Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Όστρακα και ψηφοδέλτια


 
Ακούγοντας τη δήλωση του πολιτικού ογκόλιθου Πάγκαλου ότι για να διασωθεί η Δημοκρατία χρειάζεται ένας νέος Περικλής, άρχισα να αναρωτιέμαι αν έχει δίκιο.
Ήταν πράγματι σπουδαίος ο Περικλής.
Με τη διαφορά ότι πέτυχε μια Αθήνα στα πάνω της και βρήκε λεφτά και δύναμη για να προχωρήσει το μεγάλο του έργο.
Η Ελλάδα του 2012 όμως, είναι μια χώρα στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση.
Μια χώρα η οποία ρημάζεται από άδικα μέτρα επιλεκτικής φτωχοποίησης κοινωνικών στρωμάτων.
Μια χώρα όπου βασιλεύει η Αδικία.
Και όπου υπάρχει γενικευμένη αδικία, τότε κινδυνεύει άμεσα η Δημοκρατία.

Δημοκρατία= Ισηγορία + Ισονομία.
Και οπως γνωρίζουμε υπάρχει σχέση αναλογίας ανάμεσα στους δυο όρους μιας εξίσωσης.
Απ' τη στιγμή που ισηγορία και ισονομία καπούτ, τότε και δημοκρατία καπούτ.
Και αν η ισηγορία είναι ένα πολιτικό δικαίωμα με δυσκολία στην πραγματοποίησή του και αν δεν έχει ορατό και χειροπιαστό αποτέλεσμα, η ισονομία έχει και παραέχει.
Στη φορολογία, στη δικαστική και αστυνομική αντιμετώπιση, στη μισθολογική πολιτική, στη διαφθορά και αλλού.
Και αυτή η ρημάδα η έλλειψη Ισονομίας μάλιστα είναι πιθανότατα ο σημαντικότερος παράγοντας της ανεξέλεγκτης οργής των πολιτών ενάντια στα τεκταινομενα. Ακόμη και των ψηφοφόρων του Μνημονίου.
Όλοι (σχεδόν) ζητούν ένα πράγμα: Δικαιοσύνη.
Ο καθένας βέβαια έχει κατατάξει αλλιώς τους ενόχους στο μυαλό του, αλλά όλοι συμφωνούν στις τεράστιες (εκκούσιες ή ακούσιες) ευθύνες της πολιτικής εξουσίας για τη σημερινή κατάντια.
Όταν ο πολίτης δει πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής να αυτομαστιγώνονται πολιτικά για τις ευθύνες τους στη χρεωκοπία της χώρας, τότε η έκρυθμη κατάσταση θα εξομαλυνθεί.

 

Το όστρακο του Αριστείδη
Ο Περικλής λοιπόν, συμβολίζει την πορεία μιας χώρας από την ευμάρεια στην απόλυτη δόξα.
Ο Αριστείδης όμως συμβολίζει την πολιτική γενναιότητα του πολιτικού άνδρα που, παρότι δε μετανιώνει για τις επιλογές του, φορτώνεται σις πλάτες του έστω και δυσανάλογο βάρος και σχεδόν... αυτοεξορίζεται για το καλό της Πολιτείας του.
Αναφέρομαι φυσικά στη γνωστή ανέκδοτη ιστορία του Αριστείδη με έναν αναλφάβητο συμπολίτη του που δεν τον είχε αναγνωρίσει φυσιογνωμικά και του ζήτησε να γράψει πάνω στο όστρακο το όνομα "Αριστείδης", με σκοπό την καταδίκη του σε εξορία.
Ο Αριστείδης ζήτησε να μάθει το γιατί και ο γέρος του απάντησε ότι βαρέθηκε να ακούει συνέχεια να τον λένε "δίκαιο".
Ο Αριστείδης σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, δέχτηκε και έγραψε το όνομά του πάνω στο όστρακο και ακολούθως εξορίστηκε.

Όταν αφιερώνεις τη ζωή σου στην πολιτική, τότε την αφιερώνεις και στην πολιτεία.
Και όπως δοξάζεσαι την ώρα που αυτή μεγαλουργεί, έτσι ταπεινώνεσαι την ώρα που αυτή καταβαραθρώνεται.
Έτσι και ο κάθε πολίτης θα σου υποκλιθεί, αν φερθείς ανιδιοτελώς ως άλλος Αριστείδης, και η Δημοκρατία θα επιβιώσει.

Όστρακα και ψηφοδέλτια
Όσο όμως οι πολιτικά υπεύθυνοι της σημερινής καταστροφής βολτάρουν στα βουλευτικά έδρανα, στα τηλεοπτικά πάνελ και στα προεκλογικά μπαλκόνια ως μετανοημένες Μαγδαληνές και ως επίδοξοι σωτήρες απ' την καταστροφή στην οποία πρωταγωνίστησαν, τόσο η Δημοκρατία θα βεβηλώνεται, θα υποδαυλίζεται και θα υποσκάπτεται και θα οδηγείται σε ακόμη επικινδυνότερα μονοπάτια.

Επομένως, το πρώτο βήμα για να "γυρίσει το παιχνίδι" είναι να αρχίσουν οι πολιτικά υπεύθυνοι για τη χρεωκοπία της χώρας να γράφουν τα ονόματά τους πάνω στα όστρακα που περιφέρει άγραφα ο αναλφάβητος λαός.

Αλλά η ελληνική πολιτική ελίτ αντί να γράψει το όνομά της στα όστρακα, το γράφει στα ψηφοδέλτια.
Και αντί να φερθεί ως Αριστείδης, φέρεται ως Αλκιβιάδης...

18 σχόλια:

  1. Συμφωνω, περα ως περα...!!
    Οχι βεβαια οτι η διωξη των πρωταιτιων της καταστροφης, θα διορθωσει τιποτα...
    Δεν θα διορθωσει..
    Διοτι δεν συνοδευεται..Ουτε απο δημευσεις περιουσιακων στοιχειων..Ουτε απο αποκαλυψεις, του ρολου...Αυτων που τους ενθαρρυναν...
    Ας ειναι ομως μια...Ενθουσιωδης πραξη δικαιου...
    Οπως η δικη της,Νυρεμβεργης...
    Οπως η καταδικη των πρωταιτιων της χουντας...

    Δυστυχως, το Αστικο πολιτευμα..ΔΕΝ εχει τη δυνατοτητα να προστατευεται απο τις πολιτικες παρελλισεις...Διοτι ουσιαστικα, τις αφηνει ατιμωρητες..Καθως, αυτοι που την..Πατρωναρουν..Γι αυτο το λογο την εφτιαξαν...
    Για να διαφθαρει ανεπανορθωτα το πολιτικο συστημα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά συμφωνώ ότι η αναφορά μου αυτή δεν εχει να κάνει με τη λύση στην κρίση ή με την αντιμετώπιση των προβλημάτων μας, αλλά με μια ηθική ικανοποίηση ότι οι ένοχοι πληρώνουν.
      Και αυτή η ηθική ικανοποίηση θα έφερνε μεγαλύτερη ψυχραιμία, τουλάχιστον σε όσους από εμάς δεν έχουμε ακόμη πρόβλημα σίτισης.
      Η ατιμωρησία των ενόχων ενιχύει όμως το αίσθημα του αδίκου και γεννά μίσος -όχι ταξικό αλλά- προσωπικό.

      Και βέβαια σωσγτά λες ότι το αστικό πολίτευμα εχει τη δυνατότητα να προστατευεται από πολιτικές παρεκκλίσεις.
      Όπως βέβαια έχει και τη δυνατότητα να μην προστατεύεται από αυτές.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Έχεις κανένα όνομα να γράψουμε;

      Διαγραφή
    2. χαχαχαχα
      Σωστόος!

      Με προκαλείς να γράψω στο όστρακο "Μαζεστίξ";;;

      Λέει πουθενά εδώ: "Μαζεστίξ ο Δίκαιος";
      Ας με αναγνωρίσουν πρώτα και μετά... αυτοεξορίζομαι ευχαρίστως!

      Διαγραφή
  3. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''21 Οκτωβρίου 2012 - 12:38 π.μ.

    Μαζεστίξ, εξακολουθείς να προσπαθείς να τετραγωνίσεις τον (φαύλο) κύκλο αυτού του χαμαιτυπείου. Εσύ βέβαια, έχεις ένα πολύ σωστό σκεπτικό, αλλά ξεχνάς πόσο πολύ έχουν ευτελιστεί όλα εδώ μέσα;;; Θα μου πεις και τι θα γίνει; Με σταυρωμένα τα χέρια θα μείνουμε; Αυτή η νοοτροπία -ετών- θα αλλάξει μόνο, αν αλλάξει ο λαός. Και για να αλλάξει ο λαός, μια λύσει υπάρχει: Παίρνουμε από την Ελλάδα τον Λαό και...φέρνουμε έναν άλλον... Και μετά εφαρμόζουμε νόμους και δικαιοσύνες, εξαρθρώνουμε και την διαφθορά, τιμωρούμε και τους ένοχους κλπ κλπ. Βέβαια, έτσι όπως το πάνε τα ''τσιράκια'', κοντεύουν να τον αλλάξουν τον λαό. Οι Έλληνες φεύγουν μετανάστες κι οι μετανάστες άλλων χωρών, εγκαθίστανται εδώ. Μόνο που αυτό, έτσι όπως πάει, δεν θα είναι πια η Ελλάδα των Ελλήνων, αλλά κάτι άλλο, πολύ πιο θολό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μερικές ενστάσεις
    ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ/ΙΣΟΝΟΜΙΑ ήταν πάντα το ζητούμενο διότι είναι πάντα ανάλογο της κοινωνικής τάξης.Απλώς ΤΩΡΑ στην Ελλάδα ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ η αδικία και γίνεται αισθητό.
    Αλλωστε πως ορίζεται η δικαιοσύνη? με τους νόμους των ανθρώπων? ποιοί,πότε,που?ΠΟΛΥ ΣΧΕΤΙΚΟ ΛΟΙΠΟΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Ικτίνε, το δίκαιο είναι ένα και αναλλοίωτο, το φυσικό δίκαιο δλδ το δίκαιο της φύσης.
      Στις οργανωμένες κοινωνίες χρησιμοποιούμε μία παρέκλιση του φυσικού δικαίου για να γίνει δυνατή η συνύπαρξη.
      Συμφωνώ ότι η παρέκλιση του φυσικού δικαίου προσδιορίζεται απ' την πολιτιστική, πολιτική και οικονομική θέση μιας κοινωνίας.
      Οι νόμοι δεν δημιουργούν δίκαιο, το δίκαιο παράγει νόμους, οι νόμοι είναι η εφαρμογή κατά περίπτωση του δικαίου.
      Οι νόμοι χαρακτηρίζονται σαν δίκαιοι ή σαν άδικοι.
      Η εφαρμογή των νόμων δεν γίνεται όταν αυτοί ψηφιστούν αλλά μπορεί να μην ισχύσουν ποτέ, αυτό εξαρτάται απ' την θέση που παίρνει η κοινωνία απέναντι στους ψηφισμένους νόμους.
      Η εκάστοτε εξουσία προσπαθεί να επιβάλει την πιστή τήρηση των νόμων, αυτό όμως δεν το κατορθώνει πάντοτε.
      Η τήρηση ενός νόμου αν αυτός χαρακτηριστεί άδικος απ' την κοινωνία, εξαρτάται απ' την πολιτικοποίηση και την οργάνωση της κοινωνίας.
      Η διαμάχη εξουσίας και κοινωνίας, σ' αυτό το επίπεδο, είναι συνεχής και αιώνια.

      Διαγραφή
  5. Πολύ σωστά όλα αυτά. Ο Αλκιβιάδης, όμως, δεν εκβίαζε τους ψηφοφόρους του.
    Τους σαγήνευε με την ομορφιά και την εξυπνάδα του. Υπήρχαν κάτι γερο-παραλυμένοι τότε, που έπεφταν στη λούμπα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είπε έτσι ο μπουχέσας;
    Και πότε παρακαλώ το ανακάλυψε;
    Όταν έμεινε στην απόξω;
    Άει σιχτίρ με δαύτους γαμώτο μου...

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''21 Οκτωβρίου 2012 - 10:26 π.μ.

      ''Ανώνυμε'', το κακό -έως διαστροφικό- θα είναι να θεωρεί τον...εαυτό του ως νέο...Περικλή! Γιατί τον έχω ικανό! Αν και στην ''διανομή'' των ρόλων, σχεδόν όλοι τους θα κονταροχτυπιούνται για το ποιος πρωτοπιστεύει ότι θα είναι ο νέος...μέγας Ναπολέων...

      ''Κι εγώ αγαπάω μια 15 χρόνια αλλά δεν με θέλει''! Κίτρινα γάντια.

      Διαγραφή
  7. Πιστέ φίλε, ο τετραγωνισμός του κύκλου είναι ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, το οποίο όμως δεν παύει να απασχολεί τους μαθηματικος και τους φιλοσόφους αιώνες τώρα, έστω κι αν δε βγαζει αποτέλεσμα.
    Πού θα πάει; Κάποτε μπορεί να γίνει.
    Κάπως έτσι προσπαθώ κι εγώ να τετραγωνίσω τους φαύλους κύκλους...
    (ΥΓ.: ο Γκιωνάκης την αγαπούσε 19 χρόνια, αλλά δεν τον ήθελε...
    Την εχω λιώσει αυτήν την ταινία!)

    Ικτίνε, βάζεις ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα στοτραπέζι: πώς ορίζεται η Δικαιοσύνη και ποιος την ορίζει;
    Χμμμ, θα έλεγα πως η Δικαιοσύνη είναι η κοινωνική σύμβαση μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας και άρα τη θεσπίζει η πλειοψηφία.
    Τι γίνεται τώρα με τα αντικρουόμενα δικαιώματα των μειοψηφιών;
    Εδώ κολλάει το πράγμα και δημιουργείται η ανάγκη άνωθεν επιβολής δικαιοσύνης πολλές φορές.


    Λωτοφάγε, στη λούμπα του Αλκιβιάδη πέσανε και γεροπαραλυμένοι αλλά και νέοι και μεσόκοποι.
    Τον ψήφισε η πλειοψηφία και τα κανε όπως τα κανε.
    Κι η Αμεση Δημοκρατία έχει τα τρωτά της...


    Mbiker, οι ξεπεσμένοι πολιτικοί είναι σαν τους γαύρους.
    Όταν κερδίζουν όλα λειτουργούν άψογα, ενώ όταν χανουν, το ρίχνουν στη φιλοσοφία.



    Κερασιά, την καλημέρα μου!
    Είδες που σου 'λεγα πως θα επιστρέψω σύντομα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''21 Οκτωβρίου 2012 - 1:15 μ.μ.

      Μαζεστίξ, και μένα κάτι δεν μου πήγαινε καλά με το ''15'' -αν κι εγώ την έχω λιώσει την ταινία κι όχι μόνο αυτήν!- αλλά έχω ψιλοθολώσει σήμερα. Δεν είμαι στα πάνω μου. Θεματάκι...
      Προς αποκατάστασιν του ελληνικού κινηματογράφου λοιπόν, να συμπληρώσω την άλλη θεϊκή ατάκα, που ταιριάζει (ΚΙΤΡΙΝΟ) ΓΑΝΤΙ σε πολλούς: ''Τώρα πότε προλάβατε πότε τα' πατε...!''

      Διαγραφή
    2. Ή επίσης μπορούμε να αποτυπώσουμε την πολιτική κριτική του μεσου συμπολίτη μας:

      -χαλασμένο είναι; (ενν. το λάστιχο)
      -ναι, χάλασε.
      -σκουληκοειδίτη θα 'χει!

      Διαγραφή
    3. Χμ, τα τρωτά της τα είχε η άμεση δημοκρατία, αλλά τουλάχιστον δεν πήρε 50 έδρες μπόνους ο Αλκιβιάδης.
      Και όταν οι Αθηναίοι είδαν τη βλακεία τους, δεν μέμφονταν καναν άλλο. Μονάχα τον εαυτό τους.
      Και τα συζητούσαν όλα. Σαν καθημερινό δημοψήφισμα ένα πράμα.
      Το τελευταίο μας δημοψήφισμα ήταν το 1974. Κάτι πήγε να ψελλίσει ο Γιωργάκης και πέσαν να το φάνε το παιδί!
      Όσο για τις γυναίκες και τους δούλους που δεν ψήφιζαν, ας μην ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε στον 5ο αιώνα π.Χ. και ότι οι Ελβετίδες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου μόλις το... 1971!
      Καλό σου βράδυ και καλή εβδομάδα.

      Διαγραφή
    4. Μια και ανέφερες της Ελβετία, ας μην ξεχνάμε πως, παρότι οι Ελβετίδες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου μάλλον τελευταίες, σήμερα στη χώρα αυτή έχουν το πλησιέστερο στην Άμεση Δημοκρατία πολίτευμα.
      Γιατί κάποιοι προοδεύουν σε αντίθεση με μας...

      Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.
      Κι εγώ της άμεσης είμαι.
      Και το πιο ωραίο σ' αυτήν είναι η καθολική ανάληψη των ευθυνών όταν γίνει μαλακία.
      Τότε ωριμάζει η χώρα.
      Ενώ εμείς βρήκαμε 5-6 ενόχους (το Γιωργάκη, τον Άκη, τον Πάγκαλο, τον Σαμαρά, τη Γκόλντμαν Σαξ, το ευρώ), τους τα φορτώνουμε όλα και έχουμε την ησυχία μας ήσυχοι και χωρίς καμία τύψη ξαπλωμένοι στην κρεβατάρα μας, βλέποντας την τηλεορασάρα μας.

      Διαγραφή