Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία...


...αλλά τι με νοιάζει εμένα;;;











Κάθε μήνας, κάθε μέρα, κάθε ώρα που περνά φέρνει κι ένα βήμα πιο κοντά την απόλυτη καταστροφή.
Και δεν κουνιέται φύλλο...

Τα πουλημένα συνδικάτα έχουν να κάνουν σοβαρή απεργία τρεις μήνες.
Από το διήμερο 19/20 Οκτώβρη.
Η απεργία της 1ης Δεκέμβρη μόνο ως παρωδία μπορεί να χαρακτηριστεί.

Τι συνέβη στο μεταξύ;
Μα η "Εθνική Συναίνεση"!!!
Και τι νομίζετε;
Ότι συναίνεσε μόνο το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛαΟΣ;
Όχι, αγαπητοί!
Συναίνεσαν τα συνδικάτα που προβοκατόρικα δρώντας κλείσαν τον κόσμο σπίτια του.

Θα μου πείτε τώρα: καλά έχει ανάγκη ο κόσμος τους εργατοπατέρες να τον κατεβάσει στους δρόμους και στις πλατείες;

Ε και πώς να κατεβούμε αν δε γίνει με κάποιο πανελλαδικό αναγνωρισμένο συντονιστικό;
Λέτε να πει ο Μήτσος αύριο "εγώ σήμερα απεργώ",
να πει η Ελένη μεθαύριο "α, σήμερα εγώ απεργώ",
κι ο Σταμάτης την άλλη βδομάδα "είναι η σειρά μου να απεργήσω";;;

Γίνεται αυτό; Δε γίνεται!
Μπορεί να λείψει κάποιος από τη δουλειά του χωρίς να απολυθεί, αν δεν έχει προκηρυχθεί απεργία ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ;;;
Φυσικά, δε γίνεται!


Θα μου πείτε τώρα "και αν μας κατέβαζε κάποιος άλλος;"
Ποιος όμως;
Το ΚΚΕ που μόλις προ ημερών μας ενημέρωσε ότι δεν προτίθεται να κυβερνήσει, για να μην κάνει διάλειμμα στον... Καπιταλισμό;
Ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν μπορεί ακόμη να αποφασίσει αν είναι υπέρ ή κατά του ευρώ, αν είναι υπέρ ή κατά της εξέγερσης;
Το "Δεν Πληρώνω" που έχει μια υπολογίσιμη μεν, περιορισμένη δε, δύναμη;
Οι αναρχικοί;
Ο Θεοδωράκης;
Ο Καμμένος;
Ο Κοτζιάς;
Η Σακοράφα;
Ο Καζάκης;
Ποιος μπορεί να μας κατεβάσει όλους συντονισμένα, αν όχι οι συνομοσπονδίες εργαζομένων;

Αλλά μήπως τελικά έχουμε συναινέσει κι εμείς;
Μήπως τα παρατήσαμε τόσο εύκολα;

Μήπως μοιάζουμε με κάποιον που χει να βρει γκόμενα κάτι χρόνια και, μόλις επιτέλους κερδίσει ένα φιλί, τα παρατάει ανακουφισμένος λέγοντας "γ...αμε και φέτος";;;

Έτσι μοιάζουμε.
Σα να επαιρόμαστε πως κάναμε το καθήκον μας την περίοδο των Πλατειών (Μάη- Ιούνη) και την περίοδο της γιούχας (Οκτώβρη) και να λέμε "ΟΚ, επαναστατήσαμε κι εμείς, τώρα ας κάτσουμε σπιτάκι μας να υπομείνουμε την εθνική σωτηρία του Παπαδήμου".




Στην πιο σκληρή σου φάμπρικα
                                        (Νικόλας Άσιμος)

Στην πιο σκληρή σου φάμπρικα με πέταξες ζωή,
Εγώ που σ ερωτεύτηκα απ όλους πιο πολύ.
Τόσα τσαλαπατήματα κι όλα αυτά μαζί
Μπορούσαν να ξεκάνουνε κι αυτόν τον Ηρακλή
Και ποιος δεν κιότεψε.

Αυτά που αρνηθήκαμε χτυπήσαν πάλι εμάς
Όντα φτωχά κι αδύναμα στο μπλοκ της αγοράς
Στα εικονογραφήματα της ολικής φθοράς
Ίσως να ζει μια ίνα μας που δεν παρατηράς
Κι όλοι τους κιότεψαν

Δεν έχει πλέον πέρασμα γι αυτούς που αγαπάν
Πά' στου κορμιού το γέρασμα κι αυτοί τα παρατάν
Θυμίζουν απορρίμματα που όλοι τους τα πετάν
Τα καραβάκια-θύματα που πνίγηκαν και παν
Μα αυτοί δεν κιότεψαν.




ΥΓ.:Μόλις πρόσεξα ότι 100άρησε η παρέα μας εδώ.
Ευχαριστώ για την ανοχή και την παρέα και τους 100 αναγνώστες...
Κι επειδή δεν έχουμε μικρόφωνα, όσο πληθαίνουμε, τόσο περισσότερο θα φωνάζω!
Κι αφού γίναμε εδώ 100...
ας γίνουμε στους δρόμους εκατομμύρια!!!

18 σχόλια:

  1. Και εσύ εδώ, και ο celin και παντού, αυτό το ερώτημα - αγωνία.

    Ο Καζάκης τις προάλλες, δε θυμάμαι ακριβώς σε ποια από τις εκπομπές του - είναι όλες στο site του ραδιο9 - είπε κάτι που κι εγώ, αλλά πιστεύω και όλοι μας το νιώθουμε κατά βάθος.

    Επικρατεί μια σιωπή, αλλά είναι η σιωπή πριν την καταιγίδα που θα σαρώσει τα πάντα. Έτσι λέω...

    Υπέροχοι στίχοι του Άσιμου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τόσοι και τόσοι τα ίδια λέμε.
    Τελικά τους εαυτούς μας κουράζουμε και τη ζαχαρένια μας χαλάμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μην βιάζεσαι, φίλε μου. Ο Καζάκης έχει δίκιο.
    Εξάλλου, πρώτα χτίζουμε τα θεμέλια και μετά τους τοίχους (ζούμε και σε σεισμογενή περιοχή).
    Ξεκινήσαμε αγανακτισμένοι, συνεχίσαμε διαδηλωτές και τώρα ανακαλύπτουμε την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια.
    Δεν νομίζω ότι το μέλλον θα μοιάζει με όσα ζήσαμε ή διαβάσαμε.
    Και μην ξεχνάς κάτι: η πτώση του "υπαρκτού" σοσιαλισμού έχει πείσει τους λαούς ότι πρέπει να γεννηθεί κάτι νέο και καλύτερο. Δεν πιστεύουν πια σε ήρωες ή ηγέτες-πατερούληδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πράγματι, έχεις δίκιο πως βιάζομαι.
    Αλλά δε βιάζομαι μόνο εγώ.
    Βιάζεται και η ίδια η κατάσταση.

    Ως προς την πτώση του ανύπαρκτου, έχει κάνει μεν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι πρέπει να γεννηθεί κάτι νέο και καλύτερο, αλλά δεν ξέρει τι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτά που αρνηθήκαμε χτυπήσαν πάλι εμάς
    Όντα φτωχά κι αδύναμα στο μπλοκ της αγοράς
    Στα εικονογραφήματα της ολικής φθοράς
    Ίσως να ζει μια ίνα μας που δεν παρατηράς
    Κι όλοι τους κιότεψαν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η κατασταση που παει να δαιμορφωθει ειναι εφιαλτικη.Ο καθενας κοιταει να σωσει το τομαρι του και μολις το σωσει διαγραφει μονομιας τις μουτζες και τα μπινελικια.
    Στην περιοχη μου ανοιξε σουπερ μαρκετ (μη φανταστεις νεα επενδυση αλλα εξαγορα υφισταμενου)γνωστης αλυσιδας.Ολο το προσωπικο προσληφθηκε απο ενα χωριο με τετραωρη συμβαση χαρη στον τοπικο περιφερειαρχη.Το ρουσφετι και το γλειψιμο χωρις ιχνος εγνοιας για τον διπλανο ,καλα κρατει ακομα δυστυχως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 11888, δίκιο έχεις για τη νοοτροπία.
    Αλλά πολλές φορές αναρωτιέμαι κι εγώ: και τι να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;
    Αν ο άλλος είναι άνεργος κι έχει οικογένεια να θρέψει ή αν δε΄ν έχει να πληρώσει το ρεύμα ή αν έχει πρόβλημα σίτισης... τι να κάνει;
    Τι θα σκεφτεί;
    Τη δεοντολογία;
    Ή πώς θα γίνει να χει να φάει;

    Έχεις δίκιο, αλλά δεν μπροώ να τους κατηγορήσω.
    Γιατί είχα κι εγώ στο παρελθόν παρακαλέσει για δουλειά γιατί είχα ανάγκη.
    Και πουθενά δεν κοιτάζαν τα προσόντα.
    Μόνο αν έχεις κάποιο γνωστό.
    Τελικά τότε ούτε τα κονέ (όχι πολιτικά) δεν έκατσαν.
    Τελικα ευτυχώς βρήκα κατά τύχη κάτι άλλο.

    Εγω όμως, παρά τις δυσκολίες και το στρίμωγμα, ακόμη κι αν δεν έβρισκα έγκαιρα δουλειά, είχα να φάω ένα πιάτο φαί.
    Κάποιος άλλος ίσως δεν έχει.
    Και δεν μπροώ να τον κατηγορήσω, όσο κι αν δεν εγκρίνω τη λογική του "κονέ".

    Για το ρουσφέτι δε φταίει ο από κάτω, μα ο από πάνω.
    Μου δωσες ιδέα, θα γράψω αύριο γι αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν ειναι νοτροπια.Ειναι η καθημερινη πρακτικη χρονων, των ανθρωπων που υπολογιζουν μονο την παρτι τους και τιποτα αλλο.Και εγω ψαχνω δουλεια αλλα τοσο χαμηλα δεν πεφτω.
    Αν και εχω τις αμφιβολιες μου για το κατα ποσο πεινανε οι συγκεκριμενοι, με αυτη τη λογικη δεν παμε πουθενα ουτε προκειται να αλλαξει κατι ποτε.Η περιοχη βριθει απο τετοια ατομα που δηλωνουν κιολας οτι αγαπανε την πατριδα και λοιπες αηδιες.Ποια πατριδα αγαπατε ρε που εχετε γαμησει το περιβαλλαν τριγυρω και με το παραμικρο τρεχετε στα βουλευτικα γραφεια.Αλληλεγγυη και αγαπη ρε μουνια( :) ).
    Σορυ για το ξεσπασμα αλλα εχω αηδιασει πραγματικα με τους γυρω μου.Ειμαι δυο χρονια ανεργος,εχω κουραστει να δειχνω αλληλεγγυη σε αυτους που την χρειαζονται,εχω χασει την δουλεια μου για να μην την χασει ατομο με οικογενεια,εχω ξεποδαριαστει να τρεχω σε οικολογικες συλλογικοτητες στην περιοχη μπας και γλυτωσει κανενα ζωντανο απο το μενος των κυνηγων,εχω βαρεθει να λεω πως το χωριο χρειαζεται μια λαικη συνελευση μακρια απο την εξουσια του ξεπουλημενου δημου για να παρει αποφασεις πχ για τους φορους στη ΔΕΗ,και στο τελος καταλαβαινω πως ειμαι ο μαλακας της υποθεσης.Αργα το καταλαβα αλλα δεν πειραζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν είσαι ο μαλάκας της υπόθεσης.
    Αφού δρας, κάποια στιγμή θα δικαιωθείς. Όχι απαραίτητα προσωπικά, αλλά ο αγώνας σου.
    Και εσύ ηθικά θα νιώθεις δικαιωμένος.

    Αλλά ας μην απαιτούμε από όλους τους ανθρώπους να έχουν τις ίδιες αντιστάσεις .
    Είναι φυσιολογικό και να λυγίσει κανείς από την αναγκη επιβίωσης.
    Ισοβίως εκβιαζόμενοι άνθρωποι είναι και είμαστε.
    Κανείς μας δεν είναι άγιος.
    Το θέμα είναι να αλλάξουμε το σύστημα και να μην είμαστε εκβιαζόμενοι, ούτως ώστε στις δουλειές να πηγαίνουμε με το βιογραφικό μας και όχι με τον γνωστό μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πριν από 4 μήνες πήγα και ζήτησα τη διαγραφή μου από το σωματείο εργαζομένων. Φυσικά και δεν ίδρωσε τ' αυτί τους, αλλά έκανα αυτό που νόμιζα σωστό. Αηδίασα από την εκδούλευση που πουλάνε στα πολιτικά τομάρια, τον ωχαδελφισμό τους, την αντισυναδελφικότητα, τη κοροϊδία τους. Αρνήθηκα να συνεχίσω να είμαι γρανάζι σε μια μηχανή που αντί να της ρίχνουν λάδι της ρίχνουν αμμοχάλικο.

    Άλλο τρόπο για να αντισταθώ σε αυτή τη ξεφτίλα που συντελείται μπροστά στα μάτια μας δεν έχω. Ασφαλώς και υπάρχουν συνδικαλιστές τίμιοι και ηθικοί, ελάχιστοι όμως και χωρίς δύναμη αποφάσεων.

    Αυτό προτρέπω και κάθε εργαζόμενο να κάνει. Αυτό είναι το ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ μήνυμα που θα τους συγκλονίσει. Φανταστείτε 2-3 εκατομμύρια εργαζόμενους να διαγραφούν από τοπικά σωματεία, ομοσπονδίες, ΓΣΕΕ ή ΑΔΕΔΥ. Θα τους έρθει ο ουρανός κατακέφαλα. Δεν θα χάσουν μόνο τεράστια δύναμη (που εμείς τους την παρέχουμε εν αγνοία μας), θα χάσουν και πολύ χρήμα που σήμερα κατασπαταλούν σε ανούσιες αφίσες/μανιφέστα του κώλου, με κίβδηλα συνθήματα που δεν πιστεύουν ούτε στο ελάχιστο, θα χάσουν ταξίδια αναψυχής, έξοδα …παραστάσεως και πολλά άλλα.
    Ίσως τότε υποχρεωθούν να ασχοληθούν και με εργασιακά θέματα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αντιλαμβάνομαι το σκεπτικό και μοιάζει άπως και με την οργανωνένη και μαζική αποχή π.χ. από τις εκλογές.
    Εγώ δέχομαι το σκεπτικό και τις προθέσεις αυτής της σκέψης, αλλά έχω ενστάσεις.

    Δηλαδή...
    Μήπως με τη διαγραφή πλήθους εργαζομένων από τα σωματεία και τις ομοσπονδίες δε βγαίνει αυτονόητο κέρδος;
    Μήπως θα συνεχίσουν οι εργατοπατέρες το έργο τους, ακόμη και με μικρή... λαική νομιμοποίηση;
    Μήπως συνεχίζοντας να έχουν το θεσμικό ρόλο, τη σφραγίδα των ομοσπονδιών, θα συνεχίσου και ταξίδια αναψυχής και τα έσοδα από την πίσω πόρτα και το νταβατζιλίκι εις το όνομα των εργαζομένων;


    Γνώμη μου είναι να γίνει οργανωμένη μαζική κίνηση απόσχισης από τις κατεστημένες συνδικαλιστικές παρατάξεις, ούτως ώστε να αποαναγνωριστεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και των επί μέρους σωματείων και να αντικατασταθούν οι ηγεσίες από πραγματικούς εργαζομένους μέσα από τα σπλάχνα ττων εργαζομένων.

    Και να γίνουν και άλλες κινήσεις ως προς τη δομή του συνδικαλιστικού κινήματος, όπως π.χ. η υποχρεωτικη συμμετοχή των εργαζομένων τουλάχιστον στις ολομέλειες των σωματείων τους.
    Έτσι οι αποφάσεις, αλλά και οι ηγεσίες, θα είναι αντιπροσωπευτικές των συμφερόντων του κάθε κλάδου και όχι μια πολιτικάντικη εργατοπατερική κάστα που είναι τώρα.

    Για να μιλήσουμε και πρακτικά όμως, η ΓΣΕΕ π.χ. έχει το δικαίωμα της υπογραφής της συλλογικής σύμβασης, το δικαίωμα στο κάλεσμα απεργίας, στάσης εργασίας κλπ.
    Αυτό δεν πρέπει να χαθεί αυτή τη στιγμή.

    Οπότε καλύτερο, για μένα, είναι να γίνει αυτή η οργανωμένη μαζική κίνηση εσωτερικης ανατροπής των Παναγόπουλων και των Παπασπύρων μέσω των συνδικαλιστικών εκλογών, με μαζική συμμετοχή των εργαζομένων, αφού τώρα επιτέλους αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά τελικά τους αφορούν.
    Το συνταγματικά κατοχυρωμένο όπλο της ΓΣΕΕ κατά τη γνωμη μου δεν πρέπει να χαθεί.

    Πρέπει όμως να ανατραπούν άμεσα οι εργατοπατέρες κάθε απόχρωσης και να συντονιστούν οι εργαζόμενοι με κινήσεις καινούριες, δικές τους, να βγάλουν πραγματικούς εργαζόμενους μπροστά.
    Και θεωρώ την ανατροπή τους μέσω εκλογών πιο εφικτό και άμεσο στόχο, από το στόχο να "ιδρώσει τ' αυτί τους" από τη μαζική αποχή των εργαζομένων από τις οργανώσεις και τα συνδικάτα και την απώλεια της λαικής τους νομιμοποίησης.

    Υπάρχει και το παράδειγμα των φοιτητικών εκλογών, όπου λόγω της μαζικής αποστροφής των φοιτητών για τα συνδικαλιστικά, τελικά εκλέγονται φοιτητοπατέρες ψηφισμένοι από πενήντα νοματαίους και κάνουν κουμάντο, διατηρώντας, ελέω αποχής, το θεσμικό ρόλο τους.
    Και δεν ιδρώνει και καθόλου το αυτί τους.
    Ας μην γίνει το ίδιο λάθος λοιπόν και στα εργασιακά, των οποίων οι ανάγκες επείγουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Η απάντησή μου αγαπητέ Μαζεστίξ είναι απλή και σαφέστατη:

    Ο Χ Ι !!!

    Δεν θα συνεχίσουν οι συνδικαλοπατέρες το ίδιο εργάκι-κοροϊδία. Θα αναγκαστούν να ανεβάσουν άλλο. Γιατί, ποιο μήνυμα τους στέλνεις όταν ναι μεν ψηφίζεις παρατάξεις με μικρότερη απήχηση στους εργαζόμενους, αλλά στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα η κατάσταση είναι ίδια και απαράλλακτη; Όποιοι κι αν εκλεγούν εκ των πραγμάτων θα «υποχρεωθούν» να στηρίξουν υποψήφιους σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Μήπως πιστεύεις πως επειδή θα αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων στα τοπικά σωματεία, ή επειδή θα χάσει μια παράταξη 2 έδρες στην ομοσπονδία και τις πάρει μια άλλη, θα υπάρξουν τόσο δραματικές ανατροπές προς όφελος της εργατιάς; Δυστυχώς δεν είναι έτσι.

    Έφθασα στο σημείο να αυτοδιαγραφώ μετά από πολλά χρόνια σκέψης. Έδωσα όσο μπορούσα περισσότερα περιθώρια στο συνδικαλισμό και τους εκπροσώπους του για να αλλάξουν στάση. Μάταια. Και να σκεφτείς ότι κάποτε υπήρξα και συνδικαλιστής (τρομάρα μου), πρώτος σε ψήφους. Ήταν την εποχή που νόμιζα ότι συμμετέχοντας στα κοινά μπορείς να επηρεάσεις και να συνδιαμορφώσεις. Τόσο μαλάκας ήμουν.

    Το σύστημα είναι χωνευτήρι, σπάει και διαλύει τα πάντα. Πήρα γρήγορα χαμπάρι «τι παίζει». Έβλεπα τα συντροφικά μαχαίρια να βγαίνουν με το παραμικρό. Έβλεπα συνδικαλοπατέρες αντίθετων παρατάξεων που σκυλοβρίζονταν καθημερινά (για το θεαθήναι), να κάνουν κουμπαριές μεταξύ τους και να κοροϊδεύουν το ανυποψίαστο πόπολο. Είδα από πολύ κοντά ότι η λέξη συνδικαλιστής είναι συνώνυμο του άεργου – τεμπέλη – ρουφιάνου. Είδα διασπάθιση του οβολού των εργαζομένων. Είδα συνδικαλιστάδες του ΠΑΣΟΚ να διορίζονται διοικητές οργανισμών από τη ΝΔ και το αντίθετο. Είδα αυτούς τους απατεώνες να τους έχουν επί χρόνια, όλες οι κυβερνήσεις, σε επιτροπές και να χτίζουν το ένα σπίτι πίσω από το άλλο.

    Δεν τα έχω με το συνδικαλισμό, τα έχω με τους σημερινούς εκφραστές του. Πιστεύω (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) ότι είναι η χειρότερη φάρα «εργαζομένων».

    Στο συγκεκριμένο θέμα δεν έχω ελπίδες. Δεν φαίνεται τίποτα θετικό στον ορίζοντα που θα με κάνει να αλλάξω άποψη. Πιστεύω ότι όποια καλοπροαίρετη κίνηση κι αν ξεκινήσει, στο τέλος θα καπελωθεί και θα μαγαρισθεί.

    Υ.Γ: Βγήκα κάποτε σε συνέλευση εργαζομένων και πρότεινα να υπάρχει ένα κοινό ψηφοδέλτιο, χωρίς κομματική απόχρωση. Έπεσαν όλοι να με φάνε. ΟΛΟΙ ! Θεωρήθηκα ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ τουλάχιστον ούφο.
    Πριν από λίγες μέρες έγιναν εκλογές. Επειδή πήραν χαμπάρι την απαξίωση που θα αντιμετώπιζαν και για να μη ξεφτιλιστούν εντελώς, κατέβασαν κοινό ψηφοδέλτιο.
    Το ούφο δικαιώθηκε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Συμφωνώ με όλη (μα όλη) την κριτική σου στο συνδικαλιστικό σύστημα.

    Η όποια διαφοροποίησή μου αφορά στο τι κανουμε από δω και μπρος.
    Στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να διεκδικεί τα αιτήματά του η εργατική/υπαλληλική τάξη.

    Αν αποχωρήσει π.χ. το 60% από τα σωματεία, τι θα γίνει μετά;
    Υπάρχει κάποιος εναλλακτικός τρόπος συγκρότησης των εργατικών/υπαλληλικών κινημάτων;

    Υπάρχει κάποια ιδέα για τον τρόπο συντονισμού τους;

    Δεν είναι ρητορικά τα ερωτήματα.
    Ρωτω ειλικρινά για να δω τις απαντήσεις και να δω τι εναλλακτικές υπάρχουν.
    Πώς θα κινηθεί συνδικαλιστικά ο εργαζόμενος, πω΄ς θα εκπροσωπείται, υπό τίνος είδους φορείς κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μηδενισμός κι επανεκκίνηση.

    Να γεννηθεί συνδικαλισμός χωρίς κομματικές ταμπέλες-εξαρτήσεις. Όποιος επικαλείται μανιφέστα κομμάτων ...κλωτσιά και έξω.

    Όποιος δεσμεύεται για σχέδιο δράσης να βάζει και αυστηρά χρονοδιαγράμματα. Δεν μπορείς εσαεί να "στοχεύεις" μη εφαρμόσιμες αρλούμπες και στη συνέχεια να διεκδικείς και πάλι την ψήφο για να τις ξαναστοχεύσεις! Ως που θα πάει η σαχλαμάρα;

    Να απαγορεύεται ο επαγγελματικός συνδικαλισμός. Μια 2ετία ο καθένας και μετά δουλειά. Έτσι θα συνδικαλιστούν όλοι οι εργαζόμενοι στην πράξη, όχι ...στο περίπου.

    Να ισχύουν για τους συνδικάλες ότι ΚΑΙ για όλους τους υπόλοιπους. Δεν τολμάς να τους μιλήσεις, δεν τολμάς να τους βάλεις να δουλέψουν, θα θεωρηθεί ...δίωξη (!!!) λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Μέχρι και επερώτηση στη Βουλή μπορεί να γίνει (κοίτα φίλε μου με τι ασχολούνται οι μαλάκες της Βουλής).

    Να σταματήσουν τα συνδικαλιστικά προνόμια. Που ακούστηκε 30 ημέρες το μήνα συνδικαλιστική άδεια;

    Όποιος γουστάρει συνδικαλιστικά ταξίδια με διαμονή σε ξενοδοχεία Α' κατηγορίας να πληρώνει από τη τσέπη του. Εσύ τι λες, θα πήγαιναν;

    Είναι πολλά ακόμη αλλά για αρχή αυτά φτάνουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Συμφωνώ με όλες τις παραπάνω προτάσεις.
    Θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανασυνταχθεί το συνδικαλιστικό κίνημα, παίζοντας το ρόλο που οφείλει.

    Ιδιαίτερα θεωρώ πολύ σημαντική την μικρή θητεία και την ανακλητότητα των εκπροσώπων των εργαζομένων, ούτως ώστε να μη γίνονται καθεστώς.
    Όπως και το κοινό ψηφοδέλτιο, αν και παλιότερα δεν το αποδεχόμουν, τελικά φαίνεται πως θα ήταν μια καλή λύση για το σπάσιμο του κομματικού συνδικαλισμού.
    Και συνδικαλιστική άδιεα να δίνεται μόνο στους εκάστοτε (έως 2ετείς) πρόδρους των μεγάλων συνομοσπονδιών π.χ. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ- κι αυτό μόνο λόγω φόρτου εργασίας- και όχι σε όποιον απλώς είναι συνδικαλιστής, πρόεδρος σε έναν κλάδο π.χ. ΟΛΜΕ, ταξί κλπ.

    Για να γίνουν αυτά θεωρώ ότι πρέπει να κατέβει ανεξάρτητος από κόμματα συνδυασμός πανελλαδικά με αυτά τα αιτήματα που αναφέρεις (και αρκετά ακόμη) και να διεκδικήσουν την πλειοψηφία και την αλλαγή καταστατικού, ώστε να καταργηθούν τα εξοργιστικά προνόμια και οι συνθήκες που δημιουργούν... εργατοπατέρες και να εγκαθιδρυθούν νέοι κανόνες στα συνδικαλιστικά, όπως αυτοί που ενδεικτικά αναφέρεις.

    Θεωρώ οτι η οικειοθελής διαγραφή και επομένως μια κάποια... αποχή των εργαζομένων δε θα επιτύγχανε αυτούς τους στόχους.

    Δηλαδή, συμφωνούμε ως προς το στόχο.
    Απλά διατηρώ επιφυλάξεις ως προς τον τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πίστεψέ με, η οικειοθελής αυτο-διαγραφή έγινε μετά από πολλά χρόνια σκέψης και αφού είδα ότι το πράγμα όσο πήγαινε και χειροτέρευε. Θεώρησα ότι δεν μπορώ, δεν αντέχω άλλο να είμαι μέλος ενός ΣΑΠΙΟΥ συστήματος.
    Όσο αφορά το τι μήνυμα στέλνει μια τέτοια κίνηση, θα σου πω ότι σε μια τόσο μικρή κλίμακα απολύτως καμία. Για φαντάσου όμως να εξαπλωνόταν πανελλαδικά τι είχε να γίνει.
    Πάρε παράδειγμα τις βουλευτικές εκλογές. Μια αποχή της τάξης του 60% δεν θα τους ταρακουνούσε; Του 70%; Του 80%; Κυβέρνηση θα έβγαινε, όμως καταλαβαίνουν και τα τούβλα οι πολιτικοί μας ότι δεν θα είχαν καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αν επρόκειτο για ανθρώπους σαν κι εμάς, με κάποια τσίπα, θα τους έπληττε αυτή η απονομιμοποίηση και θα ήταν αποτελεσματικότατη αυτή η μέθοδος αποχής.
    Όπως βλέπουμε όμως, στις ΗΠΑ και στις μεγάλες ευρωπαικές χώρες με τεράστια αποχή πουαγγίζει ώρες-ώρες το 70%, δεν πτοούνται οι κυβερνώντες.
    Και με μεγάλη αποχή βγάλανε Μπους, ενώ όταν αυξήθηκε η συμμετοχή βγάλαν Ομπάμα. (τον οποίο εκτιμώ)
    Και στην Ελλάδα, τα χειρότερα μέτρα έχουν ληφθεί σε καθεστώς πλήρους απονομιμοποίησης και μάλιστα μετά από εκλογές αποχής πάνω από 50%.

    Δίκιο έχεις Πέτρο, αλλά τέτοια γουρούνια δεν πτοούνται από τη μη λαική νομιμοποίησή τους.
    Πρέπει να χάσουν την καρέκλα τους.
    Είτε με εκλογές είτε με ντου...
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή