέση να ανασυστήσουμε τις συνάψεις που αντιστοιχούν στην πολιτισμένη ανθρωπότητα και αντιστοιχούν στο αίσθημα της κοινής μοίρας και τα συναισθήματα της αγάπης της αλληλεγγύης και της υπεράσπισης των αδυνάτων.

    Αυτή η πορεία ωστόσο, δεν πραγματοποιείται κατά βάση με επιχειρήματα αλλά με ζωντανά βιώματα, οχι με θεωρία αλλά με πράξεις και ζώσες εμπειρίες.

    Ο λόγος που τα επιχειρήματά μας δεν είναι πειστικά στην πλειοψηφία της κοινωνίας είναι πως η πλειοψηφία αυτή είναι συναισθηματικά και νοητικά καθηλωμένη στη βαρβαρότητα του ατομικισμού και τα συναισθήματα με τα οποία την εγκαλούμε, ή τα επιχειρήματα με τα οποία επιδιώκουμε να διεγείρουμε την κριτική σκέψη, της είναι απλώς ξένα και εν υπνώσει.

    Γι αυτό το λόγο είναι πιθανά μοιραίο προκειμένου να υπάρξει η όποια αλλαγή να χρειαστεί δυστυχώς να νοιώσουν οι άνθρωποι την αδιέξοδη κατάσταση που έχουν περιέλθει σε ίσως σε συνδυασμό με τα συλλογικά προτάγματα και τις αληθινές πράξεις αλληλεγγύης στις οποίες θα συμμετέχουν και θα αισθανθούν βαθιά, θα μπορέσουν να επανακάμψουν στην πολιτισμένη ανθρωπότητα και την κοινωνική χειραφέτηση.

    Με τις καθημερινές μας πολιτικές και κυρίως με τις αληθινές κοινωνικές πράξεις αλληλεγγύης, κοινωνικής συνύπαρξης και συναισθηματικής συμπόρευσης, παράγουμε τον άνθρωπο που θα μπορέσει τελικά να νικήσει. Αυτή τουλάχιστον είναι η ελπίδα μας. Και είναι βάσιμη.

    Δείτε σχετικά και το ενδιαφέρον κείμενο του Σλάβοϊ Ζίζεκ:

    "Για τον φιλελευθερισμό" στο παρακάτω link

    http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/2012/11/blog-post_4593.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί άραγε ο "φιλελευθερισμός-καπιταλισμός" έχει επικρατήσει στις συνειδήσεις ως "φυσικό φαινόμενο", όταν ο "σοσιαλισμός" που υποτίθεται πως έρχεται να τον αντιμετωπίσει, έχει ονοματεπώνυμα;
      Γιατί μάλιστα ο δεύτερος καταριέται τον πρώτο ως ανώνυμο;

      Διαγραφή
    2. "για την κοινωνική αριστερά", συμφωνώ με όλη την ανάλυση περί επιδράσεων του καπιταλισμού στην ατομική και τη μαζική ψυχολογία των ανθρώπων.
      Όπως βέβαια, διάβασα και το αρθρο του Ζίζεκ, το οποίο βρήκα εκπληκτικό. Λέει αυτά που σκεφτόμουν εδώ και καιρό και αναρωτιόμουν αν στέκονται και επιστημονικά.

      Είναι πολύ πιθανό να είναι σωστή η εκτίμηση ότι πρέπει ο άνθρωπος να εξαθλιωθεί τελείως, να αποκαθηλωθεί εξ ολοκλήρου μέσα του το καπιταλιστικό ιδεώδες και αφού φτάσει στο τέρμα να αναζητήσει μέσω της αναγκαστικής και επιβεβλημένης αλληλεγγύης τον άλλο δρόμο, και δη τον σοσιαλιστικό.

      Δύο θέματα όμως προκύπτουν.
      α) Μήπως ακόμη και όταν φτάσουμε σ' αυτό το σημείο μηδέν, αντί να αναδειχθεί η συλλογικότητα και η χειραφέτηση, στη θέση τους να αναδειχθεί ο λαϊκιστικός φασισμός;

      β) Μήπως υπάρχει τρόπος να πραγματοποιηθεί αυτή η χειραφέτηση και η αλληλεγγύη (και η ταξική συνειδητοποίηση) πριν φτάσουμε στο σημείο μηδέν;
      Σίγουρα αξίζει να το ψάξουμε.
      Και αν υπάρχει, τότε ξαναπέφτουμε στο αρχικό ερώτημα "πού κάνουμε λάθος;"

      Διαγραφή
    3. Να σου δώσουμε ένα παράδειγμα φίλε Διογένη:

      Αν ας πούμε είμασταν διαχειριστές του συγκεκριμένου blog που τώρα μας φιλοξενεί και δεν μας άρεσαν οι τρόποι σου, θα σου διαγράφαμε τα σχόλια.

      Στις 10 φορές που θα το πάθαινες θα το αισθανόσουν σαν "φυσικό φαινόμενο".

      Αν στη συνέχεια τον ίδιο κανόνα - όπως τον κατάλαβες - τον εφάρμοζες και στο δικό σου ας πούμε blog απέναντι σε άλλους κακομούτσουνους σχολιαστές, θα είχες εμπαιδώσει το φιλελευθερισμό και θα συνομιλούσες πλέον μόνο με τον καθρέφτη σου.

      Η βαρβαρότητα μαθαίνεται. Δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Σε εκπαιδεύουν και στην διδάσκουν με τη σκληρότητα, την περιφρόνηση και την αδικία.

      Διαγραφή
    4. Φίλε Μαζεστίξ.

      Όταν γράφουμε "είναι πιθανά μοιραίο προκειμένου να υπάρξει η όποια αλλαγή να χρειαστεί δυστυχώς να νοιώσουν οι άνθρωποι την αδιέξοδη κατάσταση που έχουν περιέλθει" δεν εννούμε - όπως δικαιολογημένα μπορεί να ερμηνευτεί από το κείμενο - το σημείο μηδέν.

      Η λέξη κλειδί είναι το "να νοιώσουν" δηλαδή να αισθανθούν και να κατανοήσουν. Και αυτό δεν προϋποθέτει το σημείο μηδέν. Προϋποθέτει πάντως μια κρίσημη ποσότητα διάψευσης σε συνδυασμό με την εμφάνιση ενός νέου διαφαινόμενου δρόμου.

      Διαγραφή
    5. Αγαπητή "κοινωνική αριστερά"

      Ως προς το "ανώνυμο" του καπιταλισμού που δεν το σχολιάζεις, να υποθέτω ότι συμφωνείς; Επειδή απαντάς μόνον σε ό,τι δεν έθεσα.

      Οι πληθυντικοί "δώσουμε, είμασταν" γεννούν κάποιες απορίες. Αλλά μια και θέτεις ένα νέο θέμα, να πω τη γνώμη μου: Την πρώτη φορά θα ήμουν σχεδόν βέβαιος για αυτό που θα επιβεβαίωνα την δεύτερη: είτε τη στενοκεφαλιά, είτε τον φασισμό.

      Διαγραφή
    6. "για την κοινωνική αριστερά", η διπλή παράμετρος που παραθέτεις (περαιτέρω διάψευση + νεος διαφαινόμενος δρόμος) αποτελούσε εν πολλοίς και τη δική μου άποψη επί του θέματος.
      Αλλά η μεγάλη καθυστέρηση στη διαδικασία με οδήγησε στην αμφιβολία για την ευστάθεια αυτής της εκδοχής.

      Διάβασε αν θες το σχόλιο του Mbiker παρακάτω που αιτιολογεί την καθυστέρηση (ή την οριστική ματαίωση) αυτής της διάψευσης.
      Είναι μια πολύ εύστοχη παρατήρηση.

      Διαγραφή
  5. Πέρα απ τα προφανή και απ όλους μας αποδεκτά περί παιδείας, κουλτούρας ακπαίδευσης, συνήθειας (όπως πολύ σωστά επισημαίνεται στο παράδειγμα με τις διαγραφές του μπλόγκ).
    Πέρα απ τις εξηγήσεις (ιδίως του Στάϊμπεκ που υιοθετώ πλήρως και αναφέρει πως ο άνθρωπος δεν βλέπει τον εαυτό του σαν ένα καταπιεσμένο προλετάριο, μα σαν έναν εν δυνάμει και προσωρινά αποκλεισμένο εκατομμυριούχο - τρομάρα του).
    Πέρα απ τους διαρκώς φοβισμένους.
    Πέρα απ τους αδιάφορους που δεν έχουν καταλάβει πως ακόμα και γκόμενα για να βγάλεις, κάνεις πολιτική.
    Και πέρα από πολλά άλλα που δεν μούρχονται στο μυαλό τώρα.
    Θεωρώ πως μια μεγάλη πλειοψηφία που δεν "πείθεται" (όπως θέλουμε να νομίζουμε), είναι οι πονηροί.
    Ακριβέστερα, οι κουτοπόνηροι. Αυτοί που διαρκώς λουφάζουν περιμένοντας να επωφεληθούν και που ο πληθυσμός τους διαρκώς αυξάνεται βλέποντας κάποιους με την ίδια συμπεριφορά, να δρέπουν τους καρπούς των ΜΗ κόπων τους. Να ανταμοίβονται, να κερδίζουν και να σου γελούν κατάμουτρα. Μια χαρά ξέρουν το τι παίζει και μια χαρά έχουν κάνει τις επιλογές τους.
    Δεν είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης, ούτε άγνοιας, ούτε κουλτούρας, είναι επιλογή. Συνειδητή.
    Τους βλέπουμε παντού, υποστώμεθα τις συνέπειες - και δεν γαμείς, πάλι φίλοι είμαστε.
    Είναι οι συνειδητοί απεργοσπάστες που χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη, απέχουν απλώς απ τους αγώνες των άλλων. Και την επομένη πίνουμε καφέ μαζί τους.
    Είναι οι φίλοι που αντί για παρέα στη διαδήλωση τραβάνε για το καφενείο και την επόμενη τα πίνουμε παρέα στο μπαράκι.
    Είναι αυτοί που στην δική μας πλάτη θα επωφεληθούν, θα αναρριχηθούν, θα κερδίσουν και θα εξακολουθούν νάναι αποδεκτοί απ μας.
    Ποιός ο λόγος ν αλλάξουν κάτι; Ποιός ο λόγος να συμμετέχουν σε κάτι;
    Πάντα στον αφρό, παντα κερδισμένοι. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει πολλά παραδείγματα, αρκεί να δούμε τους δοσίλογους και την μοίρα των άλλων, των "κορόϊδων".
    Το σύστημα τους ενθαρύνει, τους τρέφει, τους ανταμοίβει.
    Θα περάσουν στην άλλη μεριά με την ίδια ευκολία που αλλάζουν πεζοδρόμιο όταν αντιληφθούν την αλλαγή της κατάστασης.
    Το βλέπετε στα κόμματα. Στα συνδικάτα, στους περιβόητους αναποφάσιστους τόσων εκλογικών αναμετρήσεων.
    Μυρίζουν τον αέρα, τα σκατά τους, δεν ξέρω τι, πάντως αμέσως αντιλαμβάνονται τον επόμενο νικητή κι έχουν προσχωρήσει. Συχνά καταλαμβάνοντας και πόστα.
    Βλέποντας τέτοια, ο καθένας που όταν κοιτάζει τον καθρέφτη δεν βλέπει ένα μαλάκα, μα τον Μεγαλέξανδρο, προσπαθεί να κάνει το ίδιο. Να επωφεληθεί. Αφού βλέπει το παράδειγμα. Βλέπει φερ ειπείν κάποιον σαν τον Τατούλη πρώην ΕΚΚΕτζή να βλέπει το φως το αληθινό και γίνεται υπουργός τελείως αντίθετης παρέας.
    Βλέπει τον Ανδρουλάκη να επιβιώνει δεκαετίες τώρα σε κόμμα εξουσίας και αντί να λοιδωρείται, να τυγχάνει κι αναγνώρησης ακόμα. Ποιός; ο Ανδρουλάκης που υπήρξε ο ιδεολογικός καθοδηγητής του ΚΚΕ και μέλος της κεντρικής του επιτροπής.
    Είναι η ανθρώπινη φύση. Κάντσε στη γωνία κι όρμα μόλις ξεκαθαρίσουν οι άλλοι το τοπίο.
    Ανέκαθεν, ό,τι αλλαγές γίνανε, είτε επαναστάσεις, είτε συνταρακτικά γεγονότα, γίνανε επειδή κάποια φωτισμένη ηγεσία το τόλμησε. Κάποιοι λίγοι ακολουθήσανε κι οι πολλοί λουφαγμένοι περίμεναν για να επωφεληθούν.
    Όλοι ξέρανε, όλοι είχαν γνώση, όλοι είχαν άποψη. Μα...
    απ το να συμμετέχω στο αντάρτικο με κίνδυνο να σκοτωθώ και να χάσω, άραξε μεγάλε, άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι απ την τρύπα. Κι όταν ηρεμήσουν τα πράγματα, όρμα.
    Όχι μόνο θα σε αποδεχτούν, όχι μόνο δεν θάχεις συνέπειες αποχής, τις συνέπειες τέτοιων τύπων για να μην μακρυγορώ, τις ξέρουμε όλοι.
    Τους έχουμε έργοδότες, προϊσταμένους, κυβερνήτες, εκλεκτά μέλη της γαμωκοινωνίας μας.
    Διαφωνείτε;

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φίλε Μαζεστίξ, το λεγόμενο αντιμνημονιακό στρατόπεδο δεν έχει ιδεολογική βάση και πως θα μπορούσε αλλωστε. Υποθέτω μετράς στο ανιμνημονιακό και τους ΑΝΕΛ.
    Η αντίθεση με τα μνημόνια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ιδεολογική, η αντίθεση με την άρχουσα τάξη έχει ιδεολογικό χαρακτήρα.
    Σήμερα την εξαθλίωση την φέρνει ας πούμε το μνημόνιο, χθές; πέρυσι; πριν κάποια χρόνια;
    Αυτό που πιστεύω ότι κάνουμε λάθος είναι ότι προσπαθούμε να αντιπαρατεθούμε ιδεολογικά με το μνημόνιο.
    Μία άλλη παράμετρος, όχι αμελητέα, είναι η πολυδιάσπαση. Κάθε κίνημα κι ένας ηγετίσκος, κάθε οργάνωση κι ένα βιλαέτι, κάθε πρόταση κι ένας "σωτήρας".
    Ο λαός, δυστυχώς δεν είναι πολιτικοποιημένος. Η προσπάθεια για την πολιτικοποίησή του είναι επίπονη και μακρόχρονη. Η εξαθλίωση μην είσαι σίγουρος ότι πολιτικοποιεί τον λαό, ίδε Χ.Α.
    Ο ιδεολογικός αντίπαλος κάποιου που επιδιώκει μία δίκαιη κοινωνία δεν είναι οι εκφάνσεις των καπιταλιστικών κρίσεων δλδ τα μνημόνια αλλά το ίδιο το σύστημα. Η σημερινή ισχύς του συστήματος είναι κολοσσιαία, πολύ δύσκολα μπορούν να γίνονται μικρά-μικρά βήματα για την ανατροπή του.
    Θέλει χρόνο, επιμονή και υπομονή.
    Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κλεισθένη, συμφωνώ μαζί σου περί "αντιμνημονιακού" μπλοκ.
    Γι' αυτό άλλωστε αποφεύγω γενικά να αναφέρομαι σε αυτό, γι' αυτό και το έβαλα σε εισαγωγικά στο κείμενο.

    Αναφέρθηκα στην αντιμνημονιακή τάση, όχι ως ιδεολογία, αλλά ως πολιτική επιλογή, έστω και συγκυριακή.
    Ακριβώς αυτά που λες, έλεγα προ ημερών στης κ.κ., ότι δηλαδή δεν αρκεί να 'σαι ενάντια στο Μνημόνιο, αλλά το ζήτημα είναι τι πρεσβεύεις, τι προτείνεις ως εναλλακτική λύση.
    Ποια δηλαδή είναι η δική σου απάντηση στην κρίση.

    Αλλά τελοσπάντων στο παραπάνω κείμενο δεν αναφερόμουν τόσο σε αυτό, αλλά στην πολιτική επιλογή των συμπολιτών μας να υποστηρίζουν ή όχι (εστω και με μαύρη καρδιά) την πολιτική του Μνημονίου.
    Δηλαδή αναφερόμουν στο προηγούμενο βήμα από αυτό στο οποίο σωστά αναφέρεσαι.
    Στο αρχικό βήμα της παραδοχής ότι το Μνημόνιο είναι καταστροφικό και ότι η κατάργησή του με κάποιο τρόπο θα έχει καλύτερα αποτελέσματα για το λαό, απ' ό,τι η συνέχισή του.
    Και αναρωτιέμαι γιατί ακόμα οι μισοί και πλέον Έλληνες δεν μπορούν να πειστούν τουλάχιστον γι' αυτό.



    Mbiker, νομίζω ότι μου έδωσες την πληρέστερη απάντηση.
    Ειλικρινά, δεν εχω τίποτα να προσθέσω ή να σχολιάσω, παρά μόνο ότι με έπεισες.
    Η ρήση του Στάιμπεκ εξάλλου τα λέει όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Έχεις μεγάλο δίκιο Μαζεστιξ , αλλά όταν ξεκίνησε η λεγόμενος''αντιμνημονιακος'' αγωνας, αυτοί που τα λέγαμε είμασταν λίγοι και σκόρπιοι, σήμερα έχουμε καταφέρει να κινητοποιήσουμε αρκετά μεγάλο μέρος μιας κοινωνίας όπως οι ελληνική, που διακατέχεται από ιδιαίτερα συντηρητικά χαρακτηριστικά και όπως έχουμε δει κινείται εύκολα ακόμα και στους πιο ακραίους συντηρητικά χώρους. Eγω πιστεύω προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει τώρα να αγωνιστούμε,για το πως μέσα σε συνθήκες απίστευτης οικονομικής κρίσης δε θα απλωθεί από πάνω μας ένα μαύρο πέπλο!
    nicktheseaman

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Νίκο, δίκιο έχεις.
    Δε μας φτάνει η μαυρίλα του "μεσαίου χώρου" (ας γελάσω), αν μας φορτωθεί και η μαυρίλα των ναζί... την κάτσαμε τη βάρκα!
    Πρέπει να βάλουμε όσοι μπορούμε και θέλουμε ένα χεράκι για να επιτύχουμε την περαιτέρω πολιτικοποίηση του αντιμνημονιακού μετώπου και κυρίως να εστιάσουμε στη στοχοπροσήλωση.
    Διότι οι τουφεκιές στον αέρα πέρα από θόρυβο δεν προσφέρουν τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Η αντιμνημονιακή ιδεολογία δεν πείθει, γιατί η ατζέντα καθορίζεται από τα μνημονιακά κόμματα και τα ΜΜΕ τους. "Μνημόνιο ή χρεωκοπία", "ευρώ ή δραχμή", "μονόδρομος". Και έτσι τελικά κάποιοι άνθρωποι προτιμούν τον αργό θάνατο από τον ακαριαίο. Πιστεύω ότι πρέπει να δείξουμε ότι υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο, ακόμη κι αν φάμε πόρτα από την Ευρώπη, κάτι που σε επίπεδο κομμάτων το αφορίζουν όλοι, πλην του ΚΚΕ. Έτσι, δε γίνεται καμία δημόσια συζήτηση (όχι επαρκής τουλάχιστον)για τις εναλλακτικές μας. Και αυτή τη συζήτηση βέβαια δεν έχουν κανένα συμφέρον να την ανοίξουν οι μνημονιακοί. Εμείς πρέπει να την ανοίξουμε, ώστε να πείσουμε τον μέσο βολεμένο πολίτη ότι ακόμη και σε αυτό το δίλημμα έχουμε απάντηση, είμαστε προετοιμασμένοι στοιχειωδώς έστω, ότι προσπαθούμε να οικοδομήσουμε συμμαχίες, ώστε την επόμενη μέρα να μπορέσουμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να σώσουμε ως χώρα ότι σώζεται με αξιοπρέπεια.
    Πάντως, μετά το "τελευταίο" μνημόνιο, διαισθάνομαι ότι κάτι κινείται.

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μια παρατήρηση ως προς τον διαχωρισμό οι μνημονιακοί και οι άλλοι (για να κάνω το κρύο χιούμορ του μακαρίτη δεξιού- δεξιότατου πεθερού μου που ό,τιδήποτε περιλάμβανε τη λέξη αριστερά, το έλεγε έτσι. -Δεξιά ή αριστερά να στρίψω; -Απ την άλλη, -Χτύπησα το χέρι μου. -ποιό; -το άλλο...και ούτω καθ εξής.)
    Αν αφήσουμε κατά μέρος τον κόσμο και το αν ξέρει ή όχι και το αν έχει συμφέρον ή όχι να υποστηρίζει το μνημονιακό στρατόπεδο και εστιάσουμε στους πολιτικούς, θα μπορούσαμε να τους κατατάξουμε-βαφτίσουμε ως εκβιάσιμους ή μή.
    Δεν μπορώ να βγάλω απ το μυαλό μου την εκδοχή νάχουν όλοι αυτοί τόσο λερωμένη τη φωλιά τους, που ενώ ξέρουν και καλύτερα από μας το τι μέλει γεννέσθαι με τη χώρα και το ποιοί στην πραγματικότητα σώζωνται και από που προκύπτουν όλα τα κέρδη της γερμανίας, εν τούτοις το πάνε σερί κορδόνι.
    Έχουν όλοι αυτοί τόσο χρήμα έξω που μια χαρά θα τους βόλευε μια άρνηση και επιστροφή της δραχμής.
    Παρ όλα αυτά εκεί, εκεί, στη βήτα εθνική.
    Η χορεύετε στο ρυθμό που παίζουμε, ή αρχίζει τα δημοσιεύματα η μπίλντ και τις αποκαλύψεις για το ποιούς είχε φίλους ο άκης!
    Ε;

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σοφία,
    Αν θυμάσαι, στην αρχή της περιπέτειας όλα κινούντο πιο γρήγορα, πιο δυμανικά, τεράστια συμμετοχή στις διαδηλώσεις, ακόμα κι οι καναπεδάτοι στο ενδεχόμενο να τους κόψουν 50 ευρώ γέμιζαν τις πλατείες, τσι πουτάνας γενικώς.
    Το σχέδιο έπρεπε να προχωρήσει και δεν μάσαγαν.
    Έκτοτε, όλα βαίνουν διαρκώς... χαλλλαρά...πιο χαλλλλαρά.
    Η εντροπία αντί ν αυξάνεται, τι να πω. Έχουμε ακυρώσει και τους νόμους της θερμοδυναμικής ρε γαμώτο μου κι εσένα σου φαίνεται πως κάτι κινείται; -)

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτι κινείται, όταν βλέπω παραδοσιακά συντηρητικούς ανθρώπους να καταλαβαίνουν πλέον το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται

      Διαγραφή
  13. Σοφία, πρέπει να δείξουμε πως είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο.
    Αν δεν δείξουμε κάτι τέτοιο, τότε ούτε θα μπορέσουμε να πείσουμε και του υπολοίπους ούτε θα μπορέσουμε να πιέσουμε τους διεθνείς παράγοντες με την ετοιμότητα και την αποφασιστικότητά μας.
    Κι επειδή θεωρώ πως αυτό που κερδίζει το σκοτάδι είναι η γνώση, πρέπει να ξέρουμε τι θα συμβεί ώστε να μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.
    Η άγνοια φέρνει φόβο, υπόνοιες, δέος, θεωρίες συνωμοσίας, καταστροφολογία κλπ.


    Mbiker, είτε με ευρώ είτε με δραχμή όσο κουμάντο κάνει αυτή η ολιγαρχία, οι ίδιοι θα βγάλουν κέρδος απομιζώντας εμάς.
    Και με ευρώ αυτοί και με δραχμή αυτοί.
    Αν εμείς αφήσουμε πίσω τη χαλλλλαρή αντίδρασή μας σε όσα γίνονται, τότε ίσως καταφέρουμε να ανακόψουμε τα σχέδιά τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή