Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Ρε Μέρφυ...



Είναι κάτι φορές που αισθάνεσαι πως κάποιος σ' έχει μουτζώσει.
Κάποιες φορές που γαμιέται ο Δίας, ο Όσιρις και ο Βράχμα και όλοι μαζί παρέα σε διαπλανητική σύνοδο.
Αναρωτιέμαι συχνά αν τυχαίνει η πετυχαίνει.
Όταν μέσα σ' ένα τριήμερο λόγω αλλεπάλληλων τυχαίων περιστατικών προκύπτουν προσωπικά, οικογενειακά, οικονομικά και επαγγελματικά προβλήματα, τότε δικαιούται κανείς να αρχίσει να αναζητά υπερφυσικές και υπερβατικε΄ς δυνάμεις που τα 'χουν βάλει με την πάρτη του και απλά παίζουν με τα νεύρα του.
Δικαιούται να νιώθει Ορέστης που κάποια μαλακία έκανε και προκάλεσε την "Μήνιν" των Ερινυών, αλλά δε θυμάται τι ακριβώς...
Ίσως να χε πιει και κάνα ποτηράκι παραπάνω και να μη θυμάται πολύ καλά.
Τι να πει κι αυτός;
Κάνει ενδοσκόπηση για να διαπιστώσει τι μαλακία έκανε και το Σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του, αλλά δε βρίσκει κάποια αμαρτία ανάλογη της τιμωρίας.
Σαν να μοτζώνεις ένα ταρίφα στο δρόμο που σταματάει ξαφνικά για να πάρει διπλοκούρσα και ο νόμος να σ' ανταμείβει με τριετή κάθειρξη.

Βέβαια καλό είναι όταν κανείς φτάνει στο σημείο μηδέν, που του πάνε όλα στραβά, να πει "βρε δε γαμιέστε όλοι;", να χαμογελάσει και να συνεχίσει τον ακούραστο δρόμο του.



Όμως εδώ που τα λέμε έχει και την πλάκα του το πράγμα καμιά φορά να διαπιστώνεις πως πολεμάς ενάντια στη μοίρα.
Αισθάνεσαι λίγο... Οιδίποδας και σου βγαίνει αυτό το τραγικό-μοιραίο πρότυπο ως άμυνα και το διανθίζεις και με ολίγη από Αντιγόνη και το μείγμα βγαίνει σούπερ!
Νιώθεις σαν τον Ιησού που πήγε βόλτα στην έρημο κι ο σατανάς του 'κανε τσαχπινιές για να τον δοκιμάσει. Αλλά πού αυτός;;;
Έχουν την πλάκα τους κι οι δοκιμασίες λοιπόν.
Το ηρωιλίκι είναι ψυχοδιεγερτικό. Όπως και η θυματοποίηση.
Όταν ο διαιτητης σε αφήσει με 10 παίκτες άδικα, τότε συχνά συσπειρώνεσαι και αντδιράς πολύ καλύτερα αναλογικά σε σχέση με όταν έπαιζες με 11.

Συνηθίζω σε τέτοιες περιπτώσεις να λέω και στον εαυτό μου και στους γύρω μου:
"να δεις που κάποια μέρα θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε"!
Δεν πείθω τους γύρω μου, αλλά πείθω τον εαυτό μου.
Αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος κάθε ομαδικής παρότρυνσης.
Να την πιστέψεις εσύ ο ίδιος.

Είμαι βέβαιος πως σε λίγες μέρες που θα 'χουν όλα ξεπεραστεί, θα πιω ένα ποτηράκι παρέα μ' εκείνα τα περίεργα κι ωραία όντα στην Ανδρομέδα που πίνουν τσίπουρο και τρων λακέρδα και θα ατενίζω την άκαρπη Μελούνα εκεί ψηλά κουβαλώντας ένα κορμί με φτερά απολιθωμένα.
Κι όλα θα 'ναι πάλι τόσο ωραία!

Εξάλλου γιατί να αγχωνόμαστε;
Η ζωή δεν προσθέτει μέρες απ' τη γέννηση, αλλά αφαιρεί μέρες απ' το θάνατο.
Δεν υπάρχει χρόνος για μεμψιμοιρίες. Μόνο για νίκες και ήττες.
Χαμόγελο, αδέρφια!
Κάποια μέρα θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε...

Ας χαμογελάσουμε λοιπόν κι ας πιούμε κι ένα ποτηράκι εκεί μακριά στην Ανδρομέδα με την εκπληκτική δημιουργία του Θανάση.


ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

Άιντε μες της γης το πυρωμένο κέντρο
άιντε δυο πουλιά φιλιούνται σ' ένα δέντρο
άιντε πέφτει λάβα, λάβα απ' τα φιλιά τους
άιντε και φτερά απολιθωμένα απ' τα κορμιά τους.

Άιντε εκεί μακριά, μακριά στην Ανδρομέδα
άιντε πίνουν τσίπουρο και τρων λακέρδα
άιντε κάτι όντα περίεργα κι ωραία
άιντε που είναι μόνα και ψάχνουν για παρέα.

Άιντε εκεί ψηλά στην άκαρπη Μελούνα
άιντε φύτρωσε, φύτρωσε μια παπαρούνα
άιντε που 'χει στόμα, στόμα και δαγκάνει
άιντε κι όλο λέει πως δεν το ξανακάνει.

Άιντε εκεί βαθιά, βαθιά στα σωθικά μου
άιντε κάτι γίνεται κυρά μου
άιντε χίλια άλογα τυφλά γυρίζουν
άιντε έξοδο ζητάν και μ' αλωνίζουν.

Άιντε εδώ σιμά κοντά δυο μέτρα βάθος
άιντε λεν πως φυλακίζουνε το πάθος
άιντε ρίχνουν χώμα με λουλούδια ραίνουν
άιντε και θαρρούν, θαρρούν πως ξεμπερδεύουν.

7 σχόλια:

  1. Σου το εύχομαι ολόψυχα...να χαμογελάς. Και γω κάπως έτσι είμαι. Τους συναδελφικούς μου χαιρετισμούς.
    Καλό βόλι για αύριο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίζω η γκίνια να σταματήσει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.
    (εχουμε και ... εκλογές και εαν συνεχίσει τη βαψαμε)

    Και μην ξεχνάς :

    Οσο δεν πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι μας συνεχίζουμε με ψηλά το κεφάλι και -σε πείσμα όλων των διαπλανητικών οργίων- χαμογελάμε...


    Γιάννης Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαρία και Γιάννη, ένα χαμόγελο είναι σχεδόν πάντα εμπνευσμένο από ένα άλλο χαμόγελο.
    Χαμογελάτε για να χαμογελάμε.
    Χαμογελάμε για να χαμογελάτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λοιπόν, αυτό με τη μοίρα, είναι και δική μου πολύ συχνή σκέψη. Όλη μου τη ζωή ήμουν ένας άνθρωπος που της πήγαινε κόντρα - και καλά έκανα - μέχρι που απλώς κουράστηκα.

    Τώρα λέω, είμαστε σε ένα πέλαγο και κολυμπάμε. Πόσο μπορείς να ξεφύγεις από ένα πέλαγο, πού να πας; Εκεί θα κάτσεις και θα κολυμπάς, και θα παλεύεις με τα κύματα, όσο μπορείς. Παραπάνω δεν γίνεται, αντικειμενικά.

    Το θέμα είναι οτι αυτή η ίδια μοίρα που μας φέρνει τα δυσάρεστα, φέρνει και τα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Υπάρχουν κι οι σχεδίες Κρινοκερασιά μου!
    Ο αρχαίος Οδυσσέας πάλεψε με τα κύματα 10 χρόνια.
    Μονίμως ανάποδα κύματα.
    Αλλά τα νίκησε ο άτιμος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή