Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Πίσω ξαναγύρισα... 2012 !



Καθόμουν που λέτε το πρωί (προς μεσημέρι) σε μια καφετεριούλα δίπλα στο κύμα κυριολεκτικά.
Βέβαια, "κύμα" τρόπος του λέγειν. Λάδι ήταν η θάλασσα. Τελοσπάντων οι ακριβολογίες με μάραναν.

<Σημειωτέον, δεν έχω δει ειδήσεις ακόμα σήμερα, επομένως τα νεύρα μου είναι ακόμη στη θέση τους...>

Έπινα λοιπόν το πολυαναφερθέν πατροπαράδοτο φραπεδάκι μου (αυτό ντε, με τον πολύ πάγο) και καθώς ατένιζα τη θάλασσα και τα λιαζόμενα κορμιά (όχι αυτό δε λέγεται "μάτι"), μελαγχόλησα, που λέτε...


Άρχισα και αναρωτιόμουν από μέσα μου "και γιατί να μη ζούμε έτσι;".
Δηλαδή να πηγαίνουμε στη δουλίτσα μας, να κάνουμε ο καθένας μας ό,τι έμαθε να κάνει, και τώρα που έπιασε καλοκαιράκι, να πηγαίνουμε να παίρνουμε την κυρία μας και να "αρμενίζουμε στα πέλαγα, αγάπη μου γλυκειά", που 'λεγε και το άσμα.
Αναλογιζόμουν πόσες χαρές της ζωής χάνουμε καθημερινά μπροστά στην ανάγκη της επιβίωσης.
Η ζωή μοιάζει να 'χει μοιράσει κάποιες ώρες χαράς στον καθένα μας και να τις έχει διαιρέσει με τις μέρες που θα ζήσουμε.
Κι όσο περισσότερες μέρες σπαταλάμε χωρίς να απολαμβάνουμε τις χαρές αυτές, τόσο περισσότερο περιφρονούμε την ίδια τη ζωή.



Γιατί να μην μπορώ να έχω το χρόνο να πηγαίνω καθημερινά μετά τη δουλειά στην παραλία και να πίνω το καφεδάκι μου, να ρίχνω τις βουτίτσες μου και να γυρίζω στο σπίτι γεμάτος από άλλη μια ωραία μέρα;
Γιατί να γαμάω το μυαλό μου κάθε μέρα με τις εφορίες, τα έσοδα-έξοδα και κάθε είδους αγχώδη μαλακία που μου ασπρίζει τα μαλλιά και μου μαυρίζει τα μυαλά;
Γιατί να βλέπω το λογιστή πιο συχνά απ' τους φίλους μου;
Γιατί να μην έχω όρεξη να διασκεδάζω περισσότερο;
Γιατί να μην έχω χρόνο να πάω μια εκδρομούλα γαμω το διάολό μου;
Ποιος με εξαναγκάζει να ζω μια ζωή ενάντια στη φύση μου που ζητά επίμονα περισσότερο γέλιο, περισσότερη διασκέδαση, περισσότερη ανεμελιά;

Πολλά ζητάω γαμώτο;
Δε ζήτησα ποτέ απ τη ζωή μου να κάθομαι και να απολαμβάνω.
Μόνο να έχω χρόνο να απολαμβάνω αυτά για τα οποία κουράζομαι.
Τίποτα παραπάνω.

Κι όμως μου γαμάνε την ψυχολογία κάθε μέρα με κάθε μαλακία που σκαρφίζεται ο κάθε ανευθυνουπεύθυνος που ή είχε μια ιδέα και θέλει να τη δοκιμάσει στου Κασίδη το κεφάλι (και ναι, εγώ είμαι ο Κασίδης, χάρηκα!) ή τα άρπαξε από κάπου και μου κάνει εμένα τη ζωή μαύρη για τις αρπαχτές του.

Ο εσωτερικός μονόλογος άρχισε να εντείνεται, που λέτε, κι άρχισα να ψιλομουρμουρίζω κι απ' έξω μου.
Ώσπου ένα απαλό χέρι ένιωσα να μου χαιδεύει το σβέρκο και να με ρωτά "τι μουρμουράς πάλι; πού ταξιδεύεις;"
"Τίποτα, μην ασχολείσαι!" της απάντησα. "Σκοτούρες με τη δουλειά..."

Και συνεχίσαμε το καφεδάκι μας...




Και πώς μου ρθε εκείνο το όμορφο τραγούδι...

Θυμήθηκα πως χάζευα στον ξύπνιο μου, όπως κι ο Θανάσης στον ύπνο του.
Μα ξύπνησε πλάι στην κυρά του που κοιμόταν αγκαλιά με τα δίδυμα...
Εγώ δεν έχω ακόμα χρίσει διαδόχους.

Όνειρο

Θανάσης Παπακωνσταντίνου



Τράβηξα δειλά-δειλά
της Κερκόπορτας το σύρτη
και πήραν φωτιά τα μάτια μου
μάγκα μου απ' όσα είδαν.

Πολιτεία απέραντη
από γυαλί και κεχριμπάρι,
τα χρώματα της ίριδας
της έπλεκαν στεφάνι.

Στα στενά της σέρνονταν
άγιοι σκοτεινοί κι αγύρτες
και στο λιμάνι αθίγγανοι
μοιρίζανε παλάμες.

Ο Ανέστος τρυφερά
γέμιζε καρφιά τα χέρια
κι ο Μεβλανά Τζελαλεδίν
γυρνούσε και γυρνούσε.

Κι έτσι όπως χάζευα
δερβισάδες, μπεκτασίδες,
άλαλοι με κυκλώσανε
μα ακόμα τους ακούω.

Σεμ ολντού ασίκ λαρί
άνθρωπέ μου τί ξεφτύλα,
να σου χαλάνε το όνειρο
κι εσύ να τους αφήνεις.

Πίσω ξαναγύρισα
χίλια εννιακόσια ενενήντα,
με τα δίδυμα αγκαλιά
κοιμάται η κυρά μου.

4 σχόλια:

  1. Μα τί χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει... Ενα πιάτο φαγητό, ενα κεραμυδι, μια αγκαλιά κι ενα ζεστό κρεβάττι... Τουλάχιστον στην επαρχία υπάρχει η δυνατότητα για μια βολτα στη φυση. Μέσα στο τσιμέντο... πού να πας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μετά από δεκαετίες (οικειοθελούς βέβαια) εγκλωβισμού στα τσιμέντα, απεφάνθην πως δεν υπάρχει σωτηρία εκεί.
    Και που ρίσκεις το καφενεδάκι πλάι σοτ κύμα, σε πιάνει μετά η κίνηση στη Βουλιαγμένης και βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή.
    Εδώ τουλάχιστον όπου θες να πας βρίσκεσαι σε δέκα λεπτά και στη διαδρομή χαζεύεις ελιές, πορτοκαλιές και βάτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάλι καλά που δεν πήρες μαζί το λάπτοπ να γράφεις εκεί που σκάει το κύμα.
    Συμβουλή: όταν το κάνεις είσαι χαμένος. Πέτα το λάπτοπ στη θάλασσα και ρίξε καμιά βουτιά. Θα αισθανθείς καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ε όχι και λάπτοπ στο κύμα!
    Το λυπάμαι το ρημάδι!

    Εννοείται πως το έγραψα αφού γύρισα!
    Μου ρθε να γράψω μόλις γύρισα, ενώ ειχα ορίσει προγραμματισμένη άλλη ανάρτηση για το μεσημέρι, αλλά αφού το μεσημεράκι ήμουν στο κύμα, πρόλαβε κι ανέβηκε πριν γυρίσω...

    Έχω ρίξει τρεις βουτιές ως τώρα!
    Θα γίνω μαύρος και θα με κυνηγάνε οι Χρυσαυγίτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή