Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Από την Ελλάδα του "Αίολου Κεντέρη" στην Ελλάδα του ταπεινού Χονδροκούκη...


Ολυμπιακοί Αγώνες του Σύδνευ, καλοκαίρι του 2000, ο Κώστας Κεντέρης ανατρέπει όλα τα προγνωστικά και κάνει μια φοβερή κούρσα στα 200μ. όπου βγαίνει πρώτος και κατακτά τον χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.
Αυτομάτως προκαλείται παροξυσμός στην ελληνική κοινωνία για το νέο της ήρωα.
Και η ελληνική κοινωνία με μια φωνή δείχνει να ζητά να γκρεμιστούν τα τείχη της πρωτεύουσας διότι με τέτοιους αθληταράδες, τι χρείαν έχομεν τα τείχη;

Αρκετοί που είχαμε μια μικρή σχέση με τον Αθλητισμό (είτε ως ερασιτέχνες αθλούμενοι είτε ως τακτικοί θεατές του) ψελλίζαμε κάποια λόγια αυτοσυγκράτησης και υποψίας για τις ξαφνικές επιδόσεις ενός αθλητή που επί χρόνια ήταν ένας μέτριος αθλητής των 400μ. και ξαφνικά θριάμβευσε στα 200μ. σκορπώντας παγκόσμιες απορίες.
Κλασικά εμείς ήμασταν οι γραφικοί και η άποψή μας τασσόταν στο περιθώριο από την κυρίαρχη κουλτούρα της εποχής.

Ερχόταν που λέτε και ο "μεγάλος εθνικός στόχος" των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και η Ελλάδα είχε ανάγκη τους νεόυς ήρωές της.
Μέσα σε αυτό το κλίμα μέχρι και το πλοίο της γραμμής για Λέσβο ονομάστηκε "Αίολος Κεντέρης" προς τιμήν του "Γιου του Ανέμου"  που έκανε τους Έλληνες να υπερηφανεύονται για χάρη του.

Δεν έφτανε αυτό, αλλά ήρθε και η κατασκευή του ΤΡΑΜ της Αθήνας και οι συρμοί του ονομάστηκαν "Κεντέρης" και "Θάνου" για να τιμηθούν οι νέοι ήρωες και να αναδειχθούν σε σύμβολα της Ελλάδας που χτιζόταν υπό τις οδηγίες της εκσυγχρονιστικής μπαγκέτας του Σημίτη.



Εγώ δεν ήμουν εξαρχής ενάντια στη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων από τη χώρα μας καθώς τη θεωρούσα μια ωραία ευκαιρία για να αναδιοργανωθούν δομές του ελληνικού Κράτους, να εισρεύσει χρήμα, να αλλάξει η όψη της πρωτεύουσας, να δημιουργηθούν πολλοί και σύγχρονοι χώροι άθλησης κλπ.
Καθως όμως προχωρούσε η διαδικασία της διοργάνωσης των Ο.Α. και έβλεπα το πρωτοφανές πάρτυ που είχε στηθεί από κυβερνήτες, μεσάζοντες και μεγαλοεργολάβους στην πλάτη του ελληνικού λαού, του αιώνιου "μαλάκα της υπόθεσης", ο οποίος χιλιοπλήρωνε τις διπλές-τριπλές απευθείας αναθέσεις στους μεγαλοεργολάβους και τους στημένους φωτογραφικούς διαγωνισμούς, όπου κάποιες εταιρείες κατασκευών, τηλεπικοινωνιών, ηλεκτρονικών συστημάτων και συστημάτων ασφαλείας θησαύριζαν αρμέγοντας τον Κρατικό Προυπολογισμό υπό τη μαεστρία της Συγκυβέρνησης Σημίτη, Κόκκαλη, Μπόμπολα, Λαμπράκη, Αγγελοπούλου... τότε τάχθηκα ενάντιος σε αυτή τη διαδικασία, η οποία φάνταζε ως η απαρχή της καταστροφής της Ελλάδας και του λαού της και δυστυχώς αποδείχτηκε πως έτσι είχαν τα πράγματα.
Και κλασικά ήμασταν οι γραφικοί στην καλυτερη περίπτωση και "εθνοπροδότες στη χειρότερη περίπτωση.
Το Καθεστώς μας εγκαλούσε στην τάξη, όλους όσοι φωνάζαμε ως "Κασσάνδρες" στον Ελληνικό Λαό-"Αγαμέμνονα" για την καταστροφή που έρχεται. Και ήρθε τελικά. Και οι "Αίγισθοι" κι οι "Κλυταιμήστρες" βγήκαν πάλι από πάνω να μας ζητήσουν και τα... ρέστα!

Τα πολιτιστικά σύμβολα λοιπόν της εποχής αυτής ήταν οι "Κεντέρηδες" οι οποίοι αποτελούσαν έναν καλό λόγο για να υπομένουν οι Έλληνες τις θυσίες μιας Ολυμπιάδας που θα βύθιζε πολύ σύντομα τον ελληνικό λαό στην πτώχευση.
Αλλά βρήκαν πάλι οι κυβερνήτες το λόγο να στηρίξουν οι πολίτες αυτό το εγχείρημα.
Να ξαναδακρύσουν αντικρύζοντας τον Κεντέρη να αγκαλιάζει την ελληνική σημαία στο κορυφαίο σκαλί του βάθρου.
Και κλάαααμα οι πατριώτες!

Για να είμαι σαφής, χάρηκα που κέρδισε το χρυσό ένας Έλληνας και φυσικά ήμουν υπέρ του παρακολουθώντας τον αγώνα.
Αλλά αφενός ο σχεδόν ανεξήγητος εθνικός παροξυσμός για μια αθλητική νίκη και αφετέρου οι βάσιμες υποψίες μου για τον Κεντέρη και την καθαρότητα των μέσων που χρησιμοποίησε για να νικήσει, με έκαναν να κοιτώ ψύχραιμα τα πράγματα.

Ο Κεντέρης λοιπόν, το αθλητικό σύμβολο της Ελλάδας του "εθνικού στόχου" της Ολυμπιάδας του 04, αποδείχτηκε ό,τι ακριβώς αποδείχτηκε και η Ελλάδα του "εκσυγχρονισμού":
Μια τεράστια φούσκα!
Μια φούσκα που έσκασε στα μούτρα μας και μας άφησε πολλαπλά εγκαύματα.

Ένα "ατύχημα" με μια μηχανή κι ένα αντι-ντόπινγκ κοντρόλ ήταν αρκετά για να παγώσουν το ελληνικό κοινό.
Και να ξυπνήσει από τον λήθαργο των κάλπικων μεταλλίων, της κάλπικης υπερηφάνειας.
Αλλά βέβαια αυτό το γεγονός δε βοήθησε το ελληνικό κοινό να ξυπνήσει από τον γενικό λήθαργο της κάλπικης καταναλωτικής ευμάρειας που το παγίδευσαν.

Έτσι λοιπόν μετά το φιάσκο των "Κεντέρηδων", οι συρμοί του ΤΡΑΜ μετονομάστηκαν σε "Πλάτων" και "Αριστοτέλης" (δε σχολιάζω...) και το F/B "Αίολος Κεντέρης" απέμεινε πλέον αίολο να σκίζει τα κύματα και χωρίς "βοηθήματα"...

Η Ελλάδα αυτή λοιπόν πέθανε από κάθε άποψη, οικονομική, κοινωνική, ιδεολογική...
και φτάσαμε στη σημερινή Ελλάδα της πληρους αναδίπλωσης επί παντός επιστητού.

Η Ελλάδα 9 Μαρτίου 2012 πτώχευσε και επισήμως και οι νέοι ήρωές της δεν βρίσκονται στα κουλουάρ του στίβου, αλλά στους δρόμους και στις πλατείες, στα κινήματα και στις απεργίες.
Στις σύγχρονες "Αγορές" και στους νέους "Στίβους Μάχης" του αγώνα του Λαού για την αποτίναξη του Τραπεζικού Ζυγού.
Οι νέοι ήρωες δε μιλούν με αθλητικές υπεράνθρωπες επιδόσεις, αλλά μιλούν για "κουρέματα", δάνεια, κυριαρχίες και κατοχές.

Όπως ο Τσικλητήρας που σε καιρό ειρήνης ήταν σύμβολο για τις μεγάλες αθλητικές του επιδόσεις, αλλά έγινε ήρωας στους Βαλκανικούς Πολέμους όπου πήγε και πολέμησε στην πρώτη γραμμή για να μη θεωρηθεί ότι έγινε ειδική μεταχείριση στο πρόσωπό του και πέθανε εκεί.



Έτσι και σήμερα οι πρωταθλητές μας είναι αξιοσέβαστοι, αλλά δεν είναι πια οι ήρωες της σημερινής Ελλάδας.
Την ώρα που τα τείχη έχουν πέσει, ήρωες θα είναι όταν προτάξουν τα στήθη τους για τείχη για να υπερασπιστούν τη χώρα.
Ήρωες θα ειναι όταν κάνουν πράξη τα λόγια του Ύμνου εις την Ελευθερίαν του Σολωμού και όχι όταν απλώς τον τραγουδούν στο βάθρο του νικητή κάποιας διοργάνωσης με το μετάλλιο στο στήθος.

Πέρασε στα ψιλά λοιπόν, όπως ήταν φυσικό, η μεγάλη χθεσινή επιτυχία του Δημήτρη Χονδροκούκη που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Στίβου στο Άλμα εις ύψος.

Πριν μερικά χρόνια η επιτυχία του θα μονοπωλούσε τις συζητήσεις, τα πηγαδάκια, τα ΜΜΕ, τα πάντα...
Ίσως να είχε στηθεί στις οθόνες και όλη η Ελλάδα να παρακολουθήσει τον τελικό του ύψους, όπως κάποτε με τον Λάμπρο Παπακώστα (τον αιώνιο... 6ο κάθε τελικού!)

Ίσως να ξεκινούσαν τα δελτία ειδήσεων με τον εθνικό ύμνο και σε κλίμα παλλαικής συγκίνησης να παρακολουθούσε δακρυσμένο σύσσωμο το έθνος την ύψωση της γαλανόλευκης στον ουρανό του σταδίου.
Ποιος δε θυμάται το χαμό που είχε γίνει με τις αντίστοιχες επιτυχίες του Χάρη Παπαδιά, της Κατερίνας Κόφφα και της Κατερίνας Θάνου με χρυσά μετάλλια σε Παγκόμσια Κλειστού Στίβου;
Εθνική παλιγγενεσία για τρία χρυσά!
Τώρα πια... πάνε αυτά!

Τούτη δω την ώρα το έθνος δακρύζει όχι από συγκίνηση αλλά από απόγνωση.
Απόγνωση για μια ζωή που διαλύεται με την πτώχευση που προκάλεσαν οι κυβερνώντες.
Το έθνος δακρύζει από τα δηλητηριώδη χημικά και τα δακρυγόνα των μπάτσων του Καθεστώτος.
Το έθνος δακρύζει από την αδυναμία που αισθάνεται να αλλάξει τα πράγματα.
Στερέψαν πια τα δάκρυα εφήμερης συγκίνησης για αθλητικές επιτυχίες.

Τι κι αν υψώνεται η γαλανόλευκη στον ουρανό του σταδίου;
Όταν υποστέλλεται από τον ουρανό της Ακρόπολης τα υπόλοιπα είναι περιττά...

Κι ο Χονδροκούκης, αυτός ο άξιος αθλητής, καλείται να υπηρετήσει την Ελλάδα και το λαό της από άλλο μετερίζι, πέραν του αθλητικού.
Καλείται να μιμηθεί τον μεγάλο Τσικλητήρα!

11 σχόλια:

  1. Κι εμένα μ' αρέσει ο στίβος.

    Από μια άποψη, η εποχή που ζούμε αυτή τη στιγμή είναι πιο αληθινή. Προσωπικά ποτέ δεν προσαρμόστηκα σε όλο εκείνο το ψεύτικο νεοπλουτίστικο που κυριαρχούσε τις τελευταίες δεκαετίες, με όλο το καρακατσουλιό που το συνόδευε.

    Και οι Ολυμπιακοί ήταν ένα ψέμα, μια πολύ επικερδής για κάποιους φιέστα, που μόνο να σε αγγίξει ουσιαστικά δεν μπορούσε, παρά μόνο λίγο.

    Έβαζα λίγο καιρό πριν και έβλεπα στο youtube τον πυρρίχειο της τελετής έναρξης!

    (http://www.youtube.com/watch?v=5nNX0uegtZg)

    Εντυπωσιακός και συγκινητικός, μεγαλείο, αλλά για τη μουσική του αυτή καθαυτή και τους χορευτές του, και μια αίσθηση οτι αυτό επικοινωνείται παγκόσμια για λίγο.

    Όσο για τον Κεντέρη, όσο θυμάμαι τα ρεζιλίκια με το μηχανάκι, που βγάζανε μάτι από μίλια μακριά... Αηδία. Και από το σώμα του φαινόταν οτι κάτι παίρνει. Και γενικά όλοι αυτοί παίρνουν. Εδώ σε κάθε συνοικιακό γυμναστήριο που πάνε κάποιοι και φουσκώνονται βρίσκεις μύρια όσα μπουκαλάκια. Μόνο αθλητισμός δεν είναι αυτό το πράγμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρέπει να είμαι από τους λίγους που δεν παρακολούθησαν ούτε την τελετή έναρξης ούτε την τελετή λήξης.
    Την ώρα της τελετής έναρξης δούλευα και την ώρα της τελετής λήξης απλώς αδιαφόρησα και είχα βγει έξω, όπου κάπου μακριά υπήρχε μια τηλεόραση και απλώς ρίχναμε καμιά ματιά πού και πού.
    Επίσης είμαι από τους ελάχιστους -υποθέτω- που δεν είδα Eurovision ούτε με Παπαρίζου ούτε με Ρουβά...

    Αυτό το φολκλόρ πανηγυράκι κάπου με χάλαγε πάντοτε.
    Εθνική συνείδηση είχα πάντα και μάλιστα αρκούντως ανεπτυγμένη. Αλλά ποτέ δεν αισθάνθηκα να διεγείρεται από οποιαδήποτε αθλητική ή καλλιτεχνική επιτυχία.

    Αγώνες από την Ολυμπιάδα είδα, μου αρέσει άλλωστε πολύ ο αθλητισμός, αλλά ως εκεί.


    Όσο για το θέμα του ντόπινγκ, έχω να πω πως παλιά έκανα προπονήσεις μαζί με αθλητές στίβου και θυμάμαι προπονητή να προτρέπει γονείς 14χρονης αθλήτριας να πάρει κάποια βοηθήματα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στον πρωταθλητισμό.
    Και οι γονείς δεν τον πλάκωσαν στο ξύλο.
    Ούτε τον κατήγγειλαν.
    Θυμάμαι πως έκατσαν και το συζητούσαν μαζί του.
    Δεν ξέρω την τελική τους απόφαση, αλλά τη φαντάζομαι.
    Και τι σημασία έχει εξάλλου η τελική απόφαση;
    Και μόνο που το συζητούσαν φτάνει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρωταθλητισμός χωρίς ουσίες ΔΕΝ γίνετε.-
    Και από ιστορίες πολλές να σου πω από πρώτο χέρι, ονόματα δεν λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε.
    Απλά ο Κεντέρης και η Θάνου ήταν λιγουλάκι γκαντέμιδες και τους πιάσανε.
    Παρακολούθησα την τελετή έναρξης και λήξης μπορώ να πω ότι από καλλιτεχνικής άποψης ήταν ότι πιο καλοστημένο έχω δει σε τελετή ολυμπιάδας, όσο αντικειμενική μπορώ να είμαι. Παρακολούθησα και τα αθλήματα και γενικά μου άρεσε η όλη φάση της ολυμπιάδας. Είχα και μερικούς γνωστούς που ήταν εθελοντές και μου μίλησαν με τα καλύτερά λόγια για την διοργάνωση και την εμπειρία. Πέρα από όλα αυτά βέβαια υπάρχει και η πλευρά που περιγράφεις, της ρεμούλας και της διαφθοράς. Ένα πολύ όμορφο περιτύλιγμα και τίποτα άλλο. Διαφθορά από τους διοργανωτές έως τους αθλητές. Οι αθλητές από τη άλλη βλέπουν το τους ολυμπιακούς ως μερικά μηδενικά παραπάνω στον ήδη παχουλό λογαριασμό τους και το ολυμπιακό ιδεώδες πάει περίπατο. Η διαφθορά της διαφθοράς.
    Καλό μας βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νομίζω πως οι Κεντέρης και Θάνου δεν ήταν μόνο γκαντέμηδες, αλλά το... παραχέσανε κιόλας!
    Η ντόπα μύριζε από χιλιόμετρο!
    Βεβαίως όλοι όσοι κάνουν πρωταθλητισμό παίρνουν τη ντόπα τους, είναι η αλήθεια.

    Κι εγώ έμαθα από παντού τα καλύτερα για τη διοργάνωση των Ο.Α., αλλά ρε γαμώτο ήταν τόσο βαρύ το τίμημα που η διοργανωτική επιτυχία γίνεται δευτερεύον ζήτημα.
    Κι εξάλλου με τόσα δισεκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν, του πούστη πια, η διοργάνωση καλή θα γινόταν!

    Για τους περισσότερους αθλητές η Ολυμπιάδα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ισόβια εξασφάλιση, βάσει των ισόβιων κρατικών προνομίων που απολαμβάνουν οι συμμετέχοντες σε Ολυμπιάδα.
    Μέχρι και... άδεια πρακτορείου Προ-Πο δικαιούνται!
    Πάλι καλά που τους κόψανε μερικά προνόμια γιατί είχε παραγίνει το κακό.

    Και για τους πιο επιφανείς αθλητές ήταν το όχημα για την εξασφάλιση καλών χορηγιών.
    π.χ. η PUMA είχε υπεύθυνο μαρκετινγκ τον Λάμπρο Παπακώστα, ο οποίος έκλεινε συμβόλαια με τους περισσότερους αθλητές στίβου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μια χαρά τα λες άνθρωπε.
    Αγαπώ τον στίβο κι έχω περάσει όλη την εφηβία μου στον Εθνικό και στο Καλλιμάρμαρο προπονούμενος κάθε πρωι. Ξέρω καλά πόση δύναμη χρειάζεται, όχι μόνο στο κορμί αλλά και στο μυαλό και στην ψυχή.
    Εύγε λοιπόν στον Χονδροκούκη για την επίδοσή του και το μετάλιο!

    Και δεν μπορώ να ακόυω κάτι παπαριές του τύπου " Η Ελλάδα κέρδισε" , "Η Ελλάδα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου" και άλλα ηχηρά παρόμοια. Όχι αγαπητοί συμπατριώτες. Δεν κέρδισε η Ελλάδα. Κέρδισε μόνο του το παλικαράκι και μπράβο του και ζήτω του. Τόσο απλά. Άκουσα μάλιστα ότι ο πατέρας του αθλητή (πρώην αθλητης και προπονητης ο ίδιος) δήλωσε να μην τολμήσει κανείς πολιτικός ή άλλος εκπρόσωπος της Πολιτείας και του κράτους να υποδεχθεί ή να πλησιάσει τον γιο του! Μπράβο του κι αυτού λοιπόν!

    Όσο για τον παραλληλισμό που κάνεις με την "Ορέστεια" είναι απόλυτα πετυχημένος! Και για να τον συμπληρώσω σου λέω ότι μπορεί τώρα να είμαστε η Ηλέκτρα της τραγωδίας και να σφουγκαρίζουμε τα πατώματα που λασπώνουν οι φονιάδες του πατέρα.
    Και βέβαια υπάρχει και το άλλο το ζαβοκακόμοιρο, η Χρυσόθεμις, που πάντα λέει "ναι μεν αλλά, το γνωρίσω το έγκλημα, αλλά πού να τρέχεις τώρα... εγώ είμαι και λίγο χέστρα" (όλο και κάποιους θα σου θυμίζει κι εσένα ε; ).

    Όμως να ξέρουν όλοι ότι στο τέλος ο Ορέστης πάντα έρχεται!!!

    Να 'σαι καλά αδερφέ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οι ολυμπιονίκες διορίζονται και σε στρατιωτικές σχόλες, χωρίς βέβαια να υπηρετούν παίρνουν κανονικά τον μισθό τους. Τώρα βέβαια τους κάλεσαν να παρουσιαστούν και αν δεν παρουσιαστούν θα τους κόψουν τα μισθά. Ένας γνωστός μου (ολυμπιονίκης χρυσού μεταλλίου)παρουσιαστηκε στην μονάδα του και τώρα έχει βάλει λυτούς και δεμένους να την σκαπουλάρει. Το αθλητικό ιδεώδες στο μεγαλείο του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο πρωταθλητισμός σκότωσε τον Αθλητισμό...

      Διαγραφή
  7. Σ' ευχαριστώ για τα καλά λόγια!

    Εγχειρίδιο αντίστασης η εκπληκτική "Ιφιγένεια εν Ταύροις" του Ευριπίδη, που δίνει την απάντηση στο τι κάνουμε από δω και μπρος.
    Οι διώκουσες Ερινύες συντρίβονται με δράση!

    Ως τότε... ας απολαύσουμε κι άλλο το ρόλο της Ηλέκτρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχόλιο είναι απάντηση στον "Ανθρωπο στον Πλανήτη"

      Διαγραφή
  8. Επειδή τυγχάνει να ασχολούμαι με το στιβο και τις μεγάλες αποστάσεις, ειλικρινά είναι τεράστια η σωματική και ψυχική προσπάθεια που απαιτείται για να φτάσεις σε ανταγωνιστικό επίπεδο... Όταν με πολύ πόνο και ατελείωτες μοναχικές ώρες προπονήσεων, συνοδευόμενες απο εναν αντίστοιχο αυστηρο- ενίοτε ασκητικό- τρόπο ζωής, γίνεις ενας υπολογίσιμος δρομέας τότε φτάνεις στο μεγάλο σταυροδρόμι... Θα παραμείνεις ΑΘΛΗΤΗΣ ή θα γίνεις πρωταθλητής? Γιατί κακά τα ψέματα... ο πρωταθλητισμός αποτελεί διαστροφή του αθλητισμού!
    Την καλημέρα μου Μαζεστίξ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εκεί στο μεγάλο σταυροδρόμι γίνεται η ζημιά...
    Ψυχολογικός εκβιασμός από τους "προπονητές":

    "Μα καλά έφτασες ως εδώ και θα τα παρατήσεις;
    Δε θα συνεχίσεις; Θα πάει στράφι όλος ο κόπος που κάναμε ως εδώ;"

    Και εκεί γίνεται η ζημιά που υποκύπτει το 16χρονο στην πίεση των "βοηθημάτων" και με τη συγκατάθεση και των γονέων συνήθως.

    Καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή