Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Οι στρατοί των γηπέδων



Είχα καιρό να πάω στο γήπεδο.
Πήγα προ ημερών σ' έναν αγώνα.
Και ή εγώ έχω μεγαλώσει ή τα πράγματα έχουν ξεφύγει τελείως.

Λόγω οικονομικών δυσχεριών πήγα στην κερκίδα με το πιο φτηνό εισιτήριο, όπου Βρίσκονταν και οι... φανατικοί της γηπεδούχου ομάδας. (δεν πήγα σε αγώνα της ομάδας μου).
Μπορώ να πω πως, ενώ πάντα μου άρεσε να πηγαίνω στο γήπεδο και σε άσχετους αγώνες, τελικά δεν ευχαριστήθηκα την κατάσταση, διότι με έπιασε η τάση μου να το φιλοσοφήσω.

Όλα έμοιαζαν με πόλεμο.
Λίγο πριν ξεκινήσει το ματς, σηκώθηκαν τα λάβαρα του πολέμου.
Πέντε μεγάλες σημαίες ευθυγραμμισμένες, με ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, και από εκείνη τη στιγμή έως και το τελος του αγώνα δεν έπαψαν να ανεμίζουν.
Κάποια παιδιά ήταν επιφορτισμένα με αυτόν το ρόλο: να ανεμίζουν επί δίωρο τα φλάμπουρα.
Αμφιβάλλω αν είδαν στιγμή από τον αγώνα στη συνέχεια...

Τότε περίπου, ανεβαίνει στο βάθρο (ναι, είναι αλήθεια, υπήρχε και βάθρο!) ο οργανωτής της κερκίδας.
Ένας τύπος πάνω από 30 ετών που χοροπηδούσε σαν το αρκούδι όλη την ώρα.
Απ' το ντύσιμο μου θύμιζε τους psychedel-άδες εφήβους της δεκαετίας του 90.
Αυτου΄ς που άκουγαν psychedelic trance ή rave, κουμώνονταν με ecstasy και χτυπιόντουσαν σε πάρτυ τα Σαββατόβραδα σε εγκαταλελλειμένα εργοστάσια της πάλαι ποτέ αθηναικής βιομηχανικής ζώνης.
Ο τύπος είχε και... ντουντούκα! Και μάλιστα ήταν συνδεδεμένη με ένα ηχείο στην πλάτη των οπαδών, από όπου και τον άκουγαν.
Τη ντουντούκα τι την ήθελε;
Μα για να δίνει το σύνθημα στους υπόλοιπους!

Εντάξει, είμαι λίγο ιδιότροπος και εκνευρίζομαι με τα συνεχή συνθήματα, αλλά ας προσπεράσουμε για λίγο την προσωπική μου ιδιοτροπία.
Φώναζε που λέτε ο "στρατηγός της εξέδρας" τα συνθήματα και ακολουθούσαν πιστά οι στρατιώτες του...
Κάποιες φορές αυτοί δεν 'έδειχναν τον ανάλογο ζήλο.
Τότε ο "στρατηγός" με ύφος "γαμάω και δέρνω" έβαζε τη ντουντούκα στο στόμα του και άρχιζε τους "στρατιώτες" του στις χριστοπαναγίες.
Τους έλεγε φλώρους, αδερφές, "πατατάκηδες", τους... ενημέρωσε για τη σεξουαλική ζωή της μανούλας τους, τους κατέβαζε καντήλια και τους απειλούσε ότι αν δεν φωνάξουν όπως θέλει αυτός, θα... τους δείξει μετά!



Ναι, μη σας φαίνονται τρελά όλα αυτά ή υπερβολές! Αυτά συνέβησαν!
Εγώ ήμουν παρείσακτος εκεί μέσα και κοιτούσα σαν χάνος, δεν παρενέβην καθόλου.
Περίμενα, μες στην αφέλειά μου, κάποιοι από την κερκίδα να του απαντήσουν δεόντως, να τον στείλουν από κει που 'ρθε κλπ.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε.
Όταν τους σκυλόβριζε επειδή δεν έκαναν το... καθήκον τους, αντί να του ρίξουν καμιά σφαλιάρα να στρώσει, αυτοί αυτομάτως υπάκουαν και χοροπηδούσαν ανταποκρινόμενοισ τις απειλές του. Και... νομιμοποιώντας τις!

Με εξέπληξαν, για να πω την αλήθεια.
Διότι κάποτε, πριν αρκετά χρόνια, είχα πάει στη Θύρα 13, ως Παναθηναικός κι εγώ, και ενώ οι γύρω μου χοροπηδούσαν κλπ., εγώ καθόμουν ατάραχος στο κάθισμά μου (ναι, έκανα αυτό το έγκλημα να κάθομαι) και διέπραξα το θανάσιμο οπαδικό... αμάρτημα: έβλεπα τον αγώνα καθιστός και σχολίαζα με ένα φίλο μου τα τεκταινόμενα στο ματς. Ποιος παίζει καλά, ποιος δεν παίζει και άλλα τέτοια... περίεργα!
Κάποια στιγμή γυρίζει αγανακτισμένος ο οργανωτής της εξέδρας και μας λέει "τι έγινε ρε σαπάκια; Γαύροι είστε; Φωνάξτε τώρα ρε ψοφίμια, αλλιώς..".
Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την απειλή του και άκουσε ένα μεγαλοπρεπέστατο "άντε γαμήσου" και εξοργίστηκε.
Μου φωνάζει λοιπόν "δεν είσαι Παναθηναικός ρε μ***ί;"
Στην ερώτησή του, απάντησα ψύχραιμα με ερώτηση "ποιος είναι πιο Παναθηναικός ρε Καραγκιόζη; Εσύ που χοροπηδάς δυο ώρες με πλάτη στο γήπεδο και δεν ξέρεις ούτε το σκορ ή εγώ που βλέπω την ομάδα; Την 11άδα τη ξέρεις;"
Φυσικά δε μου απάντησε και δεν ξανασχολήθηκε μαζί μου...



Μια τέτοια αντίδραση περίμενα από κάποιον στο γήπεδο και τώρα λοιπόν, αλλά αυτή δεν ήρθε ποτέ.
Έχουν αλλάξει πολυ τα πράγματα, φαίνεται.
Πλέον κάθε ομάδα της κάθε Πέρα Ραχούλας, έχει έναν πυρήνα οργανωμένων, οι οποίοι είναι οι τσαμπουκάδες της πόλης, της γειτονιάς κλπ.
Τώρα αν είχα τον ίδιο... πολιτισμένο διάλογο με τον οργανωτή της Θύρας 13, πιθανότατα δε θα έφευγα αρτιμελής απ' το γήπεδο.

Πέρα απ' αυτό έχω και μια ιδιοτροπία στο γήπεδο: θέλω να κάθομαι στην καρέκλα!
Ναι, για τέτοια ιδιοτροπία μιλάμε!
Εντάξει, δε λέω, την ώρα που γίνεται μια φάση, ένα τετ-α-τετ, σηκώνομαι κι εγώ όπως και όλοι, αλλά δεν έχω ούτε την αντοχή ούτε καμιά όρεξη να είμαι δυο ώρες όρθιος λες και είμαι στην αναφορά στο στρατό...
Φυσικά αυτή τη φορά, ενώ προσπάθησα να δω τον αγώνα καθιστός, δεν τα κατάφερα αφενός διότι οι μπροστινοί μου ήταν όρθιοι συνεχώς και χοροπηδούσαν και αφετέρου διότι τα φλάμπουρα που ανέμιζαν επί δίωρο μου κρύβαν το μισό τερραίν.
Το εναρκτήριο σφύριγμα του διαιτητή λειτουργεί ως άλλο... "Σοφιά ορθοί ακούσομεν του Ευαγγελίου το ανάνγωσμα", ενώ το σφύριγμα της λήξης με τους παίκτες να πετούν τις ιδρωμένες φανέλες τους στην εξέδρα είναι κάτι σαν τη θεία κοινωνία και το αντίδωρο, που 'χουν κι οι Χριστιανοί, πριν αποχωρήσουν απ' το ναό τους...

Όταν καμιά φορά πηγαίνω στο γήπεδο (ακόμη και σε κερκίδες... θερμόαιμων) καλώ συνεχώς τους μπροστινούς μου να καθίσουν τον κώλο τους κάτω, να δούμε τον αγώνα με την ησυχία μας.
Και κάθονται.
Τώρα δε ξέρω γιατί, αλλά δεν το έκανα.
Φοβήθηκα μάλλον από το... άνευ λόγου πολεμικό κλίμα που υπήρχε και ένιωθα και λίγο παρείσακτος.
Οπότε, αναγκάστηκα κι έβγαλα σχεδόν ένα δίωρο όρθιος. Με τη μέση μου να διαμαρτύρεται και τα νεύρα μου να βρίζουν!



Το παιχνίδι δεν πήγαινε καλά για την γηπεδούχο ομάδα.
Δεν είχε κάνει ούτε... φάση.
Κι όμως αυτή η κερκίδα χοροπηδούσε συνεχώς και φώναζε στον ίδιο τόνο, με το ίδιο εξαναγασμένο κέφι, ανεξαρτήτως του τι γίνεται στον αγώνα.
Είτε 3-0 είτε 0-3 το ίδιο φωνάζουν.
Συνθήματα φυσικά υπό τους ήχους του τυμπάνου της ομάδας που έπαιζε ρυθμούς πολεμικών εμβατηρίων για να ενθαρρύνει τις πολεμικές ιαχές της κερκίδας.

Απορία που εξέφρασα σε 2-3 γύρω μου:
"Μα καλά ρε παιδιά, δεν καταλαβαίνετε ότι με το να φωνάζετε συνεχώς δε δημιουργείτε κλίμα για την ομάδα, αφού αυτή η μόνιμη βαβούρα απλώς αντικαθιστά τη σιωπή;
Όταν λέμε "κάνουμε καλή κερκίδα" εννοούμε ότι την ώρα που η ομάδα ανεβαίνε ενθουσιαζόμαστε και τη βοηθάμε με φωνές, χειροκροτήματα κλπ, ενώ όταν δεν παίζει καλά μουρμουράμε, σφυρίζουμε κλπ.
Αν φωνάζεις έπί 90λεπτο συνθηματα με τον ίδιο τόνο, χοροπηδάς συνεχώς, αδιαφορείς για την εξέλιξη του ματς, τότε ούτε την ομάδα βοηθάς αφού η συμπεριφορά σου είναι μια ευθεία γραμμή, ούτε κι εσύ ευχαριστιέσαι τον αγώνα, αφού αντί να τον βλέπεις, να παθιάζεσαι, να ενθουσιάζεσαι ή να απογοητεύεσαι, τελικά μοιάζεις σα να κάνεις τη δουλειά σου το δίωρο της Κυριακής και να φεύγεις"
Περίπου αυτά τους είπα κι αυτοί μου είπαν "ναι δίκιο έχεις, αλλά..."
Μετά το "αλλά" δε συνέχισαν, αφού κάτι έγινε πάλι κι άρχισαν να χοροπηδούν.
Μάταιος κόπος...

Και τι φωνάζουν;
Μονίμως κάτι συνθήματα που μοιαζουν με καψουροτράγουδα και απευθύνονται στη μία, στη μεγάλη, στη μοναδική αγάπη, την ομάδα τους.
Μεγαλοστομίες ότι θα την ακολουθήσουν και στο... θάνατο, αν χρειαστεί!
Αναφορές στη Δευτέρα Παρουσία, στη μεταθανάτιο οπαδική ζωή.
Αναφορές που θυμίζουν περισσότερο φανατικούς πιστούς κάποιας θρησκείας, παρά φιλάθλους ή οπαδούς μιας ομάδας.



Και φυσικά σε κάθε σύνθημα αναλύουν με ποιο ναρκωτικό μοιάζει η ομάδα τους.
Τη μια "είσαι η ηρωίνη μου", την άλλη "είσαι η κοκαίνη μου", την παράλλη το lsd, τις προάλλες το χασίς και πάει λέγοντας (ή... σνιφάροντας).
Και φυσικά σε κάθε σύνθημα τη τιμητική τους είχαν οι μανούλες των "αλλόθρησκων".
Μεταξύ αυτών κάποια στιγμή μου αποκαλύφθηκε απ΄αυτούς και άλλη μια ιδιότητα της δικης μου, που δε γνώριζα. :-)
Πουτάνας γιοι τελικά είναι οι Ολυμπιακοί, οι Παναθηναικοί, οι ΑΕΚτσήδες, οι ΠΑΟΚτσήδες, οι Πανιώνιοι, οι Αρειανοί, οι Ηρακλειδείς, οι Γιαννιώτες, οι Αγρινιώτες, οι Ξανθιώτες, οι Ηρακλειώτες, οι Πατρινοί, οι Καλαματιανοί και γενικά... όλοι!
Όλοι οι άλλοι εκτός από τους έκάστοτε "Εμάς" που είμαστε "οι γαμάτοι, οι καθαροί, οι ζωηροί, οι αλήτες, οι γαμιάδες, οι σωστοί χούλιγκανς."
Κι εκτός αυτών πάντα σε κάποιο σύνθημά τους θα φωνάξουν όλο καμάρι ότι "εμείς σας τρέχαμε εκεί".
Το "σας τρέχαμε" αφορά συμπλοκές χουλιγκάνων και αποτελεί φόρο τιμής για τους χουλιγκάνους των μεν να πάρουν στο κυνήγι σε κάποια συμπλοκή τους χουλιγκάνους των δε.
Και όλα αυτά φαίνονται σε όλους πολύ φυσιολογικά...

Συνοψίζοντας τα παραπάνω, ας δούμε τι συνάντησα μέσα σε δυο ώρες στο γήπεδο:
  • Πολεμικά λάβαρα να σηκώνονται συντεταγμένα
  • Ένας στρατηγός να δίνει το σύνθημα και να σκυλοβρίζει τους στρατιώτες του
  • Πειθήνιοι στρατιώτες να ακολουθούν ως πιστοί υπήκοοι
  • Μια ομάδα που είναι για αυτούς "καψούρα", "θρησκεία", αιτία θανάτου.
  • Οι μανάδες όλων των άλλων είναι πουτάνες. Η δική μας μάνα είναι πάντα... παρθένα!
  • Κατάλογος ναρκωτικών που παρομοιάζεται με την καψούρα για την ομάδα
  • Επικλήσεις του "ποσό γαμάτοι είμαστε" επειδή κυνήγησαν κάποιοι κάφροι κάποιους άλλους κάφρους και ενίοτε προσκλητήριο νεκρών από αυτές τις συμπλοκές.
  • Ορθοστασία με ύφος θρησκευτικής ευλάβειας.
  • Πολεμικές ιαχές, συνεχείς αναφορές σε βία
  • Τύμπανα πολέμου.

Ε ναι, λοιπόν, αυτοί είναι οι στρατοί των γηπέδων!
Και ως στρατοί έχουν την.... παράνοιά τους!



Και όσο προχωρούν τα χρόνια γίνονται χειρότερα τα πράγματα.
Εστίες τέτοιων οπαδικών στρατών έχουν πλέον οι περισσότερες ομάδες, από τον Παναθηναικό και τον Ολυμπιακό ως τον Ατρόμητο και τον Παναιτωλικό.

Έχει χαθεί η πλάκα, το χιούμορ του γηπέδου.
Παλιότερα πήγαινα στο γήπεδο και κάναμε πλάκα με τους γύρω -γνωστούς και άγνωστους-, γελάγαμε με τη βλακεία κάποιου παίκτη, πανηγυρίζαμε στα γκολ, σιχτιρίζαμε όταν δεν έπαιζε καλά η ομάδα, κάναμε ωραία πειράγματα στους αντιπάλους ή στο διαιτητή με πρωτότυπες ατάκες που κάναν τη βωμολοχία να φαίνεται αστεία και όχι καφρίλα, κάναμε τους προπονητές της εξέδρας, τσακωνόμασταν για το ποιον άμπαλο πρέπει να πετάξει έξω ο προπονητής, χαιρόμασταν, λυπόμασταν και στο τέλος χειροκροτούσαμε ή γιουχάραμε ανάλογα με τον αν μας άρεσε αυτό που είδαμε ή όχι.
Και η ζωή συνεχιζόταν...

Τώρα έχει χαθεί αυτό τελείως.
Πλέον στο γήπεδο δεν ακούς κανένα αστείο, καμιά ατάκα, κανέναν γραφικό να λέει τα δικά του...
Μόνο επίκληση πολεμικής τακτικής απέναντι σε "αλλόθρησκους" και "αλλόδοξους".
Μόνο σχιζοειδώς επαναλαμβανόμενα συνθήματα.
Μόνο καφρίλα, μόνο βία, μόνο φανατισμός.

Το σκέφτομαι αν θα ξαναπατήσω σε γήπεδο το προσεχές διάστημα...
Να πάω να γίνομαι ένα με ποιους;
Με τους "γαμάω και δέρνω" στρατηγούς και τους μαλάκες στρατιώτες της εξέδρας;
Ευχαριστώ, αλλά δε θα πάρω!

Προτιμώ να κάθομαι να βλέπω αγώνες με φίλους από την τηλεόραση, να βλέπουμε Ολυμπιακός-Παναθηναικός, οπαδοί και των δύο ομάδων, να πειράζουμε ο ένας τον άλλον, να χαιρόμαστε, να τσαντιζόμαστε, να λέμε και καμιά... χοντρή σε όποιον μας πολυπειράζει, να βλέπουμε τον αγώνα δηλαδή και να ζούμε τις συγκινήσεις του.
Αλλιώς... τι νόημα έχει;

6 σχόλια:

  1. Αυτοί οι τύποι μου έκοψαν τη μεγαλύτερη καψούρα το γήπεδο, έχεις πολύ δίκιο! Ήταν ενα βράδυ Μαϊού του 2010 πήγα στο σεφ να δω της δυο καλύτερες ομάδες της ευρωπης να δίνουν το ''νυν υπερ παντων αγων''πήρα και τη κοπέλα μου μαζι , όπως πολύ άλλοι τα παιδιά τους,το ματς ξεκίνησε στις 9 και τελείωσε μια παρά επειδή κάποιοι άσχετοι με το άθλημα κάναν γυαλιά καρφιά το γήπεδο,απογοητευτικα κι λεω ποτε ξανα δε θα υποβαλω τον εαυτο μου να συμετεχει σε κατι τοσο αθλιο.
    ΥΓ.Τον Απρίλιο του 2009 μετά τον ημιτελικό στο Βερολίνο παίρνω ένα φίλο που πηγαίναμε μαζί γήπεδο ''μαλάκα νοιώθω τυχερός που μπορώ να βλέπω τέτοια ματς , έστω από την τηλεόραση,του είπα η απάντηση του?Τι να το κάνω πάλι κέρδισαν αυτοί μου απάντησε, ε δεν ξαναπήγα γήπεδο μαζί του αν δεν μπορείς να το χαρείς δεν πας!
    ΥΓ2.ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΑΛΛΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το έχω κόψει εδώ και 10ετίες το γήπεδο.
    Είτε βλέπεις Α’ Εθνική, είτε Πάνω Παναγιά-Κάτω Παναγιά είναι το ίδιο χάλι.

    Τι να πάω να δω;

    Τη πιτσιρικαρία που τα βάζει με όλους και με όλα; Που θα σπάσουν αυτοκίνητα, μηχανάκια και κεφάλια κερδίσουν – χάσουν;
    Το διαιτητή που φταίει πριν αρχίσει ο αγώνας;
    Τον επόπτη που να βάλει το σημαιάκι στον αποτέτοιο του («… που το είδες το οφσάιντ ρε μ@λ@κα;»).
    Το στραβό δημοσιογράφο που έστειλαν για αναμετάδοση και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το πλάγιο άουτ από το κόρνερ («Α, …για κάτσε… είδε κι αυτός το πέναλτι στην αντίπαλη άμυνα, …ρε συ, … τελικά καλός είναι…»).

    Καλύτερα σπίτι μου, μπας και ζήσω κι εγώ και το αμάξι μου.

    Αφήνω το γήπεδο στα χιλιάδες βλαμμένα, που μπαϊλντισμένα από τη πολλή φάπα περιμένουν τη Κυριακή μήπως ρίξουν κι αυτά καμία.

    Και σε κάτι κουρασμένα παλικάρια της ηλικίας μου, που τρέχουν πίσω από την ομάδα με κρύα και ζέστες γιατί η φανέλα είναι «ναρκωτικό», έχοντας στ’ αυτί και το ραδιοφωνάκι να δουν μπας και στραβώθηκε η ρημάδα και πιάσουν τη καλή…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καθείς με τις προσλαμβάνουσές του, φίλε μου: από παραμύθα ξέρουν, με την παραμύθα συγκρίνουν την ομάδα τους.
    Κατά τα άλλα, οι περισσότεροι από αυτούς είναι είτε άνεργοί είτε τρώνε φάπες όλη την εβδομάδα, όπως λέει κι ο Πέτρος πιο πάνω.
    Η υποταγή τους στον αυτοκλητο αρχηγό με τρομάζει. Κάπως έτσι δεν επικράτησε κι εκείνος με το μαύρο μικρό μουστάκι και το υψωμένο χέρι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τώρα να σου πω οτι συμμερίζομαι τον πόνo σου ψέμματα θα είναι καθότι δεν έχει τύχει να πάω ποτέ σε γήπεδο. Αλλά κι εσύ άμα ήθελες να είσαι καθιστός και πολιτισμένος γιατί δεν πήγαινες ένα σινεμά, ένα μέγαρο, κάτι άλλο τέλος πάντων;

    Εν πάση περιπτώση, η ψυχή του ανθρώπου βγαίνει αλλά το χούι μένει. Προσεύχομαι ταπεινά για σένα:

    http://www.youtube.com/watch?v=LaMZ3TR5JPE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμε φίλε, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.
    Εκείνο το παιχνίδι που λες, το είδαμε παρεούλα σε ένα σπίτι Παναθηναικοί, Ολυμπιακοί και ΑΕΚτσήδες και όλοι λέγαμε στο τέλος "στα τέτοια μας ποιος νίκησε, είδαμε έναν από τους καλύτερους αγώνες όλων των εποχών".
    Όσο για εκείνο τον τελικό που τέλειωσε 1 παρά, τι να πω;
    Η καφρίλα έχει ξεπεράσει κάθε όριο.


    Πέτρο, δυστυχώς μας το κόψαν κι αυτό τη γηπεδάκι οι κάφροι.
    Και τι να κάνουμε κι εμείς;
    Το χαρίσαμε σε χουλιγκάνια και σε καμμένους αλογομούρηδες (σουηπστέηκ, στοίχημα και ΚΙΝΟ)


    Λωτοφάγε, όπως τα λες είναι.
    Αναρωτιόμουν κιε γώ, όλοι αυτοί οι τόσο δυναμικοί νέοι έχουν πάει τόσο δυναμικά πτοέ στη δουλειά να δουλέψουν με τέτοιο κέφι;
    Έχουν πάει ποτέ σε κάποια διαδήλωση;
    Έχουν δείξει τέτοιο πάθος για τα δικά τους δίκια, εκτός από τα "δίκια" της ομάδας;
    Ρητορικά τα ερωτήματα.
    Όπως θα παρατήρησες κι εμένα το θέμα του αυτόκλητου αρχηγού και των προβάτων που ακολουθούσαν με ξένισε περισσότερο και γι' αυτό και στάθηκα εκεί περισσότερο.
    Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
    Όλα συνδέονται!


    κ.κ. , κξαι στο γήπεδο κανονικά κάθονται οι άνθρωποι.
    Εγώ έτσι έμαθα.
    Να πηγαίνω στο γήπεδο, όπως πηγαίνω στο σινεμά, στο θέατρο κλπ
    (Δεν πάω Μέγαρο, ούτε με τον... παίδαρο, που τραγουδούσε κι η μεγάλη Ρίτα!)
    Φυσικά και έχω ακούσει τον ύμνο-ψαλμωδία!!
    Καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. TO ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή