Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Χρόνος




Τσεκάροντας τις στιγμές που συνθέτουν μια ακόμη βαρετή μέρα
τεμαχίζεις και πετάς τις ώρες σου, αυθόρμητα.
Τριγυρίζοντας και κλωτσώντας το έδαφος στην πόλη που γεννήθηκες
περιμένεις κάποιον ή κάτι να σου δείξει το δρόμο

Κουρασμένος από την τεμπελιά κάτω απ' την ανατολή του Ήλιου
μένεις σπίτι για να παρακολουθήσεις τη βροχή
Είσαι νέος και η ζωή είναι μεγάλη
Και υπάρχει χρόνος για να σκοτώσεις το σήμερα
Και τότε θα βρεις δέκα χρόνια που πέρασαν πίσω σου
Κανείς δε σου 'πε πότε να τρέξεις κι έχασες τον πυροβολισμό της εκκίνησης


Έτσι.. όλο τρέχεις και τρέχεις να καλύψεις τη διαφορά απ' τον ήλιο μα αυτός βουλιάζει
Αγωνίζεσαι για να βρεθεί πίσω σου πάλι
Μα ο Ήλιος είναι στην ουσία ο ίδιος, μα εσύ γερνάς
πλησιέστερα από μια ανάσα και μια μέρα πιο κοντά στο θάνατο

Κάθε χρόνο έρχεται και πιο κοντά, δυσκολεύεσαι όμως να βρεις το χρόνο
Σχέδια που είτε καταλήγουν στο μηδέν είτε σε μισή σελίδα κακογραμμένες γραμμές
Κρεμασμένος μέσα σε μια σιωπηλή απελπισία είναι ο αγγλικός τρόπος ζωής
Ο χρόνος φεύγει, το τραγούδι τελειώνει, μα σκέφτηκα κάτι ακόμη να πω...


Στο σπίτι, στο σπίτι ξανά...
Χαίρομαι να βρίσκομαι εδώ όταν μπορώ
Όταν γυρίζω σπίτι κρυωμένος και κουρασμένος
μ' αρέσει να ζεσταίνω τα κόκκαλά μου πλάι στη φωτιά

Πολύ μακριά, εκεί η Γη
χτυπά την καμπάνα
καλεί τους πιστούς να γονατίσουν
για να ακούσουν τις ψιθυριστές μαγικές λέξεις.

Roger Waters, 1973
(μετάφραση, Μαζεστίξ, 2012)


Όχι, δεν έγινα ποιητής. Μόνο μετέφρασα έναν θησαυρό.
Απλώς ξαναδιαβαζοντας σήμερα το χθεσινό κείμενο και τα σχόλιά του, άκουγα το εμβληματικό τραγούδι των Pink Floyd, "Time" που αναφέρεται στο χρόνο και πώς αυτός αντιμετωπίζεται από μας όταν είμαστε νέοι και τον έχουμε άπλετο κι όταν γερνάμε, όπου και λιγοστεύει.
Ο χρόνος δε χαρίζεται.
Όταν είσαι νέος τον σπαταλάς και σκοτώνεις κάθε σήμερα περιμένοντας όλα τα αύριο.
Μόνο που κάθε χθεσινό αύριο είναι το σημερινό σήμερα.
Και συνεχίζεις να το σκοτώνεις και να το σκοτώνεις....
Ώσπου μια μέρα χτυπά το καμπανάκι και κοιτάς πίσω σου και είναι όλα σκοτωμένα χρόνια.
Αυτά τα σήμερα που σκότωνες κάθε μέρα αναθέτοντας τα πάντα στα κοντινά αύριο που φαντάζαν τόσο μακρινά.

Και κάθε μέρα που περνά σε φέρνει ένα βήμα, μια ανάσα ακόμα πιο κοντά στο τέλος του δικού σου χρόνου, στο θάνατο.
Κι όσο το συνειδητοποιείς περισσότερο, τόσο πιο κουρασμένος είσαι από το συνεχές κυνήγι του Ήλιου και της σκιάς σου.
Τόσο κουρασμένος πια που το μόνο που σ' ευχαριστεί είναι μια λεκάνη με νερό να ξεκουράσεις τα πόδια σου πλάι στη φλόγα του τζακιού.

Έτσι, σιωπηλά και ηττημένα να κοιτάς τη ζωή που ξέχασες να πάρεις μαζί σου στο δρόμο προς το θάνατο.
Και όταν αυτός πια φαίνεται απ' το παράθυρο σαν σκιά να πλησιάζει, τότε εσύ γονατίζεις ηττημένος πια μπροστά στο Θεό, παραδέχεσαι την ήττα σου απ' αυτόν, του παραδίνεσαι και του ψιθυρίζεις προσευχές για να κερδίσεις την αθανασία.


Θυμίζει το αίνιγμα της Σφίγγας που έλυσε ο Οιδίπους.
«Ποιο ον το πρωί στέκεται στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία;»


Η μετάφραση των στίχων έγινε προσπαθώντας να μείνω όσο το δυνατόν πιο κοντά στο πνεύμα των στίχων που έγραψε ο Roger Waters το 1973, στα πλαίσια του καλύτερου μουσικού δίσκου του 20ού αιώνα, του αξεπέραστου "The dark side of the moon" των Pink Floyd.

Και όσοι δεν είχατε την τυχη να το ακούσετε, αφιερώστε λίγα λεπτά απ' το χρόνο σας γι' αυτό το μουσικό θησαυρό.
Με τον καταπληκτικό στίχο, την εμπνευσμένη μουσική κι ένα από τα ωραιότερα σόλο στην ιστορία της ροκ μουσικής και την μοναδική ατμοσφαιρική του εισαγωγή.


ΤΙΜΕ

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.

So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.

Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I'd something more to say.

Home
Home again
I like to be here
When I can

When I come home
Cold and tired
It's good to warm my bones
Beside the fire

Far away
Across the field
Tolling on the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spell

5 σχόλια:

  1. "Κλέβουμε" και μουσική της γενειάς μου;;;;;;

    Pink Floyd for ever.
    Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχα

      Κι η γενιά σου έκλεψε τη μουσική της προηγούμενης (Τσιτσάνης), οπότε το έγκλημα είναι διαρκές!

      Αξεπέραστοι οι Pink Floyd!

      Διαγραφή
  2. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός...
    Μελαγχολικός και νοσταλγικός.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή