Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Κι αν μείνω τελευταίος; Κανένα πρόβλημα, αφού θα 'μαι Ευρωπαίος!

Πες μου για εθνικές σωτηρίες.
Πες μου για εθνικές επιτυχίες.
Πες μου για Ολυμπιάδες.
Πες μου για τη Eurovision.
Πες μου για το γυρωβύζιον της Μενεγάκη.
Πες μου για τους μετανάστες.

Μόνο μη μου πεις ότι οφείλω να κάνω κάτι κι εγώ για να αλλάξω τη ζωή μου.
Μη μου πεις λόγια δύσκολα που με ορίζουν κύριο των ευθυνών μου.


Πες μου μόνο εύκολα λόγια με σιχτίρισμα, αναθέματα, γκρίνια και παράπονο.
Μη μου πεις λόγια που ζητούν δυο σκέψεις παραπάνω, δυο λέξεις παραπάνω, ένα ξίσιμο του κεφαλιού.
Μη μου πεις να μιλήσω κι εγώ.
Έτσι κι αλλιώς μιλάνε άλλοι και πάντα αφήνω να μιλάνε άλλοι για μένα, εξ ονόματός μου.
Για το καλό μου. Για το καλό μας.
Πάντα θα αναθέτω σε άλλους να μιλάνε για μένα, να δρουν για μένα.

Κι εγώ θα γυρέψω βερεσέ απ' το μπακάλη.
Μόνο που το 'κοψε κι αυτός ο άτιμος το βερεσέ, γιατί -λέει- ο Τζάμπας πέθανε και του χρωστάω ενός μηνός ψιλολοίδια.

Όταν στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί, τότε εκείνοι μιλάνε για του έθνους την τιμή.
"Για να μην απομονωθούμε. Να μη μείνουμε μόνοι. Να μη νιώθουμε μοναξιά."
Το φάντασμα του Χότζα καραδοκεί για να μας πείθει να πανηγυρίζουμε κάθε που δεν έχουμε ψίχα ψωμί στο ντουλάπι.

Μας καταδιώκει ένα φάντασμα και πέφτουμε πάνω σε δεκάδες άλλα.
Τα τζάμια τρίζουν, τα παράθυρα σφυρίζουν, τα φώτα αναβοσβήνουν και τα πατζούρια ανοιγοκλείνουν μόνα τους.
Αλλά το μόνο φάντασμα που αντιλαμβανόμαστε είναι αυτό του Χότζα.
Αφού αυτό μόνο φωνάξαμε για να του πούμε "Απεταξάμην"!
τα υπόλοιπα φαντάσματα κόβουν βόλτες γύρω μας κι εμείς κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.
Σβήνουμε μόνο τα φώτα για να πιστέψουμε ότι φύγανε.
Κι όμως καθώς πλαγιάζουμε στο κρεβάτι, νιώθουμε το βάρος τους στο στήθος μας.

Αλλά δεν έχει σημασία, αφού "δεν είμαστε μόνοι".
Αφού είμαστε παρέα με τους "εταίρους" μας.
Κι είμαστε σ' αυτό το συμπόσιο-φαγοπότι οι εταίρες τους. 
Κάποτε το λέγανε "ψωμί κι ελιά και Κώτσο βασιλιά".
Τώρα το λένε "δεν έχω ηλεκτρικό, μα θα μείνω στο ευρώ".



Οι εθνικοί στόχοι πέφτουν πάντα βαρείς στο στομάχι, τόσο που μάλλον δεν υπάρχει χώρος για φαγητό. Δε μας χρειάζεται.
Κι αν τα ντουλάπια μου μείνουν άδεια, κανένα πρόβλημα. Η ανταγωνιστικότητα να είναι καλά!
Αννούλα μου μην κλαις.
Κι αν μείνω τελευταίος; Κανένα πρόβλημα, αφού θα 'μαι Ευρωπαίος...

Άννα μην κλαις

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
                                                          (Άννα μην κλαις)
                                               θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη.

                                               Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
                                                             (Άννα μην κλαις)
                                               στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

                                               Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
                                                           (Άννα μην κλαις)
                                               Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

                                               Ο στρατός ξεκινά
                                                        (Άννα μην κλαις)
                                               Σαν γυρίσω ξανά
                                               θ' ακολουθώ άλλες σημαίες.
                                              
                                               Ο στρατός ξεκινά!

(Θάνος Μικρούτσικος, Bertolt Brecht)

12 σχόλια:

  1. Γλυκό χωρίς σιρόπι θα σας κερνώ, στην Ενωμένη Ευρώπη...http://www.youtube.com/watch?v=wv-DMVAVql4
    Καλημέρα καλό μου παιδί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε Μαζεστίξ καλημέρα, το ανάρτησα αν και δεν έχω και την καλύτερη γνώμη για τον Μικρούτσικο, το κείμενό σου και φυσικά ο Μπρέχτ έχουν σημασία.

    http://ideopigi.blogspot.com/2012/03/blog-post_7352.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα

    Πάντως στην Ισπανία έχουν 24% ανεργία, ο Ραχόι παίρνει τρομακτικά μέτρα, 680.000 θέσεις εργασίας καταργούνται και προχτές είχε 100 διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της χώρας με 800.000 κόσμο. Στη Γαλλία πάνε για Ολαντ που δε συμφωνεί με το δημοσιονομικό σύμφωνο, στην Ιρλανδία θα γίνει δημοψήφισμα...

    Είναι σαφές πια σε όλη την Ευρώπη οτι το ευρώ εξυπηρετεί τη Γερμανία πρώτα απ' όλους και τους άλλους ισχυρούς όπως Ολλανδία, αλλά η μπάλα της ύφεσης θα τους πάρει όλους.

    Θέλω να πω οτι κατά τη γνώμη μου κακώς μπαίνει το μέσα ή έξω από ευρώ ή εε τώρα ως όρος συμπόρευσης. Διότι οι εξελίξεις περιλαμβάνουν όλη την Ευρώπη και θα μας προλάβουν ίσως.

    Το πρόταγμα έπρεπε να είναι να φύγουν αυτές οι πουλημένες κυβερνήσεις, αλλά τι τα λέω τώρα, όπως μου είχες γράψει κι εσύ κάποτε, φωνή βοώντος εν τη ερήμω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρες!


    Μαρία, σημασία έχει να σαι στην Ευρώπη.
    Όλα τ' άλλα είναι μπούρδες!
    :-)
    Καλά τ αλέει η Τανάγρη.
    Όπως συμφωνώ και με την προτροπή της "βυζάκια έξω λοιπόν"!


    Κλεισθενη, ανεξάρτητα από το ποιόν του δημιουργού (εγώ τον ψιλοσυμπαθώ), το μουσικό έργο του είναι σπουδαίο.


    κ.κ., συμφωνώ απολύτως ότι δεν χρειάζεται να είναι το θέμα ευρώ η διαχωριστικη γραμμή.
    Εγώ δεν είμαι ούτε φανατικά υπέρ του εντός ούτε του εκτός ευρώ.
    Κριτικάρω τον αυτοσκοπό του ευρώ, που στο όνομά του βουλια΄ζει την άβυσσο ο ελληνικός λαό.
    Στο όνομα του αυτοσκοπού φυσικά και όχι απαραιτήτως του ίδιου του ευρώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πόσο επίκαιρο το 'Αννα μην κλαις'...
    Καλό Σαββατοκύριακο Μαζεστίκ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πάντα θα 'ναι επίκαιρο, Σερενάτα!
    Καλό σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κάνω μια αναγωγή, ένα παραλληλισμό, μια αντιστοίχηση σε "πραγματικά μεγέθη".
    Αν παραμεινουμε στην μεγάλη Ευρωπαϊκή οικογένεια, θα συνεχίσουμε να έχουμε δίπλα μας (τι λέω... μέσα στο σπίτι μας!) τους "συγγενείς" μας. Θα είμαστε όμως ο φτωχός συγγενής. Κι εκείνοι θα μας δανείζουν και θα μας κατσαδιάζουν και θα μας τα χώνουνε του τύπου "τι τα κανες ρε λεχρίτη αυτά που σου δάνεισα προχθές;" ή το άλλο το καλό "έλα στο μαγαζί μου να κάνεις κάνα μεροκάματο ρε ακαμάτη".

    Αν αποχωρίσουμε, αν εξέλθουμε, αν κάνουμε τεστ DNA στην τελική και αποδείξουμε ότι καμιά συγγένεια δεν έχουμε με την οικογένεια αυτή, τότε απλά θα είμαστε ο γείτονας. Ο φτωχός γείτονας έστω. Αυτός ο απέναντι που τα βγάζει δύσκολα πέρα, που βρωμάει το χνώτο του από την πείνα ναι. Αλλά θα αναγκαστούμε να την παλέψουμε μόνοι μας. Ας το παραδεχτούμε, το λες κι εσύ, πρέπει κάποια στιγμή να ξύσουμε την κεφάλα μας και να αναλάβουμε την ευθύνη μας για τον εαυτό μας. Σ' αυτή την περίπτωση όμως θα είμαστε μόνοι μας! Χωρίς την κηδεμονία των συγγενών, χωρίς την παρεμβατικότητα τους στο πόσα θα φάμε, πότε θα τα φάμε και πόσο θα γαμήσουμε. Αυτή η ψευδαίσθηση της "ασφάλειας" μέσα στην "οικογένεια" μας κάνει οκνηρούς κι ανεύθυνους. Ας μείνουμε μόνοι λοιπόν. Σαν το ζευγάρι που αποφάσισε να φύγει από το σπίτι της πεθεράς κι ας χάσει την υποστρηριξή της, αλλά βρήκε την ησυχία του και τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του.

    Τότε λοιπόν θα είμαστε απλά ο γείτονας. Και είμαι σίγουρος ότι κάποιοι γείτονες θα μας συμπαθήσουν. Και το ξέρουμε καλά όλοι ότι από το γείτονα μπορείς να δεις καλό. Από τον "συγγενή" όχι. Εμένα τουλάχιστον η κυρα-Λευτερία από κάτω μου φέρνει που και που κανα πιάτο φαγητο γιατί μου λέει "παιδί μου σε δυο δουλειές τρέχεις, πότε να μαγειρέψεις να φας..." κι ούτε ρωτάει με ποιόν θα το φάω και πότε! (αν αξιωθώ και ξυπνήσω αύριο θα κάνω μια σπανακόπιτα και θα της πάω μερικά κομμάτια)

    Και να σου πω και κάτι που μου έλεγε ένας φίλος προχθές στο μαγαζί: Αν συνεχίσουμε έτσι με την Ευρώπη τότε... Ο ΑΝΔΡΑΣ ΣΚΛΑΒΟΣ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥΤΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ!

    Καλό απόγευμα φίλε μου καλέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγαπητέ άνθρωπε κάθε μέρεα έχεις έμπνευση!

    Η παρομοίωση με το συγγενή και το γείτονα είναι πολύ εύστοχη.
    Και φυσικά κι εγώ προτιμώ το ρόλο του φτωχού πλην ανεξάρτητου και αξιοπρεπούς γείτονα από το ρόλο του φτωχού και αναξιοπρεπούς οικόσιτου συγγενούς.

    Κοίτα να μην αργήσεις απόψε να κοιμηθείς και να φτιάξεις αύριο τη σπανακόπιτα γιατί και η κυρα-Λευτερία θέλει καλόπιασμα, πριν καμιά μέρα βαρεθεί να φέρνει φαί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η ιστορία με το αν θα πρέπει να είμαστε μέσα η έξω στην οικογένεια πραγματικά με εχει μπερδέψει. Προσωπικά επιθυμώ διακαώς την ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία στον τόπο. Όμως γνωρίζω καλά ότι απο τη στιγμή που θα πούμε "γειά σας" και θα πάρουμε το καπελάκι μας, θα έρθει ενα διάστημα προσαρμογής εξαιρετικά δύσκολο... πως θα συμπεριφερθεί τότε ο νεοέλλην? πολύ φοβάμαι ότι θα αρχίσει αμεσως να αναπολεί την θαλπωρή της οικογένειας, έστω κι αν μια ζωή κοιμόταν στην σοφίτα!

      Διαγραφή
    2. Σε μια οικογένεια που οι "γονείς" βασανίζουν το "παιδί" σίγουρα το τελευταίο δε πρέπει και δε θα παραμείνει για πάντα εκεί.

      Ή θα φύγει όταν είναι στην εφηβεία του που το λέει η... περδικούλα του.
      Ή θα φύγει λίγο πιο μετά όταν νιώσει ότι κουτσά-στραβά μπορεί να σταθεί στα πόδια του.

      Αν δεν το κάνει, τότε θα καταλήξει με ψυχοφάρμακα σε κανένα ίδρυμα και θα μείνει εκεί αιωνίως...

      Εμείς τώρα είμαστε μάλλον στη φάση που μας μπουκώνουν στα ψυχοφάρμακα και μας στ΄λενουν με το ζόρι στο "ίδρυμα"...

      Υπάρχει ακόμη ελάχιστος χρόνος αντίδρασης.
      Μετά πλέον θα χουμε γίνει επικίνδυνοι και για τους άλλους αλλά και για τους εαυτούς μας.

      Διαγραφή
  9. Δε μπορείς να πεις, κάτι είναι κι αυτό, νά'χεις παρέα κι άλλους φοβισμένους στο στοιχειωμένο σπίτι, κι άλλους συγκρατούμενος στο κελί, κι άλλους πεινασμένους στην ουρά του συσσιτίου.
    Μόνο η σκέψη νά'χεις γύρω σου συναγωνιστές στο μεγάλο αγώνα δε σου περνά έρμε προλετάριε...
    Άντε, καλησπέρες Μαζεστίξ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στρατολάτ, το στρατί που ακολουθείς και δείχνεις είναι δύσκολο και δεν είναι για όλα τα... παπούτσια.
    Άμα πας για ορειβασία με πάνινα... χάθηκες!
    Άμα είσαι αποφασισμένος να φοράς για πάντα τα πάνινα... τότε θα αρκεστείς στο δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Γιάννινα κι ας μη σε λένε Πόπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή