Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Δημοψήφισμα στην Ελβετία της Άμεσης Δημοκρατίας: 66,5% εναντίον της αύξησης ημερών αδείας!


Διάβαζα πριν στο φιλικό blog akivernitos ότι στη χώρα όπου λειτουργεί η Άμεση Δημοκρατία, στην Ελβετία, έγινε δημοψήφισμα όπου ο λαός της χώρας, με ποσοστό 66,5%, ψήφισε ΟΧΙ στην αύξηση των ημερών αδείας.
Είχα ξανακούσει για την Άμεση Δημοκρατία της Ελβετίας, αλλά τώρα μου δόθηκε η αφορμή να ρίξω μια ματιά πώς αυτή λειτουργεί.
Ορίστε λοιπόν τι βρήκα στο tsantiri:




Είναι ίσως σκόπιμο να αναλύσουμε σε γενικές γραμμές πως λειτουργεί η δημοκρατία της Ελβετίας, έτσι ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα, ποια οφείλουν να είναι τα επόμενα στάδια εξέλιξης της χώρας μας.
Κατ’ αρχήν λοιπόν, η σημερινή Ελβετία αποτελείται από 20 καντόνια και 6 «ημικαντόνια», διαφορετικής έκτασης πληθυσμού και οικονομικής δομής μεταξύ τους (με 3.000 κοινότητες). Το κάθε ένα από τα 26 καντόνια και ημικαντόνια έχει το δικό του Σύνταγμα, τα δικά του Δικαστήρια, τη δική του Κυβέρνηση, το δικό του Κοινοβούλιο και τη δική του Αστυνομία. Η πολύπλοκη αυτή δομή έχει σαν αποτέλεσμα την ύπαρξη διαφορετικών νόμων, οι οποίοι συνήθως εξισορροπούνται μεταξύ τους, έτσι ώστε να λειτουργεί το σύστημα στο σύνολο του – περισσότερο μετά από συμφωνίες των καντονιών και λιγότερο με τη βοήθεια ομοσπονδιακών νομοθετημάτων.

Το βασικότερο χαρακτηριστικό της άμεσης δημοκρατίας της χώρας είναι τα συχνά (αρκετές φορές εντός του ίδιου έτους) δημοψηφίσματα, τα οποία αφορούν νόμους και νομοσχέδια – σε επίπεδο κοινοτήτων, επίσης τον προϋπολογισμό (έσοδα και έξοδα). Κατά τη διάρκεια ενός «δημοψηφιστικού» σαββατοκύριακου, αποφασίζεται συχνά για περισσότερα από δέκα διαφορετικά θέματα, τα οποία συμπεριλαμβάνουν «ερωτήματα» της ομοσπονδίας, των καντονιών και των κοινοτήτων.

Το ομοσπονδιακό Σύνταγμα, όπως επίσης το Σύνταγμα των καντονιών, καθορίζει επακριβώς το είδος των νόμων, καθώς επίσης των υπολοίπων αποφάσεων (νομοσχεδίων κλπ), οι οποίοι (οποίες) υπάγονται υποχρεωτικά σε δημοψηφίσματα. Για όλους τους εναπομένοντες νόμους ή αλλαγές νόμων, για αυτούς δηλαδή που δεν υπάγονται σε δημοψηφίσματα, είναι δυνατόν, εντός τριών μηνών από την ψήφιση τους εκ μέρους του εκάστοτε Κοινοβουλίου, να απαιτηθεί από τους Πολίτες η διενέργεια δημοψηφίσματος – υπό την προϋπόθεση να συγκεντρωθούν 50.000 υπογραφές, μεταξύ αυτών που έχουν το εκλογικό δικαίωμα. Ίσως οφείλουμε να σημειώσομε εδώ ότι, στην Ελβετία επιτρέπεται η ταχυδρομική ψήφος (υποθέτουμε σύντομα και η ηλεκτρονική), έτσι ώστε να διευκολύνονται οι Πολίτες στην εξάσκηση των εκλογικών τους δικαιωμάτων.
Το ίδιο ισχύει και για τις αποφάσεις των καντονιών ή των κοινοτήτων – όπου όμως ο αριθμός των απαιτουμένων υπογραφών είναι ανάλογα μικρότερος. Στις πολύ μικρές κοινότητες δεν υπάρχει «κοινοβούλιο», οπότε οι εκλογείς συζητούν και αποφασίζουν κατά τη διάρκεια των «κοινοτικών συγκεντρώσεων», οι οποίες λαμβάνουν χώρα πολλές φορές εντός του ιδίου έτους.

Επειδή, μέσα σε μία άμεση δημοκρατία, οι νόμοι, οι οποίοι ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο, μπορούν να καταργηθούν με τη βοήθεια της συλλογής υπογραφών εναντίον τους, οπότε ακολουθεί δημοψήφισμα, γίνεται εκ των πρότερων προσπάθεια, πριν ακόμη δηλαδή ψηφιστούν, να εξασφαλισθεί η συμφωνία της πλειοψηφίας των εκλογέων – με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετοί συμβιβασμοί, έτσι ώστε να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα συμφέροντα όλων.
Στα πλαίσια αυτά η κυβέρνηση, πριν ακόμη συντάξει τους νόμους, διενεργεί έρευνες μεταξύ όλων των κομμάτων, των κοινωνικών ομάδων, των εμπορικών συνδέσμων, των συνδικαλιστικών οργανώσεων, των θρησκευτικών συλλόγων κλπ, έτσι ώστε να σφυγμομετρήσει την κοινή γνώμη. Επειδή λοιπόν σε μία άμεση δημοκρατία οι νόμοι ελέγχονται από όλους τους Πολίτες, το κοινό συμφέρον ευρίσκεται σε πρώτη θέση – ενώ η «συντεχνιακή» ικανοποίηση των πολιτικών κομμάτων ή άλλων ομάδων μεταξύ τους, έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Συνεχίζοντας, με τη συγκέντρωση 100.000 υπογραφών από το εκλογικό σώμα, μπορεί να απαιτηθεί η αλλαγή του Συντάγματος σε ομοσπονδιακό επίπεδο – σε επίπεδο καντονιών, οι απαιτούμενες υπογραφές είναι λιγότερες. Σε σχέση δε με κάθε πρωτοβουλία των Πολιτών είναι υποχρεωτικά τα δημοψηφίσματα, ακόμη και αν διαφωνεί η κυβέρνηση ή το κοινοβούλιο. Εν τούτοις, το κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αντιπροτείνει κάτι άλλο στους Πολίτες, για το οποίο είναι τότε υποχρεωμένοι να ψηφίσουν.

Σε αντίθεση τώρα με τα απλά νομοθετήματα, η αλλαγή του Συντάγματος σε ομοσπονδιακό επίπεδο απαιτεί, εκτός από την πλειοψηφία των εκλογέων, επίσης την πλειοψηφία των καντονιών – κάτι που πρακτικά έχει αποδειχθεί μεγαλύτερο εμπόδιο. Το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο τώρα αποτελείται από δύο μέρη:
(α)  Από το Εθνικό Συμβούλιο (τη μεγάλη Βουλή), στο οποίο εκπροσωπούνται όλοι οι Πολίτες ισότιμα. Ο αριθμός των εδρών του έχει περιορισθεί στις 200, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει ένας βουλευτής ανά 35.000 εκλογείς. Κάθε καντόνι αποτελεί έναν εκλογικό τομέα και εκλέγει έναν τουλάχιστο εκπρόσωπο – ενώ η εκλογική θητεία ανέρχεται σε τέσσερα έτη.
(β)  Από το Τοπικό Συμβούλιο (τη μικρή Βουλή), στο οποίο εκπροσωπούνται όλα τα καντόνια – όπου το κάθε ένα στέλνει δύο εκπροσώπους, ενώ τα «ημικαντόνια» από έναν. Τα μέλη του τοπικού συμβουλίου εκλέγονται με το Δίκαιο των καντονιών, ενώ η θητεία τους μπορεί (χωρίς όμως να είναι υποχρεωτικό) να είναι η ίδια με αυτήν του Εθνικού Συμβουλίου.

Το «αξίωμα» του βουλευτή στην Ελβετία δεν θεωρείται ως κύρια απασχόληση – οπότε οι αμοιβές που λαμβάνουν οι βουλευτές είναι ελάχιστες, με αποτέλεσμα να είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται στο επάγγελμα τους, για να συντηρηθούν. Παρά το ότι λοιπόν οι απαιτήσεις των κοινοβουλευτικών δραστηριοτήτων είναι πολύ μεγάλες, οπότε οι βουλευτές είναι αναγκασμένοι να δαπανούν πολλές ώρες, οι Ελβετοί δεν θέλουν να υιοθετήσουν ένα «επαγγελματικό κοινοβούλιο» – θεωρώντας πολύ σωστά ότι έτσι, χωρίς να είναι επαγγελματικό δηλαδή, λειτουργεί περισσότερο προς όφελος των Πολιτών.

Τα μέλη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης δεν εκλέγονται από τους Πολίτες, αλλά από το Κοινοβούλιο – τόσο από το Εθνικό, όσο και από το Τοπικό, κατά τη διάρκεια μίας κοινής συνεδρίασης τους. Τα επτά μέλη της κυβέρνησης (δύο από το κόμμα των ελευθέρων δημοκρατών, δύο από το χριστιανοδημοκρατικό, δύο από το σοσιαλιστικό  και ένα από το SVP), το κάθε ένα εκ των οποίων διοικεί κάποιο υπουργείο, σχηματίζουν μία «συναδελφική Αρχή» (η διακομματική «συναίνεση» είναι εκ των πραγμάτων δεδομένη), η οποία λαμβάνει όλες τις σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις, κατά τη διάρκεια των εβδομαδιαίων συναντήσεων της.

Ο Πρόεδρος (πρωθυπουργός) της κυβέρνησης εκλέγεται κάθε χρόνο όπου, με βάση άγραφους κανόνες, όλα τα μέλη της εκάστοτε κυβέρνησης ασκούν την εξουσία του Προέδρου, ο ένας μετά τον άλλον (rotation principle). Ο εκάστοτε Πρόεδρος διευθύνει τις συνεδριάσεις της κυβέρνησης, ίσος μεταξύ ίσων, ενώ αντιπροσωπεύει τη χώρα σε επίσημες δραστηριότητες, είναι υπεύθυνος για την καθιερωμένη ομιλία του νέου έτους κλπ. Όμως, δεν υποδέχεται μόνο αυτός τους ξένους εκπροσώπους άλλων κυβερνήσεων, αλλά όλη η κυβέρνηση μαζί.
Τα κοινοβούλια των καντονιών αποτελούνται από ένα σώμα (μεγάλη βουλή), ενώ διαθέτουν 100-200 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγουν την κυβέρνηση του καντονιού, όπως συμβαίνει με την ομοσπονδιακή. Τέλος, ένα μέρος των 3.000 κοινοτήτων της Ελβετίας ειδικά οι πόλεις, διαθέτουν ένα κοινοτικό κοινοβούλιο – συνήθως με λιγότερους από 50 βουλευτές.


Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ

Έχουμε την άποψη ότι, η ανάγκη αναθεώρησης του εκ φύσεως διεφθαρμένου πολιτεύματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (άρθρο μας), πρέπει να είναι εν πρώτοις προς την κατεύθυνση της συμμετοχικής δημοκρατίας, η οποία ορίζεται ως εξής:
Η συμμετοχική δημοκρατία είναι ένας τύπος φιλελεύθερης δημοκρατίας, η οποία δίνει έμφαση στην ευρεία εμπλοκή των πολιτών στην διεύθυνση και διαχείριση των πολιτικών υποθέσεων. Αν και η ετυμολογία υπονοεί ότι, όλα τα πολιτεύματα που αξίζουν την ονομασία «δημοκρατία» στηρίζονται στη συμμετοχή των πολιτών, οι παραδοσιακές αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες τείνουν να περιορίζουν τη συμμετοχή αυτή στην ανάδειξη αντιπροσώπων, οι οποίοι αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα, εγκαταλείποντας έτσι τη διακυβέρνηση σε μία επαγγελματική ολιγαρχία – πολύ συχνά δε, σε έναν «κομματικό» δικτάτορα-πρωθυπουργό. Η συμμετοχική δημοκρατία προσπαθεί να εισάγει σε αυτό το σύστημα κάποια χαρακτηριστικά άμεσης δημοκρατίας, συνήθως σε φιλελεύθερο πλαίσιο, έτσι ώστε να διευρύνει το πλήθος των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στις πολιτικές διεργασίες λήψης αποφάσεων, αλλά και να εμβαθύνει αυτήν την πρόσβαση”.
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τι να σχολιάσω για τα παραπάνω;
Να μου πει κανείς το κλασικό επιχείρημα ότι "δε γίνονται αυτά στον 20ό αιώνα, αυτά ήταν για την Αθήνα του Περικλή των 30.000 κατοίκων";
Φυσικά και γίνονται και στον 20ό αιώνα και μάλιστα όχι σε κανένα χωριό... ανυπότακτων στην Ισπανία, αλλά σε μια χώρα με πληθυσμό σχεδόν όσο και της Ελλάδας!
Ο πληθυσμός της Ελβετίας είναι περίπου 8 εκατομμύρια.
Άρα άκυρο το περί πληθυσμού επιχείρημα των πολεμίων ή των φοβικών προς την Άμεση Δημοκρατία που αναμασάται συχνά.


Όταν μιλάμε για μια χώρα όπου γίνονται πολλές φορές μέσα σε κάθε χρόνο δημοψηφίσματα για πάσης φύσεως θέματα, όταν απαιτούνται απλώς κάποιες χιλιάδες υπογραφές για να διενεργηθεί δημοψήφισμα για να αλλάξει κάποιος νόμος που τελικά δε φαίνεται συμφέρων για τη χώρα και το λαό, όταν τα καθήκοντα της εκτελεστικης εξουσίας περιορίζονται στην εκτέλεση της εκπεφρασμένης βούλησης του λαού της χώρας, τότε μιλάμε για Δημοκρατία.

Όταν οι βουλευτές είναι (παράλληλα με τα βουλευτικά τους καθήκοντα) εργαζόμενοι, όπως όλος ο κόσμος, τότε μιλάμε για πραγματικούς αντιπροσώπους του λαού με ρόλο περιορισμένο στη σύνταξη των προς λαική ψήφιση νομοσχεδίων και όταν η εκρποσώπησή τους στο κοινοβούλιο είναι με βάση την αναλογική, τότε υπάρχει Δημοκρατία.

Φυσικά δε δέχομαι τους γελοίους επιθετικους προσδιορισμούς "απλή" ή "ενισχυμένη" αναλογική, γιατί η εκπροσώπηση ή είναι αναλογική ή δεν είναι. Όταν υπάρχει ενίσχυση στην αναλογία, παύει να υπάρχει αναλογία. 
Αντίστοιχα φαίνεται γελοία και η χρήση των προσδιορισμών "Άμεση" ή "Αντιπροσωπευτική" για τη Δημοκρατία, αφού αυτή είναι αυτονόητα Άμεση, αλλά συνεχίζω να χρησιμοποιώ καταχρηστικά το επίθετο "Άμεση" μόνο προς χάριν συνεννοήσεως.

Εδώ να προσθέσω πως στην Άμεση Δημοκρατία δεν καταργείται η ύπαρξη πολιτικών σχηματισμών, κινημάτων, κομμάτων.
Απλώς η πραγματική λειτουργία της Δημοκρατίας δημιουργεί αναπόφευκτα τις συνθήκες πραγματικής επροσώπησης του λαού από τα κόμματα και καταργεί την επαγγελματική κάστα πολιτικών που λειτουργεί παρασιτικά στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες όπου λειτουργεί το κακέκτυπο της Δημοκρατίας, η αντιπροσωπευτική.

Και όταν στην Κυβέρνηση εκπροσωπούνται τα κόμματα κατ' αναλογία, τότε έχουμε πραγματική Εθνική Συναίνεση.
Διότι αναλαμβάνει το κάθε κόμμα τη ευθύνη της διακυβέρνησης με κάποιο ή κάποια υπουργεία.
Έτσι, εξαλείφεται ο κίνδυνος ύπαρξης φαινομένων κωλοτούμπας, παροχολογίας, τσάμπα μαγκιάς, "λεφτά υπάρχουν", "επανίδρυσης του Κράτους", "αναδιαπραγμάτευσης Μνημονίων", λαικισμού, προεκλογικής κοροιδίας, καθώς κάθε κόμμα δίνει τα διαπιστευτήριά του σε κάποιο ή κάποια υπουργεία, με αποτέλεσμα να κρίνεται βάσει των πράξεών του και της εφαρμοσμένης πολιτικής του και όχι βάσει άκρατης προεκλογικής παπαρολογίας.

Εθνική Συναίνεση και Δημοκρατία λοιπόν υπάρχουν μόνο όταν ο λαός ψηφίζει τους νόμους, και όταν συμμετέχει όλος ο λαός μέσω των αντιπροσώπων του στην Κυβέρνηση της χώρας.
Όλα τα άλλα είναι μπούρδες.

Όσο γι' αυτούς που θα ισχυριστούν πως "όταν ο λαός ψηφίζει, τότε θα ψηφίζει συνεχώς αυξήσεις μισθών, παροχές κλπ και το Κράτος θα πέσει έξω"
τους απαντά το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος στην Ελβετία.
Όταν ο λαός έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, τότε καθίσταται υπεύθυνος και ζυγίζει τα νομοσχέδια που ψηφίζει.
Η αίσθηση ευθύνης δεν έρχεται ουρανοκατέβατη.
Έρχεται με τη συμμετοχή, με την αίσθηση ότι καθορίζεις ουσιαστικά τα πράγματα στη χώρα σου, το παρόν και το μέλλον της.
Όταν απλώς εκλέγεις τον Τετραετή Δικτάτορά σου, δίνοντάς του απόλυτη εξουσία, τότε και εσύ ως λαός υιοθετείς το ρόλο του γκρινιάρη, του ανέξοδου λαικιστή, του μονίμως άμοιρου ευθυνών "αφού άλλοι αποφασίζουν".
Η αντιπροσωπευτική "Δημοκρατία" νομοτελειακά δημιουργεί τα φαινόμενα εκφυλισμού της, όπως αφενός επαγγελματική πολιτική ελίτ, διαφθορά, παραγοντισμούς, εργατοπατέρες, συντεχνιακές λογικές, "Λουδοβίκους" και αφετέρου προκαλεί αναπόφευκτα μεταξύ άλλων κοινωνική ένταση, λαό ανεύθυνο και ευθυνόφοβο που τρέμει μπροστά στην ιδέα να αποφασίσει ο ίδιος μέσω δημοψηφισμάτων, αντιπολιτεύσεις που λαικίζουν, κυβερνήσεις που ληστεύουν το λαό και κυβερνούν με "ελέω Θεού" δικαίωμα και κατηγορούν όλους τους άλλους για λαικισμό. 

Και μη νομίζει κανείς πως θα μας δοθεί ως δωράκι η Άμεση Δημοκρατία.
Θα κατακτηθεί με λαικούς αγώνες με κεντρικό πρόταγμα το αίτημα για Άμεση Δημοκρατία.

Γιατί καιρός είναι να γίνει ένας παλλαικός αγώνας με αίτημα την πραγματική Αλλαγή και όχι τη ζητιανιά ψίχουλων από μια κυβερνητική ελίτ με απόλυτη εξουσία.

Εμπρός λοιπόν στον αγώνα για Άμεση Δημοκρατία!

11 σχόλια:

  1. Στην Ελλάδα έχουμε κοινοβούλιο καθαρά επαγγελματικό-βιοποριστικό.
    Για να ακριβολογούμε, η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των βολευτών είναι ανεπάγγελτοι. Ξεκίνησαν από πρόεδροι και γραμματείς φοιτητικών παρατάξεων, έγιναν συνδικαλιστές, κομματικοδίαιτα στελέχη, δημοτικοί σύμβουλοι, υποψήφιοι δήμαρχοι ή περιφερειάρχες, βολευτές. Αυτή είναι η σειρά για τους περισσότερους.

    Στην Ελβετία Μαζεστίξ, που δεν είναι ούτε καν στην Ε.Ε. (τι χαζοί που είναι οι άνθρωποι!) τα δημοψηφίσματα επιτρέπονται. Στη φτωχοσυμπεθέρα της Ευρώπης το αν θα κάνουμε δημοψήφισμα αποφασίζεται από τη Μέρκελ, τον Μπαρόζο, τον Ρομπάι, τη Λαγκάρντ. Τα λεφτά τους μας δίνουν οι άνθρωποι, τους καταλαβαίνω, δεν μπορούν να διακυβεύονται τα συμφέροντά τους με δημοψηφίσματα και συμμετοχικές δημοκρατίες.

    Φαντάζεσαι εσύ δημοψήφισμα όπου οι Έλληνες πολίτες θα ψήφιζαν υπέρ του νόμου «περί ανευθυνότητας υπουργών»; Ή για τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις; Ή για τις απευθείας αναθέσεις; Ή για την αδειοδότηση των διαπλεκόμενων καναλιών (που εδώ και 20 χρόνια κανένα δεν έχει); Ή για το ΦΠΑ στο 23%; Ή για το φόρο στα καύσιμα; Ή για το ξεπούλημα κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου; Ή για τις κρατικές επιχορηγήσεις σε ΜΚΟ μαϊμού;

    Όπως τα λες είναι. Όταν ο λαός αποφασίζει ΣΥΝΕΧΕΙΑ και όχι κάθε 4 χρόνια, έχει ΑΜΜΕΣΗ συμμετοχή στα τεκταινόμενα, σταματάνε οι τσάμπα μαγκιές, οι ανέξοδοι λαϊκισμοί, τα παραγοντιλίκια, ο κομματικός παρασιτισμός, ο επαγγελματικός συνδικαλισμός και τα ρουσφέτια.
    Αλλά στη χώρα μας το μόνο που θυμίζει Ελβετία είναι …οι τιμές στο ράφι !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχω κάμποσες διαφωνίες με τη θέση σου. Η κυριότερη συνοψίζεται στη εξής άποψη μου: Βάλε ένα λαό να παρακολουθεί μέγκα και σκάι κι έπειτα άστον να ψηφίσει ελεύθερα, συμμετοχικά και ανοιχτά. Είναι βέβαιο πως οι αποφάσεις του για τα συμφέροντά του θα είναι ίδιες σαν να τις έπαιρνε γι'αυτόν ο Παπαδήμος. Προφανώς το πρόβλημά μου δεν είναι στις εκλογικές μεθόδους της Ελβετίας αλλά στο γεγονός πως η αστική "δημοκρατία" θεμελιώνεται στις μεθόδους χειραγώγησης του λαού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στρατολάτη, νομίζω πως ο Πέτρος έδωσε στον προβληματισμό σου τη μισή απάντηση λέγοντας:
    "Όταν ο λαός αποφασίζει ΣΥΝΕΧΕΙΑ και όχι κάθε 4 χρόνια, έχει ΑΜΜΕΣΗ συμμετοχή στα τεκταινόμενα, σταματάνε οι τσάμπα μαγκιές, οι ανέξοδοι λαϊκισμοί, τα παραγοντιλίκια, ο κομματικός παρασιτισμός, ο επαγγελματικός συνδικαλισμός και τα ρουσφέτια."

    Συμπληρώνω κι εγώ την άλλη μισή ξεκινώντας με λόγια του Πέτρου

    "Φαντάζεσαι εσύ δημοψήφισμα όπου οι Έλληνες πολίτες θα ψήφιζαν υπέρ του νόμου για την αδειοδότηση των διαπλεκόμενων καναλιών (που εδώ και 20 χρόνια κανένα δεν έχει);"

    Τα κανάλια δεν έχουν αδεια.
    Γίνεται ένα δημοψήφισμα λοιπόν για τον τρόπο με τον οποίο δίνονται οι άδειες στα κανάλια, για το ποιοι δικαιούνται να είναι ιδιοκτήτες τους, για το πόσες μπορούν να είναι οι πανελλαδικές συχνότητες και άλλα πολλά σχετικά άρθρα.
    Και τότε... bye bye Μπόμπολα, Βαρδινογιάννη, Αλαφούζο, Ψυχάρη, Κυριακού, Κοντομηνά!
    Και τελοσπάντων, ακόμη και να μην συνέβαινε αυτό εξαρχής, αι πάλι η συνεχής συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, η συνεχής συσχέτιση "αιτίου(νόμου)-αποτελέσματος" θα απομάκρυνε τον κίνδυνο της συνεχούς εξαπάτησης από τα ΜΜΕ.

    Διότι με την αντιπροσωπευτική "Δημοκρατία", ψηφίζεις τον Χ σήμερα, εξαπατάσαι, το αντιλαμβάνεσαι, σιχτιρίζεις και ε΄χουν τότε τα κανάλια τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να διαχειριστούν άψογα την οργή σου και να σε επαναφέρουν στον "ίσιο δρόμο".

    Στην αρχή σε βοηθούν να εκτονωθείς, να βρίσεις, να γκρινιαξεις, να κάνεις ό,τι θες, να πεις πόσα χέρια θα κόψεις αν τους ξαναψηφίσεις, στη συνέχεια αρχίζουν και σου πιπιλίζουν το μυαλό για τον εκαστοτε "αναπόφευκτο μονόδρομο", μετά σου προκαλούν τη συναισθηματική φόρτιση με το κόμμα σου (βλ. προχτεσινές εσωκομματικές), βάζουν και λίγη πόλωση στο μενού και τελικά καλλιεργούν κλίμα "αλλαγής" με τον ίδιο Χ στο μπαλκόνι και σε βγάζει σιγά-σιγά κι εσένα από κάτω να ζητωκραυγάσεις.

    Ενώ αντιθέτως στην Άμεση Δημοκρατία με τα συνεχή δημοψηφίσματα, τα κανάλια δεν έχουν αντίστοιχη δυνατότητα, λόγω της πρακτικής φύσης της ψήφισης κάθε νομοσχεδίου που δεν μπορεί να περικλειστεί σε κομματικές γραμμές, ενώ τατυόχρονα δεν επρνάει ο συναισθηματισμός της επερχόμενης νίκης,της πόλωσης κλπ αφού δεν τίθεται θέμα κομματικής νίκης ή όχι, αλλά μόνο για θέμα ψήφισης επί του συγκεκριμένου.

    Και φυσικά αυτό χρειάζεται και κάποια... πρόπόνηση! Μετά από ένα σύντομο διάστημα όπου ίσως ο λαός βγάλει και λίγο το άχτι του, η συμμετοχή του όμως στις αποφάσεις αναπόφευκτα γρήγορα τον χειραφετεί και τον καθιστά υπεύθυνο και κοινωνό της σωστής ή λανθασμένης απόφασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ ωραίο που το παρουσιάζεις αυτό το μοντέλο. Κάλλιστα θ αμπορούσε να γίνει και εδώ, αντί καντόνια, έχουμε τους δήμους, κοινότητες κ.λ.π.

    Το πρόβλημα είναι όμως ο ρόλος πουπαίζει κάθε χώρα στον παγκόσμιο χάρτη.

    Η Ελβετία είναι τράπεζα. Δεν ξέρω πολλά πάντως την αφήνουν ήσυχη.

    Εμάς όχι. Σε όλη την ιστορία της η Ελλάδα είναι μήλο της έριδος για μεγάλες δυνάμεις λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης - κλειδί - πέρασμα - κόμβος τριών ηπείρων. Αυτή είναι η κατάρα μας, γι αυτό πάντα υπάρχουν εδώ πολιτικοί υπάλληλοι διαφόρων δυνάμεων. Αυτό συμβαίνει και τώρα.

    Γι αυτό είμαστε πάντα σε κάποιου είδους πόλεμο. Εκεί είναι το πρόβλημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ελβετία πρίν αλλάξει το πολίτευμα της ήταν η περισσότερο απειλούμενη χώρα στην Ευρώπη! Αυτό που δεν αναφέρθηκε καθόλου στο άρθρο είναι ότι η Ελβετία έχει πολίτες οπλίτες.! Κάθε πολίτης έχει το όπλο του και το κρατάει μέχρι 45 χρονών. Οι πολίτες εκπαιδεύονται συνεχώς στον χειρισμό των όπλων.! Γι' αυτό την αφήνουν ήσυχη και όχι λόγω των τραπεζών..! Σημειωτέον πως παρόλο το μεγάλο ποσοστό οπλοκατοχής η εγκληματικότητα είναι σχεδόν μηδενική..

      Διαγραφή
    2. Diana, προφανώς και δεν είναι η οπλοφορία των κατοίκων της ο λόγος της μη επίθεσης των άλλων χωρών.
      Αλλά οι τράπεζές της...
      Ποιος θα βομβάρδιζε την... θυρίδα του;

      Επίσης, η εγκληματικότητα είναι μηδενική, όπου δεν υπάρχουν μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.

      π.χ. στις ΗΠΑ, όπου επισης η οπλοφορία είναι εξαπλωμένη, η εγκληματικότητα χτυπάει κόκκινο.

      Διαγραφή
  5. Αυτό που αναφέρεις είναι νομίζω και το μεγαλύτερο προβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σε κάθε λαική ενέργεια αντίδρασης.
    Η αιώνια κατάρα αυτού του τόπου που ταυτόχρονα είναι και η ευλογία του είναι η τοποθέτησή του ανάμεσα σε Δύση κι Ανατολή, τον κάνει επιρρεπή σε συγκρούσεις και ξένες επιβουλεύσεις, αλλά ταυτόχρονα του δίνει και το ρόλο του πρωτοπόρου, αφού εδώ συνορεύουν οι "σεισμογενείς πλάκες" των κοινωνιών και οι κοινωνικοί σεισμοί πρωτοεκδηλώνονται εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 1ο μέρος :
    Αγαπητέ Μαζεστίξ, το δικό σου κίνητρο για την άμεση δημοκρατία με αφορμή το άρθρο του κ. Βιλιάρδου, το βρίσκω ευγενές. Απορώ όμως πώς δεν σε ενόχλησε που ο κ. Βιλιάρδος χρησιμοποιεί ως παράδειγμα ...άμεσης δημοκρατίας μία χώρα που καμία σχέση δεν έχει με τη δημοκρατία-με την έννοια ότι δεν έχει προσφέρει τίποτα στην κατάκτησή της- οι δε Ελβετοί βιώνουν ένα ριάλιτυ, τύπου Τρούμαν σόου και μας είναι απολύτως συμπαθείς, ως δυστυχείς που αγνοούν τι θα πει ελευθερία και ως πλούσιοι-τόσο φτωχοί καθώς ο μόνος πλούτος τους είναι τα λεφτά. Τα καντόνια ως πρόταση διακυβέρνησης για τον Έλληνα είναι η εδώ εφαρμογή τους μέσω του Καλλικράτη που αποτελεί την χαριστική βολή για τον ελληνικό τρόπο της ζωής, όσο αυτός ακόμα αντέχει, μέσα στις κοινότητές μας. Εξίσου μεγάλα ερωτηματικά εγείρονται από την τοποθέτηση του κ. Βιλιάρδου σε παλιότερο άρθρο του με τίτλο "Στα ίχνη της Αργεντινής " που με απίστευτη ευκολία απορρίπτει τη δραχμή και απεμπολεί το δικαίωμά μας να χρησιμοποιήσουμε, έστω, το "χαρτί" της ακόμα και ως διαπραγματευτικό πλεονέκτημα -που θα ήταν ισχυρότατο. Δεν είναι μόνο η ευκολία που διαγράφει μιας τέτοιας αξίας "όπλο" μας αλλά είναι κυρίως η ευτέλεια του επιχειρήματος πάνω στο οποίο στηρίζει την θέση αυτή -το παραθέτω πιο κάτω- και ο παντελώς αυθαίρετος ισχυρισμός του πώς το 75% του κόσμου είναι κατά του εθνικού νομίσματος. Σχολίασα πριν λίγο καιρό το θέμα αυτό, και χωρίς να τάσσομαι υπέρ ή κατά της δραχμής γιατί δεν είναι αυτό το πραγματικό δίλημμα, έγραψα τα παρακάτω : " "Αναφέρει ο κ. Β. : ” Ανεξάρτητα τώρα από τις παραπάνω υποθετικές ερωτήσεις εάν διαπιστώνατε ότι, όλοι ανεξαιρέτως οι Αμερικανοί οικονομολόγοι, καθώς επίσης τα περισσότερα αγγλοσαξονικά έντυπα, ήταν υπέρ της επιστροφής της χώρας σας στη δραχμή, θα συμπεράνατε ότι είναι για το καλό σας;”
    1. Θέτω το αντίστοιχο εύλογο ερώτημα, που κατ’ εμέ έπρεπε να έχει θέσει ο ίδιος κ. Β. για την σφαιρική ανάλυση του ζητήματος : ” Όταν κατά της δραχμής σηκώνουν τον τόπο το ΠΑΣΟΚ -οι Πάγκαλοι κι οι Βενιζέλοι, οι Λοβέρδοι κι οι Νταλάρες-, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, ο Κουβέλης, το MEGA, το ΣΚΑΪ, ο ΑΛΦΑ, ο ΔΟΛ, ο Σημίτης πρόσφατα με δηλώσεις του από την Γερμανία, και τώρα ο Παπανδρέου από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και χθες ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ ότι “τη χρεοκοπία της χώρας και το πέρασμα στη δραχμή την επιδιώκει συγκεκριμένη μερίδα επιχειρηματιών, που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και με την επιστροφή στη δραχμή θα αποπληρώσουν τα χρέη τους, που σε δραχμές θα είναι κατά πολύ μειωμένα, από τα ευρώ που έχουν βγάλει στο εξωτερικό…” δηλαδή όλοι αυτοί που την εθνική μας κυριαρχία την έχουν γραμμένη… τι θα συμπεραίναμε, ότι είναι για το καλό μας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 2ο μέρος
    2. Επίσης ο Σόρος από το Νταβός για μια τέτοια εξέλιξη : “«Υπάρχει μια πανίσχυρη ομάδα που τάσσεται ευνοϊκά στην αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τζορτζ Σόρος, μιλώντας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός. «…Πολλοί ιδιοκτήτες εφημερίδων και μεγάλοι επιχειρηματίες έχουν πολύ μεγάλο συμφέρον να διακανονίσουν τις οφειλές τους με την εφορία σε υποτιμημένες δραχμές και όχι σε ευρώ», κατήγγειλε ο Σόρος.” Ο Σόρος δεν “ανήκει” στους Αμερικάνους;
    3. Ποια πειστικότητα έχει το επιχείρημα ότι σε ποσοστό 75% η Κοινή Βούληση (;) είναι κατά της δραχμής; πρώτον πού το βρήκε αυτό το ποσοστό; και δεύτερον , και έτσι να είναι, η συστηματική κατατρομοκράτηση από τα ΜΜΕ αν γινόταν προς το ευρώ δεν θα είχε τα ίδια καταδικαστικά για το κοινό νόμισμα αποτελέσματα; Εκτός αν ο συντάκτης του άρθρου θεωρεί αμελητέα την δύναμη αυτών των Μέσων.
    Δεν επιχειρηματολογώ υπέρ της δραχμής και κατά του ευρώ. Λέω ότι ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή, πρέπει να είναι και να το κάνουμε δικό μας όπλο. Όποιος επιχειρεί να την διαγράψει και να την καταδικάσει αφαιρεί διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα από την φαρέτρα μας. Να συμφωνήσουμε ότι με την υπογραφή του μνημονίου και του PSI, ενδεχόμενη επιστροφή μας υπό τους όρους αυτούς τώρα στη δραχμή είναι καταδικαστική. Μα εμείς γι’ αυτό πρέπει να αγωνιστούμε. Για να ανατρέψουμε την πολιτική των δωσίλογων που μας παρέδωσαν άοπλους ως πρόβατα επί σφαγή στους επικυρίαρχους. Και κατόπιν με μια πατριωτική ηγεσία στο τιμόνι της χώρας “τα βρίσκουμε” με τους άσπονδους φίλους μας, για να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Και το δίλημμα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τίθεται στο επίπεδο “δραχμή ή ευρώ”. Όπως γράφει σταράτα ο Στάθης Σταυρόπουλος στη Real News (17-2-2012) στη στήλη του «Πράβδα» : “Παραμονή στο ευρώ με τους δικούς μας όρους. Ή έξοδος από το ευρώ με τους δικούς μας όρους.” "

    Οπότε οι ενστάσεις μου για τον κ. Βιλιάρδο είναι πολλές και βάσιμες, θα περίμενα ότι θα ψυλλιαστείς κάτι...
    Για εμένα λοιπόν "ναι" στη συζήτηση για την "άμεση δημοκρατία με τον καθ' ημάς όμως τρόπο, ήθος και έθος εφαρμογής της."
    Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πέτρο, να σημειώσω κατ' αρχήν ότι δε γνωρίζω τον Βιλιάρδο, επομένως δε γνωρίζω και τι έχει πει κατά καιρούς.
    Την τοποθέτησή σου περί ευρώ ή δραχμής την θεωρώ πολύ σωστή.
    Σ αυτό το "επιχείρημα" μάλιστα για το ποιόν αυτών που πολεμούν το ευρώ (και υπονοώντας τον Κουρή) έδωσα την ίδια ακριβώς απάντηση που έδωσες κι εσύ παραπάνω.

    Προσωπικά δεν τραβάω ζόρι με ευρώ ή δραχμή.
    Αν είναι δυνατόν να αλλάξει η κατάσταση με ευρώ, κανένα πρόβλημα.
    Αν όμως αυτό είναι αδύνατο.... ε η δραχμή δεν είναι μπαμπούλας!
    Αυτοσκοπός είναι η επιβίωση του λαού και όχι το ευρώ ή η δραχμή.
    όπως σωστά έγραψες: “Παραμονή στο ευρώ με τους δικούς μας όρους. Ή έξοδος από το ευρώ με τους δικούς μας όρους.”


    Ως προς τα υπόλοιπα τώρα, ας επικεντρωθούμε στα λεγόμενα, εκτός του συντάκτη.
    Θεωρω τον Καλλικράτη καλή αφορμή για να χωριστεί η Ελλάδα σε 7 περιφέρειες που θα αυτοδιοικούνται ουσιαστικά.
    Δηλαδή θα έχουν δικό τους προυπολογισμό, δικό τους φορολογικό σύστημα, δική τους πολιτική.
    Και να συνιστούν όλες μαζί το Κράτος, η διοίκηση του οποίου θα εφαρμόζει τις μείζονες εθνικές πολιτικές και το συντονισμό μεταξύ των περιφερειών.
    Οι μικρότερες περιφέρειες μπορούν να διοικηθούν πολύ καλύτερα νομίζω.
    Και η (Άμεση) Δημοκρατία επιβάλλει τη διαίρεση του Κράτους σε περιφέρειες για να λειτουργήσει.


    Το θέμα λοιπόν δεν είναι να γινουμε Ελβετία, ούτε η Ελβετία να γίνει Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μαζεστίξ, χαίρομαι που συμφωνούμε στα προφανή, γιατί εκεί που φτάσαμε στις μέρες μας ούτε αυτό δεν είναι δεδομένο,ως προς τα άλλα -τρόπος διοίκησης- χρειάζεται μελέτη, ανοιχτά μυαλά και κυρίως υπευθυνότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή