Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Αχ να 'ταν πιο μεγάλη...



Μπήκε κι ο Ιούλης, κατακαλοκαίριασε...
Κι εγώ ακόμα εδώ, μέσα σ' ένα άχαρο γραφείο που δε γνωρίζει από Κυραικες, γιορτές και σκόλες...

Ακόμα κι όταν καμιά φορά δεν μπορείς να βιώσεις την Κυριακή όπως θα ήθελες, το μυαλό σου είναι εκεί έξω, στους κάμπους, στις θάλασσες, στο αμάξι της παρέας, στην αγκαλιά του "αισθήματος".

Υπάρχουν ορισμένες φορές βέβαια αντικειμενικές συνθήκες που σε εμποδίζουν να τα κάνεις όλα αυτά.
Και τότε το μυαλό σου ροβολάει ακόμη περισσότερο στις ανηφόρες και στις κατηφόρες κάποιου επαρχιακού δρόμου με εκατοντάδες στροφές, που περιμένεις να ρθει η τελευταία στροφή που θα φανερώσει επιτέλους την πολυπόθητη παραλία.

Με κλασικούς διαλόγους, όπως:
"-Πού στο διάολο είναι αυτή η παραλία; Κοντεύω να βγάλω τ' άντερά μου εδώ μέσα!
-Μετά την επόμενη στροφή... φτάσαμε! Υπομονή!
-Ναι δυο ώρες το ίδιο μου λες..."

Το αμάξι της εκδρομής...

Ο οδηγός που τα ξέρει όλα, ο συνοδηγός που βαριέται και τρώει όλα τα φαγώσιμα επειδή τα 'χει εύκαιρα στα πόδια του, οι πίσω που πειράζονται μεταξύ τους, χουφτώνονται, κάνουν φασαρία, κάποιος τεντώνεται για να αλλάξει το σταθμό που έχει βάλει ο ξενέρωτος συνοδηγός κι αυτός διαφωνεί... ενώ ο οδηγός τους λέει να κάτσουν ήσυχοι γιατί του σπάνε τα νεύρα όταν οδηγάει να χοροπηδάνε στο αμάξι...



Μετά βουτιές στη θάλασσα, παιχνίδια, πειράγματα, λίγο καμάκι σε καμιά λουόμενη (διακριτικά πάντα, μη μας πάρει και χαμπάρι η άλλη!), οι γυναίκες να μη φεύγουν αν δεν αποκτήσουν μέσα σε λίγες ώρες το χρώμα της Ναόμι...

Και μετά στο ταβερνάκι με τα αλάτια ακόμη πάνω στο σώμα να νοστιμίζουν τη μέρα.
Και δώστου κοψίδια και δώστου κρασάκι χύμα στο τσίγκινο καραφάκι...

Και μετά η νύστα, η ανάγκη για μεσημεριανή σιέστα, τα μπουγέλα στον οδηγό για να ξυπνήσει και να μας πάει πίσω σώους, η υπνηλία στο αμάξι, ο οδηγός που φωνάζει "πείτε κάτι ρε, μιλήστε, φωνάξτε, τραγουδήστε... μη με πάρει ο ύπνος! Πριν χοροπηδάγατε και μου σπάγατε τα @@, τώρα που σας χρειάζομαι μου, την έχετε πέσει όλοι σα Βούδες στο πίσω κάθισμα!"...


Ορίστε!
Είχα δεν είχα, κύλησα στην ονειροπόληση μιας Κυριακάτικης εκδρομής!
Απ' αυτές που δε σημαίνουν τίποτα στο τέλος της ημέρας, αλλά μετά από καιρό σου λείπουν τόσο μα τόσο πολύ!
Ειδικά όταν δεν μπορείς να τη ζήσεις πια όπως τότε...




Ααααχ, ωραία που ναι η Κυριακή!

Ας χαλαρώσουμε μ' ένα τραγουδάκι κι ας ονειρευτούμε μαζί του.

Αφιερωμένο στην Κυριακή μου.
Και στην τωρινή και στην προηγούμενη...

(αν υπάρξει και επόμενη, θα διαμαρτυρηθώ στον Κοέλιο και το Σύμπαν για συνωμοσία!)





9 σχόλια:

  1. ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''1 Ιουλίου 2012 - 5:03 μ.μ.

    Μαζεστίξ σου έχω αφήσει ένα σχόλιο στο κείμενο σου ''ένα γελαστό απόγευμα''. Είναι ωραία η Κυριακή; Τότε δεν ξέρεις από Παρασκευή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ φίλε του σκύλου, το είδα το μήνυμα.
    Και απάντησα πριν λίγο.
    Μήκα και στο μπλογκ που γράφεις.

    Είναι ωραίες οι Κυριακές!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. H φίλη σου διαβάζει τις αναρτήσεις σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχα! Έεεεεεετσι, έτσι!
    Αρχηγάρα μου, εγώ σε τέτοιες εκδρομές ήμουν πάντα ο συνοδηγός, ένεκα που είμαι καλό ζωντανό gps και διαβάζω καλά τους χάρτες! Μόνο που μέχρι να φτάσουμε είχα πιεί όλες τις μπύρες και μετά με χορταίνανε φάσκελα οι άλλοι... μου κάνανε "πατητές" στη θάλασσα και με θάβανε στην άμμο!
    Στο ράδιο έβαζα απαραιτήτως λαϊκά, Μητροπάνο, Σακελλαρίου, Μοσχολιού και τα τοιαύτα...
    Α ρε τι μου θύμησες τώρα μπαγάσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραια Κυριακη των...Προιστορικων χρονων...!!
    Πριν τη Ρωμαικη καταχτηση...!!
    Τωρα....
    Ψαχνεσαι για καννα μεροκαματο κυριακατικο...
    Να πληρωσεις τα φαρμακα...
    Το ρευμα και τους φορους...
    Και οι παραλιες αδειασανε...
    Και πανε μονο οι προνομιουχοι παπαδες...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κρινοκερασιά μου, εννοείται πως όχι!
    Αγνοεί και αυτή όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος αυτή μου τη δραστηριότητα!
    Εδώ είμαστε... μεταξύ μας!


    Άνθρωπε άμα μου 'πινες τις μπύρες θα σου έκανα πατητή και θα ξέχναγα να σ βγάλω στην επιφάνεια!
    Αααα, έχω θέμα με το αλκοόλ!

    Εμένα μ αρέσανε πάντα οι εναλλαγές στο ραδιόφωνο.
    Να ξεκινάμε με Μπιτλς, να κορυφώνουμε με Διονυσίου και Τσιτσάνη και να επιστρέφουμε με Σιδηρόπουλο και Πινκ Φλόυντ...
    Παράνοια;;;


    Μαχαίρη, αυτά θα μείνουν σαν προιστορικές τοιχογραφίες.
    Απλά οι πρόγονοί μας τα γράφανε σε τοίχους σπηλιών για να μην ξεχαστούν, ενώ εμείς σε τοίχους μπλογκ...

    Οι παπάδες;
    Μέσα απ το ράσο φοράνε μαγιουδάκι;
    Σοκαριστικό!


    Χαιρετώ την παρέα, πάνω να δω τελικό Γιούρο.
    "Φόρτσα Ιτάλια" που λέει κι ο φίλος Σίλβιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το Σάββατο είναι καλύτερο. Η Κυριακή πάντα μου προκαλούσε μελαγχολία, ιδίως το απόγευμά της. Από το σχολείο ακόμα.
    Ο... γκρινιάρης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μα βεβαια Μαζεστιξ Μας...Εσυ τι νομιζες...
    Μεσα απ το ρασσο...Μαγιουδακι...!!
    Οποιος εχει λεφτα...Κανει και μπανιο...!!
    Οι αλλοι..με το λαστιχο,της αυλης...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λωτοφάγε κι εμένα στο σχολείο με μελαγχόλούσε και με άγχωνε η Κυριακή.
    Μεγαλώνοντας όμως άρχισα να προτιμώ την ξεγνοιασιά της Κυριακής από τα πρέπει του Σαββάτου....


    Μαχαίρη, εγώ δεν έχω λεφτά αλλά να πω την αμαρτία μου κάτω απ την ασπίδα κρύβω το μαγιό.
    Και τα χω κάνει τα μπανάκια μου...
    Το λάστιχο της αυλής βέβαια κάνει κι αυτό τη δουλειά του όταν δεν έχω χρόνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή