Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Η ζωή είναι με το μέρος μας

 

 Ανέβαινε με αργό βήμα την εξωτερική σκάλα.
Το βαρύ του περπάτημα μιλούσε κι έλεγε πως κάποια καταχνιά στριμώχτηκε μες στα πνευμόνια του.
Στριμώχτηκε και χώρεσε κάπου ανάμεσα στους καπνούς του τσιγάρου του που αργόκαιγε ξεχασμένο πάλι στο χέρι του.
Τον ρωτούσαν τι έχει, μα εκείνος αποκρινόταν πως όλα πηγαίναν κατ' ευχήν.
Δεν τα μοιράζόταν.
Όχι από καλό, μην τυχόν και βαρύνει και τους άλλους με τα δικά του βάσανα.
Όχι! Μα για να ξεχνιέται ο ίδιος και για να μην τον κοιτάζουν με οίκτο.
Για καλό δικό του τα κρατούσε μέσα του.

 Σαν κάποια μέρα να θέλησε κάπου να πει τα βάσανά του.
Με λίγο κρασί οι γλώσσες λύνονται.
Κατέβηκε λοιπόν τη σκάλα πάλι αργά με το βαρύ του βήμα.
Κι έφτασε αργά-αργά στα αυτιά που τον περιμέναν.
Και άρχισε να ιστορεί.
Μα πού τα έλεγε;
Όπου κι αν τα έλεγε, είχαν να του πουν άλλες τόσες ιστορίες δικές τους.
Όταν τέλειωνε τη δική του ιστορία, δεν σταματούσαν να τη σχολιάσουν, μα προλάβαιναν κι οι άλλοι κι αρχινάγανε τις δικές τους.
Παράλληλοι μονόλογοι.
Ο πόνος δε μοιράζεται, μα εξιστορώντας πολλαπλασιάζεται.
Πού να βρει την κάθαρση κανένας;

 

 Πήγε να εξομολογηθεί μπας και τα πει κι αυτός κάπου.
Μα δεν πήγε σε Θεούς να τα διηγηθεί.
Καθώς οδηγούσε, μιλούσε δακρυσμένος στο τιμόνι.
Έλεγε, έλεγε, έλεγε... και πόσα δεν είπε!
Και το τιμόνι αντιδρούσε στριφογυρνώντας στις στροφές.
Σα να του απάνταγε "έτσι να αποφεύγεις κι εσύ τα εμπόδια"!
Κάποια στιγμή ξύπνησε από τον ονειρώδη λήθαργό του.
Όχι, δεν πετάχτηκε ούτε φορτηγό ούτε δέντρο μπροστά.
Οδηγούσε σχεδόν μηχανικά, έτσι κι αλλιώς, την ίδια και τη ίδια διαδρομή.
Μόνο το ραδιόφωνο ξαφνικά σα να βρήκε ξαφνικά σήμα και να δυνάμωσε ξυπνώντας τον από τον ωραίον ύπνο της ψυχανάλυσης.
Αφού ξύπνησε, συνέχισε να οδηγά κανονικά.

 Γύρισε σπίτι πάλι ξεκούραστος μα φορτωμένος τόσα και τόσα στις πλάτες του.
Δεν είχε πού να τα ακουμπήσει.
Οι καναπέδες, οι πολυθρόνες και τα τραπεζάκια δεν τα χώραγαν.
Ούτε η καρέκλα πλάι στο κρεβάτι του. Είχε έτσι κι αλλιώς τόσα πεταμένα ρούχα πάνω.
Καθώς επέταξε και τα ρούχα της ψυχής του, ξάπλωσε γυμνός κι αντίκρυσε τα κομμάτια του.
Άναψε το πορτατίφ και έκλεισε τα μάτια.
Έβλεπε εκείνο το μικρό να τρέχει γυμνός μες στα λιβάδια, να τον τσιμπούν οι τσουκνίδες και να μη σταματά το γέλιο και το τρέξιμο.
"Τσουκνίδες είναι και τσιμπάνε" του φώναζε μια άγια φωνή, κάθε που έπαιρνε θέση να δακρύσει.
και συνέχιζε το τρέξιμο στο λιβάδι. "Δεν μπορεί κάπου θα 'ναι ο κρυμμένος θησαυρός" έλεγε και συνέχιζε να τρέχει ανέμελα μες στο λιβάδι.
Κι οι μέλισσες κι οι σφήκες ζουζουνίζανε γύρω απ' το κεφάλι του, αλλά αυτός συνέχιζε δίχως να φοβάται το κεντρί.

 

 Τι άλλαξε και τώρα φοβάται;
Γιατί τώρα πια δε χαμογελά, μα κλαίει, αναστενάζει κι ανάβει βαριά τσιγάρα κάθε που τον τσιμπάνε οι τσουκνίδες;
Τι τρέχει και τώρα πια το χαμόγελο μόνο το θυμάται και το δάκρυ μόνο ζει;
Με κλειστά τα μάτια ξανακοίταξε το γυμνό εαυτό του.
Έσβησε μηχανικά το πορτατίφ.
Και καθώς γύριζε πλευρό έσκασε ένα χαμόγελο και ψιθύρισε:
"Η ζωή είναι με το μέρος μας"!
Και ξύπνησε χαμογελώντας.
Και κατέβηκε πεταχτά τη σκάλα...

10 σχόλια:

  1. Δεν μπορεί κάπου θα 'ναι ο κρυμμένος θησαυρός...
    Πολύ ωραίο.
    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λογοτεχνίζεις! Γλυκούλι!

    Καλά άμα σου πω τι είδα στον ύπνο μου το βράδυ... Κουφό: ήμουνα λέει ζευγάρι με τον Καζάκη, ναι, ναι, τον Γνωστό! Τώρα πώς εξηγείται αυτό ψυχολογικά; Μήπως θα πάρω λεφτά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν υπάρχει, Μαρία μου, ένας λόγος για τον οποίο αξίζει να ζει κανείς είναι αυτό το κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού.


    Κρινοκερασιά μου, σήμερα βγήκε από μέσα μου ο (βαθιά κρυμμένος) λογοτέχνης.
    Αύριο μπορεί να αρχίσω πάλι τις καφρίλες!

    Όσο για το όνειρο, πέρα απ' το ότι παραείναι σουρρεαλιστικό το ζευγάρωμα με Καζάκη, έχω να σου πω ότι αν σημαίνει ότι θα πάρεις λεφτά, αυτά θα είναι σε δραχμές!
    ;-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΧΑΧΑΧΑ..Ομορφα γραφεις...
    Μου αρεσε πολυ...

    Μην τον αφηνεις κρυμμενο τον λογοτεχνη..Ας τονε να βγει..Ειναι καλος...!!

    ΧΑΧΑΧΑ..Γελαω για την κκ...!!
    Που ειδε ονειρο με τον Καζακη...
    Ειδες λοιπον οι γυναικες..Τι περιεργα οντα που ειναι...!!!
    Καθε τι που θαυμαζουν, ταυτοχρονα θενε και να το ελεγχουν...!!

    Εξωγιηνες παιδακι μου...!!

    Επρεπε ο Καπιταλισμος..Να ειναι..θυλικου γενους...!!

    Α..παπαπαπαπα....!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αν ήταν θηλυκού γένους ο Καπιταλισμός, τότε δε θα γλιτώναμε με τίποτα!

    Τώρα κάτι ελπίδες ψιλοέχουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Επ, σας έπιασα, κάνετε σεξιστική συζήτηση! :-)

    Πού τον συμπέρανες τον έλεγχο κύριε Μαχαίρη εσύ; Καλά που δεν διαβάζει τοίχο τοίχο ο Καζάκης, τι θα έλεγε ο άνθρωπος για μένα, έτσι που με δυσφημείτε!

    Χαχαχα, ναι, σε δραχμούλες λες θα τα πάρω τα λεφτά Μαζεστίξ; Ωχ, καλό είναι αυτό ή κακό; Πλάκα πλάκα καμιά φορά έχω κάτι διαισθήσεις. Λες να σημαίνει οτι θα βγούμε από το ευρώ σύντομα και να γλυτώσουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχ θέλω να διαβάζει από μια μεριά ο Καζάκης!!!

    Δεν ξέρω αν θα γλιτώσουμε, πάντως αν στο επόμενο επεισόδιο βγείτε ραντεβού, κράτα καλού-κακού κάνα 20ευρω μαζί σου, γιατί αυτός θα βγάλει να πληρώσει σε δραχμές!
    :-)))
    (αχ και να με διάβαζε κι ο Άδωνις από μια μεριά...,
    θα αισθανόταν σίγουρα περήφανος!)


    ΥΓ.:Ουφ! Καιρό είχα να κάνω και λίγη καθεστωτική τρολλο-προπαγάνδα!
    Πλάκα έχει τελικά!
    Τώρα τον καταλαβαίνω τον Πάσχο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''4 Σεπτεμβρίου 2012 - 8:44 μ.μ.

    Μαζεστίξ, είσαι αποκάλυψη! Πάντα ένας ''λογοτέχνης'' κρύβει μέσα του έναν ''κάφρο'' και τούμπαλιν, σαν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και οι δυο όψεις σου έχουν το ίδιο ενδιαφέρον. Περιμένω το παρακάτω! Μην ξεχνιέσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πιστέ φίλε, μόλις ολοκληρώσω το 100σέλιδο λογοτεχνικό μου ανθολόγιο, θα σε καλέσω πρώτη καρέκλα-πίστα στην παρουσίασή του στον Ιανό!
    Υπομονή, όμως, γιατί μου λείπουν ακόμη 99 σελίδες για να γράψω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Υπέροχο, τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο κείμενο!
    Ο πόνος δύσκολα μοιράζεται παρά μόνο αν βρει τα σωστά αυτιά και τη ζεστή αγκαλιά, που θα τον καλοδεχτεί. Πολλές φορές δεν είναι ανάγκη να μιλήσει κανείς, καθώς μια ματιά και η έκφραση του προσώπου του ακροατή φτάνει, για να ανακουφιστεί έστω λίγο εκείνος που πονά.
    Με συγκινεί πολύ το γεμάτο εικόνες και συναισθήματα κείμενο και ο λιτός αλλά ουσιαστικός τρόπος γραφής του!
    Για μένα είναι το καλύτερό σου!

    Τώρα άνετα περνάς στη δεύτερη σελίδα του 100σέλιδου λογοτεχνικού σου ανθολόγιου, ξεκινώντας μάλιστα από τη φράση "Η ζωή είναι με το μέρος μας"...
    Μην ξεχνάς ότι βήμα-βήμα και σελίδα-σελίδα οικοδομείται μια δημιουργία, έπειτα το διαμορφώνεις όπως θέλεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή