Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

ΔΕΝ αποδεχόμαστε την κληρονομιά!


Ανήκω στη γενιά που πάνω που άνοιγε τα φτερά της και ερχόταν η ώρα που έπαιρνε στα χέρια της τις τύχες της χώρας, ήρθε ένα διεθνές "κερί" και έκαψε τα φτερά μας και μας βύθισε πολύ πιο βαθιά από εκεί που ήμασταν όταν ξεκινούσαμε τη σταδιοδρομία μας στην ενεργό παραγωγή.

Μεγάλο ποσοστό ιδιαιτέρως από τους γηραιότερους επαναλαμβάνει και αποδέχεται τη θεωρία περί συνευθύνης των πολιτών και της οικονομικο-πολιτικής ελίτ για την οικονομική κατάρρευση και χρεωκοπία της χώρας. Διότι, ας μη γελίόμαστε, έχουμε χρεωκοπήσει.
Δεν ξέρω, ίσως να χει δίκιο ο Πάγκαλος για ένα μέρος της κοινωνίας ότι "μαζί τα φάγανε".

Αλλά κι αν ακόμα έχει δικιο, εμένα τι με νοιάζει; Εμάς τι μας νοιάζει;
Όλους εμάς που δεν προλάβαμε να καρπωθούμε τα οφέλη του "φαγοποτιού" που επικαλούνται σχεδόν μηχανικά από τα προπαγανδιστικά ΜΜΕ οι νεοφιλελεύθεροι ταγοί.
Εμείς ούτε διοριστήκαμε απ την πίσω πόρτα στο Δημόσιο, ούτε πήραμε μαιμού επιχορηγήσεις, ούτε πήραμε μαιμού επιδόματα αναπηρίας, ούτε πήραμε φακελάκια, ούτε εμφανίζαμε μηδενικές φορολογικές δηλώσεις, ούτε δίναμε το ταλιράκι στο ΣΔΟΕ για να κάνει τα στραβά μάτια, ούτε ανελιχθήκαμε στα ανώτερα κλιμάκια της οικονομικής και πολιτικής ζωής, ούτε καν του διοικητικού ιστού της χώρας, ούτε golden boys υπήρξαμε ούτε τίποτα.

Μας βρήκε η Κρίση όταν είχαμε διανύσει κάποια λίγα χρόνια στην επαγγελματική μας σταδιοδρομία, αφού οι περισσότεροι ειχαμε τη φαεινή ιδέα να σπουδάσουμε, και ήμασταν από τους χαμηλόμισθους, η κρατική κάνουλα είχε κλείσει για μας, οι προσλήψεις στο δημόσιο είχαν παγώσει, στον ιδιωτικό τομέα πλέον χρειαζόταν ως επί το πλείστον μέσον για να μπεις κάπου, τρέχαμε από 8μηνη σε 6μηνη σύμβαση, από σεμινάριο σε σεμινάριο, από επιμόρφωση σε παραμόρφωση, εργαζόμασταν άλλοτε ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι κι άλλοτε χαμάληδες πολυτελείας, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα αναγνωριστούν τα προσόντα μας και θα ανελιχθούμε επαγγελματικά στο αντικείμενό μας.
Αυτά επί χρόνια, και τελευταία είχαμε αρχίσει να σταθεροποιούμαστε σε δουλειές και να ανερχόμαστε στην επαγγελματική ιεραρχία σιγά-σιγά.

Πάνω που βλέπαμε το εισόδημά μας να γίνεται... ανθρώπινο, ήρθαν τα Μνημόνια της καταστροφής και μας πετσόκοψαν ό,τι χτίζαμε με κόπο ως τότε.



Πολλοί από μας, οι πιο τολμηροί και πιο ικανοί ίσως, μάζεψαν τα μπογαλάκια τους και πήγαν στο εξωτερικό στην αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Τώρα πια όμως δεν υπάρχει το αμερικανικό όνειρο. Ο θείος Σαμ έχει πια καβούρια στην τσέπη, οι ευρωπαικές χώρες δεν μπορούν καλά-καλά να συντηρήσουν τους πολίτες τους και η επιβίωση των Ελλήνων μεταναστών (ή προσφύγων ακριβέστερα) γίνεται πολύ δύσκολη υπόθεση.
Η Αυστραλία,  Γερμανία, η Ολλανδία, το Ντουμπάι έχουν πλημμυρίσει από τις αιτήσεις των Ελλήνων υπερ-πτυχιούχων που ψάχνουν για οποιαδήποτε δουλειά -ακόμη και ως καθαριστές δρόμων και πάρκων. Αρκεί να φύγουν από 'δω...

Είμαστε όμως κι εμείς που μειναμε πίσω.
Πολλοί εγκαταλείψαμε ήδη τις πόλεις που γεννηθήκαμε και φύγαμε στην επαρχία για να ξεκινήσουμε απ' την αρχή και να μη ζήσουμε τους νέους "Χειμώνες '41" που ετοιμάζονται τα μεγάλα αστικά κέντρα να ζήσουν.
Άλλοι πάλι μείναμε πίσω στις πόλεις και περιμένουμε να ρθει η σιερά αμς για το ξεροκόμματό μας από τα αποφάγια της άρχουσας τάξης.

Αρκετοί έχουμε ανοίξει τις δικές μας δουλειές και, σε πείσμα των καιρών, οραματιζόμαστε μια -ελάχιστη έστω- εργασιακή ευημερία.
Οι δουλειές μας δε μας δίνουν κέρδος για να ζήσουμε αξιοπρεπώς, αλλά τις διατηρούμε για να δουλεύουμε, για να μην είμαστε αδρανείς.
Όσοι έχουμε κι ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι μας, είμαστε τυχεροί και η χρεία της "έξωθεν βοήθειας" περιορίζεται σε επιπλέον ανάγκες από τις βασικές της επιβίωσης.
Στην ουσία απλώς διατηρούμε μια θέση εργασίας στους εαυτούς μας για να μην βυθιστούμε στο ψυχολογικό κάτεργο της ανεργίας.



Εμείς λοιπόν κληρονομούμε μια Ελλάδα χρεωκοπημένη, μια Ελλάδα εξαρτημένη από τα όργανα του Διεθνούς Οικονομικού Φασισμού που μας εξοντώνει και ρίχνει στον Καιάδα του, ιδίως τους πιο ανίσχυρους και παίρνουμε σειρά και οι επόμενοι σιγά-σιγά.

Ρωτώ λοιπόν:
Έχουμε χρέος να αποδεχτούμε αυτό το "έτοιμο" παρόν και μέλλον που μας κληροδοτεί η προηγούμενη γενιά, η απερχόμενη γενιά που ενδεχομένως να "τα 'φαγε μαζί" με τον Πάγκαλο;;
Προφανώς και ΟΧΙ!
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βυθίσουμε τις ζωές μας σε αιώνιο σκοτάδι, πληρώνοντας τα λάθη των προηγουμένων.

Κάθε κληρονομιά μπορεί κανείς να την αποδεχτεί και να αναλάβει το υψηλό της κόστος ή να την αρνηθεί και να ξεκινήσει απ' την αρχή.
Εμείς λοιπόν το δηλώνουμε σε όλους τους τόνους:
ΔΕΝ αποδεχόμαστε την κληρονομιά σας!
Αρνούμαστε να πληρώσουμε για τα εγκλήματά σας!
Έχουμε δικαίωμα στη ζωή και το διεκδικούμε!
Αρνούμαστε κάθε χρέος που δημιουργήσατε σ' εμας, χωρίς εμάς.

Μηδενίζουμε και ξαναρχίζουμε απ' την αρχή το χτίσιμο της νέας Ελλάδας με πρώτη ύλη το όραμά μας για μια καλύτερη ζωή, για μια καλύτερη κοινωνία, στην οποία κουμάντο θα κάνουμε εμείς!
Για μια κοινωνία που θα μας εξασφαλίζει τα αυτονόητα δικαιώματα στην ασφαλή εργασία με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, στη δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία, στην συμμετοχή μας στις αποφάσεις περί μείζονος δημοσίου συμφέροντος, στην ασφάλεια, στην αξιοκρατία, στην οικονομική ανεξαρτησία, στην ισονομία, στην έκφραση. 
Κι αυτή η νέα κοινωνία απέχει χιλιόμετρα μακριά από την "Ελλάδα" που χτίζεται με σχέδιο από τους Νεοφιλελεύθερους χαρτογιακάδες της διεθνούς και εγχώριας οικονομικο-πολιτικης ελίτ.

12 σχόλια:

  1. Συμφωνώ απόλυτα φίλε μου... Και σου γραφει κάποιος που επέλεξε να επιστρέψει σε τούτον τον τόπο για να δώσει τη μεγάλη μάχη. Δεν πρέπει να αφήσουμε την ελπίδα να σβήσει... Αυτό περιμένουν κι αυτοί οι χαρτογιακάδες που κατονομάζεις: να οδηγηθούμε σε καταθλιπτική αδράνεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σοβαρά γύρισες; Χαρά στο κουράγιο σου!

    Ήρθες για να δώσεις τη μεγάλη μάχη, αλλά βρήκες το ένα στρατόπεδο άδειο και κατακερματισμένο σε σκηνούλες 150 αρχηγών...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γύρισα για ενα και μόνο λόγο... Με εκνεύριζαν αφάνταστα συνάδελφοι που προέρχονταν απο εύπορες οικογένειες χωρών του τρίτου κόσμου. Ινδοί, Πακιστανοί, Ερυθραίοι, Νιγηριανοί που ειχαν την ευκαιρία να διαπρέψουν στο εξωτερικό επειδή ο μπαμπάς τους κατείχε μια θεση διεφθαρμενου αξιωματουχου στη χωρα τους. Ζούσαν στον δικό τους κόσμο χωρίς να ενδιαφέρονται για τη φτώχεια του λαού στην πατρίδα τους... Ανήθικη και υποκριτική στάση που δεν μου ταίριαζε καθόλου!

      Διαγραφή
    2. Είναι κι αυτή η συμπεριφορά τους ένα δείγμα των αιτιών που οι λαοί αυτοί μια ζωή είναι δούλοι...
      Ελπίζω εμείς να μην είμαστε ακόμη τέτοιοι.
      Πράξεις σαν τη δική σου δίνει την εντύπωση ότι "κρατάμε γερά" ακόμη!
      Καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  3. "Όλους εμάς που δεν προλάβαμε να καρπωθούμε τα οφέλη του "φαγοποτιού"!!!!!! Α, γι'αυτό πονάς κι εσύ νέε μου; Επειδή δεν πρόλαβες να μπεις στο φαγοπότι κι έμεινες απ' έξω; Άντε ματσούκα που θες κι εσύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό κατάλαβες απ' όλα τα παραπάνω;
      Κρίμα...

      Διαγραφή
  4. Λοιπόν Μαζεστίξ, δεν είναι θέμα γενεάς. Ψευδής διαχωρισμός. Είναι σα να λες π.χ. οτι οι γονείς του "τα φάγανε" με τον Πάγκαλο παρέα, που όμως σημαίνει οτι κάτι θα σου αφήσανε κι εσένα. Δεν πάει όμως απαραίτητα έτσι. Τίμιοι άνθρωποι και λαμόγια υπάρχουν σε όλες τις γενιές και σε όλες τις εποχές.

    Και ίσα ίσα, όταν το κακό σε βρίσκει νέο, έχεις και τις δυνάμεις να παλέψεις. Σκέψου όμως να ήσουν 50 - 55 και να σε απολύανε. Αυτοί που αυτοκτονούν είναι σε αυτές τις ηλικίες. Ξέρεις σε τι απελπισία έρχονται αυτοί οι άνθρωποι; Ή όταν δεν μπορείς πια να φύγεις στο εξωτερικό, γιατί έχεις οικογένεια, ανθρώπους να φροντίσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ενστερνίζομαι σε καμία περίπτωση το εμετικό σλόγκαν συλλογικης ευθύνης του Πάγκαλου.

      Απλά λέω ότι η προηγούμενη γενιά (κυρίως οι 45-65 ετών) πρόλαβε και έφτιαξε τη ζωή της, και ορισμένοι -αρκετοί- απ αυτούς φάγανε αρκετά καλά κιόλας.

      Αυτοί τώρα διαλύονται.
      Γιατί αυτοί ήταν πιο πολύ μπλεγμένοι με ανοίγματα οικονομικά, με στεγαστικα δανεια. με αυτοκινητα κλπ
      Γι αυτό και η σημερινη τους διαλυση εχει τα αποτελεσματα πυο ανεφερες (Αυτοκτονιες κλπ)
      Αυτοί δυστυχώς έρχονται σε πληρες αδιέξοδο και πολλες φορες ακομη και η αυτοκτονια φανταζει πιο βατή λύση απ την επιβίωση υπυ αυτές τις συνθήκες.
      Τα λαμόγια βέβαια αυτης της γενιας΄έχουν ακόμη τον τρόπο τους και τα βγάζουν πέρα.
      Οι τίμιοι, οι αδύναμοι και οι απρόσεκτοι πληρώνουν το μάρμαρο. Πολύ ακριβά. Ακόμη και με τη ζωή τους.


      Η επόμενη "ανερχόμενη" γενιά (25-45) θα αυτοκτονούσε κι αυτή, αλλά ευτυχώς ακόμη έχει κάποιες επιλογές-ευκαιρίες.
      Άλλοι μεν δεν πρόλαβαν να ανοιχτούν πολύ και ή ακτασταση μοιάζει "μία η άλλη", άλλοι διαπιστώνουν ότι υπάρχει χρόνος για νέα αρχή, κι άλλοι πάλι -οι νεότεροι- έχουν τα κουράγια να μεταναστευσουν στο εξωτερικό.

      Φυσικά τίμιοι και λαμόγια υπάρχουν σε όλες τις γενιές.
      Απλά η γενιά κάτω των 40 δεν πρόλαβε καν να διαχωριστεί μ αυτον τον τρόπο, αφού και οι τίμιοι και τα -εν δυνάμει- λαμόγια δεν βρήκαν ευκαιρία να αποδείξουν το ποιόν τους, εν μέσω αποικιοκρατικών εργασιακών συνθηκών και μισθών δουλοπαροίκων...

      Διαγραφή
    2. Ναι, εκεί πια είναι η εποχή που χρωματίζει τις ζωές όλων, αλίμονο. Στις καλές εποχές, ε, για όλους κάτι έμενε, λιγότερο, περισσότερο. Τώρα, μόνο τα αρπακτικά θα επιβιώσουν, όπως στην κατοχή οι μαυραγορίτες, οι δοσίλογοι.

      Διαγραφή
  5. Ψάξε και στη δική σου γενιά και πολύ γρήγορα θα ανακαλύψεις πολλούς έτοιμους να κατασπαράξουν αυτό που θα παράγετε οι υπόλοιποι.

    Δεν είναι θέμα γενιάς, θέμα ανθρώπων είναι. Η δική σου γενιά και η γενιά των παιδιών σου θα κληθείτε να δώσετε τεράστιους αγώνες για την ανασυγκρότηση αυτής της ρημαγμένης και απ΄όλους προδομένης χώρας.
    Και να είσαι σίγουρος, μόλις τα καταφέρετε, κάποιοι καριόληδες θα βρεθούν να σφετεριστούν τους καρπούς των δικών σας αγώνων και να τα ξανακάνουν σκατά.
    Χρεώνοντάς σας μετά ένα νέο "μαζί τα φάγαμε".

    Το έχω ξαναγράψει: το μεγάλο μας λάθος ήταν που γεννηθήκαμε εδώ, την ίδια ώρα που ήσαν κι αυτοί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολλοί αυτοί που ήδη έχουν δείξει κάποια δείγματα γραφής και έγλειψαν, ρουφιάνεψαν κλπ. προκειμένου να παραμείνουν έστω στη δουλειά τους.
      Το θέμα όμως είναι ότι τώρα πια οι υπόλοιποι δνε τους ανεχόμαστε σε αντίθεση με την προηγούμενη γενιά που χάζευε αυτούς που κλέβαν τον ιδρώτα της και αντί να τους στείλει από κει που ρθαν... τους ζήλευε κι από πάνω!

      Πιστεύω πως οι δύσκολες συνθηκες της τελευταίας δεκαετίας που είμαι κι εγώ στο κουρμπέτι, βοήθησαν τουλάχιστον τον Έλληνα να αποτινάξει σε μεγάλο βαθμό τον παλιό του αβάσταχτο κακό εαυτό.

      Πάντα θα παραμονεύουν τα κοράκια, σε κάθε αλλαγή, σε κάθε ανατροπή (κάπως έτσι άλλωστε έγινε και το 81) αλλά στο χέρι των υπόλοιπω θα είναι πάντα και η προσφορά και η φύλαξη της... λείας για τα κοράκια!

      Για κάθε Καποδίστρια εξάλλου πάντα υπάρχει κι ένας Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης από δίπλα με το δάχτυλο στη σκανδάλη...

      Διαγραφή
  6. Το ποιόν των ανθρώπων σε αυτούς τους δυσκολους καιρούς της αποικιοκρατίας θα κριθεί στο πεδίο της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας. Οι δυσκολίες αρχικά μας αιφνιδιάζουν μα κατόπιν μας ενώνουν. Όσο για τους μαυραγορίτες κ τους δοσιλογους ειναι στο χερι μας να μην τους αφησουμε ατιμώρητους για δευτερη φορα στην συγχρονη κατοχική μας ιστορία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή