Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Θα 'θελα να 'μουν...



Θα 'θελα να 'μουν τραπεζίτης.
Όταν κερδίζω, να θησαυρίζω για πάρτη μου.
Κι όταν χάνω, να τα χρεώνω στο λογαριασμό σας.

Θα 'θελα να 'μουν δικαστής.
Όταν παίρνω καλή απόφαση, να με αποθεώνετε.
Κι όταν παίρνω κακή, να μην μπορέιτε να μου κάνετε τίποτα.
Να ρυθμίζω το μισθό μου μόνος μου.
Να ορίζω -κι όχι απλά να ερμηνεύω- το Νόμο.

Θα 'θελα να 'μουν κομματικό στέλεχος.
Όταν κερδίζει το κόμμα μου, να κατσικώνομαι στις καρέκλες της Κυβέρνησης.
Κι όταν χάνει, να ηγούμαι του αντικυβερνητικού αγώνα, αδιάβροχος.

Θα 'θελα να 'μουν δημοσιογράφος.
Υπεράνω όλων των παραπάνω και των παρακάτω.
Να τους ορίζω εγώ και να είναι στο χέρι μου ποιοι θα παίξουν και ποιοι όχι.
Να γίνομαι και Υπουργος Τύπου όταν κερδίζουν τα συμφέροντα που εξυπηρετώ.
Και όταν χάνουν να κατηγορώ τους αντιπάλους για λαικισμό.

Θα 'θελα να 'μουν διανοούμενος.
Να 'μαι ο παντογνώστης που κατακρίνει τους πάντες και τα πάντα.
Να δείχνω τους γύρω μου σαν αηδιαστικά μικροαστάκια. Εγώ ο "πνευματικός άνθρωπος".
Να ζητιανεύω για λίγη προβολή κι όταν την έχω, να λέω πως δε μου αρέσει η προβολή.
Να μισώ τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτή τη χώρα.
Να 'χω πάντα όμορφες ιδέες για να καταπιέσω όλους τους γύρω μου.
Και όλα αυτά να τα λέω ενώ η τσέπη μου είναι παραγεμισμένη.

Θα 'θελα να 'μουν ποδοσφαιριστής.
Να κωλοβαράω έξι μέρες τη βδομάδα γυρνώντας σε μπαρ και κλαμπ, όντας πρώτος γκόμενος.
Και την έβδομη μέρα της βδομάδας "κάτι να μη μου πήγε καλά στο ματς".
Και τα εκατομμύρια να τρέχουν, σε μαύρες σακκούλες.

Θα 'θελα να 'μουν τραγουδιστής.
Να κάθομαι πέντε μέρες τη βδομάδα γυροφέρνοντας τον πολύτιμο εαυτό μου σε εκπομπές.
Να επιβιώνω λέγονας ανούσιες μαλακίες και πουλώντας τη σχέση με την γκόμενα κάθε βδομάδας..
Και δύο μέρες τη βδομάδα να αρπάζω το μικρόφωνο, να λέω πέντε τραγουδάκια και να στάζει το χρήμα.
Τα κουβεντιαστά μέρη να τα λέω εγώ και τα δύσκολα ρεφρέν να τ' αφήνω στο κοινό ("δικό σααας!")

Θα 'θελα να μουν Ιεράρχης.
Να κάθομαι έξι μέρες τη βδομάδα ξύνοντας τα τέτοια μου.
Και την έβδομη να βγαίνω να ψέλνω ένα διωράκι.
Και μετά να βγαίνω και να λέω από άμβωνος τη γνώμη μου.
Να κατατάσσω τον κόσμο σε θεούς και διαβόλους.
Να 'χω και πιστούς.

Θα 'θελα να 'μουν ματατζής.
Να κάθομαι συνέχεια και να πίνω καφέ.
Κι όταν τύχει να χει καμιά διαδήλωση να χω λευκή επιταγή στα χέρια μου.
Να 'χω δικαίωμα επί ζωντανών και νεκρών.
Να μη μ' ακουμπάει κανείς. Να μη με διώκει κανείς είτε δείρω είτε σκοτώσω.
Να μη χρειάζομαι μάρτυρες για να καταδικάσω κάποιον. Αρκώ εγώ...

Θα 'θελα να 'μουν Επαναστάτης.
Να έβαζα τα στήθη μου μπροστά για να νικήσω την αδικία και το φόβο.
Αν κέρδιζα να ξήλωνα όλους τους παραπάνω και να 'παιρνα πίσω τον κλεμμένο πλούτο και τα κλεμμένα χρόνια.
Αν έχανα, να 'μουν έτοιμος να υποστώ τις συνέπειες της ήττας μου.
Να μη φοβάμαι τίποτα πια, αφού θα 'χω μ΄σα μου νικήσει το θάνατο.


Δεν είμαι τίποτα απ' όλα αυτά.
Δεν ξερω αν τελικά θα 'θελα να μουν κάποιος απ' όλους (ακόμα κι ο τελευταίος).
Γιατί μέσα μου κρύβονται όλοι αυτοί.

Μέσα μου κρύβεται και ο κρατικοδίαιτος τραπεζίτης κι ο εξουσιομανής κομματάρχης κι ο τυφλός δικαστής κι ο δηλητηριώδης δημοσιογράφος κι ο εξυπνάκιας διανοούμενος κι ο τεμπέλης ποδοσφαιριστής κι ο κενός τραγουδιστής κι ο ανίερος Ιεράρχης κι ο τραμπούκος ματατζής κι ο παθιασμένος Επαναστάτης.

Μέσα μου (και μέσα σου) είναι όλοι αυτοί οι ρόλοι και απλά κάθε κατάσταση που ζούμε, μου πατάει ένα κουμπί.
Και παίζω τον κατάλληλο ρόλο.





Active Member-Θα 'Θελα Να 'Μουν

Θα 'θελα να' μουν μελάνι στην πένα του Καστοριάδη
και οργή πάνω στα μάτια του Πάμπλο,
γερασμένο σκυλί μπροστά απ' την πύλη του Άδη,
να γελάω και να θέλω τα σωθικά μου να βγάλω.
Να σας τη σπάω συνεχώς σαν τον Ραφαηλίδη,
αν γονατίζετε για κάποιο θεό,
να 'χα μια γλώσσα φαρμακωμένο λεπίδι,
αντί μια ψυχή ναυάγιο σε απέραντο βυθό.

Να 'μουν Εβραίος το '40 στη Θεσσαλονίκη
ή ένα κύμα μεγάλο πάνω στα ξερονήσια,
να 'στελνα πίσω τη ντροπή σ' αυτούς που ανήκει
και μια συγνώμη σ' αυτούς που χαθήκαν περίσσια.
Θα 'θελα σκλάβος να 'μουν με μαστιγιές στη πλάτη,
να κουβαλάω μάρμαρα του Παρθενώνα,
πεισματάρης μαθητής του Σωκράτη,
και τυφλός χριστιανός κάπου στον πρώτο αιώνα.

Στίχοι τούρκου ποιητή γραμμένοι σε λευκό κελί
και λίγο ελεύθερος στη χάση και στη φέξη,
να 'μουν αλλόθρησκου στο κούτελο φιλί
και το γέλιο το πικρό στο Πέραμα του Ξέρξη.

Να 'χα πάρει Ι 5 επί επταετίας,
να μην αντίκριζα μάτια προδομένα
κι από χέρι αριστερό άνευ αιτίας,
ψηφοδέλτιο άκυρο αλλαγής το '81.
Θα θελα να 'μουν μελωδία άγνωστη του Χατζηδάκη
και το επόμενο βιβλίο του Κοροβέση,
απ' τα ράσα αφορισμένος σαν τον Καζαντζάκη,
να παω μ' αθάνατους αν περισσεύει θέση.

Του 2004 να λείπω το Σεπτέμβρη,
θα πάρει η μπάλα πολλούς στο πουθενά,
τα ποντίκια θα χορεύουνε στ' αλεύρι,
γνωστή εικόνα εγώ θα πάρω τα βουνά.

Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
δήθεν για μένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα
και δεν είναι γραμμένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
τα μυθοπαρμένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
σειρά μου και μένα.

Θα 'θελα να 'μουν μετανάστης στο μεταγωγών,
μπάτσος αυτόχειρας που τέλειωσε ωραία.
Μια φωνή δυνατή που αναφέρεται απών,
έλληνας λοχαγός που δεν πήγε στην Κορέα.
Μια στιγμή από το όνειρο του Ρήγα
και ντοκουμέντο μυστικό από τη Βάρκιζα,
ένα τραγούδι καμπίσιο από κολίγα
και το δάφνινο στεφάνι θα στο χάριζα.

Θα 'θελα να 'μουν ψωμί και κουκούτσι από ελιά
δίπλα σε άδειο από νερό χρυσό κανάτι
που θα καθόταν στο λαιμό του βασιλιά
στο γάμο του λαού με το παλάτι.
να 'μουν η πρωτη διαγραφη απο το ΠΑΚ,
χαμένη μπάλα του γκολφ ξεμωραμένου εθνάρχη,
να 'μουνα σάτιρα σ' ένα κοινό γεμάτο τρακ
και τραγουδιάρης που να μη σέρνεται όπου λάχει.

Να 'μουν η αντοχή του Ρένου του Αποστολίδη,
μια ιστορία αφηγημένη απ' τον Κατράκη?
θα 'θελα να 'μουν σ' αλάνα αυτοσχέδιο παιχνίδι
κι ισόβια κάθειρξη απλά για ένα γκαζάκι.

Του Κώστα Βάρναλη να ήμουν η "Καμπάνα"
και το πινέλο του Θεόφιλου στο αίμα,
Θα θελα να 'μουν όσα δε σου 'παν, μάνα,
μήπως και δε με γένναγες μέσα στο ψέμα.

Αφού είμαι άτυχος και δεν ξαναγεννιέμαι,
έφτιαξα μόνος μου κάτι να καυχιέμαι.

:: Στον Καιρό Του Αλλόκοτου Φόβου ::

4 σχόλια:

  1. Πιο πολύ μ' άρεσε αυτό με τον τραγουδιστή! Το έχω προσέξει κι εγώ οτι κάποιοι το κάνουν, στο δύσκολο σημείο, ή για να μην κουραστεί η φωνή, το "δίνουν" στο κοινό! Κόλπο, όμως μόνο για τους διάσημους ή τα διάσημα τραγούδια.

    Οι "εργάτες" της τέχνης δεν κάνουν τέτοια.

    Τα χεις όλα αυτά μέσα σου Μαζεστίξ;

    Ωραίοι οι Active Member. Πριν 10 χρόνια τους άκουγα πολύ!

    Εγώ νιώθω πιο πολύ να είμαι ένα πράγμα, με ψήγματα από άλλα. Όχι όμως κάτι από αυτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελα αστα αυτα... ξερουμε οτι εισαι καλος ανθρωπος και δεν θα ηθελες να εισαι τιποτα απο ολα αυτα.. και μια και σου γραφω για πρωτη φορα θελω να σε συσγχαρω και να σε ευχαριστησω για τα αρθρα σου. Ειναι καταπληκτικα και καποια τα εχω "κλεψει" μερικες φορες... καλο καλοκαιρι και καλη συνεχεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ξέρω αν έχω όλους αυτούς μέσα μου, Μαζεστίξ, αλλά, σαν τον Περικλή Κοροβέση, αγωνίζομαι μια ζωή να σκοτώσω τον μπάτσο μέσα μου: τις προκαταλήψεις, τις μικρότητες, την επιθετική οργή, τις βίαιες αντιδράσεις και όλα όσα απαρτίζουν τον μπάτσο.
    Και να αγαπήσω τους ανθρώπους. Αλλά πάντα οι πασόκοι μού το χαλάνε. Και τότε ακούω μουσική για να τον ξαναθάψω μέσα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. κ.κ. είναι τόσο ξεθυμασμένο πια το κόλπο που ακόμα και οι πιο ανυποψίαστοι δε μασάνε πια και τους κακοφαίνεται.

    Μήπως δεν τα χουμε όλα αυτά μεσα μας όλοι;
    Κι αυτοί που γίναν έτσι, κάποτε ήταν άνθρωποι σαν κι εμάς.

    Και κάποια στιγμή υπερίσχυσε ο... κακός τους εαυτός.
    Όλοι τον εχουμε μέσα μας αυτόν τον κακό και πότε τον θάβουμε, πότε τον ξεθάβουμε.


    Αχιλλέα, δε ξέρω αν είμαι καλός άνθρωπος -μπορεί και να μαι, δεν αντιλέγω- αλλά όπως είπα μόλις και τον καλό και τον κακό εαυτό μέσα μας τον εχουμε.
    Και απλά ανάλογα με τον αξιακό κώδικα του καθενός υπερισχύει συνήθως ο ένας ή ο άλλος εαυτός.

    Σ ευχαριστώ για την προτίμηση και στις... "κλεψιές"!
    Είναι τεράστια ευχαρίστηση να βλέπω γραμμένο κάπου κάτι που έχω γράψει προηγουμένως εδώ μέσα.
    Τότε αισθάνομαι πως απ αυτά που γράφω, ίσως κάτι να χει αξία.


    Λωτοφάγε, ομολογώ πως δεν έχω μελετήσει τον Κοροβέση, παρά μόνο τον έχω δει σε δυο-τρεις συνεντεύξεις και επομένως δεν έχω επαρκή εικόνα για το έργο του.
    Πάντως από τα λίγα που έχω δει, φαίνεται πως κομίζει αυτό που λες: να σκοτώσουμε το μπάτσο μέσα μας.
    Πράγμα που αποδεικνύει πως αυτός ο μπάτσος υπάρχει μέσα μας και εμείς είμαστε σε μόνιμη αποστολή να τον σκοτώνουμε.
    Άλλοι επιλέγουν να σκοτώνουν τον επαναστάτη μέσα τους και να βγ΄ζουν στον αφρό τον μπάτσο.
    Εμείς ας προσπαθούμε το αντίστροφο.
    Μπορεί ο επαναστάτης να μη βγει, αλλά τουλάχιστον ας μη βγει κι ο μπάτσος.
    Γιατί (μια και μίλησες για Πασόκους) η ιστορία ζωής των Παπουτσή-Δμανάκη-Ανδρουλάκη-Χριτοδουλάκη λέει πολλά για το πόσους εαυτούς κρύβουμε μέσα μας και για το τι κινδύνους διατρέχουμε ώστε ανά πάσα στιγμη ο μπάτσος να επιβληθεί του επαναστάτη..
    Είναι αργή η διαδικασία και διαρκεί χρόνια, δεκαετίες.
    Ο επαναστάτης πεθαίνει από χρόνιο νόσημα, ενώ ο μπάτσος είναι προιόν του νοσήματος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή