Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Οι νέες εποχές με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο...


Συνεχίζουμε την περιήγηση στη σημερινή πραγματικότητα καβάλα στο μαγικό τρενάκι της μουσικής.
Της μουσικής που λέει σε ένα τετράστιχο όσα προσπαθούν χιλιάδες λέξεις σε δοκίμια να εκφράσουν.
Διότι η μουσική μιλά και στο συνειδητό και στο υποσυνείδητο.
Γι αυτό και μας επηρεάζει πολύ περισσότερο ένας ξεσηκωτικός στίχος απ' ότι μια ξεσηκωτική ομιλία.
Κια μάρτυράς μου, ο... Μίκης Θεοδωράκης που ξεσήκωνε όσο κανείς άλλος κάποτε τα πλήθη.
Τώρα πια τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα σε σχέση με τότε όμως και τα τραγούδια που τα εκφράζουν είναι πλέον πιο σύνθετα.

Θα μιλήσω για ένα τραγούδι που μιλά για την ψυχοσύνθεση ενός κουρασμένου παληκαριού που προσδοκούσε στην Επανάσταση.
Ενός παληκαριού που έλειψε για χρόνια εξορισμένος και επιστρέφει, προσδοκώντας σε συνέχεια του αγώνα του από τους πολιτικούς του επιγόνους, αλλά και στην αναγνώριση του προσώπου του ως σπουδαίου από αυτούς.

Το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από την ταινία "Ο Σαν Μικέλε είχε έναν κόκκορα" των αδελφών Ταβιάνι, που μιλά για έναν αναρχικό που επιστρέφει από το φυλακή και ρωτά νέους αγωνιστές για να δει τι απόμεινε, να βρει ξανά του νήματος την άκρη.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου αξιοποιεί το ερέθισμα της ταινίας και χτίζει τις σκέψεις του ήρωα της ταινίας.
Ενός ήρωα που αντιλαμβάνεται πως ο κόσμος τον ξεπερνά και δεν έχει τις δυνάμεις να τον αλλάξει ή να επηρεάσει κάπως την πορεία του.

Ο ήρωας στη ταινία όταν βρίσκεται στη βάρκα τελικά βουτά δεμένος στη θάλασσα, προτιμώντας να πνιγεί παρά να αντιμετωπίσει αυτό το οποίο απευχόταν μια ζωή.
Διότι η κατάσταση που επικρατεί ακυρώνει (?) τους αγώνες του και ουσιαστικά καθιστά την δεκάχρονη φυλάκισή του άδικο κόπο.
Τόσα χρόνια στην απομόνωση ήλπιζε πως ο αγώνας του θα δικαιωνόταν και έβλεπε το συνεχιζόμενο αγώνα ως μοναδική του παρηγοριά στην καραντίνα που βρισκόταν.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου σκιαγραφεί με μαεστρία αυτόν τον ήρωα, την ψυχοσύνθεσή του και προσθέτει ίσως και κάποια αυτοβιογραφικά στοιχεία, αφού και ο ίδιος ως νέος αυτοπροσδιοριζόταν στον αναρχικό-ελευθεριακό χώρο, έστω και χωρίς ιδιαίτερη δράση, και βλέπει τη ζωή του πλέον να αποτελεί ένα παζλ συμβιβασμών, να προδίδει τα νεανικά του πιστεύω.

Ένα τραγούδι που αντιπροσωπεύει κάθε εξαναγκαστικά συμβιβασμένο αριστερό που βλέπει τα νεανικά όνειρά του να θυσιάζονται στο βωμό των κομφόρ της επιβεβλημένης καταναλωτικής ζωής.
Αναφέρεται στο συνεχές εκκρεμές ανάμεσα στα φλογερά "πιστεύω" και στο αναγκαστικά συμβιβασμένο "είναι" του καθημερινού αριστερού.

Ένα καταπληκτικό τραγούδι που ταξιδεύει από το θλιβερό παρόν, στο ανέμελο παρελθόν, στο λύκο του χωριού, στη σκάφη της μάνας και ξαναγυρίζει εδώ.

Και κορυφώνει στο τέλος με το τετράστιχο
"Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό
συντρόφια, μήπως βρέθηκε κι εκείνο;
Να φτύσω μέσα με οργή που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο"

Ακούστε το τραγούδι στο παρακάτω βίντεο.
Η μουσική του και ο στίχος του ολοένα και δυναμώνουν.
Οι εικόνες που το συνοδεύουν είναι επιλεγμένες από την ταινία των αδελφών Ταβιάνι.



 San Michele (2011)

Στίχοι - Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Σκηνές απο την ταινία: San michele aveva un gallo

Δε μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό,
τα δάκρυά μου δεν σας λένε κάτι.
Λοιπόν, διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ
να βρω ξανά του νήματος την άκρη.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας,
που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν,
στα όρια των χωραφιών κι εν μεσω άπνιας
τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.
Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Φωτογραφίες δείξτε μου αυτών που Κυριακή
γεννήθηκαν κι εκείνων που εχουν πέσει,
από τη βάρκα λίγο πριν φτάσει στην ακτή,
γιατί η ζωή τους πια δεν τους αρέσει.

Τα τραγούδια πείτε μου που λετε την αυγή,
σαν σβήνουνε τα φώτα στην πλατεία.
Καθώς και τ' απογεύματα μετά την προσευχή
και πριν να ξεκινήσει η αλητεία.
Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή.

Αν συνεχίζουν πείτε μου κοιτώντας τη φωτιά,
οι άνθρωποι να κάθονται στις φτέρνες,
και αν οι ομορφότερες γυναίκες στα κρυφά,
κάτω απο τη γλώσσα εκτρέφουν σμέρνες.

Πείτε μου, ακόμα, αν έρχεται στην άκρη του χωριού
ο λύκος του θανάτου τους χειμώνες,
που σαν κουνούσε την ουρά το γάλα έπηζε
στα τρομαγμένα στήθη απ' τις λεχώνες.
Πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού.

Πείτε μου, μη βρέθηκε η σκάφη που, παλιά,
λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι
ή τα μαλλιά που φύλαξε απ' την πρώτη μου κουρά
η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει.

Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,
σύντροφοι, μήπως βρέθηκε και κείνο,
να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετινο.

5 σχόλια:

  1. Το τραγούδι - πρώτη φορά το ακούω - δεν μου πολυαρέσει. Πρέπει εξάλλου να ξέρεις όλη την ιστορία για να σου πει κάτι ο στίχος, και η μουσική ... έτσι κι έτσι.

    Η ανάρτηση όμως Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΗ ! ! ! ! ! ! ! !

    LIKE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ταινία επηρέασε το Θανάση
    κι ο Θανάσης εμένα
    Μαζεστίξ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εξαίρετο άρθρο Μαζεστίξ και ιδιαίτερα ευαίσθητο!!!!! Η αγωνία που εκφράζεις (δεν είναι πρώτη φορά),είναι αγωνία όλων μας.Μην ξεχνάς ότι δεν έχει τελειώσει τίποτα γιατί δεν έχει αρχίσει κάτι, ή μάλλον υπάρχουν κάποιες εστίες που κατά την γνώμη μου εξελίσσονται, παρά το θάψιμο που τους γίνεται,εννοώ την χαλυβουργία Μάνεση,την επιχείρηση ΑΦΟΙ ΛΟΥΚΙΣΣΑ ΑΒΕΕ στο Περιστέρι που δραστηριοποιείται στις μεταλλικές κατασκευές και στις εφαρμογές αλουμινίου με ετήσιο τζίρο 2.500.000 ευρώ ετησίως.Οι 32 από τους 35 εργάτες της επιχείρησης έχουν κάνει επίσχεση εργασίας και απαιτούν τα δεδουλευμένα πολλών μηνών.
    Στην ίδια κατάσταση βρίσκονται οι εργάτες των βιομηχανιών ΑΛΟΥΜΙΝΕΞ και
    ΡΩΜΑΝΟΣ-Α.ΜΥΛΩΝΑΣ και τέλος οι εργαζόμενοι στο ΑΛΤΕΡ.
    Πιστεύω ότι είναι πυρήνες που εξελίσσονται αν φυσικά δεν καπελωθούν...
    Όσο για τους ''εξαναγκαστικά συμβιβασμένους αριστερούς ''θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω
    με τον όρο ''εξαναγκαστικά''διότι ο Κύρτσος. ο Τσίμας,η Τρέμη,η Δαμανάκη,ο Τσουκάτος
    και πολλοί ακόμα διασπαστές, κατ επίφαση κομμουνιστές (μάλιστα ο Τσουκάτος ανήκε
    στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά στο ΕΚΕ),δεν εξαναγκάστηκαν να απεμπολήσουν αρχές και ιδέες ,απλά επέλεξαν αφεντικά.
    Θεωρώ ότι η ευαισθησία σε συνδυασμό με την ευφυΐα κάνει την διαφορά και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι διαφορετικός.Από όσο γνωρίζω αντιστέκεται δεν έχει ξεπουληθεί.
    Όσο για το τραγούδι το άκουσα τώρα για πρώτη φορά είναι υπέροχο το αντιγράφω και αναδημοσιεύω την ανάρτησή σου με όλο το θάρρος βέβαια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αφού το έχεις το θάρρος...
    Μη ρωτάς καν!

    Δεν αναφέρομαι φυσικά στους Τσιμο-Τατσοπουλο--Δαμανακο-Τρεμο-Χωμενιδηδες φυσικά!
    Αναφέρομαι στους ειλικρινείς μέσους πολίτες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Επειδή χτες δεν είχα χρόνο, απάντησα βιαστικά στο σχόλιό σου Selana.

    Eλπίζω πως οι απεργοί, οι αγωνιστές στη ΛΟΥΚΙΣΣΑ, στη Χαλυβουργία κλπ δε θα λυγίσουν και δε θα καπελωθούν.
    Γιατί τώρα πια όλοι δείξαν και το καλό τους και το κακπό τους πρόσωπο.
    Δεν εμπιστεύεται πια κανείς κομματάρχες και ανέξοδους αυτόκλητους σωτήρες.


    Όσο για το "εξαναγκαστικά" επαναλαμβάνω πως αναφέρομαι στο μέσο άνθρωπο που κάνει αναγκαστοικά εκπτώσεις και συμβιβασμούς για να επιζήσει στη σημερινή άγρια κοιωνωνια-ζούγκλα.

    Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι πολύ αξιόλογος άνθρωπος που δεν πουλάει επαναστατιλίκι.
    Λέει τις μουσικέ ςιστορίες του ωραία και έντιμα, δεν έχει τουπέ και γι αυτό χαίρει τέτοιας εκτίμησης από τόσο κόσμο.

    Όσο για τις αναδημοσιεύσεις, ξέρεις ότι το blog μου είναι ανοιχτό σε κάθε τέτοια επιθυμία και πόσο μάλλον σε σένα που είσαι και η πρώτη μου φίλη στον blog-όκοσμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή