Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Ο φόβος του Θεού...



Αύριο ξεκινά η Μεγάλη Εβδομάδα και μαζί με τον Ιησού, τραβάμε κι εμείς -οι ιδιότροποι- τον δικό μας Γολγοθά.
Αυτή η εβδομάδα κάλλιστα θα μπορούσε να ονομαστεί "Εβδομάδα Πέτρου Γαιτάνου" καθώς κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το πανελλήνιο ξαναβρίσκει τον νερόβραστο αοιδό να ερμηνεύει εκκλησιαστικά σουξεδάκια.
Και φυσικά οι εφημερίδες μοιράζουν cd αυτές τις μέρες με παντός είδους ψαλμωδίες από κάθε πιθανό και απίθανο τραγουδιστή. Από ένα μελαψό παιδάκι που διαφήμιζε το Alter (δε θυμάμαι πώς το λέγανε) μέχρι... Μητσιά!

Και δε φτάνει αυτό, αλλά ξεφνικά όλοι εμποτίζονται από ένα ανεξήγητο πνεύμα κατάνυξης!
Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί η μάνα μου, η οποία ουσιαστικά ουδέποτε πίστευε, ξαφνικά κάθε Μεγάλη Εβδομάδα μας έπηζε στα φασόλια και τις φακές για να νηστέψουμε!
"Γιατί ρε μάνα να νηστεύουμε αφού δεν πάμε να κοινωνήσουμε;" τη ρωτάγαμε.
"Έ, Μεγάλη Εβδομάδα είναι. Ας κάνουμε λίγο κράτει. Είπαμε, δεν πηγαίνουμε Εκκλησία τον υπόλοιπο χρόνο, αλλά τουλάχιστον μια βδομάδα το χρόνο ας κρατηθούμε" μας απαντούσε.
"Και γιατί να κρατηθούμε αυτή τη βδομάδα συγκεκριμένα; Αφού κι εσύ μας έχεις πει ότι δεν πιστεύεις ότι πραγματικά αναστήθηκε ο Χριστός κι ότι είναι συμβολική η ιστορία;" τη ξαναρωτούσαμε.
Αφού τη φέρναμε σε δύκσολη θέση μας απαντούσε στριμωγμένα "ε. ωραία, δείτε το σαν ευκαιρία να κάνουμε και λίγη υγιεινή διατροφή".

Το παράδειγμα της μάνας μου είναι νομίζω χαρακτηριστικό για το "φόβο Θεού" απ τον οποίο διακατέχεται ο περισσότερος κόσμος.
Δεν πιστεύει στην Ανάσταση, στα θαύματα του Ιησού και των αγίων και θεωρεί όλες αυτές τις ιστορίες "απαραίτητα παραμυθάκια για να πειστεί ο αγράμματος κόσμος της εποχής του Χριστού και αργότερα", αλλά φοβάται να πει την αυτονόητη κουβέντα συμπεράσματος "Δεν είμαι Χριστιανός και επομένως δε συμμετέχω και στα δρώμενα του Χριστιανισμού".
Λόγω της πλύσης εγκεφάλου που έχει υποστεί ο καθένας μας εκ γενετής για "το Θεό που μας προστατεύει και αν τον αρνηθούμε μορεί να μας βρει κάνα κακό", στην ουσία φοβόμαστε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.



Κι εγώ, παρόλο που δηλώνω ευθαρσώς πως δεν πιστεύω, η αλήθεια είναι ότι ώρες-ώρες πιάνω τον εαυτό μου να φοβάται.
Δε βάζω εικονίτσες κλπ πουθενά, αλλά η αλήθεια είναι ότι μια εικονίτσα που χει βάλει η μάνα μου στο αυτοκίνητο, παρόλο που την έκραζα γι αυτό και, αν και της ζήτησα να μην τη βάλει, τελικά αφού την έβαλε, δεν την ξήλωσα ούτε εγώ.
Σα να το 'χω για κακό αν την ξηλώσω.
Ενώ ξέρω ότι πρόκειται για μαλακίες. Αλλά φάινεται πως το παιδιόθεν "πες-πες" πιάνει...
Στο σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, παντού... παντού Χριστιανική πλύση εγκεφάλου.
Πόσο να ξεφύγει κανείς;
Χρειάζεται περισσότερο θράσος από το δικό μου.

Την πρώτη φορά που με αφήσανε μόνο μου οι γονείς μου το Πάσχα, δεν πήγα στην Εκκλησία την Ανάσταση. Μάλιστα την ώρα που βαρούσαν οι καμπάνες στις 12, εγώ έκανα μπάνιο γιατί ετοιμαζόμουν να βγω.
Να πω την αμαρτία μου, στον Επιτάφιο πήγα.
Μη φανταστείτε για την πίστη!
Απλά είχα πάει για να χτυπήσω γκομενάκια!
Πήγα με ένα φίλο παρομοίων πεποιθήσεων και διαθέσεων και δεν αφήσαμε θηλυκό σε ησυχία!
Στο τέλος συμπεράναμε ότι και πολλές κοπέλες για τους ίδιους λόγους είχαν κατέβει στον Επιτάφιο...

Και περνώντας τα χρόνια το φιλοσόφησα.
Δεν είναι η θρησκεία που κρατιέται ζωντανή.
Είναι η λατρεία. Είναι τα ήθη και τα έθιμα.



Τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι δεν είχαν ευκαιρίες να βγουν, να διασκεδάσουν κλπ.
Και τι περιμένανε;
Κάποιες μέρες διαφορετικές: γάμους, βαφτίσια και μεγάλες χριστιανικές γιορτές.
Η κατάσταση της κοινωνίας δημιούργησε την ανάγκη δημιουργία συνεκτικών ιστών μεταξύ των μελών της κοινωνίας, και κυρίως ενός ενιαίου ιστού για όλους: αυτού της θρησκείας.

Αναρωτιέμαι συχνά: είναι δυαντόν εν έτει 2012 να πιστεύουμε σε ένα Θεό που έφτιαξε τον κόσμο σε μια εβδομάδα, που έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα που αμάρτησαν και κατέπεσαν, σ ένα Θεό που έστειλε το γιο του να μας σώσει και αυτός αφού έκανε κάμποσα θαύματα -πού αλλού; στο Ισραήλ!- σταυρώθηκε κι αναστήθηκε για να πάρει μαζί του τις΄αμαρτίες μας;
Δηλαδή μόνο εμένα μου φαίνεται ως ένα κακής ποιότητας παραμύθι;
Μόνο εμένα μου φαίνεται πως πρόκειται για μια ιστοριούλα που απευθυνόταν σε αγράμματους Εβραίους και που γα να πειστούν εμπλουτίστηκε το μενού με ολίγη από σως θαυμάτων και αλατοπίπερο την Ανάσταση;
Μόνο εμένα μου φαίνεται αξιοπερίεργο ότι οι τρεις μεγάλες θρησκείες του κόσμου (πλην Ινδίας-Κίνας) προέρχονται από την εξής μία: τον Ιουδαισμό;
Ιουδαισμός, Χριστιανισμός και Μουσουλμανισμός είναι τρεις θρησκείες με κοινή αφετηρία.
Η θρησκεία αυτή βόλευε τα καθεστώτα, απάλυνε και λίγο τη δυστυχια των καταπιεσμένων και όλα... καλά!

Οπότε κυνηγήθηκε καθετί διαφορετικό.
Ο Ιουλιανός που αναστήλωνε το εμγαλείοτ ης αρχαίας Ελλάδας βαφτίστηκε από τις χριστιανικές φυλλάδες "Παραβάτης" ενώ οι μεγαλοσφαγείς Ιουστινιανός, Θεοδόσιος, που κατέκαψαν τους ελληνικούς πνευματικούς θησαυρούς αναγορεύτηκαν από την Εκκλησία... άγιοι!
Η νοοτροπία "δούλος του Θεού" βόλευε και πάντα θα βολεύει τα καθεστώτα.
Γι αυτό και Χριστιανισμός και Μουσουλμανισμός πριμοδοτούνται τόσο από τα καθεστώτα: γιατί δημιουργούν πολίτες βολικούς στην ακταπίεση που προσδοκούν τη δικαίωση στη μετά θάνατον ζωή.
Παρόλο που ο σημερινός άνθρωπος δεν πσιτεύει όπως ο παλιός, εντούτοις ακόμη και η επιφανειακή αποδοχή της θρησκείας παίζει το ρόλο της στην υιοθέτηση του προαναφερθέντος βολικού κοινωνικού χαρακτήρα.

Επιστρέφω στο θέμα θρησκείας-λατρείας κ' εθίμων.
Παρόλο που οι πιο... σύγχρονες γενιές δεν πιστεύουμε και τόσο και δεν έχουμε και την ανάγκη του Πάσχα ή του 15αύγουστου για να γλεντήσουμε, κρατάμε τις παραδόσεις για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο.
Και μάλιστα, θυμάμαι και αρκετό κόσμο από τους γύρω μου (που δεν τους... έπαιρνε το μάτι σου) να υπογράφουν στο περιβόητο χαρτί του Χριστόδουλου για τις ταυτότητες!
Κι αυτοί που υπέγραφαν σίγουρα έχουν πάει λιγότερες φορές στην Εκκλησία απ' ό,τι εγώ.
Και σίγουρα δεν ξέρουν τι πιστεύουν.
Απλά δηλώνουν Χριστιανοί.
Και ως δηλώνοντες Χριστιανοί έχουν πειστεί ότι πρέπει να κάνουν 3-4 πράγματα για να συνεχίσουν να μην ξεχωρίζουν από το πλήθος.
Στην ουσία κοροιδευόμαστε.
Οι περισσότεροι απ' όσους δηλώνουν Χριστιανοί και κρατούν λαμπάδες στην Ανάσταση, δε νιώθουν πράμα απ' τα πάθη του Χριστού, πάνε στην Εκκλησία στις 12 παρά πέντε, κοιτούν το ρολόι να τελειώσει η διαδικασία και δέκα λεπτά μετά να πάνε να φάνε την πατροπαράδοτη μαγειρίτσα (που αν ήταν πραγματικά νόστιμη θα την έτρωγαν και τον υπόλοιπο χρόνο) και άντε, πάει κι αυτό.

Κι όλα αυτά γιατί;
Γιατί φοβούνται να πουν στον εαυτό τους: δεν πιστεύω!
Γιατί απλούστατα στη δυσκολία αισθάνονται μικροί να αντιδράσουν μόνοι τους και επικαλούνται το Θεό να τους σώσει.
Όταν απαρνηθείς τον Θεό-Πατέρα, τότε έρχεσαι μπροστά στις ευθύνες σου απέναντι στη ζωή.
Για ό,τι πάθεις, γιά ό,τι κερδίσεις και για ό,τι χάσεις, θα είσαι εσύ υπεύθυνος!
Βαρύ το φορτίο για να το σηκώνεις μόνος σου.
Κάλλιο να 'χες και το Θεό μαζί σου.
Κι αν δεν υπάηρχε Θεός εξαλλου, θα έπρεπε να τον εφεύρεις...


ΥΓ.1: Στο κείμενο δεν υπάρχει νοηματική συνοχή.
Όπως μου έρχονταν, έτσι τα έγραφα.
Ζητώ την κατανόησή σας.
Μετά φόβου Θεού πίστεως...
Μαζεστίξ, μα τον Τουτάτη!

ΥΓ.2: "Φόβος" στην ελληνιστική διάλεκτο σημαίνει "σεβασμός".
Το κείμενο άναφέρεται στο φόβο με τη σημερινή έννοια.
Φόβος εξάλλου είναι ο σεβασμός που δεν κερδήθηκε, αλλά επιβλήθηκε!

ΥΓ.3: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν κατηγορώ όσους κάνουν τα παραπάνω.
Γιατί όπως είπα κι εγώ τελικά δεν έβγαλα ποτέ την εικόνα της Παναγίας από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου.

ΥΓ.4: Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός.
Και δεν ξέρω αν υπάρχει, πώς είναι.
Πάντως αν υπάρχει, ίσως -και μακάρι- να 'ναι όπως τον περιγράφει ο Μάλαμας στο τραγούδι παρακάτω.
Ανάβει το καντήλι του, καπνίζουνε οι φίλοι του...
Θέλει το νου στα μέτρα μας και την καρδιά στα ντέρτια μας!


Ο Θεός

(Σωκράτης Μάλαμας)

Αφού δεν θέλει κι ο Θεός, να 'ναι ο κόσμος σκοτεινός
Δεν θέλει πίστη απόλυτη, ούτε βενζίνη αμόλυβδη

Θέλει κρασί και προσοχή, δεν θέλει μαρς και προσευχή
Πίνει απ' το ποτήρι μας, γελάει για χατίρι μας

Δεν είν' δικές του οι σκέψεις σου κι οι άχαρες οι βλέψεις σου
Παπάρες για πρωθυπουργούς, σάλτσες για παλαβούς

Ανάβει το καντήλι του, καπνίζουνε οι φίλοι του
κι όταν τους βάζουν φυλακή, κάθεται πάλι κι απορεί

Αφού δεν θέλει κι ο Θεός, να 'ναι ο κόσμος σκοτεινός
Δεν θέλει μάτια αδειανά, ούτε τα χέρια σου σφιχτά

Θέλει το νου στα μέτρα μας και την καρδιά στα ντέρτια μας
Θέλει το γέλιο σου ξανά και μια γεμάτη αγκαλιά

24 σχόλια:

  1. Συμφωνώ με όσα λες.
    Και γω έχω εικόνες, αλλά είναι δώρα και δεν μπορώ να μην δεχτώ το δώρο κάποιού όσο και να μην μ΄αρέσει.
    και γω φοβάμαι αλλά όχι το θεό ως εκδικητή, φοβάμαι το άγνωστο, το ότι δεν μπορούμε να πάρουμε απαντήσεις.

    Μου πήρε αρκετά χρόνια να ξεπεράσω όλα αυτά που μου είχαν εμφυτεύσει στο μυαλό από μικρή. Σιγά σιγά άρχισα να μην νιώθω καλά μέσα σε όλη αυτή την κατάνυξη που ζούσαν όλοι. Μου δημιουργούσαν αποστροφή όλες αυτές οι τυπικές διαδικασίες και όσο έβλεπα τους γύρω(όχι την οικογένεια μου) να με κοιτάν με μισό μάτι τόσο περισσότερο απομακρυνόμουν από όλο αυτό...πως να το χαρακτηρίσω δεν ξέρω. Ή μάλλον θα το έλεγα θρησκεία παραγωγής ενοχών. Όσο περισσότερες ενοχές νοιώσεις, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η υποταγή. Ενοχές για το σώμα, για το σεξ, για την σκέψη ακόμα και για το φαΐ.
    Οι άνθρωποι για να τιμήσουν το θεό απομακρύνθηκαν από τον πραγματικό θεό, τον ίδιο τον άνθρωπο. Και αν είναι να καώ στην κόλαση επειδή δεν πιστεύω, θα καώ τουλάχιστον με καθαρή την συνείδησή μου από ενοχές.

    Πάντως εύχομαι σε όλους καλή ανάσταση όπως την νομίζει ο καθείς.

    Ποιος σκαλίζει το σκοτάδι στην ψυχή μου κι όταν χαίρομαι ποιος κλαίει;
    ποιος παλεύει να μισήσω το κορμί μου κι όταν τ' αγαπάω ποιος φταίει;
    ποιος φρενάρει και ρημάζει τη ζωή μου κι όταν προχωράω ποιος κλαίει;
    ποιος ζητά να χαμηλώσω τη φωνή μου κι αν του τ' αρνηθώ ποιος φταίει;
    http://www.youtube.com/watch?v=GzdBnnd6asw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και κάτι που ξέχασα...αν φας μαγειρίτσα από τα χεράκια μου θα πάθεις εγκεφαλικό(με την καλή έννοια)...και την κάνω όλο το χρόνο.

      Διαγραφή
  2. Αγαπητέ θα με βρεις σύμφωνη σχεδόν σε όλα!
    Ούτε εγώ πηγαίνω εκκλησία, ούτε νηστεύω παρά μόνο το κρέας...τη Μεγάλη βδομάδα...γιατί το κάνουν όλοι...
    Σκεφτόμουν πριν κάνα χρόνο πως αν υπάρχει Θεός δεν αγαπάει τους ανθρώπους!
    Οχι μόνο για τους φίλους που έχω χάσει.
    Οχι μόνο για τη μάνα μου που πίστευε αλλά έφυγε...
    Αλλά για τα τόσα πολλά παιδάκια που πεθαίνουν κάθε μέρα στην Αφρική με τους πολέμους και όχι μόνο!
    Για τα άλλα παιδάκια που πεθαίνουν από καρκίνο πριν γίνουν καν έφηβοι!
    Το βρίσκω εντελώς άδικο και κυρίως δε βλέπω το λόγο που συμβαίνει!
    Ετσι λοιπόν λέμε πως δεν υπάρχει Θεός.
    Αλλά για την μικρή περίπτωση που μπορεί και να υπάρχει κάνουμε το σταυρό μας καμιά φορά!
    Ετσι για να είμαστε καλυμμένοι.....

    ΥΓ Λατρεύω τη μαγειρίτσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ουσία είναι στα ήθη και έθιμα τα οποία αποτελούν σε όλη τη διάρκεια του πολιτισμού, διαχείριση του άπειρου χρόνου.

    Σκέψου, χωρίς τα σημεία αναφοράς μέσα στο χρόνο πώς θα ζούσαμε; Χριστούγεννα, Πάσχα, γιορτές διάφορες, προσωπικές ή εθνικές ή παγκόσμιες κ.λ.π.

    Κι εγώ άθεη είμαι, γεννήθηκα και μεγάλωσα έτσι, δεν νιώθω κάποιο φόβο, αλλά πιστεύω οτι οι θρησκείες είναι κυρίως κοσμοαντίληψη, πολιτισμός και με αυτή την έννοια θεωρώ οτι έχω ανατραφεί με την ελληνορθόδοξη αντίληψη η οποία και μου αρέσει, και όχι π.χ. με τις αντιλήψεις του μουσουλμανικού κόσμου, ή των καθολικών.

    Από την ορθοδοξία κρατάω, όχι τα θαύματα, τη θρησκοληψία, το φόβο, τη μιζέρια, αλλά την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, την πίστη στη ζωή, την ελπίδα και άλλα καλά!

    Αν ζήσεις σε χώρες που έχουν άλλες θρησκείες καταλαβαίνεις πως, πέρα από πίστη σε θεούς και θαύματα, επί της ουσίας υπάρχει ένας άλλος τρόπος θεώρησης των πραγμάτων και ζωής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωρέ...! Πανάθεμά σε εβουρλίστηκες μωρεεεέ; Θα σε κάψει ο Θέος μ' αυτούνα που γράφεις!
    Χαχαχαχα! Κλασική ζακυνθινή έκφραση!
    Στο θέμα μας... Η θρησκεία ειναι ενα ανθρώπινο κατασκεύασμα... προέρχεται απο το φόβο και την ευθυνη που εχουμε για τούτο τον κόσμο, ως τα μοναδικά νοήμονα όντα. Απο κει κα πέρα είμαι οπαδος της σωκρατικής και πλατωνικής αποψης περι της φιλοσοφικής διάστασης θείου και αγαθού και υπο αυτό το πρισμα κρίνω, όχι μόνο τις θρησκειες, αλλα και τα ρευματα της αθεϊας, του αθεϊσμού, του αγνωστικισμού...
    Κλείνω λέγοντας πως αν υπάρχει Θεός, τοτε σίγουρα ειναι μαρξιστής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βλέπω οτι σε εμπνέει ο Ζακυνθινός αέρας!

      Διαγραφή
  5. Μαρία, συμφωνώ απόλυτα ότι θρησκεία=κατασκευή ενοχών στους ανθρώπους.
    Οι 10 εντολές ας πούμε είχαν αυτήν ακριβώς τη στόχευση: να δημιουργήσουν ενοχές στους Εβραίους της εποχής.

    Όσο για το "αιρετικό" του Αγγελάκα, έχω να πω ότι αυτό είχα βάλει για τραγούδι-επίλογο, αλλά τελικά το άλλαξα και έβαλα στη θέση του τον Μάλαμα.
    Ήμουν ανάμεσα στα δύο...


    Σερενάτα, σε καταλαβαίνω.
    Όπως κι εσύ, έτσι ι εγώ μετά από τόση δημιουργία ενοχών στην παιδική μου ηλικία απο τη θρησκοληπτη γιαγιά μου, δε μου είναι πάντα εύκολο να τα διαγράφω όλα αυτά...
    Για τις αδικίες στον κόσμο δεν υπάρχει θεική εξήγηση.
    Ούτε και για τα όμορφα του κόσμου επομένως...


    κ.κ. έγραψες πιο σωστά από μένα αυτό που ήθελα να γράψω.
    ότι δηλαδή περισσότερο πρόκειται για κοσμοαντίληψη και λιγότερο για πίστη στο συγκεκριμένο Θεό.
    Εμένα δε μου ταιριάζει η ελληνορθόδοξη αντίληψη.
    Με ελκύει πολύ περισσότερο η ελληνική (κλασικής εποχής) αντίληψη.
    Θα το αναλύσουμε το θέμα ξανά εντός των ημερών εκτεταμένα.


    Κωνσταντίνε εβουρλίστηκα, κουζουλάθηκα και τροζάθηκα ταυτόχρονα!
    (λεώ και τα κρητικά μου)
    Θέτεις ζητήματα που σηκώνουν πολλή κουβέντα γι αυτό και θα την κάνουμε μες στις επόμενες μέρες..
    Πάντως, αν υπάρχει Θεός, δεν ξέρω αν είναι μαρξιστής, σίγουρα όμως είναι γαύρος!


    ΥΓ.: Προς Μαρία:
    Θα δεχόμουν την πρόσκληση-πρόκλησή σου, αλλά και μόνο που θυμάμαι τη μάνα μου να πασπατεύει εκείνα τα έρμα τα έντερα, δεν μπορώ να φάω μαγειρίτσα...
    Μην το πάρεις προσωπικά. Είναι παιδικό τραύμα!
    Έχει τίποτα άλλο το μενού;
    Η μαγειρίτσα δε θα πεταχτεί πάντως.
    Θα σου στείλουμε τη Σερενάτα που είναι φίλη μαγειρίτσας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι είπες; Πως αν υπάρχει Θεός είναι γαύρος;....
    Είσαι γαύρος;
    Κι ασχολούμαι μαζί σου;!!!!!!!
    Ωχ έρχεται το εγκεφαλικό.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ενώ εμείς... Παιδιά ειναι απίστευτο το αποτελεσμα:
      ΡΟΥΒΑΣ-ΖΑΚΥΝΘΟΣ 2-1... Τελικά καλά λεν τα κοριτσόπουλα ότι ο Σάκης ειναι Θεός!

      Διαγραφή
    2. Σερενάτα μου, όχι μην ανησυχείς και πάθεις κάνα κακό!
      Παναθηναικός είμαι, αλλά έχω απηυδήσει με την κωλοφαρδία του Ολυμπιακού.
      Άρα ο Θεός μάλλον είναι γαύρος και τους ευνοεί συνέχεια...
      :-)
      Εμάς τους Παναθηναικούς σίγουρα κάποιος μας έχει φτύσει!


      Κωνσταντίνε, ευτυχώς που η ομάδα λέγεται Ρούβας και όχι Ρουβάς, γιατί αλλιώς θα βγαινα κι εγώ σα Ρουβίτσα και θα φώναζα στο γήπεδο "Σάκηηηηη"!

      Διαγραφή
  7. http://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2012/04/blog-post_6658.html

    για περισσότερες πληροφορίες στην εφορία, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, στο φαρμακείο της περιοχής σας ή στην κριστιν λαγκάρ

    Να έχετε πέσει θύματα προπαγάνδας, σας πέρασε η ιδέα; Αν όχι, συνεχίστε να θεωρείτε απειλή της ανθρωπότητας το CO2.

    Όσο για τη 2η φωτογραφία, αντί για τον ποπ-αρτ Τζήσους θα έπρεπε να βάλεις στο ίδιο κείμενο το Ροβεσπιέρο, το Σαιν-σιμόν, το Μάρξ, το Νίτσε, ή το Στάλιν.

    Αλληλούια αγαπητοί μου
    και μη ψάξετε ποιος δημιούργησε το αλάθητο του πάπα και την ιερά εξέταση. ΜΑΤΑΙΟΝ. Θα καταλήξετε στη σύνδεση Χριστού-Γαϊτάνου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βαρλαάμ, το κείμενο στο σύνδεσμο που παρέθεσες θεωρώ ότι λέει ασυναρτησίες.
      Από πού κι ως πού υποχρεωνόμαστε να είμαστε όλοι Χριστιανοί Ορθοδοξοι;
      Από πού κι ως πού η μόνη αλήθεια είναι αυτή που πιστεύετε εσείς και όχι αυτή που πιστεύω εγώ , ο άλλος ή ο παράλλος;
      Πώς είναι δυνατόν να ισχύει ταυτόχρονα η "μόνη αλήθεια" των Ορθόδοξων, των Καθολικών, των Προτεσταντών, των Μουσουλμάνων, των Βουδιστών, των Ινδουιστών κλπ κλπ;

      Όσο για την προπαγάνδα που αναφέρεις, συγνώμη αλλά δεν μπορείς να με πείσεις πως έχουμε πέσει θυματα αθειστικής προπαγάνδας.
      Βαφτίστηκα σε ηλικία ενός έτους χωρίς να καταλαβαίνω, πήγα σχολείο και τα Θρησκευτικά ήταν ύμνοι προς το Χριστιανισμό, ενώ παράλληλα και πολλά άλλα μαθήματα (π.χ. Λογοτεχνία) είχαν συνεχείς χριστιανικές αναφορές.
      Ποτέ κάτι διαφορετικό.
      Στην Ιστορία διδάχθηκα ως "παραβάτη" τον Ιουλιανό που αναστήλωσε κομμάτια από τον αρχαιοελληνικό κόσμο, ενώ ως "Μεγάλο" το Θεοδόσιο που κατέσφαξε τον ελληνικό πληθυσμό χάριν Ορθοδοξίας.
      Το ημερολόγιο κάθε έτους είναι προσαρμοσμένο στις χριστιανικές γιορτές.
      Τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, το Πάσχα, τον 15αύγουστο, τον Ευαγγελισμό, τότε όλοι μάθαμε να λέμε μεταξύ μας "χρόνια πολλά" και τις λοιπές ευχές.
      Αποφασίζουν δυο άνθρωποι να μείνουν μαζί και σχεδόν υποχρεωτικά η επισημοποίηση γίνεται στην Εκκλησία.
      Ναι μεν οι πολιτικοί γάμοι επιτρέπονται, αλλά επειδή η κοινωνία κρατά επιθετική στάση απέναντι σ αυτές τις περιπτώσεις, τα ζευγάρια το αποφεύγουν και παντρεύονται στην Εκκλησία.
      Όταν γεννιέται το παιδί για να πάρει όνομα βαφτίζεται στην Εκκλησία. Αλιώς στοχοποιείται ως "αβάφτιστο".
      Όταν κάνεις εγκαίνια στο μαγαζί σου, πρέπει να φωνάξεις τον παπά ν' αγιάσει, αλλιώς θα σε σχολιάζουν όλοι αρνητικά.
      Κι αν πεθάνεις, αν ζητήσεις να ταφείς χωρίς ψαλμωδίες, στοχοποιείσαι. Δε μιλώ καν για αποτέφρωση... (την οποά δε θα επέλεγα προσωπικά, αλλά τελοσπάντων)
      Οι μανάδες κι οι γιαγιάδες μας υποχρέωναν να νηστεύουμε από παιδιά.
      Στο σχολείο μας τραβολογούσανε στην Εκκλησία κάθε τρεις και λίγο.
      Κι ήμουνα κι αναγκασμένος να ακούω και τις βλακείες του κάθε Χριστόδουλου, Άνθιμου, Καλλίνικου κλπ από τηλεοράσεως.

      Είδες λοιπόν τι αθειστική προπαγάνδα έχουμε υποστεί;

      Διαγραφή
  8. Μαζεστίξ, για πρώτη φορά η προσέγγισή σου σε ένα θέμα είναι τόσο απλουστευτική... Η φωτο και μόνο που έβαλες λέει πολλά. Δεν σε επιτιμώ, η τραγικότητα της ύπαρξής μας μάς κάνει να ψαχνόμαστε για βεβαιότητες, είτε "πιστεύοντας" σε κάτι έξω από εμάς που θα μας σώσει, είτε "πιστεύοντας" στην "λογική" του εαυτού μας που μας "σώζει" από τα κατασκευασμένα ψεύδη όπως από τη διάνοια εκλαμβάνονται οι θεωρίες των θρησκειών. Και στις δύο περιπτώσεις θριαμβεύει ο ίδιος φόβος και στις δύο περιπτώσεις χρειαζόμαστε τα δεκανίκια για να εξηγήσουμε το απερινόητο θαύμα της ζωής και το αδιανόητο σκάνδαλο του θανάτου. Μιλάμε για θαύματα και ...κοροϊδεύουμε. Μιλάμε για Ανάσταση και λοιδορούμε... Και προσπερνάμε αν-αίσθητοι το συντελούμενο θαύμα της ύπαρξής μας και την πρώτη Ανάστασή μας που είναι αυτή η ίδια η ζωή μας. Ψάχνεις να αποδείξεις ή να απορρίψεις την αλήθεια και το "θαύμα" της Ανάστασης μετά θάνατον... Ενώ το θαύμα είναι ότι είσαι ήδη εδώ αναστημένος. Δεν ρωτώ ούτε ΓΙΑΤΙ υπάρχω ούτε Πώς ... Νιώθω ευγνωμοσύνη για το ΟΤΙ υπάρχω. Και από εκεί ξεκινά η Ελευθερία του προσώπου, μέσω του θαυμασμού και της αγάπης. (και αν νομίζεις ότι πηγαίνω πιο συχνά από εσένα στην εκκλησία... έχασες). Προς όλους λοιπόν, Καλή Ανάσταση, και για όποιον δεν την πιστεύει, ας είναι γόνιμη η πρώτη του ανάσταση η συντελεσμένη, που είναι η ζωή που βιώνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η φωτογραφία αποτελεί σάτιρα προφανώς και δεν είανι κάποιο "ντοκουμέντο".
      Προφανώς και ο φόβος δεν αφορά μόνο τους Χριστιανούς, αλλά όλους μας.
      Πάντως δε θεωρώ ότι είμαι ήδη αναστημένος ή κάτι τέτοιο.
      Η ζωοδόχος πηγή (για να χρησιοποιήσω και χριστιανικό λεξιλόγιο) είναι η Φυσική Νομοτέλεια κατά τη γνώμη μου.
      Η Φύση γεννά τη ζωή.
      Και την απορροφά στο χώμα της όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Ή και νωρίτερα, δυστυχώς, πολλές φορές.

      Η Ανάσταση δεν είναι χριστιανική ανακάλυψη.
      Και στην αρχαία θρησκεία, πίστευαν στην ανάσταση του Θεού Διονύσου κάθε Άνοιξη.
      Στην ουσία ήταν μια δοξασία με συμβολικό χαρακτήρα που συμβόλιζε την αναγέννηση της Φύσης κάθε Άνοιξη, χωρίς όμως έντονο το θεολογικό-οντολογικό περιεχόμενο.
      Αν θες τη γνώμη μου, τον θαυμάζω τον Ιησού για το αγέρωχο πνεύμα του, για τα όσα έκανε και είπε, για τη φιλοσοφία του κλπ.
      Αλλά δε πιστεύω ότι ήταν γιος κανενός Θεού, ούτε ο ίδιος Θεός, ούτε ότι αναστήθηκε.
      Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος που θα έπρεπε να μνημονεύεται στην Ιστορία ως ένας μεγάλος στοχαστής που η διδασκαλία του επηρέασε τον κόσμο όσο λίγοι.
      Αν και πιστεύω πως η διδασκαλία του διαστρεβλώνεται φιλοσοφικά από τις Εκκλησίες (Ορθοδοξη, Καθολική κλπ).

      Από κει και πέρα έχω κι εγώ τις διαφωνίες μου με τη Χριστιανική φιλοσοφία εν γένει.
      Ο Ιησούς είπε αυτά που είπε στους Εβραίους της εποχής, γιατί είχαν αυτά ήταν ανάγκη να ακούσουν.

      Αλλά ένα χαρακτηριστκό παράδειγμα είναι η διαφορά του τρόπου λατρείας.
      Δηλαδή η Ανάσταση του Ιησού γιρτάζεται με κατάνυξη, πνευματικότητα, περισυλλογή και προσευχές.
      Ενώ η Ανάσταση του Διονύσου γιορταζόταν με βακχικές τελετές, όπου ελάμβαναν χώρα τα λεγόμενα "Διονυσιακά όργια" με τους πιστούς να στοχεύουν στην "έκσταση" μέσα από τις εκδηλώσεις που απελευθέρωναν σώμα και ψυχή.
      Είναι χαρακτηριστική η διαφορά οπτικής των δύο θρησκειών-φιλοσοφιών.
      Με ενοχλεί η εκ του Χριστιανισμού περιθωριοποίηση των αναγκών του σώματος.
      Το σώμα δεν είναι απλως "Ναός της ψυχής".
      Το σώμα είναι και ένστικτα.
      Και η ικανοποίησή τους είναι πολύ σημαντική για τη ψυχοσωματική ισορροπία του ανθρώπου.
      Και αυτό δεν το αναγνωρίζει η χριστιανική θρησκεία.
      Η χριστιανική θρησκεία συγχωρεί τις "αδυναμίες" του ανθρώπου.
      Και τις συγχωρεί επειδή τις θεωρεί κακές.
      Εγώ δε τις θεωρώ κακές.
      Δε θέλω συγχώρεση για κάτι που δεν το θεωρώ κακό.

      Επίσης θεωρώ ότι η νοοτροπία του "σκυφτού ανθρώπου" πριμοδοτήθηκε ιδιαίτερα από το Χριστιανισμό.
      Η νοοτροπία των "Δούλων του Θεού".
      Δεν αισθάνομαι δούλος κανενός.
      Οι αρχαίοι (ημών;) πρόγονοι προόδευσαν τόσο επειδή ήταν αμφισβητίες των πάντων.
      Στο αρχαιο δράμα ο καθένας ποιητής μπορούσε να κοροιδέψει όσο ήθελε έναν Θεό.
      Οι επιστήμονες (αστρονόμοι, μαθηματικοί, φιλόσοφοι) αμφισβητούσαν ευθέως τις κοσμογονικες αντιλήψεις της θεικής μυθολογίας τους.
      Δεν υπάκουαν σε κανένα Θεό-αφέντη.
      Συγκρούονταν με τους Θεούς τους κι ας έχαναν απ αυτούς.
      Καμιά φορά, όμως, κέρδιζαν κιόλας!
      Η σύγκρουση του ανθρώπου με τον Θεό τον ανεβάζει πολύ ψηλά. Διότι για να τον αντιπαλέψει, πρέπει να ενεργοποιήσει όλες τις αισθήσεις και τις δυνάμεις που διαθέτει.

      Τελοσπάντων έχω διαφορά φιλοσοφίας με το Χριστιανισμό.
      Γι αυτό ίσως γίνομαι κακός όταν γράφω για θρησκευτικά θέματα.
      Είμαι και αρχαιολάτρης, όπως είναι έκδηλο...

      Διαγραφή
  9. Δεν μπορούμε να κάνουμε εδώ οντολογία, σε πολλά από όσα γράφεις συμφωνώ και σε θεωρώ "ανοιχτό" άνθρωπο και αυτό για εμένα είναι αρκετό και σπουδαίο.
    Υ.Γ. Θα σε δω στην εκκλησία (στην Αγόριανη).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε βέβαια, το θέμα δεν είναι να συμφωνούμε απαραιτήτως, αλλά να διαφωνούμε όταν χρειάζεται με τα αυτιά, τα μάτια και τα μυαλά ανοιχτά.
      Καλά να περάσεις στην Αγόριανη.
      Εγώ πιθανότατα θα πάω στην Αθήνα αυτές τις μέρες.
      Καλή Ανάσταση λοιπόν!

      Διαγραφή
  10. Επειδή είμαι βέβαιος (όσο μπορώ) ότι μιλάς καλοπροαίρετα, σου συστήνω να ξαναερευνήσεις με μάτι διαφορετικό από αυτό που θέτει τον Θεοδόσιο, τον Ιουλιανό, την Υπατία, την εικονομαχία, τον Καρλομάγνο, τους Κομνηνούς, τους Βενετσιάνους, τις Σταυροφορίες σε ένα πλαίσιο "διαφωτισμού". Προφανώς αυτό αφορά και τις πηγές, όμως κυρίως αφορά το "μάτι". Όταν είναι "ανοιχτό", οι πηγές βρίσκονται ή ξεδιαλύνονται πιο εύκολα. Μπορείς να το πάρεις και ανάποδα. Από τα αίτια των δυο παγκόσμιων πολέμων προς τα πίσω, μέσω capital (ξεκόλλα από το Μαρξ που μπορεί να τον σιχαθείς περισσότερο κι από τον πιο κολλημένο χριστιανό) και μέσω πολιτεύματος κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας" ως νομιμοποίησης της εξουσίας του κεφαλαίου. Γιατί χρηματοδοτήθηκαν οι μπολσεβίκοι; Γιατί ο Σαίξπηρ μάλλον δεν έγραψε όλα αυτά που λέγεται ότι έγραψε; Για παράκαμψη του ισλάμ πήγε δυτικά ο Χριστόφορος Κολόμβος; Και γιατί η ήπειρος ονομάστηκε Αμερική και όχι Κολομβία;
    Δες τότε ξανά τους διαφωτιστές φιλοσόφους και ψάξε τον Λούθηρο, τους Ιησουίτες και το σχίσμα ως πολιτική διάσταση Φράγκων και Ρωμαίων. Δες τους Φράγκους του 18ου αιώνα σε σύγκριση με τους Φράγκους του 8ου αιώνα. Από πού προέρχεται η αντιπαλότητα με τη χριστιανική ανατολή και ποια είναι αυτή; Δες τη μάχη της γαλλικής επανάστασης 150 χρόνια πριν στην Αγγλία. Δες τα αίτια και γιατί στον πυρήνα εμφανίζονται οι αυστηρά θρησκευόμενοι. Δες την ιστορία των μασονικών στοών της Σκωτίας. Δες τον ρόλο της Ολλανδίας. Δες τι έγινε το 1300 στη Βρετανία μεταξύ Άγγλων-Σκωτσέζων.

    Έχεις πλήρες άδικο ότι υπάρχει εγγενής μάχη ελληνισμού-χριστιανισμού. Θα έλεγα, το αντίθετο. Δεν υπήρχε αντίληψη του θείου πιο κοντά στο χριστιανισμό, όχι μόνο από τους κλασικούς (Σωκράτη, Πλάτωνα) αλλά και από την αρχαϊκή και από την αλεξανδρινή-ελληνιστική περίοδο. Αν πάμε και στη Μινωική περίοδο τα πράγματα δυσκολεύουν, αλλά έχουν και ενδιαφέρον.

    Τελευταία ελπίδα: από τα παιδικά βιώματα και την απλή λογική, όπως λές, πήγες κατ' ευθείαν στα μειονεκτήματα του θεσμού "εκκλησία" και "πιστοί". Ανάμεσα, έχει κάτι, που το θεωρείς "δεδομένο", γιατί απλώς ταιριάζει με το επιθυμητό. Μήπως εκεί είναι η προπαγάνδα, τόσο καλά βαλμένη που δεν την υποπτεύεσαι; Βλέπεις μόνο το κομμάτι που θες να δεις, όπως ο "παραδοσιακός" βλέπει αντίστροφα: τον αριστερό ως εξ ορισμού προδότη. Και κάτι τελευταίο: όλα ερμηνεύονται με βάση την απλή λογική; (άσε που κι αυτή μεταβάλλεται στον ίδιο άνθρωπο). Και τι είδους πρόβλημα ζούμε σήμερα; Γιατί σήμερα υπάρχει τόση ανάγκη να παταχθεί η θρησκεία και να εξοβελιστεί όχι μόνο από το κράτος, αλλά από τη συνείδηση; Γιατί ο καπιταλισμός (τραπεζίτες, τρόικα) μάχεται τη θρησκεία να πάρει η ευχή; Γιατί ο Δαυίδ ντε Ρότσιλντ τριγυρνά τον κόσμο με ένα σκάφος που πλέει σε πλαστικά μπουκάλια; Γιατί έγινε το ευρώ; Γιατί ένας άλλος Ρότσιλντ μιλά για παγκόσμιο νόμισμα; Γιατί μας έπρηξε ο ΓΑΠ με την παγκόσμια διακυβέρνηση;

    Μιλάς για "φόβο" έναντι του Θεού (που δεν έχει σχέση με το Χριστό) και δεν λες τίποτα για τον "τρόμο" που άσκησαν τα παιδιά του διαφωτισμού από το 1792 και τα γκουλαγκ στη Ρωσία; Εννοείται ότι ούτε για αστείο μπαίνουν τα πράγματα σε συμψηφισμό. Δεν έχει κανένα νόημα, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι μήπως υπάρχει κάποια δύναμη κρυμμένη που έχει την ικανότητα να μπερδεύει και να διχάζει τον κόσμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βάζεις στο τραπέζι πολλά θέματα και όπως καταλαβαίνεις δε μου είναι εύκολο να τα αναζητήσω όλα μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.

      Θα σου απαντήσω γενικόλογα.
      Δεν είμαι από αυτούς που θα αμφισβητήσουν την ύπαρξη και το ρόλο της Μασονίας, του Σιωνισμού και των συναφών σκοτεινών συνωμοτικών οργανώσεων.
      Φυσικά και παίζουν σημαντικό ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις.
      Και βλέπουμε και στα μέρη μας τη Μπίλντεμπεργκ, την Τριμερή και άλλες οργανώσεις να αλώνουν τον ρκατικό και παρακρατικό μηχανισμό.

      Δεν μπορώ να εξηγήσω τα πάντα που έχουν συμβεί στην ιστορία.
      Δεν είναι όλα προπαγάνδα.
      Ούτε όλα βέβαια είναι καθαρά.

      Ως προς το ρόλο της Δυτικής Εκκλησίας (Πάπας, Σταυροφορίες κλπ) δεν αντιλέγω στα όσα (νομίζω πως) λες.

      Ως προς τα αίτια των παγκοσμίων πολέμων, τη μετοίκηση στην Αμερική κλπ. δε θεωρώ πως ήταν θρησκευτιά τα αίτια ή προιόντα κάποιας σκοτεινής συνωμοσίας.
      Αλά θεωρώ ότι επρόκειτο και πρόκειται για καθαρά οικομικούς λόγους και ενδοκαπιταλιστικά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών.
      Από τους αρχαιοελληνικούς αποικισμούς έως και το 2ο παγκ. πόλεμο, τα αίτια των πολέμων μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.
      Η σχέση παραγωγής-κατανάλωσης και η αναζήτηση νέων πηγών πλουτισμού για το Κεφάλαιο προκλούν τους πολέμους.
      Από κει και πέρα όλα τα υπόλοιπα συμπαρομαρτούντα των πολέμων είναι κερασάκια στην τούρτα.
      Αλλά τούρτα είναι το χρήμα.

      Και σχετικά με το κυνήγι των θρησκειών από τη ΝΤΠ, συμφωνώ μαζί σου.
      Είχα γράψει και παλιότερα εδώ για την επιθετική τακτική της ΝΤΠ στους λαούς.
      Προσπαθούν να χτυπήσουν κάθε συνεκτικό ιστότ ων λαών.
      Κάθε εννοια συλλογικής συνείδησης η οποία θα μπορούσε να αποτελ΄σει το συνεκτικό ιστό στον αγώνα ενός λαού ενάντια στους καταπιεστές του.
      Αυτή η συλλογική συνείδηση έχεις τρεις μορφές:
      -εθνική συνείδηση
      -ταξική συνείδηση
      -θρησκευτική συνείδηση

      Το ότι δεν πιστεύω στο Χριστιανισμό δε με κάνει να εθελοτυφλώ.
      Εγώ απ την πλευρά μου πάντως, αγωνίζομαι για την ανάπτυξη της εθνικής και ταξικης συνείδησης, ως μέτρο και μέσα του αγώνα του λαού μας.
      Πιστεύω ότι αυτά μπορούν να δώσουν λύσεις.
      Η θρησκευτικη συνείδηση αποτελεί μεν συνεκτικό ιστό των κοινωνιών, αλλά δεν αποτελεί εναυσμα φιλολαικών λύσεων.
      Όπου επεβλήθη καθεστώς "ελέω Θεού", είχαμε δράματα...
      Από τη Ρώμη και το Βυζάντιο ως το Παπικό κράτος και το σημερινό Ιράν.

      Διαγραφή
  11. φυσικά και είναι πολλά και δεν θα λυθούν με λίγες παραγράφους, γι αυτό και δεν απάντησα και γω σε όσα είπες (όχι από υπεροψία)
    Προσπαθούμε να καταλάβουμε καλύτερα κι αυτό είναι διαρκές και επίπονο.
    Το να αφορίζουμε ο ένας τον άλλον, είναι παιδικό παιχνίδι (ίσως και καθαρή νίκη του αντιπάλου που το προκαλεί). Την ώρα του φόρου ιδιοκατοίκησης, την ώρα των γενοσήμων, των "εμβολίων", των σπόρων μοσαντο, την ώρα των αυτοκτονιών, των αεροψεκασμών, την ώρα που τα ανθρωπάρια της "ζήμενς" και των cds κυκλοφορούν ατιμώρητα, είναι έγκλημα.
    Ας παρατηρουμε καλά τα σημάδια κι ας προσπαθούμε να τα ερμηνεύουμε
    O Ιησούς ονόμασε τον πλούτο εν δυνάμει ανηθικότητα, μίλησε για αυτοταπείνωση και για αγάπη και του εχθρού μας. Τι κατάλαβε ο καθείς και τι διαστρέβλωσαν μερικοί, άλλο ευαγγέλιο. Όμως θα παραδεχθείς ότι η δίκη Του έχει μεγάλο ενδιαφέρον ως ιστορικό γεγονός και κάποιες αναγωγές στο σήμερα, όπου και πάλι αντιστρέφονται οι ΕΥΘΥΝΕΣ: "φταίνε" οι ψηφίζοντες, όχι οι κυβερνώντες.
    see you later..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι μόνον η δίκη, αλλά συνολικά η ιστορία του Ιησού είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και ως ιστορικά γεγονότα εκτός των άλλων και ως ως κοινωνιολογικά φαινόμενα.
      Τα Βάγια που μέσα σε λίγες μέρες γίναν "άρον, άρον, στάυρωσον αυτόν" όταν αυτός προχώρησε πιαποφασισμένα και ριζοσπαστικά στην κόντρα με το καθεστώς είναι ενδεικτικές καταστάσεις που φανερώνουν την ευμετάβλητη μαζική ψυχολογία.
      Επίσης η συμπεριφορά Ποντίου Πιλάτου θυμίζει ΓΑΠ προ δημοψηφίσματος.
      Αφού φέρνει την κατάσταση προ τετελεσμένων, τελικά "κάνει τη χάρη" στους σκλάβους να χαρίσουν τη ζωή σε έναν αξιόλογο αγωνιστή, αφαιρώντας ταυτόχρονα τη ζωή από έναν άλλον αξιόλογο αγωνιστή.
      Κι έτσι ο λαός του Ισραήλ βρίσκεται στο δίλημμα και παίρνει την ευθύνη να στείλει στο σταυρό τον Ιησού.
      Ο λαός αποφασίζει εμταξύ δύο προτετελεσμένων καταστροφών...
      κι ο Πιλάτος νίπτει τας χείρας του!

      Διαγραφή
  12. Λοιπόν, Μαζεστίξ, για να σε κάνω να το δεις λίγο διαφορετικά... θα σου μεταφέρω αυτή τη σκηνή, που όσο κι αν πεις, ναι μεν αποκαλύπτει την προνοητικότητα του χαρισματικού ηγέτη -εδώ οι λέξεις κυριολεκτούν- φανερώνει δε επίσης και τον σεβασμό του προς το λαϊκό αίσθημα και τη πίστη :

    " Βραδιάζοντας ξανακατεβήκαμε στο χωριό (Στρώμη). Φάγαμε κάτι στο πόδι. Περνούσε η ώρα και μέναμε αμίλητοι στο σκοτάδι. Γύρω μας αθόρυβος κι ο κόσμος. Κάτι ετοιμαζόταν. Ακούμε για μια στιγμή τον Άρη μας καλούσε να τον ακολουθήσουμε. Πήγαμε μαζί του και μπαίνουμε στο ισόγειο στο σπίτι του Παπα-Αριστείδη. Πίσω μας ακολούθησε ο κόσμος. Στο δωμάτιο που μπήκαμε έφεγγε αρρωστημένα ένα λυχνάρι. Παλιό χαμηλοτάβανο μαγαζί, παρατημένο, όλο σκόνη και μύριζε μούχλα. Βλέπουμε εκεί, περίμενε όρθιος κι αμίλητος ο Παπα-Αριστείδης, σταυρωμένα τα χέρια του στο στήθος, κάτι κρατώντας, φορούσε το πετραχήλι του, σα βυζαντινή εικόνα σμιλεμένη πάνω στο σκοτάδι και την έγλυφε η νυσταγμένη φλόγα. Το Πετραχήλι, τα ολόασπρα γένια του και το πρόσωπό του ξεχώριζαν, ο υπόλοιπος γινόταν ένα με το σκοτάδι, μαύρο το σκοτάδι - μαύρα τα ράσα του. Είχε μπροστά του ένα τραπεζάκι, στρωμένο, απάνω το ευαγγέλιο, ένα πρόχειρο καντήλι , ένα σταυρό.
    Μπήκαμε όλοι, αραδιαστήκαμε μιλώντας ψιθυριστά. Αναδεύονταν οι ίσκιοι μας στους τοίχους, στο νταβάνι. Ο Άρης στάθηκε ένα βήμα μπρος μας, φάτσα στον Παπά, τους χώριζε τους δυο τους το τραπέζι. Πύκνωνε πίσω μας κι απόξω περίεργος ο κόσμος, άκουγες την αχνή ανάσα τους.
    Μια στιγμή κινήθηκε ο Παπα-Αριστείδης, έκαμε το σταυρό του κι άρχισε να ψέλνει. Παραξενευόμουν τι θα γίνει. Έψαλε δυο-τρεις ευχές κι ύστερα βγήκε δίπλα απ΄ το τραπέζι, στάθηκε σιωπηλός μπροστά στον Άρη, επίσημος. Ο Άρης, τεντώθηκε προσοχή που στεκόταν. Άχνα δεν ακουγόταν. Τεντώθηκε κι ο Παπα-Αριστείδης, σήκωσε το σαγόνι του, ύψωσε απότομα τη φωνή του κι άρχισε να ψέλνει κάτι εντελώς δικά του λόγια. Έλεγε περίπου :
    «Τι είναι αυτή η θεία μελωδία που χύνεται απ΄ τα ύψη και φτάνει γλυκιά στην ακοή μας; Είναι η Μάνα μας η Ελλάδα η αλυσοδεμένη, καλεί τριγύρω της τα τέκνα της, τα αντρειωμένα, και τους παραδίνει μια σημαία, σημαία ελληνική και προστάζει…»
    Και λέγοντας «σημαία ελληνική», έκαμε ένα αγέρωχο βήμα πίσω, τίναξε ψηλά το δεξί του χέρι και ξεδίπλωσε στον αέρα μεγαλόπρεπα, μια μεταξωτή σημαία ελληνική.
    ― Προ-σοχήηη! - κραύγασε στριγγά ο Άρης.
    Τιναχτήκαμε κι εμείς με όλη μας τη δύναμη κι αυτός έκαμε ένα βήμα ζωηρά μπροστά γονάτισε στο ένα γόνατο σκύβοντας απότομα το κεφάλι κι έπεφτε η σημαία απάνω του και τον σκέπαζε. Φίλησε το χέρι του Παπά και σηκώθηκε ορθός, η σημαία στις πλάτες του. Άγριο εμάς το μάτι μας. Ποιος την είχε σκαρφιστεί αυτήν την τελετή; Τη στιγμή εκείνη αντήχησε η φωνή του Άρη (τραγουδούσε όμορφα) και τον ακολουθήσαμε κι εμείς όλοι αντάρτες και λαός :
    «Σε γνωρίζω από την κόψη
    του σπαθιού την Τρομερή
    Σε γνωρίζω από την όψη
    που με βια μετράει τη γη…»
    Τελειώσαμε και βγαίναμε έξω. Λίγη ώρα δεν άκουγες άχνα. Τρομάξαμε να συνέλθουμε…
    (Η ορκωμοσία των πρωτοπόρων ανταρτών του ΕΛΑΣ στη Στρώμη, Σεπτέμβριος 1942, Νικηφόρου : «Αντάρτης στα Βουνά της Ρούμελης»)
    Καλή Ανάσταση και Καλή Λευτεριά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, πράγματι ο αληθινά σπουδαίος Άρης έτρεφε σεβασμό προς το Χριστιανισμό και τον λαικό κλήρο.
      Βέβαια έχουν περάσει και εβδομήντα χρόνια από τότε...
      Κι εδώ που τα λέμε, αν ήμουν στη θέση του, ακόμη και με τις σημερινές μου απόψεις, θα έφερνα παπάδες για να τονώσουν το ηθικό των Χριστιανών αγωνιστών.
      Για να τους δώσουν κουράγιο, φυσικά και θα τους έφερνα.

      Καλή διαμονή στην Αγόριανη λοιπόν!

      Διαγραφή
  13. Εννοούσα τα επιχειρήματα ενώπιον Άννα & Καϊάφα, το πώς πείστηκε ο όχλος υπέρ του Βαρραβά, το πώς το κατά Χόλυγουντ Πάσχα έχει κυρίως Ρωμαίους, παρά Εβραίους, το πόση ενέργεια καταναλώνουν κάποιοι Εβραίοι σήμερα για να μεταθέσουν την "ευθύνη" στους Ρωμαίους.
    Το Μαύρο - Άσπρο θυμίζει λίγο την Ελλάδα που πτωχεύει (βλ CDS) αλλά πανηγυρίζει ότι σώθηκε και εξαπολύεται προπαγάνδα φόβου ότι αν δεν κυβερνήσουν και πάλι οι "Φαρισαίοι" τότε ΜΕΓΑΛΑ ΔΕΙΝΑ (! καλό ε;) θα πλήξουν την Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή