Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Ένα γελαστό απόγευμα

Ήταν 28 Ιούνη περίπου τέτοια ώρα και βρισκόμουν καθ' οδόν για Σύνταγμα.
Το κίνημα της πλατείας Συντάγματος ήταν στην κορύφωσή του.
Ήταν το διήμερο των κινητοποιήσεων για το Μεσοπρόθεσμο και το πρωί της πρώτης ημέρας δεν είχα καταφέρει να πάω.
Ξεκίνησα να πάω το απόγευμα στη συναυλία που είχε διοργανωθεί προχείρως για να ανασυνταχθεί το πράγμα μετά την πρωοφανή καταστολή που είχαν υποστεί οι διαδηλωτές εκείνης της ημέρας.
Είχα σκοπό να πάω το πρωί της επομένης, της δεύτερης ημέρας και στη συναυλία ακτέβαινα κυρίως για να κρατηθεί η πλατεία με κόσμο, συνεισφέροντας κι εγώ την αφεντιά μου.
Για να είμαι ειλικρινής, κατέβηκα λες και πήγαινα σε πικ-νικ!
Είχαν κληθεί εσπευσμένα ο Παπακωνσταντίνου, ο Ιωαννίδης, η Τσανακλίδου και λίγοι ακόμη καλλιτέχνες για να ντύσουν μουσικά ένα απόγευμα που προμηνυόταν τόσο ειρηνικό.
Ανέβαινα κι εγώ με την παρέα μου σα να μην τρέχει τίποτα.
Λέγαμε "χα! σιγά μην επιτεθούν με Παπακωνσταντίνου, Ιωαννίδη κλπ! θα γίνει σάλος!"

Έτσι κι αλλιώς ξέραμε πως πάντα η καταστολή αφορούσε τις διαδηλώσεις τις πανεργατικές, όπου κατεβαίνουν τα σωματεία, ταα συνδικάτα κλπ., ενώ οι εκδηλώσεις τέτοιου τύπου (με συναυλίες κλπ) δεν διέτρεχαν κίνδυνο.

Πήγαμε λοιπόν χωρίς εξοπλισμό, χωρίς μάσκες, χωρίς τίποτα. Με τα χέρια στις τσέπες.

Κάτι ψιλά είχαμε δει στο ίντερνετ περί επεισοδίων, αλλά λέγαμε "τα κλασικά έγιναν!".
Φτάσαμε στην πλατεία όπου ακόμη μύριζε αποπνικτικά χημικά και δακρυγόνα.

Για ώρα οι μύτες και τα μάτια τρέχανε, ώσπου να συνηθίσουμε.

Τελοσπάντων, για να μην τα πολυλογώ, άρχισε η συναυλία.
Βγαίνανε οι καλλιτέχνες και λέγανε και δυο λόγια και τραγουδούσαν.
Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο ηλετρισμένη.
Καμιά 15αριά ημέρες πριν είχε γίνει παρόμοιο σκηνικό με πανεργατικη διαδήλωση το πρωί, εκτεταμένα επεισόδια και συναυλία κατευνασμού των πνευμάτων αργότερα.
Στις 28 του Ιούνη όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Το 'νιωθες στον αέρα, στην ατμόσφαιρα.
Υπήρχε ένας τόσο έντονος ηλεκτρισμός, ίσως και χωρις να ξέρει κανείς γιατί ακριβώς.
Δεν ήταν δα ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία διαδήλωση που κατεβαίναμε. Πόσο δε μάλλον με συναυλία.
Αλλά κάτι είχε αλλάξει και μύριζε στον αέρα παρέα με τα χημικα΄.

Κοίταζα τριγύρω και παντού έβλεπα φάτσες αποφασισμένες για μάχη.
Φάτσες που δεν υποχωρούσαν.
Και μαζί ένιωθα και τη δική μου να αλλάζει, να αγριεύει.
Κι ας είχα κατέβει με ειρηνικές διαθέσεις, λες και πήγαινα για πικ-νικ.


Ζούσαμε μια τεράστια συναυλία-διαδήλωση.
Είχαν υπάρξει κι άλλες τέτοιες και στο πρόσφατο παρελθόν.
Για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και τον Οτσαλάν.
Αλλά εκείνες είχαν την πλήρη ανοχή του Κράτους.

Αυτή όμως δεν είχε ανοχή.,
Είχε μηδενικη ανοχή.
Ήταν αντικαθεστωτική.
Και δεν ντρεπόταν καθόλου να το φωνάξει.
Τα τραγούδια διακόπτονταν κάθε τόσο από τα συνθήματα των διαδηλωτών.

Ακούγαμε και τραγουδούσαμε όλοι μαζί τραγούδια που αναζωογονούσαν την ελπίδα και το φρόνημα μέσα μας.

Και περισσότερο το "Τίποτα δεν πάει χαμένο" του Λοίζου όπου η ηλεκτρισμένη ανατριχίλα περνούσε από σώμα σε σώμα.
Σα να μας προετοίμαζε για την καταιγίδα που θα ερχόταν.


Και κάπου εκεί, κι ενώ δε θυμάμαι ποιος τραγουδούσε εκείνη την ώρα, ξαφνικά άρχισαν να ακούγονται κάτι "μπαμ-μπουμ" από μακρυά.
Σαν κάτι να ψυλλιαζόμασταν, αλλά συνεπαρμένοι απ τη μουσική μέθεξη, δεν κάναμε την παραμικρή κίνηση.
Κι αφού για μερική ώρα συνεχίσαμε να ακούμε τους κρότους εκ του μακρόθεν, κάποια στιγμή ξαφνικά αρχίζουν να μας πνίγουν τα χημικά.
Ένα σύννεφο υψώνεται μέσα στην πλατεία και απ το μικρόφωνο γίνονται απελπισμένες συστάσεις για ψυχραιμία.

Μέσα σε λίγη ώρα δεχτήκαμε ανελέητη επίθεση από τους μπάτσους μέσα στην πλατεία και ενώ ήμασταν πλήρως απροετοίμαστοι για χημικό πόλεμο οι περισσότεροι.
Παρόλα αυτά το γαιδουρινό το πείσμα μας μας κρατούσε εκεί!
Με τη μπλούζα να καλύπτει τη μύτη στεκόμασταν όρθιοι και τραγουδούσαμε.
Ήταν το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε.

Από μπροστά μας περνούσαν μνήμες του υποσυνείδητου, μνήμες που δεν ήταν δικές μας, αλλά εκείνη την ώρα νιώθαμε πως μας ανήκαν.
Ήταν οι μνήμες των προηγούμενων που έβαζαν το κεφάλι τους στον ντορβά για να αλλάξουν τα πράγματα.
Έτσι, για μια ιδεολογική φαντασίωση γίναν όλα...
Για μια επαναστατική ονείρωξη!
Και καθώς οι καπνοί των χημικών αυξάνονταν και γίνονταν αποπνικτικοί και καθώς οι ήχοι των χειροβομβίδων κρότου-λάμψης γίνονταν αφόρητοι και φτάνανε δίπλα μας, εμείς εκεί μέναμε ώσπου να... εσπερματίσουμε μέσα σ' αυτήν την επαναστατική ονείρωξη!
Για να γεννηθεί κάτι...



Ώσπου έγινε ή τελική, η μεγάλη επίθεση εκκαθάρισης της πλατείας, όπου από τύχη μείναμε όρθιοι, κρατώντας ο ένας τον άλλον απ το χέρι, λες και τραγουδούσαμε το παιδικό τραγουδάκι "κράτα με να σε βαστώ, ν' ανεβούμε το βουνό!"

Δεν μπορώ να περιγράψω τα σκηνικά εκείνων των εφιαλτικών λεπτών. Ελπίζω να ήταν κάποιος λογοτέχνης εκεί γύρω, αν τα περιγράψει με την πέννα του. Εγώ αδυνατώ.

Θυμάμαι μόνο εμς στο κέντρο της επίθεσης, κάπου δίπλα στο συντριβάνι, έναν άνθρωπο μεσόκοπο να είναι λιπόθυμος και να κοιταζόμαστε μεταξύ μας για να δούμε αν τολμάμε μέσα στις φωτιές να πάμε να τον σηκώσουμε με κίνδυνο τη σύλληψη, τη λιποθυμία ή το ξύλο.
Κι όμως , πήγαμε.
Και τον σηκώσαμε.
Αψηφήσαμε κάθε κίνδυνο και πήγαμε ημιλιπόθυμοι να σηκώσουμε τον λιπόθυμο.
όταν μετά από λίγη ώρα απομακρύνθηκα από το κέντρο της πλατείας για να αναπνεύσω επιτέλους, τότε κατάλαβα: όλα αλλάξανε!
Δίνουμε ο ένας την αλληλεγγύη του στον άλλον.
Διακινδυνεύουμε την πάρτη μας για τον άλλον. Κερδίζουμε λοιπόν!

Πλέον χαμογελούσα.
Ήξερα πως τίποτα πια δεν ήταν όπως πρώτα.

Έκατσα ως αργά το βράδυ στην πλατεία.
Εκείνο τον καιρό δεν είχα δουλειά και είχα χρόνο και ενέργεια.
Κάτσαμε πάρα πολλοί ως αργά, όταν ακόμη μένονταν οι μάχες στην πλατεία.
Δώσαμε ραντεβού για μετά από 4-5 ώρες εκεί, στο ίδιο σημείο.



Η Δημοκρατία είχε στην ουσία της καταλυθεί, αλλά ήμασταν εκεί εκατοντάδες χιλιάδες για να την επαναφέρουμε.
Με όποιο τρόπο. Ακόμη και με λάθος τρόπο...

Ένα ήταν όμως το σίγουρο:
Τίποτα πια δεν θα ήταν ίδιο.
Την επόμενη μέρα παρεβρέθηκα στη διαδήλωση, στην οποία τα κατασταλτικά όργια, αντί να μειωθούν, πολλαπλασιάστηκαν!
Κι όμως, ξέραμε πια πως ο ένας ήταν εκεί για τον άλλον.
Και αυτό δεν είναι λεκτική υπερβολή.
Όσοι ήμασταν εκεί, το νιώσαμε.

Δε συνέβαινε πάντα αυτό.
Μέχρι πριν 2-3 χρόνια, όποιος λύγιζε, τον έτρωγε η μαρμάγκα.
κι ας ήταν απειροελα΄χιστη συγκριτικά η κρατικη καταστολή.
Ο ατομικισμός τότε όμως κυραιρχούσε.
Όχι πια όμως!

Την επόμενη ημέρα από πρωί-πρωί έως και αργά το απόγευμα ήμουν εκεί με πολλές χιλιάδες κόσμου και η μακρινή εικόνα που μυο χει μείνει πια στο μυαλό, είναι μια ενιαία μάζα, ένας λαός (και όχι όχλος) που ενώ δεν ήξερε τι ακριβώς ήθελε να κάνει, ήταν εκεί, αποφασισμένος να αγωνιστεί, να κινδυνεύσει γι' αυτά που δεν ήθελε να ζήσει.

Τα αίσχη της κυβέρνησης και της αστυνομάις τότε κινητοποίησαν μέχρι και τη Διεθνή Αμνηστεία που κατήγγειλε τις απάνθρωπες μεθόδους του ελληνικού κρατους στην καταστολή των δαιδηλώσεων.
Δεν άνοιξε μύτη στην κυβέρνηση. Διέψευδαν ακόμη και τη ρίψη χημικών στο μετρό την ώρα που γιατροί περιποιούνταν τραυματίες. Πράξη που αντιβαίνει ακόμη και στο... Δίκαιο του Πολέμου!



Εκείνη τη μέρα, με παρέμβαση της αγωνίστριας Μυρσίνης Λοίζου το υπέροχο "Καλημέρα Ήλιε" απαγορεύτηκε ηθικώς να παίζει στις συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ.
Πολλά κιλά συμβολική κίνηση...

Εκείνο το διήμερο τσιμέντωσε αγωνιστικές συνειδήσεις.
Ο κόσμος αντί να πετρώνει απ' το φόβο, πλέον πέτρωσε αυτός τον φόβο!
Αυτό το διήμερο έφτιαξε τη γενιά της αντίστασης που θα ρθει.
Γιατί θα ρθει, αυτό είναι σίγουρο!
Όλοι αυτοί, που ήταν εκεί, δεν υποχωρούν ούτε εκατοστό.
Ο φόβος τους έχει νικηθεί, οι ιδέες τους έχουν ατσαλώσει, το όνειρο έχει κινηματογραφηθεί κι απομένει πια μόνο να το "γυρίσει".

Θυμάμαι εκείνο το διήμερο με νοσταλγία κι ενώ φεύγοντας το βράδυ της 29ης Ιουνίου συζητούσαμε με γνωστούς και αγνώστους αν όλα τέλειωσαν ή αν όλα τότε άρχιζαν.
Υποστήριζα το δεύτερο και δεν έπεσα έξω.
Ούτε τώρα θα πέσω.
Η υπογραφή της αντίστασης μπήκε πέρσι τέτοιες μέρες.
Και η υλοποίηση σύντομα θα γίνει.



Το Μεσοπρόθεσμο είχε μόλις ψηφιστεί και υποσχόταν χρόνια δυστυχίας.
Δεν εφαρμόστηκε ποτέ όμως.
Γι αυτό δεν τέλειωσε τίποτα τόσο εύκολα.
Γιατί οι αγώνες έχουν πάντα ένα κοινό σημείο.
Κανείς δεν πάει χαμένος.
Κανείς και τίποτα.
Χαμένα πάνε μόνο τα χρόνια της αδράνειας.
Τα χρόνια του αγώνα είναι σπόρος που αποδίδει πάντα καρπούς.
Έστω και με καθυστέρηση,
Και εκείνο το διήμερο άρχιζε και επισήμως ένας μεγάλος αγώνας με πολλές μορφές.
Και το 'νιωσα εκείνο το απόγευμα της 28ης του Ιούνη, τέτοια μέρα σαν και πέρυσι.


Πάντως ακόμα κι αν δάκρυζαν τα μάτια από τα δακρυγόνα και αν έκλειναν μαζί με την αναπνοή από τα ασφυξιογόνα αέρια, ήταν σίγουρα ένα γελαστό απόγευμα.
Γελαστό όσο και η ελπίδα της νίκης.


ΥΓ.: Ένα χρόνο μετά κοιτάζω τις τρεις αναρτήσεις που ανέβασα στο πόδι εκείνες τις ημέρες και χαμογελώ με λίγη μελαγχολία, λίγη αφ' υψηλού ψυχραιμία και ένα κλικ προβληματισμού.
"Άγνωστοι Φίλοι του Συντάγματος... ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ!!!" 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ (29/6/2011)
 Όλη η Ελλάδα σε ένα δάκρυ...

Όταν τα διαβάζεις μετά από τόσο καιρό και σε τόσο διαφορετικό κλίμα, χαμογελάς αμήχανα...

14 σχόλια:

  1. Κοίταζα φωτό που έχω από τότε.

    Το απόγευμα κάναμε αλυσίδες νερού για να ξεπλύνουμε την πλατεία και πάνω από τα χημικά.

    Πάντως κάτι κάναμε. Τους ενοχλήσαμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κ.κ. δεν τους ενοχλήσαμε απλώς.
    Κάναμε πολλά παραπάνω.
    Αλλάξαμε τα πράγματα.
    Ρίξαμε δυο κυβερνήσεις. (ΓΑΠ και Παπαδήμου)

    Στην ουσία δεν αφήσαμε να εφαρμοστούν στο σύνολό τους τρία μνημόνια.
    Δεν το λες και λίγο....

    Στην ουσία επί δυο χρόνια... ωριμάζαμε τις συνθήκες!
    Και τώρα οι συνθήκες είναι ωριμότατες για την ανατροπή.


    Ανώνυμε φίλε, τώρα απλώς συνεχίζουμε!
    Μέχρι την τελική νίκη.
    Όποια κι αν είναι αυτή, όπως κι αν έρθει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. προσωπικά εμένα η 15/6 και η 28/6 είναι δυο μέρες που θα χω στη μνήμη για να τις λέω σαν ιστορία στα παιδιά και τα εγγόνια μου!
    και μια αφιέρωση σε όλους:
    http://www.youtube.com/watch?v=FJt7gNi3Nr4&feature=BFa&list=PLA2515B03CBBFFCD7
    http://nicktheseaman.wordpress.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ήμουν κι εγώ εκεί και δεν έχω να προσθέσω κάτι. Μαζεστίξ, τα αφηγήθηκες άψογα! Εδώ και δύο χρόνια, η Ιστορία συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Και όσα βλέπουμε, δεν μας αφήνουν να μελαγχολήσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όσοι είμασταν τότε είμαστε και τώρα.
    Δυστυχώς, οι ίδιοι είμασταν και στις δυό τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.
    Οι στόκοι μοιρασμένοι σε 3-4 μεγάλα και σε κάνα δυό μικρά ευτυχώς εκτός βουλής μνημομιακά νεοφιλελεύθερα κόμματα, προδιέγραψαν το μέλλον μας.
    Δεν ελπίζω δα και σε πολλά από δω και πέρα κι όχι μόνο λόγω αυτών των επιλογών της πλέμπας.
    Απογοητεύτηκα πολύ περισσότερο απ την επιμονή (ακόμα και σ αυτές τις εποχές) της κυριαρχίας αυτής της γαμημένης παθογένειας της αριστεράς η οποία δεν φτάνει που υπάρχει σε επίπεδο μωροφιλόδοξων ντεμέκ σοβαρών ή σοβαροφανών στελεχών και ηγετών, πρέπει επί πλέον να μας τα πρήζει και με σοβαρή επιρροή σε ψηφοφόρους.
    Μ άλλα λόγια, όταν το σύστημα κάνει τέτοιες συμμαχίες και επίθεση κι όποιον πάρει ο χάρος, είναι τουλάχιστον μαλακία το να συνεχίζουμε το ίδιο βιολί. Διότι, αυτό ήταν. Μια φορά την πάτησε και δεν εκτίμησε σωστά την κατάσταση.
    Δεν θα ξαναδώσει την ευκαιρία, η οποία ως γνωστόν, έρχεται κάπου κάπου κι αν δεν την δεις και δεν την αρπάξεις απ τα μαλλιά, πάρε τα παπάρια της μετά.
    Και πανέξυπνους και αδίστακτους και πουλημένους και φιλόδοξους και σπουδαγμένους και πάμπλουτους και της παναγιάς τα μάτια έχει το σύστημα.
    Και διδάσκεται απ τα λάθη του, όταν πρέπει να φυλάξει τα συμφέροντά του.
    Εμείς όμως;
    Μια παρατήρηση μόνο για να καταλάβουμε το μέγεθος της ανοησίας που μας δέρνει όταν δεν έχουμε μάθει πως η ενότητα είναι η μόνη σταθερά στο σύμπαν, που μέσω αυτής μπορεί να γίνει κάτι.
    Με μια ενωμένη αριστερά (όποιας σκατομορφής και σκατοσοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης δημιουργείτο), και τίποτα να μην βελτίωνε άμεσα σε επίπεδο οικονομίας, μόνο στην εξυγίανση σε αστυνομία και δικαιοσύνη να αναλώνονταν, κερδισμένος θάβγαινε ο λαός.
    Όλοι μάθαμε για την αθώωση των χρυσαύγουλων, λόγω μη καταβολής παράβολου και τις αρνήσεις προβολής βίντεο κλπ...
    Τι άλλο νομίζει κανείς πως είναι αυτό (όπως κι άλλες περιπτώσεις που μόλις πρόσφατα έγιναν),εκτός από ξεκάθαρο μήνυμα για το τι μέλλει γενέσθαι από δω και πέρα;
    Ας ετοιμαστεί λοιπόν η σπουδαία αριστερή και η σπουδαία κομμουνιστική και η σπουδαία οικολογική και η σπουδαία δεν ξέρω κι εγώ τι, μετά πολλών κόπων (και δυστυχώςε επιτυχημένων) διασπασμένη παράταξη, για τα μελλούμενα.
    Και αν μπορέσει να βρεί αγώνες (εκτός από άναρχα ξεσπάσματα που πολύ τα φοβάμαι), καλή όρεξη από δω και πέρα.
    Κι εύχομαι ολόψυχα να κάνω λάθος. Κερδισμένοι θα βγούμε.
    Αν δεν κάνω όμως...;

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απόλυτα, απλώς μόνο να προσθέσω οτι χρειαζόμαστε ΛΑΪΚΗ ενότητα, όχι αριστερή. Πού σημαίνει μέσα και ΕΠΑΜ, Αν. Ελλ. και όσοι άνθρωποι είναι φτωχοί.

      Λάθος η περιχαράκωση της αριστεράς ΤΩΡΑ! Έγκληματικό λάθος και η διάσπαση.

      Αλλά μόνοι μας τα λέμε μόνοι μας τα ακούμε.

      Τα αριστερά κόμματα είναι μαγαζιά, ακριβώς όπως και τα δεξιά, και αυτό είναι η δυσάρεστη αλήθεια.

      Διαγραφή
  6. Νίκο, ακριβώς το ίδιο νιώθω κι εγώ.
    Πως αυτές οι μέρες είναι για να τις διηγούμαστε στα εγγόνια μας.
    Όπως και εκείνη του Φλεβάρη...


    Λωτοφάγε, όπως συνηθίζω να λέω, κάποια μέρα θα τα θυμόμαστε αυτά και θα γελάμε...
    Ως τότε απλά συνεχίζουμε!


    Mbiker, συμφωνώ απολύτως.
    Δεν είναι δυνατόν να βρίσκουν κοινά σημεία άνθρωποι, χώροι και ιδεολογίες τελείως ετερόκλητες για να εφαρμόσουν το Μνημονιακό πρόγραμμα και να μη βρίσκουν σημεία σύγκλισης οι δυνάμεις της άλλης πλευράς.
    Και μάλιστα να διυλίζουν και τον κώνωπα...

    Πάντως η Ιστορία θα αναγκάσει πολλούς να αλλάξουν στάση και θέσεις. Αλλιώς θα τους προσπεράσει και θα πάει στους επόμενους "εκλεκτούς".
    Και αναφέρομαι σε όλους τους εμπλεκομένους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φίλε μου φοβάμαι πως -ένα χρόνο μετά- είσαι ακόμα ''παγιδευμένος'' σε μια κατάσταση (στο Σύνταγμα) που πέρασε και δεν ακούμπησε... Εγώ που δεν κατέβηκα ποτέ εκεί κάτω, αλλά παρακολουθώ με ορθάνοιχτα μάτια γύρω μου, έχω να σου πω, πως ο Έλληνας ξεχνάει πολύ εύκολα κι υποτάσσεται στην βολή του πολύ ευκολότερα... Δεν βλέπω γύρω μου καθόλου επαναστάτες. Ή φοβικούς βλέπω ή βολεμένους. Ή και τα δύο... Εξάλλου, έχουν περάσει μόνο 11 ημέρες από τις εκλογές. Τι λες; Έχει μνήμη κι επαναστατικότητα η Ελλάδα του Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη; Εμένα μου μυρίζει φορμόλη αυτός ο λαός, με πολύ μεγάλη μου λύπη και αγανάκτηση... Αγανάκτηση που πάει χαμένη κι ας λέει ο Λοίζος πως ''τίποτα δεν πάει χαμένο''. Αυτό ίσχυε σε μιαν...άλλη χώρα, μιαν άλλη εποχή, από ΑΛΛΟΥΣ Έλληνες... Όχι από τους Έλληνες της εποχής μας της ξε-πουλημένης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε/η, το Σύνταγμα πέρασε και όχι μόνο ακούμπησε... αλλά χούφτωσε για τα καλά το πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας.

      Εσύ, όπως είπες, δεν κατέβηκες και επομένως δεν μπορείς ενδεχομένως να καταλάβεις τον αόρατο συνεκτικό ιστό που ενώνει τις εκατοντάδες χιλιάδες του κόσμου που ήμασταν εκεί.

      Δυο κυβερνήσεις έπεσαν, με πολλή μεγάλη συμβολή των διαδηλώσεων αυτών, άλλαξε άρδην όλο το πολιτικό σκηνικό, ριζοσπαστικοποιηθήκαμε όλοι μαζί, γίναμε πολύ ανεθκτικότεοι στην κρατική καταστολή (σε αντίθεση με πριν που στο πρώτο δακρυγόνο εξατμιζόμασταν), ένα τεράστιο κομμάτι του ελληνικού λαού αλληλεπίδρασε, συζήτησεμ μούτζωσε, έβρισε... και το κυριότερο;
      Απέκτησε ταξική συνείδηση!

      Θες και κάτι πιο... πρακτικό;
      Κόντεψε να βγει αριστερή κυβέρνηση για πρώτη φορά στην Ε.Ε.!

      Εντάξει, μέσα σε δυο χρόνια δεν είναι εύκολο να γίνει ηγεμονικό το ρεύμα, αλλά είναι ήδη πλειοψηφικό και εντός ολίγου θα έχει την απόλυτη πλειοψηφία στην κοινωνία.

      Για να γυρίσει ο Ήλιος, θέλει δουλειά πολλή! που λεγε κι ο ποιητής.

      Η Ελλάδα πριν το Μάη του 11 και η Ελλάδα μετα τον Ιούνη του 11 είναι μια άλλη χώρα.
      Το πλήθος των φοβισμένων, τρομαγμένων, απαισιόδοξων υπηκόων μετετράπη σε λαό υποψιασμένων, αισιόδοξων και παρεμβατικών πολιτών.
      Η μετατροπή δεν εγινε σε όλους.
      Αλλά ποια μεγάλη αλλαγή έγινε από όλους άλλωστε;

      Αρκεί να είμαστε πολλοί και να είμαστε εκεί την κατάλληλη στιγμή...

      Διαγραφή
  8. ''Μαζεστίξ'', είμαι ο 9:39 και για τον στίχο και μόνο που έκανες αναφορά, ''για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ'', πολύ σε εκτίμησα, γιατί είναι από τους αγαπημένους μου. Κυρίως συμφωνώ μαζί σου, αλλά συναντάω γύρω-τριγύρω τόσα πολλά λαμόγια, που ΑΚΟΜΑ ''κρατάει'' η τσέπη τους, γύρευε από που, που μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι κι όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά -με μαθηματική ακρίβεια- εκείνοι οι ίδιοι, πήγαν στις κάλπες στις 17 του μήνα και για να μην χάσουν την κουτάλα, εξέλεξαν τους γνωστούς-άγνωστους καθαρματίες αυτού του τόπου, με τα γνωστά-άγνωστα παρελκόμενα... Τα κλεμμένα που είναι όμως και γιατί οι κλέφτες πίνουν στην υγεία των κορόιδων ακόμα; ΕΞΟΡΓΙΖΟΜΑΙ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αγαπητέ φίλε (μα άφηνε και μια ψευδώνυμη "υπογραφή", να συνεννοούμαστε!) όπως συμφωνήσαμε υπάρχει δρόμος ακόμα για να γίνυον όλα αυτά.
    Και για την πιο ολοκληρωμένη και μεθοδική αντίδραση αλλά και για την τιμωρία των υπευθύνων-"καθαρματιών".
    Το δεύτερο προυποθέτεθ το πρώτο.
    Διότι χωρίς ουσιαστική πολιτική ανατροπή, είναι αδύνατη εκτός των άλλων και η τιμωρία.
    Και όταν μιλάω για τιμωρία δεν αναφέρομαι μόνο σε φυλάκιση κλπ, αλλά πάνω απ' όλα σε επανόρθωση ζημιών προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος. Δηλαδή δημεύσεις περιουσιών κλπ.

    Έχουμε καιρό για όλα αυτά, καλώς ή κακώς...

    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ''Ο ΠΙΟ ΠΙΣΤΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ''30 Ιουνίου 2012 - 9:54 μ.μ.

    Σωστά ρε Μαζεστίξ, τι 9:39 και 12:49 είναι αυτά; Υπογράφω, έχεις δίκιο. Είμαι ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου'' λοιπόν κι αρθρογραφώ στο μπλογκ ''ΚΟΛΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ-ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ''. Σήμερα έχει αναρτηθεί το κείμενο μου ''Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΜΟΝΑΞΙΑ'', οπότε άμα θες, μπες να το διαβάσεις, αν σ αρέσει ψηφίζεις κι αν θες μου αφήνεις και σχόλιο. Τα λέμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σαι καλα!
      Για να αναγνωριζόμαστε κιόλας σε κάθε επόμενη επικοινωνία!

      Μπήκα και σε διάβασα.

      Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή