Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Κεφάλ' ; Στου χαντάκ'!!!


Θέλουν κι άλλο
κι άλλο
κι άλλο
κι άλλο

αναρωτιέσαι πού θα φτασουν;
πού είναι το όριό τους;

κακώς αναρωτιέσαι διότι δεν έχουν όριο.

το όριο μπορούμε να το βάλουμε μόνο εμείς.

και όχι μόνο να βάλουμε το όριο
αλλά και να κάνουμε αναστροφή επί τόπου
κι ας μας γράψει η "τροχαία"...
τη γράφουμε κι εμείς!

που είναι η "Τροχαία" όταν μας ρίχνουν συνεχώς στο χαντάκι
και μετά έρχονται να μας σώσουν κλωτσώντας το κεφάλιο μας στο χαντάκι
όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο
(κεφάλ' στην ασφρλ... στην αρφσ... στην ασλραφ...  ΜΠΑΜ... κεφάλ στου χαντάκ'!")

είμαστε ήδη στο χαντάκι λοιπόν κι απλώς μας κλωτσάνε για να πέσουμε πιο μέσα
και δε μας κατηγορούν μόνο για το πώς βρεθήκαμε στο χαντάκι (άλλο μεγάλο θέμα...)
αλλά και για την κλωτσιά που μας έριξαν... πάλι εμάς κατηγορούν!

και δεν έχουν κι άδικο εδώ που τα λέμε!
χωρίς τη δική μας σιωπηρή συναίνεση, δε θα βρισκόμασταν εκεί
με δυο-τρία ραμματάκια -άντε και κάνα νάρθηκα- θα 'χαμε σηκωθεί όρθιοι!
αλλά εκεί εμείς! στη σιωπή! στο φόβο!

ας βάλουμε τα χέρια μας κόντρα κι ας σταθούμε στα πόδια μας
δε χρειαζόμαστε άλλον που κάνει πως μας σηκώνει και μας ριχνει με πιο πολλή φόρα κάτω για να σπάσουμε τόσα κόκκαλα ώστε να μη μπορούμε πια να σηκωθούμε μονοι μας!
πριν σπάσουμε όλη τη σπονδυλική μας στήλη, ας βάλουμε αυτή τη ρημάδα τη δύναμη που μας έχει απομείνει κι ας σταθούμε μόνοι στα πόδια μας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου