Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις!

Αυτός ο λόγος καρφώθηκε σα σφαίρα στο μυαλό μου πριν 15 χρόνια περίπου, όταν τον πρωτοάκουσα.
Τότε παίδευα το μυαλό μου να τον καταλάβω, αλλά αρνιόμουν.
Είναι ο λόγος ενός μεγαλύτερου που απευθυνόμενος στον ανέμελο νεαρό του εξηγεί πως δεν είναι τα πάντα δεδομένα.
Πως όλα κατακτώνται με πάλη και διατηρούνται με ακόμη περισσότερη πάλη.
Γιατί κάποιος άλλος θέλει να σου το πάρει. 
Ποιο; Οτιδήποτε σου δίνει ζωή.
Το παιχνίδι ή το παγωτό όταν είσαι μικρός.
Τη γκόμενα όταν μεγαλώσεις λιγάκι.
Τη δουλειά, το σπίτι και την αξιοπρέπεια όταν μεγαλώσεις περισσότερο.


Και πώς να παλέψεις αν δε μισήσεις;
Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου έκανε όταν ο Πύρρος Δήμας πριν ανέβει στον αγωνιστικό χώρο να σηκώσει τα επαχθή βάρη του, ο προπονητής του τον χαστούκιζε.
Για να τον τσαντίσει. Για να νιώσει μίσος και να βρει τη δύναμη να παλέψει με το ανίκητο βάρος.

Έτσι λοιπόν, αυτός ο σοφός μου είπε τότε, ότι όταν κάποτε θα δω πως όλα αυτά που μου λέει είναι αλήθεια, θα με περιμένει σκληρή δουλειά.
Μου είπε να παλέψω τώρα για να επιζήσω, γιατί έξω απ' το σπίτι είναι η πραγματική ζωή.
Εκεί έξω που ο άνεμος αγριεύει, μακριά από τη θαλπωρή των τεσσάρων τοίχων του σπιτιού της οικογένειας.
Εκεί έξω, που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Και πρέπει ή να γίνεις μεγάλο ψάρι ή παραμένοντας μικρό, να βρεις τρόπους να επιβιώσεις, αποφεύγοντας το μεγάλο.


Αλλά θα 'ρθει κι η μέρα που θα χρειαστεί και να τα βάλεις με αυτό το μεγάλο ψάρι.
Γιατί η τροφή πια δε θα φτάνει για όλους.
Και ή το μεγάλο θα φάει την τροφή, μαζί κι εσένα, ή θα εξουδετερώσεις το μεγάλο για να μοιραστείς την τροφή μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια.
Ή το μεγάλο ψάρι θα ζήσει ή εσύ.
Και γι' αυτό πρέπει να παλέψεις.
Και για να παλέψεις πρέπει να μισήσεις.
Αλλιώς θα χάσεις.

Τι να μισήσεις όμως;
Το μεγάλο ψάρι; Τα άλλα μικρά ψάρια που το γυροφέρνουν, γυρεύοντας καλύτερη μεταχείριση;
Όχι! Να μισήσεις το φόβο, τη δειλία, την αδικία, την πλεονεξία.
Και θα χρειαστεί να μισήσεις και τους φορείς αυτών.
Ναι, δεν είναι ντροπή να μισήσεις αυτόν που μπαίνει εμπόδιο στην ευημερία των πολλών.
Αυτός έχει ήδη μισήσει τον εαυτό του.
Εσύ δεν κάνεις τίποτα παραπάνω, παρά μόνο να τον αντιμετωπίσεις όπως αυτός επέλεξε.


Ναι, το ξέρω, δεν είναι τόσο όμορφα και ουτοπικά όλα αυτά. Ο Γκάντι θα με μάλωνε.
Αλλά η σκληρή αλήθεια του κόσμου είναι ότι κατά περιόδους δημιουργούνται στρατόπεδα.
Και αναγκάζεσαι να επιλέξεις στρατόπεδο.
Και καταλαβαίνεις τότε πως όλες αυτές οι θεωρίες αγάπης που αναμάσαγες ήταν πολύ ωραίες για να είναι αληθινές. Χρησιμεύουν ως υπόβαθρο για τη σκέψη και το χαρακτήρα σου.

Αλλά αν παραμείνεις σ' αυτές τις θεωρίες, δεν είναι γιατί αγαπάς, αλλά γιατί φοβάσαι.
Φοβάσαι να νιώσεις αυτό που θα σε σύρει στη μάχη και τότε απλώς περιμένεις απ' τους άλλους να παλέψουν γι' αυτό που εσύ φοβάσαι να πολεμήσεις.
Και περιμένεις με απέραντο αίσθημα δικαίου να δρέψεις τους καρπούς της νίκης, παρέα μ' εκείνον που πολέμησε.

Η αλήθεια είναι πως ο σοφός που σας έλεγα, με είχε προειδοποιήσει.
"Πάλεψε τώρα να επιζήσεις, έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει.
Κανείς δε σου 'μαθε ποτέ πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις.
Έτσι, η αγάπη σου είναι φόβος, ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει"!
Αυτός ο σοφός, που τον λέγαν Παύλο...


Κάποτε θα δεις πως όλα είν' αλήθεια
σκληρή δουλειά σε περιμένει
γευόσουνα τα λόγια που
από το στόμα σου μοιάζανε παραμύθια
τώρα το τελευταίο παιχνίδι
μες στο δωμάτιό σου αόρατο ανασαίνει

Μονάχη στέκεσαι στο δρόμο
τον άνθρωπο κοιτάς με τρόμο
και ψάχνεις τον μπαμπά σου
πάνω του να βρεις
στην τύχη ψάχνεις προστασία
γαντζώνεσαι σαν ικεσία
παράσιτο στην δύναμη άλλων
ν' αρπαχτείς 

Πάλεψε τώρα να επιζήσεις
έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει
κανείς δε σου 'μαθε ποτέ
πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις
έτσι η αγάπη σου είναι φόβος
ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει

Οι μνήμες σου καπνοί στο δρόμο
μπερδεύεις κλέφτη από αστυνόμο
κι όμως πουλάς στην τύχη κάθε σου στιγμή
γυρνάει σβούρα το κορμί σου
μιλάς και χάνεις τη φωνή σου
και δεν υπάρχει πια κανείς για να σου πει


19 σχόλια:

  1. Τη γκόμενα/γκόμενο, γιατί να την/τον έχεις εσύ και όχι ο άλλος; Kαι τέλος πάντων υποτίθεται οτι μιλάμε για έμψυχα, με βούληση, συνεπώς δεν παλεύεις για ανθρώπους, απλώς οι άνθρωποι σχετίζονται εφόσον το θέλουν και οι δυό, έτσι ξέρω τουλάχιστον.

    Προσωπικά προτιμώ σαν οδηγό στη ζωή μου το δίκιο και την αλήθεια. Το μίσος είναι ένστικτο, δεν γνωρίζει την αιτία του, που σημαίνει οτι ναι, μπορεί να σου δώσει απεριόριστη δύναμη, αλλά αυτή η δύναμη μπορεί να είναι τυφλή. Μίσος νιώθουν και οι φασίστες. Κι εγώ το έχω νιώσει στη ζωή μου, αλλά αν δεν το επεξεργαστείς, δε νομίζω οτι μπορεί να προκύψει κάτι καλό από αυτό, είτε για σένα, είτε για τους άλλους. Κατά τη γνώμη μου, όταν το νιώθουμε, είναι ένα καμπανάκι που χτυπά, που μας λέει να ψάξουμε να βρούμε την αιτία. Και τότε μόνο θα ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, πώς να το χειριστούμε.

    π.χ. αν όλοι αυτοί που υποστηρίζουν τη Χρυσή Αυγή είχαν κάνει αυτή η διεργασία, να ψάξουν τι πραγματικά φταίει στις ζωές τους, θα έκαναν και τις σωστές επιλογές και δεν θα καταδίκαζαν τώρα εμάς όλους σε έναν επικείμενο εφιάλτη. Γιατί όλοι αυτοί μόνο μισούνε τυφλά και βρήκαν ότι πιο επιθετικό και άγριο υπάρχει για να τους εκφράσει. Και μάλιστα επειδή το τυφλό μίσος είναι ένστικτο, στρέφεται εκεί που το παίρνει, στον πιο αδύναμο.

    Νομίζω πως το αίσθημα του δικαίου και η αλήθεια επίσης μπορούν να σε οπλίσουν με δύναμη για να παλέψεις γι αυτά. Μπορεί να εκδηλώνονται με κάτι που μοιάζει με μίσος, αλλά είναι το αίσθημα της αδικίας, και αυτό πρέπει να το βρούμε μέσα μας.

    Κάπως έτσι το βλέπω το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 1. Γιατί πάντα τη/το γκόμενα/ο θες να την έχεις εσύ (αν φυσικά νιώθεις κάτι γι αυτήν/όν).
    Αν δε θέλει... τι να κάνουμε; Αυτά έχει η ζωή!
    Αλλά εσύ δεν παύεις να την/τον θέλεις μαζί σου!

    2. Η αναφορά μου στο συναισθημα του μίσους φυσικά και δεν ταυτίζεται με το μίσος για τον άλλον άνθρωπο ως οντότητα.
    Αλλά έρχεται η μέρα που αναγκάζεσαι να διαλέξεις στρατόπεδο και τότε είναι απαραίτητο να μάθεις και να μισείς.
    Σκληρό ακούγεται και στ' αυτιά μου.
    Και όταν το σκέφτομαι καμά φορά, ανατριχιάζω στην ιδέα ότι ίσως ερθει αυτή η μέρα και να μην είναι και μακρινή.
    Και τώρα που απλά το γράφω, δυσκολεύομαι να το εμπεδώσω.
    Αλλά δυστυχώς νομίζω πως είναι μια απ' τις σκληρές αλήθειες της ζωής.

    Το αίσθημα του δικαίου, που αναφέρεις κι εσύ, σε κάνει να μισείς το άδικο.
    Και όταν τα πράγματα καμιά φορά φτάσουν στο σημείο μηδέν, τότε ίσως μισήσεις και τον φορέα του άδικου.
    Και, πίστεψέ με, οι φορές που στην καθημερινότητά μου έχω "επαναστατήσει" κάνοντάς τα λίμπα είναι εκείνες οι φορές που με έπνιγε το άδικο.
    Δε μίσησα.
    Αλλά ίσως κοντεύει η μέρα που θα γίνει κι αυτό.


    Σε όσα λες έχεις απόλυτο δίκιο.
    Μόνο που οι συνθήες που ζούμε είναι ανώμαλες, επομένως και η σκέψη μας και τα συναισθήματά μας και οι αντιδράσεις μας αναγκαστικά ακολουθούν και καταπνίγουν την ειρηνική ορθότητα και οπλίζονται με το "δίκαιο του πολέμου".

    Δεν ξέρω πόσο κοντά είναι αυτή η μέρα.
    Δεν ξέρω καν αν θα βρούμε τα κότσια να βγούμε μπροστά σ' αυτόν.
    Δεν ξέρω ακόμα-ακόμα σε ποια πλευρά θα βρισκόμαστε, καθώς δε γνωρίζουμε τα στρατόπεδα.

    Η Ιστορία πάντως διδάσκει ότι νομοτελειακά αυτή η μέρα κάποια στιγμή θα 'ρθει και ο καθένας θα πράξει ό,τι τον φωτίσει το μυαλό του κι η ψυχή του εκείνη την μαύρη ώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαζεστίξ, καταρχήν σχολίασα αυτό:

      "Γιατί κάποιος άλλος θέλει να σου το πάρει.
      Ποιο; Οτιδήποτε σου δίνει ζωή.
      Το παιχνίδι ή το παγωτό όταν είσαι μικρός.
      Τη γκόμενα όταν μεγαλώσεις λιγάκι."

      Και είπα: δεν μπορεί κάποιος να σου πάρει έναν άνθρωπο, διότι ο άνθρωπος αυτός έχει βούληση. Αν φύγει, δεν θα είναι επειδή στον πήρε κάποιος, όπως γράφεις.

      Εσύ απαντάς οτι τον θέλεις. Άλλο αυτό, δεν σημαίνει όμως οτι όταν θες κάποιον, αυτό δικαιολογεί και το να ξεχνάς πως αν φύγει, δεν στον πήρε κανένας, απλά έφυγε από μόνος του.

      Κατά κάποιο τρόπο μιλάς για πάθη, τα πάθη όμως είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Υπάρχει και άλλο, ή μάλλον άλλα.

      Δεν ξέρω αν είδες που είχα αναρτήσει τη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, ή αν ξέρεις το έργο τέλος πάντων. Εκεί οι πεινασμένοι περνάνε από χίλια δυο στάδια, μέχρι που αποφασίζουν να πάρουν τα όπλα και αυτό όχι με μίσος, αλλά γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή για να υπερασπιστούν το δίκιο τους. Γενικά σε αυτό το έργο ο Καζαντζάκης μιλά πολύ για όλα αυτά που συζητάμε. Και εγώ το αναζήτησα και το είδα γιατί ένιωθα την ανάγκη να απαντήσω μέσα μου τέτοιας φύσης ερωτηματικά.

      Διαγραφή
    2. Βέβαια μίλησα για το μίσος όχι ως αιτία.
      Αιτία πράγματι είναι η ανυπαρξία άλλης επιλογής.
      Μίλησα για το μίσος ως απαραίτητη ψυχολογική παράμετρο αφού έχεις φτάσει στην ανυπαρξία άλλης επιλογής.

      Το μίσος είναι αιτία σύγκρουσης και όχι απλώς ψυχολογική παράμετρος μόνο για τους φασίστες.

      Και γι αυτό υιοθετώ και τον αποστασιοποιημένο τίτλο "θα χρειαστεί ΚΑΙ να μισήσεις".
      Δηλαδή απευθύνεται σ εκείνον που δε μισεί, που δεν ε΄χει τέτοιου είδους κίνητρα.
      Σ' εκείνον που θα πρέπει να ψάξει για να βρει αυτό το ακραίο συναίσθημα.

      Διαγραφή
  3. ΤΕΡΑΣΤΙΟ...Το θεμα που βανεις...Και αναπτυσσεις τοσο ομορφα...
    Κι εγω σαν οπαδος του Γκαντι...Θα ΕΠΡΕΠΕ να σε μαλωσω...!!
    Αλλα εδω δεν ειναι ακριβως..Ινδια...!!
    Να ξεκινησει ενας αιματηρος εμφυλιος..Μεταξυ θρησκευτικων κοινοτητων..καταλληλα οδηγημενος και χρηματοδοτημενος απο τον υπερκειμενο δυναστη, για να εδραιωσει την ηγεμονια του...

    Εδω εχουμε αλλα δεδομενα...!!

    Και αλλες "δικαιολογιες" για να εμφανισουμε...Αυτοι που...ΔΕΝ θα αγωνιστουμε...!!

    -ΑΑΑΑ..Δεν ηταν ξεκαθαρη η προοπτικη του σκοπου...!!
    -Εγω ειμαι εναντια στη βια....
    -Εγω..Διαφωνω με την γενικωτερη μεθοδο και τα αποτελεσματα...
    -Εγω βλεπω ολες τις εξουσιες ιδιες...
    -Εγω δεν εχω τη γνωση, για να διαμορφωσω γνωμη....

    Και πολλα αλλα ακομα....

    Ομως φιλε..Οταν αρχισει η βροχη..ΟΛΟΙ βρεχονται...!!
    Οσες ομπρελλες κι αν βαστας..Η βροχη ειναι στον αερα...!!

    Τοτε..Εκεινη τη στιγμη...Ειναι ΔΥΟ ΜΟΝΟ τα στρατοπεδα...
    Αυτοι που ειναι εξω και βρεχονται...
    Και οι αλλοι που ειναι μεσα...Και γελανε, με τους βρεγμενους....!!

    Τοτε καμμια θεωρια δυστυχως δεν ευσταθει...Καμμια...

    Μονο η αυτοσυντηρηση της παραταξης...Που θα βρισκεται ο καθ εις...
    ΕΚΩΝ-ΑΚΩΝ...!!!

    Γι αυτο συμφωνω μαζι σου..Και επαυξανω μαλιστα...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''23 Σεπτεμβρίου 2012 - 12:56 π.μ.

    ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ: Ακούγεται μόνο δυνατά:

    http://www.youtube.com/watch?v=zwzpRuKmlEI

    Μαζεστίξ, είμαστε μισαλλόδοξη φάρα κι ώσπου να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να μισήσουμε...συνειδητά...θα μας πάρει αιώνες... ''ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΥ...'' (Άσχετο: σου είχα γράψει μια ωραιότατη ανάλυση και με έναν λάθος χειρισμό μου σβήστηκε όλο το κείμενο...) ''Κ.Κ'', πολύ φοβάμαι πως για τα γκομενικά έχουν γεννηθεί τα μεγαλύτερα μίση... Για όλα τα άλλα -τα σοβαρότερα- χαλλλλαρά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κλεισθένη, χαίρομαι που συμφωνούμε.

    Μαχαίρη, και ο Γκάντι αν του τέλειωναν οι επιλογές, τότε θα επέλεγε κι αυτός τη σύγκρουση νομίζω.
    Τη φυσική σύγκρουση βέβαια, διότι πέτυχε την ψυχολογική σύγκρουση με το Άλλο, το Απεχθές.

    Η αυτοσυντήρηση εαυτού και παράταξης είναι αναμφισβήτητα πρωτογενές ένστικτο και ό,τι θεωρίες και να χει ο καθένας μας, όταν έρθει η ώρα, θα το νιώσει.


    Πιστέ φίλε, το τραγούδι όχι μόνο ακούγεται δυνατά, αλλά βιώνεται οταν τραγουδιεται και δυνατά, παρέα με τον Παύλο.
    Και η αλήθεια είναι ότι αν μετρησουμε εγκλήματα ερωτικού πάθους και εγκλήματα πολιτικού μίσους, τότε ο έρωτας νικάει απ τα αποδυτήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. θα χρειαστεί ΚΑΙ να μισήσεις... όπως επίσης Και να αγαπήσεις. Ας μάθουμε να κάνουμε το δεύτερο καλά και δεν θα χρειαστεί να κάνουμε το πρώτο.
    Φιλιά και καλή Κυριακή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ακριβώς αυτό εξηγώ και στην κ.κ., παραπάνω Μαρία.
    Ότι αυτή η σκέψη απευθύνεται σ' όσους δεν μάθανε να μισούν.
    Σ' όσους -μες στα χιλιάδες ελαττώματά τους- προτίμησαν το δρόμο της κατανόησης, της συμπάθειας και της αγάπης.

    Γι' αυτό (όπως κι εσύ) παραπάνω στο σχόλιο-διευκρίνιση ξανάγραψα τον στίχο βάζοντας το ΚΑΙ με κεφαλαία.

    Το πρόβλημα είναι ότι για να μη χρειαστεί να κάνουμε το δεύτερο που λες κι εσύ, θα πρέπει όλοι οι άνθρωποι να μάθουμε να κάνουμε το πρώτο.
    Κάτι που δυστυχώς μοιάζει ουτοπία...

    Καλή συνέχεια στην Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γιατί η ανθρωπότητα δεν ευημερεί;

    http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/2012/09/23/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%AF-thrive/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σε μια ιδανικη κοινωνια δικαιου το μισος αποτελει αγος Δυστυχως ομως οπου υπαρχει ταξικη κοινωνια υπαρχει και ταξικο μισος ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ο Γκάντι (το ξαναλέω) έγινε είδωλο, φίρμα, πρότυπο, λόγω του ανεπανάληπτου ταλέντου των αγγλοσαξώνων στο μάρκετινγκ. Τέτοια διαφήμηση, ούτε στη βασίλισσά τους πια...
    Ο Όργουελ είπε πως η βοήθεια που πρόσφερε ο τρόπος αντίστασης του Γκάντι στην αυτοκρατορία, ήταν ανεκτίμητη, διότι κατόρθωσαν και παρέμειναν περισσότερο χρόνο εκεί, ενώ λόγω των κοινωνικών, διεθνών και άλλων συγκαιριών, άλλαζαν τα δεδομένα, οι λαοί υποστήριζαν πως πρέπει να τελειώνουν οι αυτοκρατορίες τέτοιου τύπου κλπ. Κι έτσι, αυτό που έκανε η παθητική αντίσταση του Γκάντι, θα γινόταν έτσι κι αλλοιώς κι ας μην έκαναν ούτε κι αυτό.
    Έτσι λοιπόν, προβλήθηκε και υπερεκτιμήθηκε ο τρόπος του Γκάντι, ακριβώς διότι δεν τους χαλάει τη σούπα. Κάτι σαν τις διαδηλώσεις μεγάλης παρασκευής του ΠΑΜΕ.
    Οι κουβανοί. Απελευθέρωσαν μια άτυπη αποικία παύλα μπουρδελοχώρα και την έδωσαν στο λαό της. Με επανάσταση όμως.
    Μα ο διαφορετικός τρόπος τους, δέστε τι συκοφαντία, πόλεμο, εμπάργκο, αντιδράσεις και διαστρεβλώσεις έχει υποκινήσει.
    Παντού θα βρείτε διθυράμβους βια τον Γκάντι. Όπως παντού το άσπρο μαύρο για την Κάστρο και τον Τσέ.


    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Άντε και σ ανώτερα.
    Είδα την ανάρτησή σου στη Σιβυλλα :)

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Και στην Όστρια!
    Τι σουξέ είν αυτό;
    Τστστσ...

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Mbiker, είναι σίγουρο πως βολεύει το σύστημ η αγιοποίηση της ειρηνικής αντίδρασης τύπου Γκάντι.
    Πιθανόν να παραποιείται επικοινωνιακά βέβαια και η δράση του Γκάντι και να σερβιρεται καταλλήλως προς βρόσιν...

    Όσο για τις αναδημοσιεύεις, όντως έχει σουξέ το μπλόγκι τελευταία.

    Και το ωραίο είναι ότι οι αναδημοσιεύσεις είναι από αναρχοαριστερά και κεντροαριστερά έως ελληνορθόδοξα και ακροδεξιά μπλογκ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ανώνυμε φίλε (8:57), ευχαριστώ για την παραπομπή.
    Είναι μεγάλο το βίντεο και ελπίζω σύντομα να βρω το χρόνο και την υπομονή να το δω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αγαπητοί διαδικτυακοί φίλοι,είναι παράξενο,αλλά τις τελευταίες ημέρες ζω μέσα από τα σχόλιά σας ένα deja vu, αφού νομίζω πως βλέπω σ'αυτά τον καθρέφτη των προβληματισμών μου.Αυτό μάλλον με έκανε να ξεπεράσω τις αναστολές δημόσιας έκθεσής μου ( κοινώς τον φόβο να βγάλω τα εσώψυχά μου στη φόρα). Έτσι καταχρώμαι την φιλοξενία δύο πολύ αγαπημένων blogs, της κκ και του Μαζεστιξ, καθώς και της πολύ αξιόλογης παρέας που συχνάζει σε αυτά, για να σας εκθέσω κάποιες μου σκέψεις. Όσοι έχετε την υπομονή να τις διαβάσετε, θα εκτιμήσω ιδιαίτερα τις απόψεις σας σχετικά.
    ΑΝΝΑ ΠΑΡΟΣ

    Η ΑΓΑΠΗ ΣΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ
    Η τρέχουσα οικονομική κρίση, έχει και μια παράπλευρη λειτουργία. Λειτουργεί σαν μια κουτάλα, που αναδεύει τα λιμνάζοντα νερά της τελματωμένης κοινωνίας μας, ώστε να αναδυθούν οι δύσοσμες αναθυμιάσεις της πολιτισμικής, θεσμικής, ιδεολογικής, ανθρωπιστικής κρίσης, της βαθιάς κρίσης αξιών στην οποία κολυμπούσαμε απαθείς τόσον καιρό. Η αιφνίδια αυτή έκθεση στην ίδια μας τη δυσοσμία, νομίζω πως επέφερε, ευτυχώς, μια θεραπευτική αφύπνιση του προβληματισμού μας σχετικά με τη στάση ζωής μας. Σαν να ξυπνήσαμε, ξαφνικά, μέσα στον εφιάλτη μιας αρένας τύπου « hunger games » και το ένστικτο αυτοσυντήρησής μας μάς ωθεί, να βρούμε έναν τρόπο, όχι απλώς επιβίωσης, αλλά εξόδου από αυτήν την αρένα. Εδώ μπαίνει η στάση ζωής. Ψυχανεμίζομαι, πως η κορυφαία ( και η δυσκολότερη) πρακτική αντίστασης σ’ αυτήν την καταστροφική περιδίνηση, που μπήκαμε, ( ή μας πέταξαν ), είναι το να μπορέσουμε να διατηρήσουμε μέσα μας ζωντανή την αγάπη προς τους συνανθρώπους μας. Έχοντας πλήρη επίγνωση της μη ανταπόδοσης, ή και της αρνητικής ανταπόδοσης αυτής της αγάπης. Δύσκολος στόχος. Δύσκολος δρόμος. Αν όμως το καλοσκεφτείς, η προσήλωση σε μια τέτοια στάση ζωής, αποτελεί την βάση ια κάθε βήμα ατομικής και κοινωνικής προόδου. Από την στοιχειώδη αλληλεγγύη στον φίλο , τον γείτονα , ή τον άγνωστο συνάνθρωπο, έως την συνειδητή επαγγελματική συνέπεια, αλλά και την συνειδητή ανάληψη των ευθυνών μας σαν πολίτες. Θέλει μεγάλα αποθέματα αγάπης, πιστεύω, η υιοθέτηση μιας τέτοιας, συνειδητά θετικής στάσης ζωής. Σαν τα αποθέματα αγάπης ενός Σωκράτη. Ή, καλύτερα, ενός Ναζωραίου. Ο οποίος, από αυτήν την άποψη, αν δεχθούμε την αγάπη σαν πολιτική στάση ζωής, υπήρξε ο ιδανικός πολιτικός ηγέτης. Με όλη την γνωστή ζωή και τον θάνατό του, να διδάσκουν προσήλωση στον στόχο της ανιδιοτελούς αγάπης, αλλά και άσκηση «πολιτικής ανυπακοής», κατά πως λέει και ο Θεοδωράκης, όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Γιατί όταν ο φορέας του μίσους , βαλθεί να σου κλείσει τον δρόμο, να στερήσει το φως και τι οξυγόνο από σένα και τους προσφιλείς σου, αυτή η ίδια η αγάπη θα σε κάνει επαναστάτη, αγωνιστή που ξεπέρασε τον φόβο, «πολεμιστή του φωτός » ( κατά Coelho ). Χωρίς να κινδυνεύεις να πέσεις στην χειρότερη παγίδα αυτού του πολέμου, να διολισθήσεις κι εσύ στην πλευρά του μίσους. Όπου θα΄χεις ηττηθεί πριν τη μάχη. Κάποιοι , που προχώρησαν πιο μπρος από μένα, δήλωσαν πως μπορεί κανείς να μάχεται το «κακό », μόνο όταν δεν το αφήσει να τον κυριεύσει (βλ. Καζαντζάκης πχ).
    Αυτά και ( για να γελάσουμε;) : May the Force be with you !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Καλησπέρα Άννα.
    Δεν υπάρχει κατάχρηση προφανώς.
    Χαρά μου είναι να σε διαβάζω.

    Το μεγάλο στοίχημα σε αυτά που αναφέρεις είναι στο να υπάρξει σύνδεση της ειρηνικής πραότητας και της επανάστασης, όταν έρθει η ώρα.
    Διότι δυστυχώς φαίνεται πως υπάρχουν οι μεν που βλέπουν μόνο βίαιες αντιδράσεις χωρίς να ακουμπήσουν την αγάπη και υπάρχουν αι αυτοί που εμμένουν στην σωκρατική πραότητα χωρίς όμως να επαναστατούν στο άδικο όταν οι συνθήες το επιβάλλουν.
    Ο μεσαίος δρόμος που προτείνεις, αν και σωστότερος όλων, επιλέγεται ελάχιστα και από ελάχιστους.

    Μην ξεχνάμε ότι συνήθως όταν πολεμάς το τέρας, αρχίζεις σιγά-σιγά να του μοιάζεις για να το νικήσεις.
    Και φοβάμαι μήπως είναι πρακτικως αναπόφευκτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή