Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Καλές οι Η.Π.Α. κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγώ!


Οι καταστάσεις που ζούμε όλοι μαζί έχουν αντίκτυπο και στην προσωπική μας ζωή.
Οικονομική δυσπραγία, νεύρα, άγχος, αβεβαιότητα και τόσα άλλα.

Και μέσα σ' όλα αυτά προσπαθούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Και να βρούμε το φως μέσα στη ζωή.
Μέσα στις μικρές και μεγάλες χαρές της ζωής.
Στις όμορφες οικογενειακές στιγμές, στη φιλία, στην παρέα, στον έρωτα.

Οι συζητήσεις μονοπωλούνται σχεδόν από τη γενική κατάσταση που βιώνουμε και σκοτώνουν ώρες-ώρες την ομορφιά της ζωής.
Πίνουμε έναν καφέ με φίλους και λένε, λένε, λένε...

Μου 'ρχεται συχνά να φωνάξω στους γύρω μου, όπως ο Ρασούλης:
"Καλές οι Η.Π.Α κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγώ"!

Μα πόσος χώρος υπάρχει για το προσωπικό δράμα του καθενός μας μέσα σ' όλα;
Και ποιος να μας ακούσει την ώρα που το μυαλό όλων έχει καταληφθεί από τη γενική μαυρίλα;

Πού να μιλήσεις και τι να πεις;
Πού να διηγηθείς τα όνειρά σου για το μέλλον;
Πού να μιλήσεις για τα σχέδια με τη γυναίκα που είστε μαζί;
Με το που ξεκινάς να πεις κάτι, σε κοιτούν όλοι σαν εξωγήινο!

Πώς να ακουστεί ο ψίθυρος μέσα απ' το πηγάδι, όταν τα κομπρεσέρ του καθεστώτος ανοίγουν τρύπες στις ζωές των ανθρώπων;

"Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα 'μεινε ίδιο κατιτί"

Αλλάζουν όλα τριγύρω μας και επιχειρούμε να παραμείνουμε ίδιοι μέσα μας.
Δεν είναι εύκολο.
Ζούμε σε συναισθηματική ομηρία.
Με ποιο μαγικό τρόπο...
"Πώς γίνεται ο καθένας όλοι
κι όλοι πώς γίνονται εγώ;"
Δεν είναι δυνατόν να καίγεται ο κόσμος γύρω σου κι εσύ να μοιάζεις με ζευγάρι χολυγουντιανής ταινίας όπου πέφοτυν γύρω βόμβες κι εσείς φιλιέστε ανέμελοι ανάμεσα στα χαλάσματα!
Ποιητική αυτή η εικόνα, αλλά ελάχιστα πραγματική.

Όπως και να χει όμως, κάπου υπάρχει, πρέπει να υπάρχει, χώρος για την καθαρα προσωπική μας έκφραση μέσα σε όλα αυτά.
Κάπου να πεις τον πόνο σου, τη χαρά σου, τις προσδοκίες σου, τα νεύρα σου, το παράπονό σου.
Κάπου να εξηγήσεις το χαζό χαμόγελό σου, παρόλο που τριγύρω ο κόσμος καίγεται.

Είπαμε... "καλές οι Η.Π.Α. κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγώ"!
Άκουγα το θαυμάσιο αυτό τραγούδι εχθές και μου κόλλησε αυτός ο στίχος.
Πόσο συχνά με εκφράζει!

Κι ο Ρασούλης κάπως σαν κι εμένα θα ένιωθε καθώς το έγραφε.
Αθεράπευτα πολιτικό ον κι αυτός τυραννιόταν κάθε μέρα να αλλάξει τον κόσμο και ξεχνούσε πολλές φορές τον εαυτό του ανέγγιχτο.
Και οι κύκλοι του όμοιοι μ' αυτόν, ομόκεντροι θα έλεγα, κουβαλούσαν τα ίδια κουσούρια.
Κάθε μέρα νέες ιδέες για τη λύση κάθε προβλήματος της χώρας και... της Γης...
...και ταυτόχρονα καμία λύση στα... σημαντικά: στα δικά μας, τα προσωπικά!

Και όλα αυτά ποτέ δεν αλλάζουν.
Έτσι θα γεράσουμε!
"Η ζήση δε γυρνάει replay
κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί!"

Και κάποια μέρα θα φωνάξω κι εγώ:
Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα!


Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα!

"Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
σημείο χ και μεις παρέα και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί
Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω
Πώς γίνεται ο καθένας όλοι και όλοι πώς γίνονται εγώ

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πουμε κατι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. και η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου και γώ

Μια από τις σχέσεις που δε ξέρεις, μου φώναξε ένα πρωινό
κάνεις εσύ αυτό που θέλεις, γι' αυτό βαθιά και σε μισώ
Και γω δεν είμαι με τη Μαίρη κι όμως μαζί της έχω γιο
με σεργιανά σ' άγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι και ζω

Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα 'μεινε ίδιο κατιτί
Το πρώτο πρώτο μας τραγούδι, αυτο θαρρώ πως θες να πεις
Κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής

Περνούν γερνούν τα γεγονότα, μα είναι καλό που 'μαστε εδώ
Φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό
Νομίζω έτσι και η ζωή μας σαν όπως λεν τα πάντα ρει
Στη θαλασσά η εκβολή μας και όμως γυρνάμε στην πηγή

Ναι το ποτάμι δε στερεύει καθάριο τρέχει το νερό
ενώνει δεν μεταναστεύει πηγή και γη με ωκεανό
Κάλλιο που όσο και να κλαίει ο κάθε που θα νοσταλγεί
η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί "

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Αντρέας Μικρούτσικος

14 σχόλια:

  1. Όσο νά'ναι σε κάτι βοηθά και το μπλογκάρισμα τελικά. Μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο με τις ποστοφιλοσοφίες μας αλλά μια κάποια εκτονωτική διέξοδο μας τη δίνουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάλι καλά να λες που υπάρχουν κι αυτά...

    Αν και μερικά πράγματα που λέγονται εύκολα, δύσκολα γράφονται...
    είναι αλήθεια πως μερικά πράγματα που δε λέγονται εύκολα, γράφονται ευκολότερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λοιπόν αυτός ο στίχος, πάντα μου άρεσε, έχει διαχρονική αξία.

    Έκανε και κάτι καλό στη ζωή του αυτός ο μικρούλικος...

    Για όλους είναι πολύ δύσκολα, μη νομίζεις. Για τον καθένα διαφορετικά. Νομίζω κυρίως η οικονομική δυσπραγία είναι το μεγάλο πρόβλημα, καθώς και η γενικότερη αστάθεια, που δεν μπορείς π.χ. να πάρεις ένα δάνειο και να ξανοιχτείς όπως παλιότερα.

    Αλλά για τις σχέσεις δεν θα πρέπει να τις επηρεάζει το οικονομικό. Ίσα ίσα όταν συγκατοικείς όλα σου έρχονται πιο φτηνά. Για να κάνεις παιδιά βέβαια είναι το πρόβλημα. Τα παιδάκια πρέπει όσο να' ναι να έχουν να φάνε, να ντυθούνε, να μην τα φορτώνεις με άγχος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εμ αυτό λέω κι εγώ!
    Εδώ δε μπορώ να θρέψω άνετα ένα στόμα, θα θρέψω τρία στόματα;

    Αλλά και πάλι... τα παιδάκια που γεννιόντουσαν π.χ. στη μετεμφυλιακή Ελλάδα και δεν είχαν ούτε παπούτσια να πάνε στο σχολείο, μια χαρά έζησαν και μεγάλωσαν.
    Οι κακουχίες συχνά σε δυναμώνουν.

    Απ την άλλη βέβαια τότε υπήρχε η πρακτική ελπίδα ότι κάθε χρόνο θα ήταν και καλύτερα (και πράγματι ήταν), ενώ τώρα είμαστε στην αρχή μιας ατέλειωτης αβύσσου και δε μπορούμε να φανταστούμε πού μπορεί να τελειώσει όλο αυτό.

    Ουφ μπερδεύτηκα! Τον πόνο μου λέω...

    Και πώς να μη μπλεχτούν τα προσωπικά με τη γενική κατάσταση;
    Γυρίζεις απ τη δουλειά, πας στο σούπερ μάρκετ, μιλάς με το συναδελφό σου, με το γείτονά σου, ακούς, ακούς, ακούς...
    ...και άντε μετά να καθαρίσει το μυλό από όλα αυτά!
    Και μόλις πάει να καθαρίσει το μυαλό σου, σου λέει η άλλη "να παραγγείλουμε σουβλάκια" και διαπιστώνεις ότι έχεις ξεμείνει με ένα 10ευρω και δεν έχεις και βενζίνη για αύριο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σκηνικό είναι μαύρο Μαζεστίξ. Αν δεν αλλάξει άρδην, είμαστε όλοι χαμένοι. Αυτά δεν παλεύουμε τόσο καιρό;

      Πάντως για ζευγάρι είναι καλή περίπτωση και η επαρχία. Ψάξτε το.

      Διαγραφή
    2. Η αλήθεια είναι ότι ναι είναι καλύτερα, συγκρίνοντας εμένα με τον αδερφό μου που ζει στην Αθήνα. Είναι πιο εύκολη η ζωή και πιο φτηνή και μπορείς να ξεχαστείς με πολύ περισσότερα πράγματα. Ας πούμε εδώ με ένα 5ευρώ πας με τον άντρα σου για καφέ, ούτε μέσον χρειάζεσαι και βενζίνες. Έναν περίπατο στο δάσος, έναν καφέ στην γειτόνισσα...δεν θες και πολλά να νιώσεις λιγάκι καλύτερα.

      Διαγραφή
  5. Θα συμφωνήσω με τον στρατολάτη.
    Πράγματι το blogging βοηθά μέχρι ένα σημείο τα μυαλά να μη σκουριάζουν.
    (εξαιρούνται φυσικά οι στρατευμένες γραφίδες)
    Διαφορετικά έχεις να διαλέξεις μεταξύ καφενείου, σινεμά, καναπέ και τηλεόραση, ή καμιάς διαδήλωσης.

    Στο μεταξύ συγκεντρώνεις και όσα άχρηστα σου πετάνε για παραμύθιασμα. Προσπαθείς να καταγράψεις τα τόσες χιλιάδες ψέματα, κωλοτούμπες, μπρος-πίσω, υπαναχωρήσεις και λαμογιές.
    Όταν αυτοί κάνουν πως τα ξεχνάνε, εσύ είσαι εκεί να τους τα θυμίζεις.

    Ξεσπάς λοιπόν στο πληκτρολόγιο για να μη σπάσεις κανα κεφάλι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ρε παιδιά δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το πράγμα, θα πάθουμε κατάθλιψη. Όχι ότι εγώ την περνάω φίνα...οι λογαριασμοί στοίβα είναι και σε μένα και δεν έχω να τους πληρώσω. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς, αν δεν το παίξεις και λίγο χαζοχαρούμενος θα σου στρίψει. Εμείς πάντως στο σπίτι αποφασίσαμε να μην μιλάμε πλέον για την κρίση και στις παρέες το έχουμε ρίξει στον χαβαλέ, όσο μπορούμε δλδ.
    Όπως λέει και ο στρατολάτης, σκεφτείτε ότι όλη αυτή η κρίση δημιούργησε κάτι πολύ όμορφο...το blogging.
    Σήμερα το πρωί μου ήρθε το ΤΕΒΕ και δεν έχω να το πληρώσω αλλά στο καπάκι μου ήρθε επιστροφή φόρου από μια παλιά εταιρία που είχα...υπάρχει ελπίς τελικά.
    Άντε και στα δικά σας (την επιστροφή φόρου εννοώ...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ πάντως όταν αρχίζω να παραδίδομαι στη θλίψη, αμέσως σκέφτομαι ότι αυτό επιθυμούν οι δυνάστες μου... Λοιπον ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΤΗΡΙ! Δεν θα μας οδηγησουν στην ψυχοπαθολογική αδράνεια, ώστε να δρουν ανενόχλητοι. Το οφείλουμε στο μέλλον αυτού του λαού, αλλά και στην ιστορία των κοινωνικών κ εθνικών του αγώνων.

      Διαγραφή
  7. Μαζεστιξ, το ότι ο Ρασούλης παίζει τα μήλα με τον ...Αντρέα, δεν καταξιώνει το σούργελο, μάλλον υποδηλώνει πράγματα για τον συγχωρεμένο. Τέτοιες επαναστατικές μπροσούρες με ανέξοδα αντιιμπεριαλιστικά τσιτάτα και παπαριές για να περνάει η ώρα γράφω κι εγώ, κι εσύ κι όποιος άλλος το αποφασίσει. Πιο δύσκολο βέβαια μου είναι να "κατεβάσω" κανα πιασάρικο σαν το "εθνικό"... "πότε Βούδας πότε Κούδας". Με συγχωρείς αν σου χαλάω την εικόνα, αλλά το θέμα που έβαλες τίτλο της ανάρτησής σου....καλό, αλλά πολύ πιασάρικο κι αυτό βρε αδερφέ, κατασκευασμένο (εγκεφαλικά). Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο και Ρασούλη... για να γίνω πιο σαφής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ο Ρασούλης ήταν αντιφατικός άνθρωπος -εκτός από δύσκολος. Θυμάμαι που κάποτε δήλωσε ότι φεύγει για το Παρίσι και δεν θα ξαναγυρίσει. Ευτυχώς που δεν έβαλα τη γάτα μου να κλαίει, διότι τελικώς ξαναγύρισε.
    Έχει γράψει κάποιους εκπληκτικούς στίχους, κυρίως για τον Νικόλα τον Παπάζογλου.
    Και κατάφερε να βγάλει κάτι καλούτσικο από τον Μικρούτσικο τότε, προτού εκείνος καταντήσει τέρας.
    Όσο για τα παιδιά μετά τον Πόλεμο, Μαζεστίξ, σου θυμίζω ότι οι άνθρωποι τότε δεν είχαν ζήσει και κάτι καλύτερο. Το δράμα της γενιάς σου είναι μεγαλύτερο, διότι ζήσατε την εποχή της (δανεικής) αφθονίας και σας είναι αδιανόητο να μεγαλώσετε τα παιδιά σας χωρίς αθλητικά φίρμας, χωρίς αγγλικά ή γυμναστήριο. Χωρίς, δηλαδή, αυτά που είχατε εσείς.
    Μην νομίσεις ότι ειρωνεύομαι: η παρακμή για τον εύπορο είναι τραυματική, ενώ ο ανέκαθεν φτωχός δεν ξέρει κάτι καλύτερο. Ίσως γι' αυτό οι Αφρικανοί είναι γελαστοί: τους αρκεί να ζουν εν ειρήνη, έστω και με ένα δολάριο τη μέρα. Έτσι μεγάλωσαν, έτσι ζουν κι οι γείτονές τους.
    Πιστεύω ότι η καμένη γενιά δεν είναι εκείνη των 20-30 ετών, αλλά αυτή που δεν έχει ακόμα τελειώσει το σχολείο. Η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, σε συνδυασμό με την έλλειψη χρημάτων για φροντιστήρια και εξωσχολικά μαθήματα, θα αφήσουν τα παιδιά αυτά χωρίς εφόδια και γνώσεις. Ούτε να ξενιτευτούν δεν θα μπορούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε όλα συμφωνώ εκτός από ένα. Πιστεύεις ότι η δημόσια εκπαίδευση και τα φροντιστήρια δίνουν στα παιδιά εφόδια και γνώσεις;Εσύ την μόρφωσή σου, όποια και να είναι αυτή, την πήρες από το σχολείο;
      Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, εγώ, που όχι να το παινευτώ αλλά ήμουν τυχερή με το σχολείο μου. (δημόσιο όχι ιδιωτικό)

      Διαγραφή
  9. Χαίρομαι που αυτό το κείμενο λειτούργησε έστω και σε μικρό βαθμό και ως... ψυχοθεραπεία για όλους μας!

    Είναι πολλά και ενδιαφέροντα όσα ειπώθηκαν και δυστυχώς δεν μπορώ να απαντήσω σε όλα.

    Επιγραμματικά θα πω πως η κατάσταση μας έριξε στην ανάγκη να γράψουμε πράγματα που συχνά δεν μπροούμε να φωνάξουμε.
    Από κει και πέρα, είναι αλήθεια πως ενδεχομένως πρέπει να μάθουμε να ζούμε έτσι, με λιγότερα και να απαρνηθούμε πολλά από τα κομφόρ της προηγούμενης κατάστασης.

    Δίνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όσυς τους σκάει το ΤΕΒΕ για φράγκα, ενώ οι εισπράξεις βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας!

    Όσο για τα σχολεία, θεωρώ πως πλέον είναι θέμα τύχης πού θα πέσει κα΄νείς.
    Εγώ πήγα σε καλό σχολείο (δημόσιο εννοείται), με πολύ καλές επιδόσεις, ενω ταυτόχρονα 2-3 τετράγωνα πιο κει ήταν ένα σχολείο που στην τάξη πέταγαν σαίτες.
    Τυχερά φαίνεται είναι όλα...

    Και τέλος να τονίσω ότι λατρεύω Ρασούλη, λατρεύω την ιδιόρρυθμη γραφή του, τον θεωρώ κορυφαίο στιχουργό.
    Και με Παπάζογλου και με Λοίζο και με Νικολόπουλο έγραψε κορυφαία τραγούδια που συνδύαζαν τη φιλοσοφία με τον... χαβαλέ!
    Ήταν βέβαια περιπτωσάρα ως άνθρωπος, αλλά ηταν ωραία περιπτωσάρα.
    Με τα ωραία και τα στραβά που χουμε οι περισσότεροι...
    Ονειροπόλος, μα και νευράκιας.
    Ιδεολόγος κι ευέξαπτος.
    Άλλαζε άποψη ανάλογα με τα νεύρα του...

    Κι εγώ δε θα πω όπως ο Ρασούλης ότι θα φύγω απ την Ελλάδα για πάντα.
    Θα ακολουθήσω τη συμβουλή της κ.κ. και θα πάω επαρχία.
    Και δεν το λέω στο βρόντο.
    Κάτι ψήνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Θα συμφωνήσω με τον Μαζεστίξ, Μαρία. Το σε ποιο σχολείο θα πέσεις, είναι θέμα τύχης. Ξέρω παιδιά που πήγαιναν σε ιδιωτικά και κάθε πρωί έκαναν εμετό εξαιτίας της αποστροφής που ένιωθαν!
    Ναι, έτυχα σε κάποιους -μισή ντουζίνα- δασκάλους και καθηγητές, για τους οποίους πίνω νερό στο όνομά τους. Μου έδωσαν ό,τι μπορούσαν, αλλά το μεγαλύτερο δώρο τους ήταν η προτροπή τους για μάθηση και γνώση.

    Είμαι 55 ετών, πτυχιούχος ελληνικού πανεπιστημίου, τα παιδιά μου τέλειωσαν δημόσια σχολεία, ελληνικά πανεπιστήμια και διέπρεψαν στα μεταπτυχιακά ξένων πανεπιστημίων, όπου ουδέποτε ένιωσαν να μειονεκτούν σε γνώσεις.
    Τα τελευταία χρόνια βλέπω ραγδαία υποβάθμιση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ τα ΑΕΙ/ΥΕΙ καταρρέουν λόγω φτώχειας και κακοδιαχείρισης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή