Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Εγχειρίδιο διαπραγμάτευσης



Βγήκε στη δημοσιότητα από τη Γαλλία το σπουδαιότερο ντοκουμέντο της διαπραγμάτευσης.

Αν και οι περισσότεροι μιλάμε για τη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους, λες και είναι κάτι πολύ εύκολο, η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ενα σκληρό πόλεμο στον οποίο καλείται ο εκάστοτε πρωθυπουργός να σταθεί όρθιος κρατώντας αντίσταση σε σκληρότατες πιέσεις.

Ο πρώην υπουργός οικονομικών της Γαλλίας, Φρανσουά Μπαρουάν αποκαλύπτει στο "Ημερολόγιο Κρίσης",  (όπως αναδημοσιεύει το tsantiri.gr) για τη μυστική συνάντηση των Ομπάμα, Μέρκελ, Σόιμπλε, Σαρκοζί, Παπανδρέου το Νοέμβριο του 2011 με αφορμή την ανακοίκωση του ΓΑΠ για δημοψήφισμα για το Μνημόνιο.

«Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις για το δημοψήφισμα. Η συζήτηση διαρκεί δύο ώρες χωρές διακοπή με την ένταση να είναι στα ύψη. Η Μέρκελ κάθεται απέναντι στον Παπανδρέου. Αριστερά της Μέρκελ και απέναντι στον Ομπάμα, ο Σαρκοζί. Δεξιά της Καγκελαρίου, ο Σόιμπλε. Αριστερά του Σαρκοζί, ο Ζιπέ. Κι αριστερά του Ζιπέ, εγώ.

Το κλίμα είναι βαρύ και ξεκινάει ένα μπρα ντε φερ με τον Παπανδρέου, ο οποίος συνοδεύεται από τον υπουργό του των Οικονομικών. «Σ’ το λέμε ξεκάθαρα, εάν κάνεις δημοψήφισμα δεν υπάρχει σχέδιο σωτηρίας» λέει ο Σαρκοζί στον Ελληνα Πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Με παγωμένο βλέμμα, η Μέρκελ επαναλαμβάνει στον Έλληνα Πρωθυπουργό το ίδιο πράγμα με πολύ αποφασιστικό τρόπο. Είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος. Η ένταση ανεβαίνει κι άλλο. Ο Σαρκοζί τού επαναλαμβάνει τους όρους μας σε στυλ τελεσιγράφου. Ο Παπανδρέου ιδρώνει, αντιστέκεται, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει.

Ο Ομπάμα παρατηρεί τη σκηνή, ακούσει προσεκτικά. Μερικές φορές συνοψίζει τα πράγματα, ηρεμεί το παιχνίδι όταν η ένταση ανεβαίνει. Ο Παπανδρέου παίζει την καριέρα του. Ιδρώνει όλο και πιο πολύ, ταλαντεύεται από τις αρχικές του θέσεις, έπειτα καταρρέει. Στο τέλος δεν έχει άλλη επιλογή: αναγκάζεται να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά του ευρώ.

Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να ξεφύγει από αυτό ερώτημα υποβάλλοντας το στον λαό του. Είμαι παρών στον πολιτικό θάνατο σε ζωντανή μετάδοση. Έπειτα από δύο ώρες αντιπαράθεσης, παραδίδει τα όπλα. Ερχεται η σειρά του Μπερλουσκόνι, δεν θα αντέξει για πολύ. Παπανδρέου, Μπερλουσκόνι, δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν. Είμαστε σε καιρό ειρήνης. Δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν κάτω από διεθνή πίεση».


Ξέρετε, είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε τί γίνεται εκεί μέσα στα μυστικά επιτελεία.
Να διαλύσουμε τους μύθους μας και να αναζητήσουμε την αλήθεια.
Γιατί αναζητούμε απ' τους εκπροσώπους της χώρας να σηκώσουν ανάστημα απέναντι στους γίγαντες της παγκόσμιας πολιτικής εξουσίας, λες και έιναι πρόεδροι 15-μελούς και πάνε στο λυκειάρχη να πάρουν τα κλειδιά για να κάνουν κατάληψη.
Δεν είναι έτσι όμως η διαπραγμάτευση με τους πολιτικούς άρχοντες της Γης, όπως φαίνεται κι απ' τα γραπτά του Μπαρουάν.
Δεν είναι κάτι εύκολο.
Δεν είναι καν κάτι δύσκολο.
Είναι ένα φορτίο πολύ βαρύ, που δεν είναι για όλους τους ώμους.

Λύγισε ο Παπανδρέου με συνοπτικές διαδικασίες.
Λύγισε ο Μπερλουσκόνι, επίσης με συνοπτικές διαδικασίες.
Και οι δύο έπεσαν και εξοβελίστηκαν από την πολιτική σκηνή.
Ο διεθνής παράγοντας είναι πολύ πιο ισχυρός απ' όσο νομίζουμε.
Παρακολουθήστε τα τρία ρήματα που χρησιμοποιεί ο Μπαρουάν για τον Παπανδρέου:
"ιδρώνει, ταλαντεύεται, καταρρέει".
Αυτή είναι η διαδικασία της διαπραγματευτικής ήττας.
Είναι η εικόνα ενός ανακρινόμενου, που λυγίζει υπό αφόρητες πιέσεις.
Κια αν αρχίσει να ιδρώνει, τότε νομοτελειακά θα λυγίσει.

Το να υποθέσει κανείς αν ο τάδε ή ο δείνα είναι κατάλληλος γι' αυτή τη δουλειά είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο, καθώς το σθένος της αντίστασης που θα προβάλλει κάποιος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

α) Από το τί θέλει να καταφέρει. Ποια είναι η ιδεολογία του, ποιο το όραμά του.
π.χ. ένας νεοφιλελεύθερος, λόγω ιδεολογίας, δε θα προβάλει αντιστάσεις στην επιβολή ιδιωτικοποιήσεων.

β) Από το ενδεχόμενο να τον κρατάνε οι ξένοι από κάπου.
π.χ. ένας που βρίσκεται μπλεγμένος σε ένα σκάνδαλο αλά Siemens, εκβιάζεται και υποχωρεί εύκολα με αντάλλαγμα να γλιτώσει τη δίωξή του.

γ) Από το ηθικό του ανάστημα. Αν δηλαδή μπορεί να μη λυγίσει σε προσφορές, δώρα, μίζες κλπ.

δ) Από την ικανότητά του να βρει στηρίγματα μέσα στη διεθνή κοινότητα.

ε) Από το διεθνές του κύρος.

στ) Από τον κόσμο που έχει πίσω του. Αν έχει αφήσει πίσω στην Ελλάδα ένα λαό που τον πιέζει να επιβάλει τα θέλω του και αν χρειαστεί να έρθει και σε ρήξη με τις Μεγάλες Δυνάμεις, τότε αφενός ξέρει ότι αν έρθει σε ρήξη, θα βρει στήριγμα στο λαό μόλις γυρίσει, και αφετέρου αν υποκύψει στις πιέσεις έχει έναν προδομένο λαό που ζεσταίνει τη μηχανή του ελικοπτέρου του...

Στη διαπραγμάτευση η επιτυχία από την αποτυχία απέχουν ελάχιστα.


Από τα παραπάνω κρίνεται η ανθεκτικότητα ενός Πρωθυπουργού στις πιέσεις που θα δεχτεί.
Μη γελιέστε, όσα λέει ο Μπαρουάν είναι αυτά πυο πραγματικά συμβαίνουν.
Δεν είναι παιδική χαρά τα συμβούλια κορυφής.
Ένα "και" του Προέδρου των ΗΠΑ, ένα "αλλά" του Καγκελάριου της Γερμανίας, ένα "όμως" του προέδρου της Ρωσίας, ένα "μήπως" του Πρόεδρου της Γαλλίας μπορούν να αλλάξουν όλο τον ρουν της ιστορίας ενός λαού σαν το δικό μας.
Βάλτε δίπλα και Ντράγκι, Μπαρόζο, Ρομπάι, Νταλάρα, Γιούνκερ, Λαγκάρντ και τους λοιπούς μεγάλους διεθνείς παράγοντες που εκπροσωπούν τα πιο ισχυρά οικονομικά συμφέροντα της Γης (αγορές, τράπεζες, βιομηχανίες, πολυεθνικές).
Κάθε κίνηση, κάθε κουβέντα από οποιονδήποτε απ' αυτούς έχει τεράστια σημασία.

Όπως κάποτε η στάση ενός Κάνιγκ επηρέασε τις διεθνείς εξελίξεις σχετικά με την αναγνώριση του ελληνικού κράτους, έτσι και τώρα δεν είμαστε δυστυχώς μόνοι.
Όπως ο Κάστρο χρειάστηκε την ΕΣΣΔ για να αλλάξει τα πράγματα στην Κούβα.
Μόνος του δε θα κρατούσε πάνω από δυο-τρία χρόνια.
Η επανάσταση δεν αρκεί. Καταπνίγεται πολύ εύκολα είτε από μέσα είτε απ' έξω.
Χρειάζεται και διεθνής στήριξη, τουλάχιστον από ένα από τα μπλοκ στο παγκόσμιο σκάκι.



Μη νομίζουμε ότι θα πάει αύριο π.χ. ο Τσίπρας σ' ένα κλειστό γραφείο με Μέρκελ, Σόιμπλε, Ολάντ, Ομπάμα κλπ και θα τους πει με μαγκιά "εγώ θα καταργήσω το Μνημόνιο" και αυτοί θα τον κοιτούν σα χάνοι.
Δε θα τον αφήσουν σε χλωρό κλαρί.
Θα τον πιάσουν με το καλό να τον μεταπείσουν για το αναγκαίο της συναίνεσής του.
Αν κρατάει, θα τον πιέσουν ψυχολογικά.
Αν κρατάει και πάλι, τότε θα μπουν οι ωμοί εκβιασμοί στο παιχνίδι.
"Σε πετάμε τώρα έξω απ' το ευρώ. Σου κάνουμε εμπάργκο"
Αν δεν κωλώσει ούτε και τωρα, μπορεί να μπουν στο παιχνίδι και οι "οικονομικοί δολοφόνοι", αν δεν έχουν μπει ήδη.
Ο Τσίπρας -ορθώς για μένα- έχει μιλήσει για το "πυρηνικό όπλο" του ντόμινο της ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη.
Το θέμα είναι να το πιστεύει πράγματι. Να είναι 100% πεπεισμένος γι αυτό -ή αν δεν είναι, να δείχνει πεπεισμένος- και να μην κωλώσει.
Αν δείξει πως υπάρχει μια αμυχή αμφιβολίας μέσα του, τότε θα λυγίσει με συνοπτικές διαδικασίες.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις θα απειλήσουν με οικονομικό (και όχι μόνο) αφανισμό του ελληνικού λαού.

(Αναφέρομαι στον Τσίπρα, ως παράδειγμα, διότι αυτός θα είναι μάλλον ο επόμενος διαπραγματευτής, αλλά τα ίδια ισχύουν και για κάθε άλλον εκπρόσωπό μας που θα πάει να κάτσει σ' αυτό το τραπέζι με τα -οικονομικά και όχι μόνο- πιστόλια).

Όπως άλλωστε γράφει και ο Μπαρουάν:
«Οι γαλλικές αρχές εργάζονταν στα τέλη του 2011 πάνω στο σενάριο αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ και της διάλυσης της Ευρωζώνης»
«Ζήτησα από τους ανθρώπους που εμπιστεύομαι να εργαστούν πάνω σε δύο πράγματα: το κόστος για τη Γαλλία ενδεχόμενης αποχώρησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και τις πιθανές ζημιές, αφενός στον τραπεζικό και ασφαλιστικό κλάδο, αφετέρου στο σύνολο της Ευρωζώνης».

Η ελληνική απειλή περί εξόδου από το ευρώ είναι πυρηνικό όπλο απέναντι στις Μεγάλες Δυνάμεις


Με λίγα λόγια οι Μεγάλες Δυνάμεις θα απειλήσουν ξεκάθαρα με εκδίωξη της Ελλάδας απ' το ευρώ.
Αν ο ελληνικός λαός έχει προετοιμαστεί για παν ενδεχόμενο και είναι έτοιμος να το αντιμετωπίσει, τότε η ελληνική πλευρά της διαπραγμάτευσης έχει ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια της.
Να πει η Μέρκελ "σε διώχνω αύριο απ' το ευρώ" και η ελληνική πλευρά να απαντήσει "διώξε με, να δούμε ποιος θα κλάψει περισσότερο, εγώ ή εσύ". Για να το πει όμως αυτό η ελληνική πλευρά, θα πρέπει ο ελληνικός λαός να έχει αποτινάξει από πάνω του τη δαιμονοποίηση της δραχμής.
Να συνεκτιμηθεί ο αλληλένδετος χαρακτήρας των οικονομιών στα παγοσμιοποιημένα πλαίσια.
Σπάει ο κρίκος, σπάει και η αλυσίδα.
Αυτό είναι ισχυρό όπλο για να μη μας κουνήσει κανείς.
Βέβαια, τα ισχυρά όπλα δεν ευστοχούν πάντα και πρέπει να το γνωρίζουμε καλά αυτό.
Αλλά οφείλουμε να παίξουμε με τα ισχυρότερα όπλα, μπας και καταφέρουμε να κερδίσουμε στη διαπραγμάτευση.


Γι' αυτό πρέπει να ξέρουμε τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης.
Και να είμαστε προετοιμασμένοι για το ενδεχόμενο ο εκάστοτε απεσταλμένος μας να αποδειχτεί λίγος γι' αυτή τη δουλειά.
Όχι για να δικαιολογούμε τον ενδοτισμό του εκάστοτε εκπροσώπου, αλλά για να μπορούμε να τον διαχειριστούμε ως λαός.
Να είμαστε προετοιμασμένοι και για να πιέσουμε προκαταβολικά για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο (το οποίο είναι και ο ευκτέο), αλλά και για να μην απογοητευτούμε και να περάσουμε γρήγορα στην επόμενη μέρα, αναζητώντας νέους τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος με νέους φορείς, νέες μορφές πίεσης και φυσικά νέα πρόσωπα ικανότερα να κάνουν αυτή τη δουλειά.


Συμπέρασμα.
Ο εκπρόσωπος του λαού και της χώρας σ' αυτόν το λάκκο των λεόντων πρέπει να συγκεντρώνει τα εξής χαρακτηριστικά:

α) Να είναι ιδεολογικά αντίθετος με αυτά που επιβάλλουν οι Μεγάλες Δυνάμεις (μννημονιακό νεοφιλελευθερισμό).
Να ξεκινάει δηλαδή από αντίθετη αφετηρία σε σχέση με την απέναντι πλευρά.
Οι απέναντι να λένε ένα απόλυτο "ναι" και αυτός να λέει ένα απόλυτο "όχι", παλεύοντας να γείρει η πλάστιγγα προς το μέρος του.
Αν δείξει/πει/υπονοήσει ότι αν τα πράγματα φτάσουν σε αδιέξοδο θα ενδώσει στο "ναι", τότε έχει τελειώσει η διαπραγμάτευση με παταγώδη αποτυχία.
Πρέπει να δείχνει ανένδοτος και ατρόμητος μπροστά ακόμη και στην απόλυτη ρήξη.
Έτσι μόνο ίσως καμφθούν.
Αν αφήσει στην αρχή έστω και μια μικρή χαραμάδα να ενδώσει, αυτή η χαραμάδα θα εξελιχτεί δεδομένα σε Κερκόπορτα.

β) Να είναι καθαρός και να μην έχει εμπλοκή σε μεγάλα σκάνδαλα, που μπορεί να λειτουργήσουν ως μοχλός πίεσης.

γ) Να είναι ηθικά άτεγκτος. Να μην αποσκοπεί στη λήψη δώρων.
Να μπει στη σύσκεψη με όπλο το ψώνιο του να αφήσει ιστορία.

δ) Να δικτυωθεί καλά στη διεθνή κοινότητα και να βρει στηρίγματα που θα κρατούν κόντρα, την ώρα που θα πιέζουν αφόρητα οι επικυρίαρχοι.

ε) Να έχει δημιουργήσει ένα προφίλ εντός και εκτός χώρας που να προκαλεί σεβασμό ή ακόμα και φόβο. Ένα πρόσωπο που οι πράξεις και τα λόγια του να δημιουργούν κάποια αίσθηση στο διεθνή χώρο.

στ) Να εκπροσωπεί έναν κόσμο αποφασισμένο να πολεμήσει μέχρις εσχάτων γι' αυτά που τον έστειλε εκεί. Έναν κόσμο που θα είναι έτοιμος να βγει κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους για να υποστηρίξει τις προσπάθειες. Έναν λαό που θα είναι έτοιμος να δουλέψει, να παράγει, να αντέξει σε περίπτωση "ατυχήματος", αν πάψει δηλαδή η εξωτερική οικονομική βοήθεια.
Να είναι έτοιμος να σηκώσει στις πλάτες του τον εκπρόσωπο που θα σταθεί αντάξιος των περιστάσεων, να τον πιέσει, να τον εκφοβίσει και να τον εμψυχώσει αν τον δει επίφοβο να λυγίσει ή να τον εκδιώξει αν τελικά λυγίσει.
Το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί θα ήταν ένα δημοψήφισμα με σαφώς πλειοψηφική την απόφαση του ελληνικού λαού να πει "όχι", αποδεχόμενος όμως και τις συνέπειες που μπορεί αυτό το "όχι" να έχει.

35 σχόλια:

  1. Περίπου... Μαζεστίξ (σχεδόν θα συμφωνήσω)
    Προτείνω κάτι σαν κι αυτό ως απάντηση-βάση συζήτησης παρόλο που σε ένα βασικό σημείο του διαφωνώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πρόβλημα στα κείμενα του Τραϊανού είναι ότι έχει αποφασίσει το συμπέρασμά του πριν κάνει τη λογική διεργασία.
      Επομενως στήνει μια λογικοφανή διεργασία απλά και μόνο για να στηρίξει το συμπέρασμα στο οποίο θέλει -σώνει και καλά- να καταλήξει.

      Χρησιμοποιεί χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία ένα πανάρχαιο ρητορικό τέχνασμα: την "λήψιν του ζητουμένου".
      Δηλαδή χρησιμοποιει ως δεδομένο κάτι το οποίο ζητά απόδειξη και στηρίζει όλη την επιχειρηματολογία του σ' αυτό ως να ήταν δεδομένο και αποδεδειγμένο.
      Ενώ προφανώς δεν είναι.

      Επισης είναι πολύ κουραστικό το μέγεθος των κειμένων του.
      Συνήθως στο 1/3 έχω ήδη νυστάξει..

      Διαγραφή
    2. Συνολικός αφορισμός ή κύριο χαρακτηριστικό; Δεν έχω τόσο γενική γνώμη, προς το παρόν έχω μόνον αρνητική εμπειρία από την "σύγχυση" που έχει ο Τραϊανός μεταξύ μοντερέισον και σκουπιδιών. Ο λόγος που ανέφερα αυτό το κείμενο είναι 1) ο πάγιος παπανδρεϊσμός, 2) ο στημένος εμφύλιος, 3) η σχέση φιλελεύθερων ΗΠΑ και Ναζιστικής Γερμανίας, σε αντιδιαστολή με την δική σου προσέγγιση. Εσύ απορρίπτεις (;) την συνομωσία βάσει της οποίας εξελίσσεται διαχρονικά η παγκοσμιοποίηση. [Σκέψου μόνον για πόσο κόσμο οι λέξεις "Παπανδρέου" (οποιοσδήποτε) ή "εμφύλιος", "ελεύθερη οικονομία-σοσιαλισμός" διαμορφώνονται ακλόνητα με βάση.. τι; προσωπικές εμπειρίες (σεβαστό, αλλά ανεπαρκές), προσωπικές αντιπάθειες (!) και ...ατομικό βόλεμα (!). Μη μου πεις ότι ο κόσμος αυτός έχει ισχυρότερα επιχειρήματα από του Τραϊανού...]

      Ως προς το δικό σου κείμενο:
      Στο "α" θα αντικαθιστούσα τη λέξη "ιδεολογικά" με τη λέξη "συνειδησιακά". Με τα υπόλοιπα συμφωνούμε τόσο (λίγες προσθαφαιρέσεις θα είχα), που απορώ γιατί διαφωνούμε τόσο πολύ.

      Διαγραφή
    3. Η διαφωνία μου έγκειται στο αν είναι συνωμοσία όλα αυτά.
      Εγώ τα περισσότερα θα τα έλεγα φυσιολογικές καταστάσεις και φυσική νομοτέλεια ενός συστήματος, είτε σε εγχώριο είτε σε παγκόσμιο επίπεδο.
      Σαφώς υπάρχουν και συνωμοσίες, αλλά δεν πιστεύω ότι χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη συνωμοσία για να γίνουν όλα αυτά.

      π.χ. ο εμφύλιος, ο οποίος ναι μεν μπορεί να εξηγηθεί με βάση τη συνωμοσιολογική θεώρηση, αλλά σίγουρα μπορεί να εξηγηθεί και αμιγώς πολιτικά-κοινωνικά.

      Ως προς το κείμενο του Τραϊανού επί παραδείγματι, θεωρώ μεγάλη μπαρούφα αυτό που γράφει, ότι δηλαδή οι ταγματασφαλίτες προέκυψαν από τους βενιζελικούς για να χτυπήσουν το αγγλόδουλο καθεστώς.

      Πρόσεξε πού χωλαίνει η σκέψη αυτή:
      Έχουμε ως δεδομένο ότι το καθεστώς ήταν αγλλόδουλο.
      Και ότι οι Βενιζελικοί ήταν αντίθετοι με το συγκεκριμένο καθεστώς επίσης είναι φυσικό.

      Την σχετικά αυθαίρετη υπόθεση ότι οι βενιζελικοί αφού λογικά θα ήθελαν να χτυπήσουν το αγγλόδουλο καθεστώς, τότε λογικά οι βενιζελικοί θα ήταν αυτοί που θα συγκροτούσαν ένοπλες ομάδες που θα συνεργάζονταν ακόμη και με τον Χίτλερ για να πετύχουν το σκοπό τους, ο Τραϊανού τη μετατρέπει σε δεδομένη βεβαιότητα και στηρίζει όλη την υπόλοιπη επιχειρηματολογία του σε μια υπόθεση, η οποία όμως χρήζει απόδειξης.

      Και γενικώς, επειδή έχω διαβάσει κι άλλα κείμενά του, παρατηρώ συνεχώς το ίδιο τέχνασμα ή σφάλμα από πλευράς του.

      Με την ίδια λογική μιλάει και ο Άδωνις.
      Σου λέει κι αυτος "εμείς οι μνημονιακοί θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ και κάνουμε το παν γι αυτό".
      Σου λέει επίσης ότι κάποιοι έχουν συμφερον από το να πάμε στη δραχμή (το λεγόμενο "λόμπι της δραχμής") και γι αυτό όπως είναι λογικό θα ήθελαν να ακυρωθεί το Μνημόνιο κι επομένως ο δανεισμός, για να βγει η χωρα απ το ευρώ.

      Επομένως όποιος επιλέγει την αντίσταση ενάντια στην κυβέρνηση και επιθυμεί την ακύρωση των μνημονίων, εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λόμπι της δραχμής και είναι συνεργάτης τους.

      Βλέπεις το ρητορικό τέχνασμα;

      Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όποιος

      Διαγραφή
    4. (το "και καταλήγει...όποιος" στο τέλος παράκαμψέ το, γράφτηκε κατα λάθος)

      Διαγραφή
    5. Για να πούμε ορισμένα, τρανταχτά μόνον:

      O εμφύλιος του 1824 ήταν δημιούργημα των δανειστών
      Το Σύνταγμα του 1843 ήταν δημιούργημα των δανειστών
      Ο αγγλογαλλικός πόλεμος στον Όθωνα (1853) ήταν εκτέλεση των δανειστών
      Η έξωση του Όθωνα, η έλευση του Γεωργίου του Α’, τα Επτάνησα δώρο, ήταν εκτέλεση των δανειστών
      Ο "πόλεμος" του 1897 ήταν απόφαση των δανειστών
      Ο διχασμός του 1915 ήταν απόφαση των δανειστών
      Ο εμφύλιος του 1943 ήταν απόφαση των δανειστών
      Το σκηνικό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήταν απόφαση των δανειστών
      Το σκηνικό ΣΥΡΙΖΑ-Χ.Α. ήταν δημιούργημα των δανειστών
      Το ΕΥΡΩ και η Ε.Ε. και η Λισαβόνα ήταν απόφαση των δανειστών
      Η οικονομική κρίση είναι σχέδιο των δανειστών
      Η καθυπόταξη και η βύθιση της κρατικής οικονομίας σε όλη τη διάρκεια των 190 ετών είναι έργο των δανειστών
      Η πολιτική παιδείας (εθνική παλιά, αεθνική σήμερα) είναι έργο των δανειστών
      Οι πολιτικές συκοφαντίες, οι δολοφονίες, τα ηγετικά προφίλ και οι ιδεολογίες "σοσιαλισμού" - "κομμουνισμού" ήταν απόφαση των εχόντων το χρήμα για να δανείζουν ΚΡΑΤΗ (δηλ του καπιταλισμού)

      Αν ένα από αυτά το επαληθεύσεις, τότε ψάξε και τα άλλα, ψάξε και τις "ιδεολογίες" και τα άλλα που συζητήσαμε κατά καιρούς. Όλα αυτά τα σχέδια αποφασίζονται από μια ελίτ και η πυραμιδική δομή ελέγχου της παγκόσμιας εξουσίας τους επιτρέπει να τα υλοποιούν, ενώ όλα αυτά εμφανίζονται ως "ελεύθερη βούληση", "τυχαία γεγονότα", "φυσικά φαινόμενα", "φυσιολογικές καταστάσεις και φυσική νομοτέλεια ενός συστήματος" όπως λες κι εσύ. Το πιο έξυπνο στοιχείο (οφείλουμε να αναγνωρίσουμε) είναι η πειστική εμφάνιση ΔΥΟ αντιπάλων, ΔΥΟ πλευρών που ο ίδιος στήνει (στον Μαρξ νομίζω υπήρχε και βεστιάριο, ώστε να δείχνει "λαός" ο Κάρολος). Εφόσον η οργάνωση είναι αφανής, εφόσον κάποιοι έχουν διπλό πρόσωπο στην κοινωνία, αυτό λέγεται "συνωμοσία". Γελοιοποιείται, με την έκφραση "θεωρίες συνωμοσίας" ώστε να αποθαρρύνεται και να περιθωριοποιείται όποιος τολμήσει να αποκαλύψει γεγονότα.

      Πώς προσεγγίζουμε την απόδειξη; Όταν διαπιστώσουμε τις μεθοδευμένες συγκροτήσεις των αντίπαλων ομάδων, που βασίζονται στα ψεύδη, στις συκοφαντίες, στις προβοκάτσιες που είπαμε (ας μην πάμε κατ ευθείαν στην εικονομαχία).

      Ξέφυγες από όσα είπα, μέσω Τραϊανού, δεν πειράζει, ας μην το εξειδικεύσουμε τώρα. Η βασική μας διαφορά είναι αυτή. Εγώ πιστεύω στα ΟΥΦΟ. Όχι ΜΟΝΟΝ σ' αυτά όμως, αλλιώς θα γινόμουν χειριστής τους (χαζός είμαι;). Αντίθετα, πιστεύω ότι ο αντίπαλος είναι ΕΝΑΣ και ΑΣΤΕΙΑΣ εμβέλειας. Το μόνο που κάνει, είναι να χρησιμοποιεί τη δύναμή μου εναντίον μου, αφού πρώτα κατάφερε να με φλομώσει. Τόσο, ώστε να πιστεύω πως το άσπρο είναι μαύρο, πως όλοι μαζί τα φάγαμε, πως το άρθρο 86 έγινε για το καλό μου, πως ο Αφρικάνος κι ο Ινδιάνος δεν είναι πολιτισμένοι, πως το Ιράν απειλεί τον πλανήτη, πως ο Ανδρούτσος συνεργάστηκε με τους Τούρκους, πως ο Βολταίρος και ο Έρασμος μοχθούσαν για το καλό της ανθρωπότητας, πως ο Γρηγόριος ήταν εχθρός της Επανάστασης, πως ο Βενιζέλος ήταν εθνικός ηγέτης, πως οι Παπανδρέου εργάζονταν υπέρ της κοινωνίας, πως η Αλ Κάιντα (αμερικ. κωδ. ονομασία) έριξε τους πύργους, πως ο ΟΗΕ αγωνιά για το διοξ. του άνθρακα και ο Δαυίδ Ρόθτσαιλντ για το πλαστικό... Η αλήθεια είναι ότι κι αυτοί οι πανέξυπνοι έχουν τις αδυναμίες τους. Ξέχασαν να μας πουν ότι οι Ροκφέλερ αγωνιούσαν για τη μόλυνση λόγω πετρελαίου (εκτός κι αν μου διαφεύγει κάτι...)

      Πού φτάνει η σύγχυση λόγω θολούρας; Σήμερα έπεσε στην αντίληψή μου ετούτη η "συζήτηση", Δεν είναι κάτι πρωτότυπο, όμως θαύμασα θεματολογία, επιχειρηματολογία, δημοσιογραφία, εναλλακτική ενημέρωση. "Ενημερώθηκα" ρε παιδί μου! Τα θέματα είναι αυτά που έθεσαν οι κόντρας.

      Θαυμάζω το μπλογκ σου γιατί είναι από τα ελάχιστα που επιτρέπεται η διαφωνία, δηλαδή η συζήτηση (στου Τραϊανού έφαγα πόρτα, αλλού κόντεψα να φάω δημοκρατικό ξύλο, απειλήθηκα και με δημοκρατικό εισαγγελέα).

      Διαγραφή
    6. Απαριθμώ ορισμένα μόνον (τρανταχτά) γεγονότα:

      O εμφύλιος του 1824 ήταν δημιούργημα των δανειστών
      Το Σύνταγμα του 1843 ήταν δημιούργημα των δανειστών
      Ο αγγλογαλλικός πόλεμος στον Όθωνα (1853) ήταν εκτέλεση των δανειστών
      Η έξωση του Όθωνα, η έλευση του Γεώργιου ήταν έργο των δανειστών
      Ο "πόλεμος" του 1897 ήταν απόφαση των δανειστών
      Ο διχασμός του 1915 και η πορεία προς το 1922 ήταν απόφαση των δανειστών
      Ο εμφύλιος του 1943 ήταν απόφαση των δανειστών
      Το σκηνικό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήταν απόφαση των δανειστών
      Το σκηνικό ΣΥΡΙΖΑ-Χ.Α. ήταν δημιούργημα των δανειστών
      Το ΕΥΡΩ, η Λισαβόνα και γενικά η Ε.Ε. ήταν απόφαση των δανειστών
      Η κρίση δανεισμού είναι σχέδιο των δανειστών (αυτό κι αν είναι οφθαλμοφανές)
      Οι πολιτικές συκοφαντίες, οι δολοφονίες, τα ηγετικά προφίλ και οι ιδεολογίες "σοσιαλισμού" - "κομμουνισμού" ήταν απόφαση των εχόντων το χρήμα για να δανείζουν ΚΡΑΤΗ. Το δέλεαρ για να συγκρατηθεί και να επεκταθεί κοινωνικά όλο το πράγμα, ήταν ο υλικός πολιτισμός, η ευζωία (αν ήταν αγαθά τα κίνητρα, δεν θα πέθαινε της πείνας όλος ο μη δυτικός κόσμος, δεν θα ψάχναμε ακόμα το φάρμακο στον καρκίνο, ούτε θα χρωστούσανε όλα σχεδόν τα κράτη του ΟΗΕ). Αυτή ήταν η "πρόοδος" που επικαλείται η Δύση, ήταν μια οπτική απάτη, μια απόλυτη παρακμή που δεν την ψάχνει κάποιος πιο βαθειά, αφού έχει την άνεσή του, το ατομικό βόλεμα (άσε -δηλαδή το απαρτχάιντ, το σκλαβοπάζαρο, τη διεθνή πορνεία και το κύκλωμα ναρκωτικών να υπάρχουν)

      Αν επαληθεύσεις ένα από αυτά, τότε ψάξε και τα άλλα, ψάξε και τις "ιδεολογίες" και τα άλλα που συζητήσαμε κατά καιρούς. Όλα αυτά τα σχέδια αποφασίζονται από μια ελίτ και η πυραμιδική δομή ελέγχου της παγκόσμιας εξουσίας τους επιτρέπει να τα υλοποιούν, ενώ όλα αυτά εμφανίζονται ως "ελεύθερη βούληση", "τυχαία γεγονότα", "φυσικά φαινόμενα", "φυσιολογικές καταστάσεις και φυσική νομοτέλεια ενός συστήματος" όπως λες κι εσύ. Το πιο έξυπνο στοιχείο (οφείλουμε να αναγνωρίσουμε) είναι η πειστική εμφάνιση ΔΥΟ αντιπάλων, ΔΥΟ πλευρών που ο ίδιος εχθρός στήνει (στον Μαρξ νομίζω υπήρχε και βεστιάριο, ώστε να δείχνει "λαός" ο Κάρολος), το κύριο μέσο διείσδυσης στην κοινωνία είναι το Πανεπιστήμιο (university). Μέσα εκεί δρουν, εδράζονται οι μυστικές εταιρίες, δηλαδή κάποιο επίπεδο (το 3ο, 4ο;) οργάνωσής τους. Εφόσον η συνολική οργάνωση είναι αφανής, εφόσον κάποιοι έχουν διπλό πρόσωπο στην κοινωνία, αυτό όλο λέγεται "συνωμοσία". Η έκφραση "θεωρίες συνωμοσίας" είναι αυτή που καλείται επικουρικά να αποθαρρύνει, να απομονώσει, να γελοιοποιήσει όσους γίνουν επικίνδυνοι στην αποκάλυψη στοιχείων.

      Συνεχίζεται…

      Διαγραφή
    7. Συνέχεια από το προηγούμενο

      Πώς προσεγγίζουμε λογικά την απόδειξη; Όταν διαπιστώσουμε τις μεθοδευμένες συγκροτήσεις των αντίπαλων ομάδων, που βασίζονται στα ψεύδη, στις συκοφαντίες, στις προβοκάτσιες που είπαμε.

      Ξέφυγες από όσα είπα, μέσω Τραϊανού, δεν πειράζει, ας μην το εξειδικεύσουμε τώρα. Η βασική μας διαφορά είναι αυτή. Εγώ "πιστεύω" στα ΟΥΦΟ. Όχι ΜΟΝΟΝ σ' αυτά όμως, αλλιώς θα γινόμουν χειριστής τους (χαζός είμαι;). Αντίθετα, πιστεύω ότι ο εχθρός είναι ΕΝΑΣ και ΑΣΤΕΙΑΣ εμβέλειας. Το μόνο που κάνει, είναι να χρησιμοποιεί τη δύναμή μου εναντίον μου, αφού πρώτα κατάφερε να με φλομώσει. Τόσο, ώστε να πιστεύω πως το άσπρο είναι μαύρο, πως όλοι μαζί τα φάγαμε, πως ο Αφρικάνος κι ο Ινδιάνος δεν είναι πολιτισμένοι, πως το Ιράν απειλεί τον πλανήτη, πως ο Ανδρούτσος συνεργάστηκε με τους Τούρκους, πως ο Βολταίρος και ο Έρασμος μοχθούσαν για το καλό της ανθρωπότητας, πως ο Γρηγόριος ήταν εχθρός της Επανάστασης, πως ο Βενιζέλος ήταν εθνικός ήγέτης, πως οι Παπανδρέου εργάζονταν υπέρ της κοινωνίας, πως η Αλ Κάιντα (αμερικ. κωδ. ονομασία) έριξε τους πύργους, πως ο ΟΗΕ αγωνιά για το διοξ. του άνθρακα και ο Δαυίδ Ρόθτσαιλντ για το πλαστικό... Η αλήθεια είναι ότι κι αυτοί οι πανέξυπνοι κύκλοι έχουν τις αδυναμίες τους. Ξέχασαν να μας πουν ότι οι Ροκφέλερ αγωνιούσαν για τη μόλυνση της γης από το πετρέλαιο (εκτός κι αν μου διαφεύγει κάτι...)

      Πού φτάνει η σύγχυση λόγω θολούρας; Να μην ξέρεις ποιος είσαι, από πού μπήκες, ποιο είναι το θέμα, από πού θα πρωτοπιαστείς. Παράδειγμα: σήμερα έπεσε στην αντίληψή μου ετούτη η "συζήτηση". Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, είναι μια κουβέντα όπου (ας πούμε) εκπροσωπούνται όλες οι πλευρές. Θαύμασα θεματολογία, επιχειρηματολογία, δημοσιογραφία, εναλλακτική ενημέρωση (πέραν των γνωστών τσάνελς, κάηκε κι ο Κοντογιώργης, καλά να πάθει). Ενημερώθηκα βρε παιδί μου!

      Διαγραφή
    8. Διογένη, επειδή δεν προλαβαίνω τώρα, θα απαντήσω αύριο.
      Καλή Κυριακή!

      Διαγραφή
    9. Καλημέρα.
      Θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο συντομότερα μπορώ.

      Γράφεις "η ΕΕ, ο εμφύλιος, ο σύριζα, ο Βολταίρος, η Χρυσή Αυγή, ο Όθωνας κι ο Γεώργιος είναι δημιουργήματα των δανειστών".

      Άρα δέχεσαι ως κινητή των νημάτων της παγκόσμιας ιστορίας τους δανειστές.
      Ξεχνάς κάποιυος όμως: τους βιομηχάνους και τους μεγαλεμπόρους.
      Δεν είναι μόνο οι τραπεζίτες κεφάλαιο.
      Οι εργασιακοί νόμοι που περνάνε δεν αφορούν τους τραπεζίτες αλλά τους βιομηχάνους και τις πολυεθνικές.

      Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω ούτε στο 1% το σκεπτικό πώς ο κομμουνισμός είναι μια θεωρία-δημιούργημα των δανειστών και άρα εν γένει του κεφαλαίου.
      Δεν υπάρχει καμία μα καμία λογική εξήγηση που να αποδεικνύει ότι είναι προϊόν συνωμοσίας των τραπεζιτών η θεωρία που ξεσήκωσε τους λαούς να διεκδικούν τα εργασιακά δικαιώματά τους ενάντια στους βιομηχάνους και στους εργοδότες εν γένει.

      Άσχετα με το τί έγινε στη Σοβ. Ένωση τελικά, δεν προκύπτει από πουθενά μια τέτοιου είδους εξήγηση.

      Όπως άλλωστε δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η μπηχτή για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον ρόλο του στα εθνιά θέματα.
      Ασχέτως με τις σημαντικές διαφωνίες που εχω μαζί του κυρίως όσον αφορά το ζήτημα της βασιλείας και του "ιδιωνύμου", δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το πασιφανές.
      Την καθοριστική συμβολή του στο διπλασιασμό των εδαφών του ελληνικού κράτους.
      Δηλαδή με ποια λογική μπροούμε να του προσάψουμε κάτι στα εθνιά θέματα;
      Δηλαδή τι πρέπει να κάνει ένας πρωθυπουργός για να αποδείξει ότι δεν είναι όργανο μιας παγκόσμιας ανθελληνικής συνωμοσίας;
      Να φτασει την Ελλάδα ως την Κίνα;


      Για να συνοψίσω.
      Οι περισσότερες επαναστάσεις υποκινούντια από την ιστορική ανάγκη των αδικημένων να ξεσηκώνονται ενάντια στους καταπιεστές τους.
      Η άρχουσα (οικονομική και πολιτική) τάξη πάντοτε τίθεται ενάντια σ αυτές τις επαναστάσεις και επιχειρεί την κατάπνιξή τους.
      Πολλές φορές το πετυχαίνει και εντείνει την καταπίεσή της στο λαό, για να τον αποθαρρύνει από πρόμοιες μελλοντικές ενέργειες.

      Όταν κάποιες φορές η επιτυχία της επανάστασης φαίνεται αναπόδραστη, τότε η άρχουσα τάξη χωρίζεται στα δύο.
      1. Σ' αυτούς που λειτουργούν "Λουδοβίκεια" και αρνούνται μέχρι τελους να αποδεχτούν ότι κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν και ότι η καταστολή πλέον έχει ξεπεραστεί από τα ίδια τα γεγονότα.
      Αυτοί σέρνονται ως το τέλος στην ακραία αντίθεση με το λαό και καταλήγουν κρεμασμένοι, σφαγμένοι, εξόριστοι κλπ.

      2. Σ' αυτούς που προλαβαίνουν και αντιλαμβάνονται τα νέα δεδομένα και πρόκειται συνήθως για τα πιο δυναμικά και ευέλικτα κομμάτια της άρχουσας τάξης.
      Ατοί λοιπόν βρίσκουν νέους τρόους επιβίωσης και στο νέοκαθεστώς που γεννιέται.
      Είτε προσεγγίζουν το επαναστατικό κίνημα και γίνονται ήρωές του, με σκοπό την αποδοχή της ύπαρξής τους στην επόμενη μέρα αλλά και τη δημιουργία ενός στρατου΄ευνοουμ΄ρνων απ αυτους να τους προστατεύει ιδίως στην αρχή.
      Είτε βρίσκουν τα επαναστατικά κινήματα σε ανάγκη και σπεύδουν να τα δανείσουν για να εχουν ισχυρή επιρροή και έλεγχο την επόμενη μέρα.
      Είτε εκβιάζουν ότα έρθει η επόμενη μέρα, τάζοντας επενδύσεις που θα προσφέρουν στη, ρημαγμένη από τις επαναστικες συγκρούσεις, χώρα και δημιουργώντας θέσεις εργασίας απαραίτητες για να επανεκκινη΄σει η οικονομική δραστηριότητα. Αντ' αυτών ζητούν γη και ύδωρ, το οποίο αναγκαστικά προσφέρουν οι ηγέτες των επαναστατών καθώς σε διαφορετική περίπτωση η συνεχιζόμενη φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση θα οδηγήσουν και τους ίδιους στην κρεμάλα των πρηγούμενων.


      Με λόγα λόγια δε χρειάζεται καμιά εκ των προτέρων συνωμοσία για να επικρατεί ο δυνατός ακόμη κι όταν δείχνουν να αλλάζουν επαναστατικα τα πράγματα.
      Αρκεί η δύναμή τους για να επιβληθούν ανά πάσα στιγμή σε κάθε νέο, αλλά αδύναμο, καθεστώς.

      Δε χρειάζεται να στήσει κανένας π.χ. Σόρος μια εξέγερση στην Αθήνα.
      Κάλλιστα μπορεί να την περιμένει (ή το πολύ-πολύ να την βοηθήσει οικονομικά ώστε να επισπευθεί) και να έρθει να κερδοσκοπήσει εκ των υστέρων ποντάροντας στην αδυναμία της χώρας να έχει άμεση οικονομική ανασυγκρότηση και πρόσβαση σε διεθνείς αγορές.

      Διαγραφή
    10. Αρχικά ένα επαινετικό σχόλιο: είσαι από τα ελάχιστα κυβερνοκαφενεία όπου γίνεται ανεκτή η άλλη άποψη, δηλαδή γίνεται συζήτηση και όχι χάος συνθημάτων, ύβρεων, φανατισμού. Στον Τραϊανό έφαγα πόρτα σε απειροελάχιστο σχόλιο, αλλού απειλήθηκα με δημοκρατικό ξύλο και δημοκράτη εισαγγελέα.

      1ο ΜΕΡΟΣ
      Ας εξηγήσω αρχικά τι εννοώ με τον όρο που δικαίως δεν κατανοήθηκε (έχει λίγο μπλα-μπλα). “Δανειστής” δεν είναι γενικώς ο τραπεζίτης. Είναι ένας ιδιαίτερος τραπεζίτης που στόχος του δεν είναι κυρίως να πλουτίσει. Είναι ο έχων την πραγματική εξουσία, δηλαδή αυτός που έχει συγκεντρώσει τέτοιου μεγέθους κεφάλαια, ώστε να μπορεί να δανείζει κράτη. Πώς δημιουργήθηκε αυτό; Οι σταυροφορίες δημιούργησαν την πρώτη γνωστή παγκόσμια τράπεζα από κεφάλαια υπάρχοντα, κατασχεθέντα (κυρίως Κων/πολη), καταθέσεις όσων δυτικών ήθελαν να προσκυνήσουν στους Άγιους Τόπους και έσοδα από προσκυνήματα (εν τόπω δυτικώ), όσων “νέων χριστιανικών ευρημάτων” εκτέθηκαν. Ακολούθησε σφοδρός πόλεμος για τον έλεγχο αυτού του πλούτου (γύρω στο 1300), ένας πόλεμος που φυσικά δεν καταγράφεται ως τέτοιος. Το τότε κεφάλαιο δεν μπορούσε να επηρεάσει την πολιτική τόσο εύκολα όσο την σημερινή. Όλη η προσπάθεια περί εγκαθίδρυσης κοινοβουλίων στην Ολλανδία και στην Αγγλία εκεί αποσκοπεί. Κάτι όμως που μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος, είναι το πώς το κεφάλαιο αυτό σπρώχνει τον μονάρχη σε πολέμους εξωτερικούς ή εσωτερικούς (εμφύλιους). Η χρηματοδότηση της τέχνης και της επιστήμης στη διάρκεια της αναγέννησης εκεί στηρίζεται. Αυτό που υποστηρίζεται ότι αναγεννάται είναι το αρχαίο πνεύμα. Στην πραγματικότητα αυτό που επιχειρείται να αναγεννηθεί είναι μια ενιαία πολιτική διοίκηση, γι αυτό και προβάλλεται η ρωμαϊκή αυτοκρατορία της Ρώμης (αυτή; που υποστήριζε ότι η αυτοκρατορία της Κων/πολης δεν ήταν ρωμαϊκή). Ταυτόχρονα, υποστηρίζεται από τους ουμανιστές μια αναμόρφωση του χριστιανισμού με λιγότερα μοναστήρια (κατέσχεσαν το χρήμα), παπάδες και λατινικά (αντίφαση ε;). Στα αγγλικά, στα γερμανικά, στα σουηδικά πρέπει να είναι η βίβλος και οι λειτουργίες. Αυτός είναι ο εθνικισμός: έχει τη βάση του στα πανεπιστήμια (παγκοσμιοποιητήρια) που ενώ προωθεί το universal, δημιουργεί τον κατακερματισμό του χριστιανικού κόσμου (του δυτικού, αφού ο ανατολικός είναι πλέον στην ισλαμική κατάψυξη). Είναι προφανές λοιπόν ότι η μάχη εναντίον του χριστιανισμού είναι η μάχη εναντίον της παγκοσμιοποίησής του από την άλλη παγκοσμιοποίηση που χρηματοδοτεί τέχνη, επιστήμη, πυροδοτεί πολέμους που δημιουργούν ανάγκη δανεισμού. Οι μυστικές εταιρίες και ο μυστικός πόλεμος για διείσδυση στην κοινωνία, δίνει και παίρνει. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Σαίξπηρ, όπου κάποιος άλλος γράφει στο όνομά του τα έργα που του αποδόθηκαν.

      Διαγραφή
    11. 2ο ΜΕΡΟΣ
      Το χαρτονόμισμα που έσπευσε να αντικαταστήσει το μέταλλο προσέφερε την πρώτη δυνατότητα καταχρηστικού δανεισμού και ασύλληπτων κερδών, αφού μπορούσε πια ο φερόμενος ως κεφαλαιούχος να δανείζει αέρα κοπανιστό (απλό χαρτί), αν ήθελε. Για να το κάνει όμως έπρεπε να έχει τον έλεγχο της κεντρικής τράπεζας ενός κράτους. Δες με ποια χρηματιστηριακά τεχνάσματα έγινε η ολοκληρωτική υποδούλωση της Τράπεζας της Αγγλίας το 1815. Το χαρτί όμως είχε κι άλλες χρήσεις. Μεσολάβησαν τα χρηματιστήρια αξιών όπου διαπραγματεύονταν και τίτλοι κρατικών δανείων. Το σπεκιουλέισον έδινε κι έπαιρνε. Αρχηγός το Λονδίνο. Εκεί στόχευσε το κεφάλαιο, τουλάχιστον από το 1066 (οι Νορμανδοί έφεραν μαζί και το εβραϊκό οικονομικό κύκλωμα που εξορίστηκε το 1300, επανήλθε το 1650). Ορισμένα ιστορικά στοιχεία σύνδεσης του διαφωτισμού με το κεφάλαιο μπορούν εύκολα να βρεθούν, ανεξήγητο όμως παραμένει πώς αυτός ο “διαφωτισμός” όχι μόνον δεν ενοχλείται ουσιαστικά από το υπερκέρδος που παράγει η δουλεία των μαύρων, των Ινδών, των ασιατών, αλλά διατυπώνει και το δόγμα της ηθικής του φιλελευθερισμού! Σκωτσέζοι, Γάλλοι, Γερμανοί μιλούν για τον κοινωνικό ωφελιμισμό στον 18ο αιώνα. Τους σκλάβους τους ρώτησαν; Οι ίδιοι μιλούν και για τη θεωρία των εθνών οδηγώντας τον εθνικισμό στο μαξ. Ξαφνικά κάτι γιακωβίνοι παρακινούν τους Γάλλους να ξεσηκωθούν στο όνομα της Γαλλίας, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αδελφότητας. Ο Μπαράς ή ο Σεγιές θα θελες ναταν αδέλφια σου; Καλό το παραμύθι και μάλιστα με δράκο (βασικό σύμβολο των βασιλικών οικογενειών και των πεφωτισμένων). Ο Ναπολέων στη συνέχεια βομβαρδίζει με δημοκρατία όλη την Ευρώπη (επαναπροβλήθηκε το έργο επί Κλίντον-Μπους). Ποιος χρηματοδοτεί όλους τους εμπλεκόμενους; Ένα τραστ. Και τι σχέση έχει η κορυφή της πολιτικής ηγεσίας με το τραστ; Το τελευταίο ελέγχει πλήρως τα κοινοβούλια (τόρις και ουίγκς είναι το αντίστοιχο πολύ μεταγενέστερο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δικό μας, και μάλιστα με καρμπόν, αφού ιδεολογικά οι ουίγοι είναι αυτοί που παριστάνουν τους φιλάνθρωπους, σοσιαλιστές της εποχής, τρώγοντας με 19 μασέλες από τα υπερκέρδη, ενώ οι τόρις είναι οι κατ εξοχήν κοτζαμπάσηδες). Αλλά το τραπεζικό τράστ φτάνει να ορίζει πλέον και τους μονάρχες, και η σύνδεση Βαισχάουπτ-Ρότσιλντ-Σαξ Κόμπουργκ μπορεί να ανιχνευθεί.

      Διαγραφή
    12. 3ο ΜΕΡΟΣ
      Ένας βιομήχανος, ένας μεγαλέμπορος του (πότε;) του 19ου, του 20ου αιώνα, είναι μια απλή ψείρα μπροστά στο τραστ που έχει δημιουργηθεί. Ο Ωνάσης που έφτασε να απειλήσει το καθεστώς, είχε την γνωστή κατάληξη. Οι κεντρικοί τραπεζίτες του 18ου αιώνα σταδιακά δημιουργούν αυτό το τραστ, ήδη όμως τότε χρηματοδοτούν όχι μόνον Άγγλους, Γάλλους, Αυστριακούς στους ναπολεόντιους πολέμους, αλλά και τους Ουέλλιγκτον, Ταλλεϋράνδο, Μέττερνιχ, με προσωπικά δάνεια (δωράκια ας πούμε). Άρα: όταν κάποιος διαχειρίζεται την Τράπεζα της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ (τι έγινε εκεί επί Τζέφερσον, Τζάκσον, Λίνκολν;), δεν αφήνει κανέναν πλούσιο να γίνει τόσο πλούσιος ώστε να απειλήσει το δικό του σχέδιο. Ο Κάρνεγκι και ο Ροκφέλερ π.χ. δεν είναι ανεξάρτητοι, ανήκουν στο τραστ. Στο ίδιο τράστ ανήκουν οι Schiff, Warburg, Morgan, Lehman…

      Διαγραφή
    13. Αν σου πω για τα πρωτόκολλα της Σιών που αναφέρουν το ότι κάποιοι έχουν προγραμματίσει να ρίχνουν την ανθρωπότητα “από πλάνη σε πλάνη”, αν σου πω για τον Σατανά της Βίβλου, μπορεί να χοροπηδήξεις, είναι όμως ένα και το αυτό (άλλωστε το πρώτο είναι ένα κείμενο που όποιος και να το γραψε, απλώς επιβεβαιώνεται). Η πλάνη, το δέλεαρ, (η γλύκα του υλισμού) είναι η μέθοδος και η σύγχυση προκαλείται από το ότι σπρώχνονται βίαια οι απονήρευτοι να μπουν σε ένα από τα δυο στρατόπεδα που στήθηκαν από τον ίδιο εχθρό. Για να πετύχει σίγουρα το σχέδιο, πρέπει επικεφαλής των στρατοπέδων να βρίσκονται, ει δυνατόν, άνθρωποι δικοί τους. Εκεί κολλάει το θέμα των εμφυλίων, αλλά και του Βενιζέλου που για μένα είναι ταυτόσημο με του Μουσταφά Κεμάλ. Αφού μοίρασαν την Αφρική οι πολιτισμένοι δυτικοί (προεξάρχοντος του Βέλγου βασιλιά που παρολίγον ο προκάτοχός τους θα ήταν ο Έλλην βασιλιάς και που ανήκει στο ίδιο σόι με την αγγλική, την πορτογαλλική και την βουλγαρική βασιλική οικογένεια) στη συνέχεια χάραξαν την λύση του Ανατολικού ζητήματος που εκκρεμούσε επί 100 και πλέον χρόνια. Στη λύση αυτή “περίσσευαν” οι επικίνδυνοι χριστιανοί της Μ. Ασίας (κυρίως Έλληνες-Αρμένιοι), αφού μπορούσαν σε χρόνο dt να γίνουν οι οικονομικά κυρίαρχοι. Πώς να τους διώξουν όμως; Τα μοίρασαν λοιπόν. Τους μισούς “ευγενικά” ο εθνικισμός του Κεμάλ σε συνεργασία με τους νεόφωτους μπολσεβίκους, τους υπόλοιπους ο Βενιζέλος που έπρεπε την κρίσιμη στιγμή της σφαγής να απουσιάζει, ώστε να είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Έτσι ο Χατζηανέστης και κάποιοι άλλοι “έφταιξαν” για το παιχνιδάκι που έστησαν κάποιοι μέσω του Λόυντ Τζώρτζ.

      Διαγραφή
    14. 4ο ΜΕΡΟΣ
      Σκέψου ψυχρά: αν ο Βενιζέλος υπηρετούσε την ιδέα του Υψηλάντη-Καποδίστρια-Κολοκοτρώνη και όχι την δοτή του Κωλέττη (βρετανική στην ουσία) τότε θα ζητούσε από τους συμμάχους την Κων/πολη και όχι τη Σμύρνη με μια ακαθόριστη ενδοχώρα. “Μεγάλη Ιδέα” βαφτίστηκε η “μεγάλη παπαριά” της επέκτασης ενός ΕΘΝΙΚΟΥ κράτους, τη στιγμή που η επανάσταση του 1821 ήταν ΥΠΕΡεθνική, δηλαδή ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, δηλαδή στόχευε σε κράτος πολυεθνικό (αυτό σίγουρα δεν το διδαχθήκαμε στο σχολείο, όπως δεν διδαχθήκαμε το ποιόν του Βενιζέλου). Η “Μεγάλη Ιδέα” έδινε μια σχετική ομόνοια στο σπαραγμένο κράτος των Αθηνών, αφού σ’ αυτήν συναινούσε και η ηττημένη πλευρά του εμφυλίου. Οι εμφύλιοι του 1821 υποδαυλίστηκαν μεν από τις λίρες του δανείου, ως ρίζα όμως είχαν την άρνηση των Ελλήνων διεθνιστών (χριστιανών) να δεχθούν κράτος πολιτισμικά υπόδουλο όπως της Βρετανίας. Και η πολιτισμική υποδούλωση επικυρώθηκε από την οικονομική (όπως της Βρετανίας). Όχι μόνον η Εθνική Τράπεζα ανήκε στους δανειστές, αλλά και η μετέπειτα Τράπεζα της Ελλάδος ΔΕΝ ανήκε στο ελληνικό κράτος (άμα βρεις τους μετόχους, σφύρα μου). Σε κάθε σημείο που απειλήθηκε η αποπληρωμή των δανείων, όταν δηλαδή υπήρξε οικονομική ανάπτυξη, ή όταν έπρεπε να δεχθεί άνευ όρων οποιαδήποτε ηγεσία ελληνική τους κρίσιμους όρους των “δανειστών”, τότε μια εθνική καταστροφή “απροσδόκητα” εμφανιζόταν. Τέτοια ήταν η καταστροφή του 1893, όμως η μικρασιατική δεν ήταν τέτοια. Η ελληνική παρουσία έπρεπε να τραβηχτεί από το κρίσιμο πεδίο που συνόρευε με τα τότε γνωστά πετρέλαια και με την οικονομική κυριαρχία που θα της έδινε η κατοχή της Κωνσταντινούπολης. Αυτηνής που χύθηκε τόσο μελάνι για να εμφανιστεί ως πρωτεύουσα ενός κράτους σκότους-παρακμής-καταπίεσης (Γίββωνά μου!). Στήθηκε λοιπόν το στρατηγείο στη Θεσσαλονίκη, αφού εκεί το εβραϊκό στοιχείο βοήθησε τον Βενιζέλο να αναδειχθεί, όπως τον βοήθησε και να χάσει τις εκλογές του 1920. Τα υπόλοιπα είναι “γνωστά”. Η συνθήκη των Σεβρών είχε κάτι ατέλειες, ενώ η συνθήκη της Λωζάνης έκανε νόμιμη (στον πολιτισμένο κόσμο) την ειρηνική γενοκτονία και την “αναγκαία” εκρίζωση του ελληνικού πολιτισμού που βρισκόταν εκεί επί χιλιάδες χρόνια. Συγκριτικά δηλαδή με την μικρασιατική καταστροφή η πτώση της Κων/πολης είναι ένα απλό κάταγμα. Αφού το εθνικό κράτος εκτέλεσε τον προορισμό του σήμερα κατεδαφίζεται, γι αυτό και βλέπεις τη Ρεπουσοκουλούρη χρηματοδοτούμενη από τους Σόρους να ξαναβαφτίζει την μικρασιατική καταστροφή ως μικρασιατικό πόλεμο. Το προσχεδιασμένο των συμμάχων (Άγγλων, Γάλλων, Αμερικανών) μπορείς να το επιβεβαιώσεις από πολλές επίσημες πηγές και τότε θα πρέπει να αναρωτηθείς ΠΩΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ δεν πρόβλεψε πριν το 1919 τι θα συνέβαινε. Ο διχασμός που προκάλεσε, ήταν εκτός από πράξη αποδυνάμωσης του εσωτερικού μετώπου και μέθοδος πλήρους αποπροσανατολισμού, αφού μετά την καταστροφή άλλοι θα έλεγαν ότι έφταιξε ο Βασιλο-Μεταξάς, άλλοι ο Βενιζέλος. Ήμαρτον! Πολεμούσαμε το 1912 μεταξύ μας όσοι το 1821 παρολίγο να ενωθούμε. Και ποιος έβαλε τα εμπόδια το 21; Ή μήπως έκανες εσύ την προδοσία Καραγιώργη, Ομπρένοβιτς, Βλαντιμιρέσκου, Σάββα, Αλέξανδρου Σούτσου και την Βουλγαρική εξαρχία το 1870; Το οξύ σκηνικό βασιλικοί-βενιζελικοί στήνεται ξανά σήμερα με Χ.Α.-ΣΥΡΙΖΑ/ΚΚΕ) αφού το προηγούμενο εξαντλήθηκε λόγω κατεδαφίσεως (εκτέλεσε τον προορισμό Ευρώπη-Ευρώ). Θα χρησιμεύσει όταν αγριέψουν τα πράγματα.

      Διαγραφή
    15. 5ο ΜΕΡΟΣ
      Ο κομμουνισμός είναι δημιούργημα του κεφαλαίου τόσο ιδεολογικά, όσο και πρακτικά. Ιδεολογικά δεν είναι τίποτα άλλο από το τρίτο στάδιο εκρίζωσης του χριστιανισμού (ουμανισμός, διαφωτισμός, σοσιαλισμός). Έγκελς, Μαρξ, Λονδίνο σχετίζονται και χρηματοδότες του Λένιν του Τρότσκι και των άλλων παιδιών είναι οι γνωστοί “δανειστές”.

      Ο Βολταίρος ήταν ένα κεντρικό όργανο των “δανειστών”. Δεν έγραφε μόνον τα γνωστά(;). Περιδιάβαινε από Ανατολή σε Δύση παίρνοντας, δίνοντας πληροφορίες, ασκώντας επιρροή. Πρέπει να είναι από τους λίγους που ανακατώθηκαν και στις τρεις μεγάλες συγκρούσεις τις δυο μεταξύ χριστιανισμού-σιωνισμού Αμερική, Ελλάδα και ενδιάμεσα στη Γαλλία που υπήρξε η πρόβα τζενεράλε για τους παγκόσμιους πολέμους που ακολούθησαν.

      Λυπάμαι, αλλά δεν έγραψα εγώ την αντίθετη ιστορία. Σήμερα η Ε.Ε. δηλώνει ότι προσπαθεί να ελέγξει / στηρίξει το Ευρώ. Γι αυτό και καλεί το Δ.Ν.Τ. αφού οι ιδιώτες δανειστές δεν δανείζουν. Την πιστεύεις; Όταν δηλαδή έκανε το Ευρώ δεν ήξερε τους τρεις οίκους αξιολόγησης; Δεν ήξερε ότι η Γκόλντμαν εξαγόραζε τα χρέη του νότου με σουάπς; Όσο δεν ήξερε και ο Γιωργάκης σε ποια χώρα ήταν υπουργός ο ίδιος και πρωθυπουργός ο μπαμπάς και ο παππούς! Και ποιος κερατάς είναι η Ευρώπη των λαών; Η Λισαβόνα; Το Μάαστριχτ (που λέει και το ΚΚΕ;) το Δουβλίνο 1-2-X; Η Σέγκεν; Το ΚΚΕ είναι ο βαλτός στο σύστημα να λέει τη μισή αλήθεια, να την καίει και αν ο η γένοιτο πάει προς τα κει πολύς κόσμος, να μη βγει άκρη, αφού το σφυροδρέπανο ουδέποτε λειτούργησε υπέρ του ανθρώπου. Μη στέκεσαι στις επί μέρους πολιτικές π.χ. “ιδιώνυμο”, δεν αν κολλάνε λογικά όσα χοντρικά η ιστορία των νικητών γράφει και μυαλό έχεις άπειρο, τόλμα (που έλεγε και ο διαφωτισμός μέσω κάποιου Ρωμαίου). Ειδοποιώ όμως ότι προσωπικά μου κόστισε πολύ χρόνο και κόπο. Αν δεν πας και στο θρησκευτικό ζήτημα, άκρη δεν βγαίνει. Αν δεν φύγεις τελείως από τα στερεότυπα, επίσης. Εννοείται ότι εδώ δεν γίνεται ιστορική ανάλυση, αλλά πετιούνται γνώμες για περαιτέρω έρευνα.

      Έρρωσο!

      Διαγραφή
    16. Νομίζω πως η διαφωνία μας βασίζεται στη διαφορετική βάση δεδοένων απ' την οποία ξεκινάμε.
      Εσύ θεωρείς πως ο Χριστιανισμός είναι μια απελευθερωτική θρησκεία/ιδεολογία και ότι όλες οι υπόλοιπες ετερόκλητες θεωρίες (καπιταλισμός, φιλελευθερισμός, ουμανισμός, σοσιαλισμός) την πολεμούν υιοθετώντας διαφορετικά προσωπεία.
      Δηλαδή -για να το πούμε χοντρικά και απλουστευτικά- θεωρείς εκπρόσωπου του "Καλού" τον Χριστιανισμό ενώ επρόσωπο του "Κακού" τους υπολοίπους.

      Διαφωνώ λοιπόν στη βάση της σκέψης αυτής.
      Θεωρώ απελευθερωτική θεώρηση την ουμανιστική -τουλάχισοτν συγκριτικά.

      Επίσης θεωρώ πως τα πολιτικά πράγματα δεν είναι στατικά και ότι οι παγκόσμιες ελίτ δεν είναι τόσο παντοδύναμες όσο θέλουν να μοιάζουν.

      Πίσω απ' τις έλίτ κρύβονται άνθρωποι θνητοί, όπως και πίσω από τις ισχυρές πολιτικές ηγεσίες, τα οικονομικά τραστ κλπ.
      Άνθρωποι που κάνουν και λάθος εκτιμήσεις, που αποτυγχάνουν πολλές φορές σε κάποιο σχέδιο.

      Όπως και οι πολιτικοί άρχοντες κάθε χώρας, πολλές φορές είνια πράγματι όργανα των ελίτ, ενώ άλλες φορές δεν είναι και ως άνθρωποι κι αυτοί κάνουν σωστά και λάθη, που άλλοτε κοστίζουν λιγότερο και άλλοτε περισσότερο.

      Τα γράφω έτσι απλουστευτικά, διότι κοντέψαμε να φτάσουμε στην πολιτική εκτίμηση για τον άνθρωπο του Νεάντερνταλ...

      Καληνύχτα!

      Διαγραφή
    17. Αναγκάζομαι να απαντήσω για να σημειώσω μιαν αντίφαση. Με ρωτάς κάτι, κρίνω ότι πρέπει να απαντήσω σε αυτή την έκταση για να κάνω στοιχειωδώς κατανοητό κάτι που ξέρω ότι δεν υπάρχει στη σκέψη σου. Άλλωστε εσύ απάντησες "σύντομα" με αρκτά λόγια, βάζοντας κάποια εύλογα ερωτήματα. Εντοπίζεις σωστά τη διαφορά μας (για την ακρίβεια, ένα μέρος της) και λες: αφού σκεπτόμαστε διαφορετικά, απορρίπτω τη θεωρία των "δανειστών" και όλα όσα είπες. Συμπεραίνω λοιπόν ότι επιθυμείς απαντήσεις που να εμπίπτουν στα δεδομένα σου, αλλιώς δεν τις συζητάς. Ούτε σε ένα σημείο δεν πήρες θέση, οπότε βαθιές διαφωνίες θα πρέπει για σένα να εκφράζονται με συνθήματα "ΝΑΙ" ή "ΟΧΙ" στο διαφωτισμό / χριστιανισμό ... (π.χ.)

      Εντάξει, είναι μια στάση. Αλλά τότε μην με ρωτάς τι εννοώ όταν λέω για δανειστές, ή προσδιόρισέ μου όριο λέξεων και χρονικό όριο. Ως προς το τελευταίο όμως θα μπλέξουμε, αφού ο Ηρακλής και ο Ιάσων είναι εκτός γραμμικότητας της εξέλιξης μέσω Νεάτερνταλ. Εκτός κι αν ο Νεάτερνταλ καλείται για να λυτρώσει τον Βενιζέλο και τον Βολταίρο και να καταδικάσει τον Κων/νο Α' και τον Ευγένιο Βούλγαρη.

      Αν τελικά, η διαφωνία μας είναι ότι ο χρόνος προόδου της ανθρωπότητας αρχίζει από τον Ντεκάρτ, τότε σίγουρα είναι αδύνατη η ανταλλαγή απόψεων, τότε όντως η μόνη λύση για το αύριο είναι τα 31,5 δις δάνειο (αλήθεια με τι επιτόκιο;). Μη ξεχνάς ότι εσύ μίλησες για προϋποθέσεις ήθους και συμμαχιών ως προς τον ηγέτη που θα μας βγάλει από το τέλμα. Ποιο τέλμα; αυτό που πολλοί βλέπουν ακόμα ως μείωση εισοδήματος;

      Διαγραφή
    18. Διογένη, σου είπα ότι πρόκειται για απλουστευτική έκφραση το "καλό" και το "κακό", απλώς για να μη μακρηγορώ.
      Δεν είπα ότι τα βλέπω έτσι.
      Κάθε σύστημα, κάθε ιδεολογία, κάθε θρησκεία κλπ έχουν τα θετικά τους και τα αρνητικά τους.

      Απλώς διάκειμα θετικά προς τη γενική ιδέα του Διαφωτισμού και αρνητικά προς τη γενική ιδέα του Χριστιανισμού.

      Επίσης, να τονίσω πως ο χρόνος προόδου ης ανθρωπότητας ξεκινά με την ανακάλυψη της φωτιάς και όχι προφανώς με τον Ντεκάρτ.
      Κορυφώνεται στο θαύμα της αρχαίας Αθήνας.
      Σχεδόν ακινητοποιείται για είκοσι αιώνες.
      Και ξαναρχίζει με το Διαφωτισμό.

      Το ότι υπήρξανσοβαρότατες στρεβλώσεις και εκμεταλλευτές που ξεπήδησαν από το διαφωτιστικό κίνημα, δεν αναιρεί την αξία του.
      Όπως αναλόγως το ότι υπήρξε ο Αλκιβιάδης και έφερε όλες αυτές τις καταστροφές στν Αθήνα, δεν αναιρεί την αξία του δημοκρατκού πολιτεύματος και το ρόλο της τότε παράταξης των δημοκρατικών εν γένει.
      Καμιά φορά συμβαίνει να χουν δίκιο κι οι ολιγαρχικοί (βλ. Νικίας)

      ΥΓ.: Το τέλμα δεν είναι απλώς οικονομικό και εισοδηματικό
      Αλλά η αντίδραση ενάντια σε αυτό ξεκινά πάντα από την οικονομία και το εισόδημα.
      Αν δε μειωθεί η οικονομική ισχύς ενός ανθρωπου δύσκολα βγαίνει στο δρόμο.

      Διαγραφή
    19. "Σοβαρότατες στρεβλώσεις" ή "παράπλευρες-πρόσκαιρες ωφέλειες";

      Ελπίζω τώρα να φαίνεται καλύτερα ο τελικός μου στόχος: να δείξω τι μας εμποδίζει από το να ανατρέψουμε πολύ εύκολα και ειρηνικά, αυτό που όλους μας καταπιέζει.

      Ο διχασμός μας. Το ότι είναι διαφορετικά θεωρούμε αυτό που μας καταπιέζει. Το ότι είναι διαφορετικό αυτό που επιζητούμε. Ε, κι αυτή τη διαίρεση, εγώ υποστηρίζω ότι την προκαλεί αυτός που μας καταπιέζει. Δεν έχω άμεσο οικονομικό πρόβλημα εδώ και πολλά χρόνια. Είμαι όμως στο "δρόμο".

      Δεν θέλω να ξεκινήσω την κουβέντα από την αρχή. Θα σημειώσω όμως ότι η άποψη "Σχεδόν ακινητοποιείται για είκοσι αιώνες" εκπορεύεται από την πλευρά εκείνη που υποστηρίζει ότι "τα φάγαμε όλοι μαζί". Όπως και "ζούμε με δανεικά" λένε (ως κακό) λιγάκι όψιμα, οι ίδιοι ιδεολογικοί σχηματισμοί - δημοκρατικώς εκλεγμένοι άρχοντες που δανείζονταν για να συντηρούν το πελατειακό, οι ίδιοι που μάχονταν λυσασμένα κάθε εθνική προσπάθεια παραγωγής πλούτου (κάτι διαφορετικό έλεγε ο ΓΑΠ ε;). Φχαριστώ, χόρτασα μάτριξ, δεν θα πάρω άλλο. Θα συνεχίσω να ερευνώ και να καταθέτω απόψεις. Κι αν έχω κάνει λάθος, πρώτος θα το φωνάξω.

      Υγίαινε

      Διαγραφή
    20. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους σε αυτό που επιζητούν είναι το "αλάτι" της ζωής και η ατμομηχανή του πνεύματος.

      Διαγραφή
    21. Αν έκανες τον τοίχο-τοίχο για να παράγεις το αλάτι της ζωής και τον κοινωνικό ατμό, κι αν πιστεύεις ότι αυτός ο "διάλογός" μας τα έκανε πράξη, τότε χαίρομαι που σε βοήθησα.

      Διαγραφή
  2. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''31 Οκτωβρίου 2012 - 11:30 μ.μ.

    Πόσα δεν θα μάθουμε ποτέ;...........
    Πόσα γίνονται πάνω από το κεφάλι μας;......
    Πόσα γίνονται για μας χωρίς εμάς;.....
    Πόσο πιόνια των πιονιών είμαστε;....

    Χωρίς σχόλια: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/10/illuminati_31.html

    ...........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σκοτάδι η εποχή μας.
      Μάυρο σκοτάδι.
      Εμείς βλέπουμε τις αναπαραστάσεις της πραγματικότητας.
      Η πραγματικότητα στήνεται σε σκοτεινά γραφεία.

      Διαγραφή
  3. Ξέχασες ένα βασικό θέμα: οφείλει να πει την αλήθεια στον λαό σχετικά με το δίλημμα ευρώ-δραχμή. Για να ξέρει τι να περιμένει. Δεν έχουμε μάθει στην αλήθεια. Κανείς δεν μας τη λέει. Καιρός να την ακούσουμε.
    Ο Τσίπρας έχει θυσιάσει πολλά σε αυτή την ιστορία. Δεν τον φοβάμαι από αυτή την άποψη. Το θέμα είναι να μιλήσει ειλικρινά για τις συνέπειες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ.
      Ακριβώς αυτό εννοώ σε κάποια σημεία του κειμένου:

      {Έναν λαό που θα είναι έτοιμος να δουλέψει, να παράγει, να αντέξει σε περίπτωση "ατυχήματος", αν πάψει δηλαδή η εξωτερική οικονομική βοήθεια.}

      {να πει "όχι", αποδεχόμενος όμως και τις συνέπειες που μπορεί αυτό το "όχι" να έχει.}

      {Αν ο ελληνικός λαός έχει προετοιμαστεί για παν ενδεχόμενο και είναι έτοιμος να το αντιμετωπίσει, τότε η ελληνική πλευρά της διαπραγμάτευσης έχει ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια της.}


      Αν ξέρουμε τις συνέπειες κάθε κίνησης και δεν τις φοβηθούμε, τότε πιθανότατα δε θα χρειαστεί και να τις αντιμετωπίσουμε.

      Διαγραφή
  4. Σήμερα στο Ηράκλειο, ο Τσίπρας είπε ακριβώς αυτό: ότι δεν θα γυρίσουμε στην "προτέραν κατάστασιν", όπως νομίζουν κάποιοι καλομαθημένοι από το ΠΑΣΟΚ, ότι χρειάζεται συμπαράταξη και συστράτευση Αριστεράς και λαού.
    Το κατάλαβαν; Αυτό είναι το πρόβλημα, Μαζεστίξ μου. Καλό μήνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ζητημα είναι να μην ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα καθαρά αριστερό κόμμα αφενός.
      Και αφετέρου να μην ξεχνάμε ότι για να γίνει αυτό που έγινε σήμερα χρειάστηκαν φυσικά κάποια ιδεολογικά στρογγυλέματα, καθώς αυτοί που συμφωνούν ιδεολογικά μαζί του δεν είναι πάνω από 6-7% και αυτοί διαφωνούν μεταξύ τους ανά δύο.
      Οι περισσότεροι σαυμφωνούν συγκυριακά μαζί του και πρέπει να το χουν υπ' όψιν τους.

      Διαγραφή
  5. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''4 Νοεμβρίου 2012 - 2:26 μ.μ.

    "Ο νους μας είναι αληταριό
    κι όλο θα δραπετεύει..."

    Μόνο ο νους σου αλητεύει; Γιατί ΚΑΙ εσύ ψιλοεξαφανίστηκες...
    Άμα σε βγάλει ο δρόμος, έλα μια βόλτα:

    "ΜΠΑΝΣΚΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ: ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΩΝΑΚΙ"

    http://gekollias.blogspot.gr/

    ΤΑ ΛΕΜΕ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Απο Άννα Πάρος

    Μαζεστιξ καποτε μου ειχες πει: "η αλληλεγγύη είναι ίσως η πιο δύσκολη, η πιο περίπλοκη αντιστασιακή διαδικασία και είναι και το κομβικό σημείο της αντίστασης του λαού μας απέναντι στη γενοκτονία"
    Δεν θα μπορουσα να συμφωνήσω περισσότερο. Γι αυτό και η παρακάτω ειδηση,σχετικά με την δασκάλα Χαρά Νικολοπούλου στην Κομοτηνή, αναπτέρωσε τις εξασθενημένες ελπίδες μου και με χαρά την μοιράζομαι μαζί σου. Επειδή δεν έχω Blog, αν συμμερίζεσαι τον παλμό που δόνησε τον ενθουσιασμό μου, σε παρακαλώ, αν θελεις, αναδημοσίευσέ το, ωστε να το πληροφορηθούν και οι υπόλοιποι που συμμετέχουν σ αυτήν την παρέα της "θετικής σκέψης"
    Με αγάπη, από την αεροψεκασμένη Πάρο. Άννα.
    http://ksipnistere.blogspot.gr/2012/11/blog-post_262.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Άννα.
      Επειδή η Χαρά Νικοπούλου είναι μια δασκάλα ιδιαιτέρως αμφιλεγόμενη, η οποία συχνα-πυκνά βγάζει ακραία εθνικιστικά κηρύγματα και (απ' ό,τι έχει πει η ίδια) διδάσκει αυτά που νομίζει έτσι όπως τα νομίζει, είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι στο εγχείρημά της.
      Ιδιαίτερα επιφυλακτικός ως προς τις προθέσεις της και ως προς τους στόχους της.

      Δεν εχω αντιρρήσεις επί της αρχής προφανώς για την πρωτοβουλία αυτή, αλλά η Νικοπούλου παίζει ένα ρόλο στην περιοχή που εγώ δεν τον αποδέχομαι.
      Ένα ρόλο της έξαρσης του εθνικισμού ανάμεσα στους πληθυσμούς που κατοικούν εκεί.
      Έχουμε απ' τη μια τους Μουφτήδες και τους εγκάθετους του Προξενείου, έχουμε απ' την άλλη και την κάθε λογής Νικοπούλου και θα σφαχτούνε καμιά μέρα.
      Επομένως και η πρωτοβουλία της αυτή, ενώ ως τίτλος φαίνεται καλή, είναι πολύ πιθανό να αποσκοπεί στη διάδοση/ προπαγάνδιση των ιδεών που επιθυμεί η ίδια. Και όχι μόνο...


      Γι' αυτό σου ζητώ συγνώμη, αλλά θα αποφύγω την αναδημοσίευση των δράσεων της συγκεκριμένης λόγω -δικαιολογημένης θεωρώ- έντονης καχυποψίας μου για το άτομό της και για το ρόλο της.


      Αλήθεια, μια και το 'φερε η κουβέντα, γιατί δε φτιάχνεις μπλγοκ;
      Είναι πολύ εύκολο ακόμη και για τεχνολογικά αναλφάβητους όπως εγώ!

      Διαγραφή
  7. Μαζεστιξ, ομολογώ πως το όνομα της παραπάνω κυρίας πρώτη φορά το έμαθα με την σχετική είδηση. Μπορεί τα πραγματα να είναι κι έτσι όπως λες. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως ένας, δυο ή τελος πάνων μια χούφτα άνθρωποι, δεν είναι αδύνατον να αναλάβουν και να φέρουν σε πέρας μια πρωτοβουλία, που να έχει αποτελεσμα ανάλογο των προθέσεών τους. Αυτό επίσης, αναιρεί το δικό μας άλλοθι: "μα τι να κάνω εγώ μόνος μου;". Η επιφύλαξη, βέβαια, είναι προστασια, όταν δεν επεκτείνεται στην καχυποψία. Τώρα καταλαβαίνω γιατί έλεγες πως στην διαδυκτυακή ανωνυμία μιλάμε πιο ελευθερα, γιατί δεν μας απασχολεί ποιος λέει τι. Μήπως, όμως, αυτό που μας λείπει, αυτό που απαντά στο γιατί αυτος ο λαός φέρεται σαν να είναι σε καταστολή, είναι αυτη ακριβώς η γενικευμένη έλειψη εμπιστοσύνης αναμεταξύ μας; Μήπως αυτή η καχυποψία είναι που προκαλεί την περίφημη πολυδιάσπαση του προοδευτικού (αποφεύγω τον χαρακτηρισμό αριστερού) κόσμου; Αν δεν απλώσουμε το χέρι στον διπλανό μας, ακόμα και με το ρίσκο να το δαγκώσει, υπάρχει ποτέ περίπτωση ν' αγκαλιαστούμε; Κι ας μας πούνε αφελείς. Τουλάχιστον εμείς δεν θα είμασε "συνενοχοι στο φόνο" που λένε κι οι Κατσιμιχαίοι. Συγνώμη για την έξαρση αλλά, όπως πιστεύω κι εσείς, αγαπώ πολύ αυτον τον τόπο και όλους τους αλλοπρόσαλλους κατοίκους του και πονάω.
    Το ζητημα της αλληλεγγύης, όπως αριστα έθεσες,ειναι το κομβικό σημείο της αντίστασης του λαού μας. Ο Μαχαίρης, ίσως, είναι ένας απ΄τους ελάχιστους που κατάφερε να το κάνει πράξη έστω και διαδυκτυακά. (και τον ευχαριστω μεσω εσού, γιατί το μπλογκ του δεν δέχεται σχόλιο από ανώνυμο). Δεν ξέρω πόσο περισσότερο μπορούμε να ανοιχτουμε κάτω από το άγρυπνο μάτι του ιντερνετικού Big Brother. Το ψάχνω. Οσο για το γιατί δεν φτιάχνω
    blog...με ένα παιδί στην δίνη της προετοιμασίας του λυκείου και άλλο ένα επτάχρονο, που κάνουμε ιδιαίτερη συμφωνία να με αφήσει 10λεπτά στο pc , συν μια απαιτητική δουλειά,...βλέπω να γίνομαι γιαγιά (ελπίζω σαν την γιαγιά Αντιγονη )για να το καταφέρω (αν δεν υποκύψω στην αλτζχαιμερ ως τότε) . Φιλιά .Δεν θα σε ξαναζαλίσω για καιρό (όχι γιατί δεν θέλω, δεν θα ξαναπετύχω συμφωνία με τ μικρή...) ΑΝΝΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αυτά τα παιδιά!
      Μικροί δικτάτορες!
      :-))

      Έχεις πολύ δίκιο σε όσα λες.
      Και για την καχυποψία μεταξύ μας έχεις δίκιο.

      Με τη Χαρά Νικοπούλου πάντως δε νομίζω ότι ισχύει τόσο η καχυποψία κατά αγνώστων που αξίζει κανείς να απλώσει το χέρι κι ας δαγκωθεί στο τέλος.

      Διότι η συγκεκριμένη είναι σεσημασμένη και δε νομίζω ότι το άπλωμα χεριου΄σ' αυτήν είναι ρίσκο, αλλά μια κίνηση αταδικασμένη σε αποτυχία και στο αντίθετο αποτέλεσμα απ' αυτό που προσδοκούμε.

      Πόσο φιλάνθρωπη μπορεί να είναι η κίνηση μιας μισάνθρωπης θιασώτριας του φασισμού άλλωστε;

      Ελπίζω να σ' αφήσει η μικρή να σερφάρεις λιγάκι και να τα ξαναπούμε σύντομα!

      Διαγραφή