Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Οι 20 κορυφαίοι ελληνικοί ροκ δίσκοι (αφιέρωμα)

Ας κάνουμε ένα μουσικό διάλειμμα λοιπόν...
Και όταν το διάλειμμα είναι ροκ, τότε μοιάζει με διάλειμμα των σχολικών χρόνων, τότε στο Γυμνάσιο που είχαμε τα walk-man και ανταλλάζαμε οι φίλοι κασέτες των αγαπημένων μας ροκ μπαντών και αιώνια τσακωνόμασταν για τον καλύτερο, ο οποίος πάντα ήταν ο "δικός" μας.
Ώσπου μας κόλλαγαν οι φίλοι μας με κάποιον άλλον και γινόταν αυτός τελικά ο "δικός" μας.


Βλέποντας λοιπόν μια διαφήμιση στην τηλεόραση με μια συλλογή ελληνικού ροκ, μου 'ρθε η ιδέα να κάνω επιτέλους τον κατάλογο με τους κορυφαίους ελληνικούς ροκ δίσκους, από τότε που γεννήθηκε αυτό το περίεργο είδος, που άλλοτε φέρνει το ροκ στα ελληνικά μέτρα κι άλλοτε φέρνει την ελληνική μουσική στα ροκ μέτρα...

Αντίστροφη μέτρηση λοιπόν!
Ξεκινάμε

Νο 20
Σπυριδούλα - Ταξίδι στο κέντρο της πόλης (1994)

Οι Σπυριδούλα, το συγκρότημα που έγινε γνωστό από την ανεπανάληπτη συνεργασία του με τον Παύλο Σιδηρόπουλο στο "Φλου" (βλ. παρακάτω), ένα συγκρότημα έντονο, πολιτικοποιημένο που πρόσκειται στον αναρχικό χώρο (κι αυτή ήταν μια από τις αιτίες που τα έσπασε με τον Σιδηρόπουλο), ένα συγκρότημα που αντλεί θέματα από την μικροαστική ζωή.
Σ' αυτό το δίσκο εχουν σκληρό ήχο, επιθετικό στίχο και ένα από τα ομορφότερα ελληνικά ροκ τραγούδια...

Σε ζητώ...
στο ρυθμό των χαμένων, στο Θεό των προδομένων, στην ανία των απελπισμένων,
στο βωμό των πεπραγμένων, στη φωνή των κουρασμένων,
στο σταυρό της ηλικίας, στην κραυγή της εφηβείας
... σε ζητώ!!!




Νο 19
Γιάννης Αγγελάκας & Οι Επισκέπτες- Από 'δω και πάνω (2007)

Μια συνεργασία-έκπληξη. Ο Αγγελάκας μας συνηθίζει σ' αυτές, αν λάβουμε υπ'όψιν και τη συνεργασία του με το Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Βραχνό Προφήτη, που σηματοδότησε και τη μουσική στροφή του.
Το "Από δω και Πάνω" είναι ένας δίσκος παράξενος μουσικά. Δεν μπορεί να θεωρηθεί αμιγώς ροκ, αλλά δεν ξέρει κανείς και τι άλλο μπορεί να θεωρηθεί.
Στίχοι από τον Αγγελάκα, τα φωνητικά απ' τον ίδιο με τον μοναδικό του τρόπο, παιγμένα με την μπάντα-ορχήστρα, τους Επισκέπτες, που χρησιμοποιούν το κλασικό ροκ οργανόγραμμα (ντραμς, ηλεκ. κιθάρα), χρησιμοποιώντας ψυχεδελικούς ήχους, διανθίζοντάς τους με βαλκανικά στοιχεία (με τρία πνευστά) και με λίγο από... τζαζ (κοντραμπάσο).
Το αποτέλεσμα; Μοναδικό!

Ο Αγγελάκας σπρώχνει το Διάβολο να φύγει από μπροστά του, γιατί του κρύβει τον Θεό...
Το τολμά. Γιατί όχι;
"Σιγά μην κλάψει, σιγά μη φοβηθεί"!

Αγαπημένο τραγούδι από εδώ:

Οι επισκέπτες



Νο 18
Μωρά στη Φωτιά (1989)

Πρόκειται για μια μπάντα (και το ομώνυμο άλμπουμ) που παίζει μουσική στα όρια του... ψυχιατρείου!
Επιθετικός, αναρχικός στίχος, επιθετικη μουσική και... τρελά φωνητικά από τον Στέλιο Σαλβαδώρ, που ασφαλώς και μένουν αξέχαστα.
Ιδίως τα τρία σουξέ του δίσκου συνόδευαν κάθε πάρτυ στο λύκειο!

Αγαπημένο τραγούδι απ το δίσκο;
Μα ποιο άλλο από το "Κάτω στην πόλη", ένα ευρηματικό τραγούδι αντάρτικου πόλης, "απελευθερωτικό", που περιγράφει την επιδρομή των πολεμιστών της ομορφιάς στην πόλη που κοιμάται...



Νο17
Ενδελέχεια- Βουτιά από ψηλά

Οι Ενδελέχεια είναι ό,τι καλύτερο έβγαλε η γενιά του '90 στην ελληνική ροκ σκηνή.
Και μάλιστα έχουν επιδείξει και πολύ καλή μουσική εξέλιξη στα χρόνια που ακολούθησαν.
Ήμουν ανάμεσα σ' αυτό το δίσκο και τις "Χάρτινες Σαΐτες", αλλά τελικά επέλεξα αυτόν επειδή τα δυο-τρία σουξέ του δίσκου συνδέθηκαν άρρηκτα με κάποιες γενιές εφήβων- και τη δική μου.
Βουτιές από ψηλά σε μια "Διαμαντένια προβλήτα"

Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα... "βουτιά από ψηλά" σε μολυβένια θάλασσα!



Νο16
Panx Romana - Αντάρτες πόλεων

Αν και το Punk έκανε στην Αγγλία το "μπαμ" του στα τέλη της δεκαετίας του '70, η απορρόφησή του από την ελληνική σκηνή έγινε με καθυστέρηση αρκετών χρόνων (όπως και όλα τ' άλλα), με κύριο εκφραστή τους Panx Romana.
Κλασική punk μορφή των τραγουδιών. Τραγούδια σύντομα έως και δίλεπτα, στίχος που συνθηματολογεί, ενορχήστρωση... ερημιτζίδικη, τύμπανα άδεια, πολύς ηλεκτρισμός, αλλά πολύ ενέργεια! Αυτο είναι το ροκ άλλωστε... Ενέργεια!
Εντάξει, δε διεκδικούν δάφνες ποιότητας... punk είναι!
Τους ακούς και ώρες-ώρες θες να τα σπάσεις όλα!

Επιλέγω ένα τραγούδι που τότε το τραγουδούσαμε δηλώνοντας ορθά-κοφτά ότι δεν πρόκειται να πάμε ούτε ώρα στο στρατό,
Τελικά πήγαμε...
"Διακοπές στο χακί"!



Νο15
Ηρακλής & η Λερναία Ύδρα- Σε άλλους κόσμους (1976)

Ένας δίσκος πολύ αλλιώτικος από τους συνηθισμένους.
Progressive folk-rock, με χίππικη διάθεση, ψυχεδελικά στοιχεία, φωνητικά που φέρνουν σε παιδιά των λουλουδιών, ανέμελες μελωδίες και φωνές, πολλά όργανα, πέραν των κλασικών του ροκ, κάτι σαν ελληνόφωνος δίσκος των Jethro Tull...
Στο δίσκο αυτό υπάρχει και μια απ' τις πρώτες (αν όχι η πρώτη) συμμετοχή στη δισκογραφία των Αφών Κατσιμίχα σε κάποια φωνητικά.
Το βιολί, το όμποε και το φλάουτο συναντούν τα ντραμς και την μπλουζ κιθάρα

Αγαπημένο από το δίσκο ένα υπέροχο ορχηστρικό.
"Μαγική απόκλιση"



Νο14
Σπυριδούλα - Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια (1982)

Εδώ ξανασυναντάμε τους Σπυριδούλα σε ένα δίσκο που σηματοδοτεί και το τέλος της συνεργασίας με τον Σιδηρόπουλο.
Πάνω-κάτω ισχύουν τα ίδια με πριν.
Εστίαση στον αστικό ιστό, στην "ηλίθια πόλη που βρωμά σαν ουρητήριο" στην παραβατικότητα, στους "χούλιγκανς που δεν τους γνωρίζει κανείς", στην εφηβική επιθετικότητα.

Αγαπημένο; Ένα πραγματικά σπουδαίο rock'n'roll.
"Δε θα με ξαναδείς"



Νο13
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Διαίρεση (1984)

Ο βασιλιάς του ελληνικού ροκ στη χρυσή του δεκαετία, τη δεκαετία του '80 όπου κάθε δίσκος του είναι και... best of!
Στο δίσκο αυτό, ο ήχος του σε πολλά κομμάτια θυμίζει βρετανική 70's ροκ σκηνή, με γκάζι, ρυθμό, νεύρο και γρέζι στη φωνή.
Σε άλλα πάλι με πιο... παιχνιδάρικο ύφος, γίνεται θεατρικός, σατιρικός.
Και στις μπαλάντες του πάντα λυρικός και ερωτικός.

Επιλέγω τον ροκ ύμνο "Δεν υπάρχω" (ελληνική διασκευή του Revolution του Chris De Burgh), τραγούδι που δυστυχώς στις συναυλίες του ο Παπακωνσταντίνου δεν το τραγουδά ολόκληρο.



Νο12
Μουσικές Ταξιαρχίες (1982)

Εδώ ο Τζίμης Πανούσης δίνει ρέστα!
Σατιρικός δίχως έλεος, δίχως όρια, δίχως πυξίδα.
Απλά λέει, όπως πάντα, σχεδόν ό,τι του κατεβαίνει!
Και αυτό που του κατεβαίνει είναι σχεδόν πάντα τόσο εύστοχο!
Σουρρεαλισμός στα κόκκινα, αντικομφορμισμός, αντικαπιταλισμός, αντικομμουνισμός, αντι-ροκ, αντι-ποπ, αντι-κουλτούρα... γενικά αντί!
Ένας δίσκος που γελά με τους πάντες και τα πάντα... ακόμη και με τον εαυτό του!
Και στο συγκεκριμένο δίσκο, πολύ προσεγμένη και η μουσική από μια έξοχη ροκ μπάντα, με rock-funk επιρροές, τις Μουσικές Ταξιαρχίες.

Επιλέγω από εδώ το Disco Tsoutsouni και μόνο για το στίχο
"στη στεριά δε ζει το ψάρι
ούτε ο Κνίτης με φρικιά"!
:-)))



Νο11
Διονύσης Σαββόπουλος- Βρώμικο Ψωμί (1972)

Πάμε αρκετά πιο πίσω τώρα, στις απαρχές του ελληνόφωνου ροκ και στον έναν εκ των γεναρχών αυτής της σκηνής.
Ο... Έλληνας Ντύλαν (παρόλη την αντιπάθεια που τρέφω στο πρόσωπό του και τις επιλογές του) είναι ίσως ο πιο δύσκολος, ο πιο περίεργος μουσικός της γενιάς του.
Σουρρεαλιστική η μουσική του, επηρεασμένη ευθέως από το folk rock των ΗΠΑ της δεκαετία του '60, και ιδαιτέρως τον Ντύλαν, αφηγείται τις ιστορίες του σ' ένα κοινό που είναι εθισμένο στο Βοσκόπουλο...και τις λέει τόσο καλά ώστε το μαγνητίζει τελικά!

Κι "αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα", ας ξεπεράσω τον σπουδαίο Άγγελο-Εξάγγελο κι ας σταθώ σε έναν ρήτορα που έβαζε χαλίκια στο στόμα του για να βελτιώσει την άρθρωσή του και να ακούγεται καλύτερα στους συμπολίτες του και να τους προειδοποιήσει για την επερχόμενη καταστροφή.
"Δημοσθένους λέξις"



Νο10
Aphrodite's Child -666

Δεν ξέρω αν αρμόζει σε αυτό το δίσκο, σε αυτή τη μπάντα να βρίσκεται σε αυτή τη λίστα, καθώς ναι μεν αποτελείται από Έλληνες, αλλά μάλλον ανήκει την παγκόσμια σκηνή.
Οι Aphrodite's Child αποτελούνται από τους Βαγγέλη Παπαθανασίου, Ντέμη Ρούσσο, Αργύρη Κουλούρη και Λουκά Σιδερά.
Οπως γνωρίζουμε σήμερα, ο Παπαθανασίου είναι ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς του 20ού αιώνα ανά την Υφήλιο και ο Ντέμης Ρούσσος μια από τις σπουδαιότερες φωνές.
Οι άλλοι δύο συμμετέχοντες είναι επίσης πολύ καλοί μουσικοί, που συνόδευσαν επαξίως τους προαναφερθέντες.
Ο συγκεκριμένος δίσκος θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους στην ιστορία της progressive rock.
Φυσικά πρόκειται για αγγλόφωνο concept album (όπως συνήθιζαν οι προγκρεσιβάδες), είναι εμπνευσμένο από την "Αποκάλυψη" και ο ήχος του εκτός των κλασικών ροκ σχημάτων, ακουμπά τη βυζαντινή, τη μετέπειτα ηλεκτρονική μουσική έως και... κέλτικα στοιχεία.
Ξεχωρίζει και η ερμηνεία της Ειρήνης Παππά στο Infinity, όπου προσποιείται απανωτούς οργασμούς.

Αλλά εγώ θα σας παρουσιάσω ως αγαπημένο μου το The Four Horsemen.



No9
Νικόλας Άσιμος - Το φανάρι του Διογένη (1989)

Αλλάζουμε τελείως κλίμα λοιπόν και πάμε στην πιο περίεργη φιγούρα των ελληνικών τεχνών, στον άνθρωπο που έζησε ως αναρχικός.
Ο δίσκος αυτός εκδόθηκε ένα χρόνο μετά την αυτοκτονία του Νικόλα και ουσιαστικά αποτελεί επεξεργασμένη επανέκδοση της ομώνυμης παράνομης κασέτας του, που μοίραζε μόνος του. Την επανέκδοση του δίσκου στήριξε οικονομικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, με τον οποίο ετοίμαζαν κοινό δίσκο εκείνο τον καιρό.
Σ' αυτό το δίσκο περιλαμβάνονται περισσότερο "εσωστρεφή" τραγούδια του Άσιμου, δημιουργημένα στα τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν η τρέλα του χτυπούσε την πόρτα, αλλά ακόμη δεν τον... έβρισκε μέσα!
Απ' τον υποβλητικό, σχεδόν αυτοβιογραφικό, "Μπαγάσα", όπου μιλά με τον ουρανό... στο υπέροχο Ουλαλούμ (σε στίχους του Γιάννη Σκαρίμπα) και το "Δε θέλω καρδιά μου να κλαις"... αυτός "με τις ιδέες του" μας χτυπά καμπανάκια!

Δεν είναι ροκ, είναι... "κρωκ" όπως ομολογούσε ο ίδιος.
Είναι σαν ένα αυγό που σπάει. Κρωκ...

Ξεχωρίζω από το δίσκο, το τραγούδι όπου σαν Διογένης μ' ένα φανάρι και ξαναγυρνά στις νυχτιές, ψάχνοντας γι' ανυπόταχτες ματιές.
Εξάλλου,
"για τα δεσμά μας δε φταίει πάντα η σκλαβιά
μα κι η υποταγμένη μας καρδιά"...
Το "Φανάρι του Διογένη",  λοιπόν με τη Σωτηρία Λεονάρδου να τραγουδά! (σταματάω εδώ γιατί μπορώ να γράφω σελίδες για τον Άσιμο)



Νο8
Τρύπες - 9 πληρωμένα τραγούδια (1993)

Ένας δίσκος που έφερε τα πάνω-κάτω, ένας δίσκος που αναποδογύρισε το ελληνικό ροκ, το Λυκαβηττό, το ΣΕΦ, τα φεστιβάλ, τα εφηβικά πάρτυ στα οποία με το που ακουγόταν "Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα, παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς" τα κορμιά παραληρούσαν...
Λίγο punk, λίγο εναλλακτικοί, μα σίγουρα πάρα πολύ ορμητικοί... σαν χείμαρρος!
Στίχοι ποιητικοί από τον Αγγελάκα, φωνητικά σαν διαβολάκι, εξαιρετική μουσική από Καρρά και Παπαδόπουλο.
Δεν είναι ο καλυτερός τους δίσκος, αλλά αυτός τους έκανε ευρέως γνωστούς.

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε... τα άλλα τρένα να περνούν!!!



Νο7
Raining Pleasure - Reflections 2004 (διασκευή του ομώνυμου αγγλόφωνου δίσκου του Μάνου Χατζηδάκι με τους New York Rock'n'Roll Ensemble του 1967)

Ένας δίσκος που πραγματικά απογείωσε το πρωτογενές υλικό του Χατζηδάκι, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι ημιτελές χωρίς τις πινελιές των Raining Pleasure.
Χατζηδακικές μελωδίες, ατμόσφαιρα υποβλητική, ήχος που σε παίρνει και σε πάει βόλτα στα βαθιά, εκπληκτικά φωνητικά από τον Βασιλικό.
Νομίζω πως ο Χατζηδάκις από κει που βρίσκεται θα ακουέι σίγουρα αυτόν το δίσκο!
Δεν πρόκειται για απλή διασκευή, αλλά για... ανακατασκευή.

Ξεχωρίζει το συγκινητικό "Dedication"




Νο6
Παύλος Σιδηρόπουλος- Εν λευκώ (1982)

Εδώ ο Σιδηρόπουλος, ο επονομαζόμενος και "Πρίγκηπας του ελληνικού ροκ", λόγω της τραγικότητάς του αλλά και της ομορφιάς του, μιλά για όλα:
Για τον έρωτα, για τις θρησκείες, για την ηρωίνη που του κατέτρωγε τα σωθικά, για τη μαμά και τη θεία στο σπίτι, για τη σεξουαλική παρενοχληση ("κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς", που 'λεγε κι ο Διονυσίου), για την εργατική τάξη, για το underground και τα στρας του...
Rock'n'Roll όπως πάντα, με στίχο ποιητικό, μοναδικό, που κρύβει μέσα του τον διανοούμενο και τον αλήτη.

Ξεχωρίζει το "Βιβλίο των Ηρώων του Τρόμου", μια... rock'n'roll παρέμβαση στους ανθρώπους που σκύβουν μπρος στους "θεούς" τους, που τους γεμίζουν μ' ενοχές κάθε στιγμή της ζωής τους.
Στους θεούς τους με τα χίλια πρόσωπα: το Χριστό, τον Μαρξ, τον Φρόυντ...



Νο5
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Χαιρετίσματα (1987)

Εδώ ο Βασίλης φτάνει στο απώγειο της πορείας του, διεμβολίζει και εμπορικά το ελληνικό τραγούδι και κάνει μια χώρα να στέλνει... χαιρετίσματα στην εξουσία!
Τελικά, παρά τις υποσχέσεις του πως... "δεν παντρεύεται", μας την έφερε και τώρα πια τραγουδάει "μα δεν κουρεύομαι"! :-)
Αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος διαμάντια. Απ' τη μια το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, η εκπληκτική μπαλάντα "Κρύψου" -μια από τις καλύτερες- και το μελιστάλαχτο και συγκινητικό "Πάρε με".
Απ' την άλλη, ο μισός δίσκος συστήνει στο ευρύ κοινό το Νικόλα Άσιμο, με σκωπτικά τραγούδια όπως "ο Σάλιαγκας" και το "Καταρρέω", αλλά και το σαγηνευτικό "Αγαπάω κι Αδιαφορώ".

Ξεχωρίζει (με δυσκολία επιλογής), το "Venceremos" του Νικόλα, που παραπέμπει στην ομώνυμη φράση του Ernesto Che Guevara και είναι ένα τραγούδι-εγχειρίδιο προσωπικής, εσωτερικής επανάστασης. Με την επανάσταση στον έρωτα πρώτη και καλύτερη, όταν οι ερωτευμένοι γίνονται στιχάκια που περπατάν σαν καβουράκια!



No4
Διάφανα Κρίνα- Έγινε η απώλεια συνήθειά μας (1996)

Ένα συγκρότημα με εντελώς προσωπικό στυλ, προσωπικό ήχο, που δε μοιάζει με κανένα άλλο, που να γνωρίζω τουλάχιστον.
Στίχος ποιητικός, που παραπέμπει στους "καταραμένους ποιητές".
Μουσικη υποβλητική.
Τα θέματα αντλούνται από τα εσώτερα ένστικτα της ανθρώπινης ύπαρξης και παίζουν με το χώμα που μας γεννά και που μας υποδέχεται στο τέλος μας.
Αγέρωχη ματιά στο θάνατο κι αποχαιρετισμός σ' όσους δραπέτευσαν απ' τον κόσμο.

Ανάμεσα στα διαμάντια του δίσκου (Μέρες αργίας, Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα, Μίζερο φως, Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική) ξεχωρίζω με δυσκολία ένα τραγούδι-αποχαιρετισμό σ' αυτούς που φύγαν και δεν πιστεύεις πως λιώνουν "όπως τα χιόνια"...



Νο3
Τρύπες - Πάρτυ στον 13ο όροφο

Ένας δίσκος... συναγερμός!
Ανάμεσα σε μελωδίες και ρυθμούς που ξεσηκώνουν, ο καταραμένος ποιητής Γιάννης Αγγελάκας μας εξηγεί τι είναι "αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη", μας συστήνει τους "ερωτευμένους σχιζοφρενείς", ονειρεύεται τον "Παράδεισό" του, ταξιδεύει στη "δική του κοντινή Αμερική", όπου "πονάει (για) πάντα η πρώτη φορά", ζητά "λίγη ακόμα αγάπη"...
Πού; "Εδώ που δεν πιάνουν οι κατάρες κι οι ευχές, εδώ που οι άγγελοι δεν ξύνουν πληγές", εδώ "στην Αυτοκρατορία των ανάπηρων", εδώ που η "μαϊμού κρατά το σώου της", εδώ στον "13ο όροφο που έχουμε πάρτυ που αναστατώνει φιλήσυχους πολίτες".

Δεν είναι δίσκος για τα "κανονικά παιδιά".
Είναι για εκείνα τα παιδιά που...



Νο2
Παύλος Σιδηρόπουλος & Σπυριδούλα - Φλου (1978)

Αν και στην πρώτη θέση, υπάρχει ισοβαθμία, τελικά στα πέναλτι έχασε το "Φλου".
Αν και, αν αύριο το έγραφα, μπορεί να άλλαζα γνώμη και να έμπαινε πρώτο...
Πρόκειται για το δίσκο-ορόσημο στην ιστορία του ελληνικού ροκ.
Τον κορυφαίο για τους περισσότερους δίσκο.
Πρόκειται για τον απόλυτο classic rock ελληνικό δίσκο, που αποδεικνύει και στους πιο δύσπιστους ότι τελικά... γίνεται κλασικό ροκ με ελληνικό στίχο!
Με κυριότερη επιρροή τους Rolling Stones τότε, ο Παύλος και οι Σπυριδούλα μας χαρίζουν τις καλύτερες εμπνεύσεις τους.
Απ' τον κλασικό "Μπάμπη τον Φλου" ως "το '69 με κάποιο φίλο", αφιερώνουν τραγούδι "τῷ ἀγνώστῳ Θεῷ", κάνουν το "ξέσπασμά" τους στους δρόμους της Αθήνας, τους βρίσκουν ανάσκελα ένα πρωί "την ώρα του Stuff", αφιερώνουν τραγούδι "στην Κ." και μας καληνυχτούν με το καταπληκτικό "εν κατακλείδι" τους.

Ξεχωρίζει το ίσως σπουδαιότερο ελληνικό ροκ τραγούδι:
"Μου 'πες θα φύγω".
Χωρίς σχόλια. Απλά ακούστε!



Νο1
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Φοβάμαι (1982)

Στην ισοβαθμία λοιπόν, σήμερα βγαίνει νικητής ο Βασίλης, με τον πρώτο του ολοκληρωμένο καθαρά ροκ δίσκο.
Έναν δίσκο που βολοδέρνει ανάμεσα στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη και τον διασκευασμένο Σεμπάστιαν (των Harley, Rebel).
Αποχαιρετά το Μάνο Λοίζο λίγο πριν αυτός φύγει απ' τη ζωή με το "Σ' ακολουθώ", την "Πρώτη Μαίου" και τα "Χαράματα Ομόνοια".
Παίζει με τους ελληνικούς μουσικούς δρόμους, με το Ζουγανέλη ("Στέλλα", "Τρελός").
Και μας συστήνει ίσως το πιο ολοκληρωμένο (μαζί με το "Μου πες θα φύγω" του Παύλου) ελληνικό ροκ τραγούδι, τον "Κουρσάρο", το πρώτο που απέκτησε επίσημο βίντεο-κλιπ στη χώρα μας, ένα τραγούδι progressive rock που θα ζήλευαν και οι... King Crimson, ένα τραγούδι στο οποίο τα φωνητικά του Βασίλη συνθέτουν το πιο... ροκ μοιρολόι στο τέλος του τραγουδιού.

Θα προτιμήσω όμως να βάλω ένα τραγούδι, το οποίο μου εξηγεί γιατί φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα...
Ένα τραγούδι, που τραβώντας την κουρτίνα με δεις, με βλέπεις να χω γίνει διάδορμος με στρατιωτικά αεροπλάνα και το μυαλό μου αποθήκη με ραδιενεργά κατάλοιπα, ενώ μέτρα ασφαλείας πήρανε για την αναπνοή μου και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή...




Στο παραπάνω αφιέρωμα φυσικά η σειρά είναι σημερινή επιλογή.
Αύριο ίσως να 'ταν παραλλαγμένη, όπως και χθες.
Το αφιέρωμα αυτό ήταν καημός μου από την πρώτη μέρα που έφτιαξα το blog, αλλά δεν έβρισκα το κουράγιο!
Καλή ακρόαση!


Τι; Νομίζατε πως εδώ τέλειωσε το αφιέρωμα;
Κάνετε λάθος!
Υπάρχουν και δύο δίσκοι εκτός συναγωνισμού, οι οποίοι διατίθενται σαν bonus, καθώς είναι σχετικοί και άσχετοι με τη λίστα!

1o bonus:
Νικόλας Άσιμος - Η κασέτα με το βαρέλι (που για να βγει το σπάει) 1978

Η πρώτη από τις παράνομες κασέτες του Άσιμου, στην οποία περιλαμβάνονται τραγούδια από την εποχή που ο Νικόλας προσδοκούσε σε επανάσταση και μ' αυτά προσπαθούσε να τονώσει το ηθικό των συντρόφων του.
Τότε ακόμη προσδοκά πως "Θα το δείξει κι ο καιρός...και θα κρατά του ήλιου το φως κι επαναστάτης θα 'ναι αυτός, ο λαός", κάνει έκκληση "μη καρτεράτε άλλο πια!", αρνείται τη στράτευση με το "σαν θα με καλέσει η πατρίδα" και πράγματι αργότερα επιβεβεαίωσε αυτή τη στάση του αρνούμενος να καταταχτεί.
Καλεί τον καθένα μας με το απλό "Παράτα τα" , να παρατήσουμε τη δουλειά, το σχολείο, το Θεό, το Κόμμα, το στρατό, για να ζήσουμε άβολα και να κάνουμε έρωτα στην παραλία!

Θα προτιμήσω ένα από τα πιο λυρικά του τραγούδια που εκφράζει απόλυτα και το σημερινό άνθρωπο.
"Δε πα να μας χτυπάν με όλμους και  κανόνια
Δε πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια"...



2o bonus:
Παύλος Σιδηρόπουλος - Τα μπλουζ του Πρίγκηπα (1992)

Πρόκειται για μια ανέκδοτη κασέτα, η οποία έγινε μέρος της επίσημης δισκογραφίας του Παύλου μετά θάνατον.
Είναι τραγούδια που ετοίμαζε ο Σιδηρόπουλος στις αρχές της δεκαετίας του '80 για την επικείμενη τότε συνεργασία του με την Οπισθοδρομική κομπανία", καθώς ο Παύλος εκτός από rock'n'roll, ένιωθε και ρεμπέτης, με μεγάλη αδναμία στον Βαμβακάρη, με το γιο του οποίου είχαν συνεργαστεί κιόλας!
Πρώτος αυτός λοιπόν έκανε τη σύνδεση ρεμπέτικου και μπλουζ, στα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται σ' αυτήν την κασέτα, τα οποία δυστυχώς όμως δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ ενορχητρωτικά, λόγω του ναυαγίου της συνεργασίας Σιδηρόπουλου-Οπισθοδρομικών. Κρίμα γιατί το αποτέλεσμα ίσως να 'χε αλλάξει τη ροή της ελληνικής μουσικής.
Πρόκειται για 11 εκλεκτά τραγούδια, αγαπημένα ένα-προς-ένα, τα οποία ακούμε με τη συνοδεία της κιθάρας του Σιδηρόπουλου, που όποτε χρειάζεται να σολάρει... το κάνει με το στόμα! ακούμε φορτηγά να περνούν έξω απ' το δωμάτιό του, πόρτες να κλείνουν... κι όμως τίποτα δε χαλά την υπέροχη αίσθηση αυτών των ακατέργαστων διαμαντιών!
Απ' το πιο γνωστό "Κρίμα το παιδί" ως την ονειροπαρμένη "Παράγκα του Θωμά" κι απ' το συγκινητικό "Μπλουζ του αποχωρισμού" στο σκεπτικό "Μπλουζ του Εργατόπαιδου", κι απ' το "Ζειμπέκικο μπλουζ" ως το "Αν ήσουν φίλος"...
ο ρεμπέτης Παύλος μας διηγείται τις ροκ ιστορίες του!

Κλείνοντας αυτό το Μαραθώνιο αφιέρωμα, σας αφιερώνω ένα αγαπημένο τραγούδι απ' αυτήν την αγαπημένη κασετούλα!
"Χαρμάνης κι άφραγκος, μεσάνυχτα Αθήνα"...

64 σχόλια:

  1. ωραια.
    Αν εφτιαχνα λιστα σιγουρα θα εβαζα μεσα το "ξεσσαλονικη" απο τα ξυλινα σπαθια,τον τελευταιο απο τις τρυπες "μεσα στη νυχτα των αλλων",που πιστευω ειναι και το peak τους και το "στιλβη",των πυξ λαξ, που ειναι βαθυτατα επηρεασμενο απο το ok computer των radiohead και ειναι μια σημαντικη αποπειρα σε περισσοτερο ροκ καταστασεις με σχεδον αψογη παραγωγη,σε σχεση με τις προηγουμενες δουλειες τους που ηταν ταγμενες στο εντεχνο.Φυσικα δεν μπορω να παραβλεψω τους last drive και το heatwave και μερικα ακομα μικρα γκρουπακια που εβγαλαν διαμαντακια(πρπει να κανω ανασκαφη στη δισκοθηκη δεν μου ερχονται στο μυαλο), σε αγγλικο ομως στιχο.
    Πολλοι απο τους δισκους αυτους,δυστυχως στερουνται μιας αξιοπρεπους παραγωγης(ατελειωτη δουλεια στο στουντιο στον μουσικο τομεα) ,αφου αυτος ο τοσο σημαντικος τομεας (τι θα ηταν για παραδειγμα το dark side of the moon χωρις αυτη)εχει αγνοηθει επιδεικτικα για χαρη της ευκολιας του στιχου.Ο πρωτος που το καταλαβε ηταν ,ποιος αλλος,ο μεγαλος Χατζιδακις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξύλινα Σπαθιά και Πυξ Λαξ, ναι μεν τους ακούω ευχάριστα, αλλά δε μου λένε και τίποτα ιδιαίτερο.
    Τους δύο δίσκους που ανέφερες τους σκέφτηκα, αλλά θα έμπαιναν αν έφτιαχνα... 25άδα.
    Και το "Ok Computer" των Radiohead καταπληκτικός δίσκος, μιας και το ανέφερες.
    Είναι από τα 2-3 καλύτερα γκρουπ της δεκαετίας 90.

    Όσο για τους Last Drive, είχα ακούσει πάρα πολλά γι αυτούς, για πολλά χρόνια και τελικά τους είδα Live σε κάποιο φεστιβάλ και δε μου άρεσαν. Τους βαρέθηκα μετά από κάνα τέταρτο.
    Δεν ξέρω, ίσως έφταιγαν οι υπερβολικές προσδοκίες από αυτούς, ίσως έφταιγε ότι περίμενα τον Αγγελάκα να βγει στη σκηνή μετά απ' αυτούς...

    Όσο για το θέμα της παραγωγής, αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα.
    Όπως είπες, Dark side οf the moon δε βγαίνει χωρίς άψογη παραγωγή.
    Ειδικά οι μπάντες της ανεξάρρτητης ροκ σκηνής στην Ελλάδα έχουν αυτό το τεράστιο μείον.

    Και μια και ανέφερες το θέμα των διαμαντιών των αγγλόφωνων ελληνικών συγκροτημάτων, άκου ένα πολύ καλό κομμάτι.
    http://www.youtube.com/watch?v=JNhSnvO7h3U
    Είναι των Anti-troppau council, το Believe, ηχογραφημένο το '86 στο στούντιο του Παπάζογλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ααα βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου!!!
    Συμφωνώ με τα περισσότερα, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα βέβαια, αλλά για να γίνει κουβέντα ας σχολιάσω.
    Συμφωνώ με τους Σπυριδούλα, το ταξίδι στο κέντρο της πόλης είναι ο καλύτερος δίσκος τους για μένα, ο πιο ολοκληρωμένος και ο πιο ώριμος. Σπουδαίο συγκρότημα, που δεν του δόθηκε η δέουσα προσοχή.
    Τα μωρά, τα κρίνα και οι pleasure επίσης αγαπημένοι μου, στάνταρ στην πλέι λιστ μου.
    Για τον Παύλο και τον Νικόλα τα λόγια είναι περιττά, δεν χρειάζεται να σχολιάσω.
    Τώρα για τις τρύπες τι να πω;θα γίνω γραφική. Αν έβαζα στην ζωή μου σάουντρακ θα ήταν τραγούδια τους. Κορυφαίος δίσκος για μένα το κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.
    Τώρα ο Αγγελάκας, μεγάλη προσωπικότητα, σπουδαίος άνθρωπος. Καλύτερος δίσκος του για μένα οι ανάσες των λύκων.
    Παπακωνσταντίνου/Σαββόπουλος ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω. Ειδικά τον Παπ μου είναι δύσκολο ακόμα και να τον βλέπω. Κάτι σαν την Αλεξίου...
    Αυτά, καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. E, συγνώμη αλλά πάλι θα συμφωνήσω με το Μαράκι. Βασίλης, no ευχαριστώ! Σαββόπουλος ναι, φυσικά - στα παλιά του! Από τραπεζάκια έξω και μετά δεν ... Τρύπες Αγγελάκας - Θεός - ναι, όχι όλα. Το Τραίνο απίθανο, με τρελαίνει!!! Άσιμος Θεός, Τζιμάκος Θεός!

      Διαγραφή
    2. Όπως φάνηκε κι απ' τη λίστα, δε γουστάρω το λεγόμενο.... "εντεχνο-ροκ" (Κατσιμιχο-Πυξ-λαξο-Μαχαιρίτσες).
      Αλλά ο Βασίλης Παπ/νου θεωρώ πως (ανεξαρτήτως θετικής ή αρνητικής γνώμης για το πρόσωπό του) έχει την καλύτερη, την πιο ολοκληρωμένη δισκογραφία στο ελληνικό ροκ.
      Απ' τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το '78 ως και το τελευταίο του καλό άλμπουμ, το "Χαμένες αγάπες" το 2000, έχει διανύσει μια εικοσαετία με 4-5 σπουδαίους δίσκους (της δεκαετίας του '80) και 3-4 αρκετά καλούς (όπως το αδικημένο "Όλα από χέρι καμένα" με Μικρούτσικο, Τριπολίτη ή το "Φυσάει" σε στίχους Λειβαδίτη).

      Θεωρώ τον Παπακωνσταντίνου... κομμάτι της ζωής μου!
      Όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό, όταν ακούω τη φωνή του είναι σα να ακούω... δικό μου άνθρωπο!
      Τον ακούω πάνω από 20 χρόνια, έχω πάει σε δεκάδες συναυλίες του, "μεγάλωσα" μαζί του και φαντάζομαι πως τα τραγούδια του θα με συντροφεύουν ισόβια!

      Και του χρωστάω φυσικά το ότι μέσω αυτού έμαθα τον αγαπημένο Νικόλα Άσιμο, ο οποίος επίσης με σημάδεψε!
      Αλλά γι αυτόν είπα πιο πολλά εδώ:
      http://toixo-toixo.blogspot.com/2011/03/23.html
      (στην επέτειο του θανάτου του)

      Διαγραφή
    3. Άσε που νομίζω πως έχετε κάνει κόμμα με τη Μαρία εναντίον μου!
      :-)))

      Διαγραφή
    4. Μαζεστίξ μου, και μόνο αυτό που σκέφτηκες αποδεικνύει οτι είσαι διεστραμμένο μυαλό! Εξάλλου εσύ μας γνώρισες με το Μαράκι, τώρα να μη γκρινιάζεις! :-)

      Το Βασίλη δεν τον συμπαθώ κυρίως ως άνθρωπο, στυλ, δε μ' αρέσει. Οτι έχει φωνάρα έχει κι οτι έχει πει σπουδαία τραγούδια ναι. Αλλά μετράνε όλα! Πάρε παράδειγμα και απ' το Σαββόπουλο που μας απογοήτευσε τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ είναι αναμφισβήτητα ταλαντούχος.

      Και επιπλέον θεωρώ σπουδαία ταλέντα τους Κατσιμιχαίους, τους αδικείς!

      Διαγραφή
    5. Ξεσκεπαστήκαμε αγαπητή κ.κ. Ναι Μαζεστίξ το παραδέχομαι...

      Όσον αφορά τον Παπ δεν τον ξέρω προσωπικά και έτσι δεν ξέρω τι άνθρωπος είναι, απλά δεν μου αρέσει καθόλου η φωνή του και τα τραγούδια του δεν με αγγίζουν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
      Όσον αφορά πυξ λαξ-κατσημίχα και τα τοιαύτα τους θεωρώ λιγάκι μελανζέ. Βέβαια και αυτοί είχαν καλές στιγμές, όπως ας πούμε το Στίλβη των πυξ λαξ. Και αυτό παραμυθάκι με τις 'τελευταίες' συναυλίες τελείως ξενέρωμα;
      καλό μεσημέρι...πάω να καταστρώσω σχέδια εξόντωσης με την κ.κ.

      Διαγραφή
    6. χαχαχαχα

      Έτσι, συνωμοτήστε!

      Κ.Κ., καλοί είναι Κατσιμίχες, αλλά δεν ήταν ποτέ του ιδαίτερου γούστου μου. Τους ακούω ευχάριστα πάντως.
      Τον Σαββόπουλο τον σιχαίνομαι ως φιγούρα, αλλά τον παραδέχομαι και τον θαυμάζω ως μουσικό.
      Γενικώς, τα διαχωρίζω αυτά τα δύο.

      Μαρία, και οι Πυξ Λαξ έχουν 10-15 τραγούδια πολύ όμορφα αλλά ποτέ δεν μου έκαναν "κλικ" γενικώς.
      Καλά, όσο για τις επαναλαμβανόμενες "τελευταίες" τους συναυλίες... είχα γράψει το εξής:
      http://toixo-toixo.blogspot.com/2011/07/blog-post_14.html
      ("Δε μας χέζετε ρε... Πυξ Λαξ;") με πόλεμο σχολίων από κάτω, ειρωνείες, μπινελίκια ανάμεσα σε Πυξλαξικούς και Αντι-πυξλαξικούς!
      Είχε πολλή πλάκα!


      Καλό μεσημέρι!

      Διαγραφή
  4. Ααα το βρήκα; "Κι αυτό είναι μείον σου, κι αυτό είναι μείον σου" που τραγουδούσε κι ο ΛΕΠΑ...
    :-)

    Οι Σπυριδούλα αδικημένη μπάντα με φοβερό υλικό.
    Ίσως αδίκησαν κι οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

    Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι λες;
    Δισκάρα, αναμφίβολα!
    Αλλά άλλο ένα δίσκο να έβαζα από Αγγελάκα/Τρύπες να έβαζα, θα νομίζατε ότι παίρνω και... ποσοστά!
    Καινούρια ζάλη, χάρτινο τσίρκο, ακούω την αγάπη... κομματάρες!

    Το "οι ανάσες των λύκων" δεν μου πολυάρεσε.
    Το βρήκα λιγάκι βαρύ.
    Και γενικώς οι δουλειές του με τον Βελιώτη είναι πολυ βαριές.
    Είμαι λίγο πιο.. χαζοχαρούμενος και μου αρέσει το... βαλκανικό πάρτυ με τους Επισκέπτες!

    Εντάξει, αφού δεν αγαπάς Χαρούλα, ήταν προφανές ότι δεν θα αγαπούσες και Βασίλη!
    Αυτοί πάνε μαζί. Ή τους γουστάρεις ή τους απεχθάνεσαι!
    Σα να λέμε Μάλαμας και Θανάσης Παπακων/νου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, η αλήθεια είναι ότι οι ανάσες των λύκων όταν τον πρωτοάκουσα μου κακοφάνηκε.
      Αλλά μετά το λάτρεψα, είναι αναμφισβήτητα ο αγαπημένος μου δίσκος. Μες τον τόσο ήλιο έχω και γω τα σκοτάδια μου.

      Διαγραφή
  5. α και να σου πω...ωραίο θέμα, δεν σε πειράζει να ξεπατικώσω την ιδέα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε καλά, δεν είναι και δικό μου το copyright των TOP-10, TOP-20 κλπ.
      Είμαι περίεργος να δω και το δικό σου TOP...

      Διαγραφή
    2. οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, όπως επίσης όταν καείς απ΄το χυλό φυσάς και το γιαούρτι και επειδή μερικοί μπλόγκρες νομίζουν ότι γράφουν στους Times, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

      Διαγραφή
    3. Αν ήταν δικό σου το κοπιράιτ θα ήσουν πλούσιος...

      Διαγραφή
    4. Α, δεν ξέρω για σας πάντως εγώ αδικούμαι εδώ μέσα!
      Έπρεπε να γράφω ταυτόχρονα στου Times και στη Le Monde...

      ΥΓ.:Για κάποιο άγνωστο λόγο, τα σχόλιά σου εμφανίζονταν στα... "ανεπιθύμητα".
      Μόλις τώρα το ανακάλυψα!
      Αυτό το Blogger είναι για φάπες.

      Διαγραφή
  6. Σχετικά καλή η επιλογή...αλλά επέτρεψέ μου να πω ότι Άσιμος-Σιδηρόπουλος και με λίγο ζόρι οι Τρύπες αποτελούν μια κατηγορία μόνοι τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ξέρω Θεόφραστε, αλλά... τι να κάνω;
      Αναγκαστικά τους έβαλα στην ίδια λίστα με τους άλλους, τους... "κοινούς θνητούς".

      Διαγραφή
  7. θα μπορουσαν να μπει κι αυτό:
    http://www.youtube.com/watch?v=pTnBQYzglKY&feature=related

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν Πλω, Ντίνος Σαδίκης.

      Πολύ καλός δίσκος.
      Εξαίρεση στον κανόνα του ελληνικού ροκ.
      Αν έφτιαχνα την καλύτερη 30-άδα, θα έβαζα κι αυτόν το δίσκο.
      Αλλά δυστυχώς δε χωρούσαν άλλοι...
      Τουλάχιστον στο δικό μου αισθητήριο ο δίσκος των Εν Πλω είναι κατά τι κατώτερος από την 20άδα που έβαλα.
      Αλλά είναι από τους καλύτερους που λείπουν...

      Διαγραφή
    2. Εν πλω - 1989, άνετα στην πρώτη τριάδα

      Aφιερωμένο το "ηπειρώτικο" : Χτες Βράδυ

      https://www.youtube.com/watch?v=5OSR2V4jpHk

      Διαγραφή
  8. ξεχασες τον καλυτερο Δ.ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ Ο ΜΗΤΣΟΣ οπως επισης τον δισκο των SOCRATES PHOS.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είσαι της παλιάς γενιάς!

      Οι Σόκρατες δε μου πολυαρέσουν.

      Εντάξει, ο δίσκος του Πολυικάκου είναι πολύ καλός και κλασικός.
      Δε θα τον έβαζα στην 20αδα. Αλλά στην 30άδα πιθανότατα θα έμπαινε.

      Και οι Poll έχουν ωραίες δουλειές...

      Διαγραφή
  9. ZEBRA TRACKS,MONIKA,LOLEK,GAD,TANGO WITH LIONS,ELECTRIC LITANY,ROSEBLEED,etc

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από αυτούς μου άρεσε πολύ ο δίσκος της Μόνικα (Άβαταρ), είχε πολύ ωραίο ήχο, ωραία φωνητικά, πρωτότυπη μουσική, καθαρές μελωδίες.
      Οι Ζέμπρα Τρακς δε μου αρέσουν.
      Ο Λόλεκ συμπαθητιός, αν και έχω ακούσει ελάχιστα απ αυτόν.
      Οι Ρόουζμπλιντ παραείναι ποπ-ροκ.

      Τους άλλους δεν τους ξέρω.

      Είσαι της... νέας γενιάς.
      Εγώ είμαι πιο κλασικός!

      Διαγραφή
  10. Είσαι άσχετος απλά από ελληνικό ροκ και καλύτερα να μην το πιάνεις στο στόμα σου!!!!

    Ο Παπακωνσταντίνου είναι απλά ένας κλέφτης του Άσιμου και μάγκας με τα τραγούδια του, όπως και με του Σταμάτη Μεσημέρι...

    Οι Last Drive είναι οι Αγγλόφωνοι ΤΡΥΠΕΣ.

    Ενημερώσου λιγάκι πριν γράψεις μπούρδες.

    Μην κάνεις τον κόπο να μου απαντήσεις, δεν πρόκειται να μπω ούτε καν για να διαβάσω απάντηση σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχόλιό σου μυρίζει μούχλα και αγένεια.
      Το να σεβαστείς τον κόπο κάποιου που έκατσε και έφτιαξε ένα αφιέρωμα δε σου πέρασε από το μυαλό;
      Το να σεβαστείς τη διαφορετική άποψη ούτε αυτό σου πέρασε από το μυαλό;
      Το να μη γράφεις κάτι, αν δε δέχεσαι την απάντηση σ' αυτό που γράφεις, ούτε αυτό σου πέρασε από το μυαλό;
      Καλά ξεμπερδέματα με τις βεβαιότητες.
      Και ξέρεις, υποθέτω, τί λέγεται για τους κατόχους της βεβαιότητας...

      Διαγραφή
  11. Βεβαιότητα ατελείωτη σαν το σύμπαν....
    Έχει παραγίνει στη Ελλάδα το πράγμα με την αγένεια...
    Στο θέμα μας τώρα...Προσωπικά θα έβαζα σίγουρα τα Υπόγεια Ρεύματα και τα Αρνάκια στους στους 20 κορυφαίους δίσκους της Ελληνικής Ροκ.
    Και για τα δύο συγκροτήματα πιστεύω πως δεν έτυχαν της προσοχής που τους άρμοζε (ακόμα και τα Υ.Ρ).
    Όσο για νούμερο 1 θα έβαζα τον πρώτο δίσκο από τα Μωρά στη Φωτιά και αυτό γιατί ποτέ άλλοτε δεν ήχησε η Ελληνική γλώσσα σε ροκ ρυθμό τόσο όμορφα στα αυτιά μου.
    Ευχαριστούμε Μαζεστίξ για την καλή δουλειά και ευχαριστώ και τους υπολοίπους για τα σχόλια και τις όμορφες μνήμες που μου έφεραν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ για τα καλά λόγια.

      Προσωπικά, δε μου αρέσουν καθόλου τα Υπόγεια Ρεύματα και είμαι... προκατειλημμένος απέναντί τους.
      Ιδίως η φωνή του τραγουδιστή τους δε μου αρέσει καθόλου.
      Άσε που βαρέθηκα να ακούω στις παρέες με κιθάρες το "μ' αρέσει να μη λέω πολλά" και το "σαν φως"!
      Ξέρεις, μετά τις 453 φορές που ακούς ένα τραγούδι, αρχίζεις να το μισείς...
      :-)

      Όσο για τα Μωρά στη Φωτιά, μου αρέσουν συγκεκριμένα τραγούδια τους, αλλά όχι και τόσο η δισκογραφία τους γενικότερα.
      Από τις πιο εναλλακτικές μπάντες, έχω μια αδυναμία στους Σπυριδούλα, όπως φάνηκε άλλωστε...
      Και βέβαια στα Διάφανα Κρίνα, που έχω πάει και σε πολλές συναυλίες τους.

      Σχετικά με τα Αρνάκια, η αλήθεια είναι πως έχω χρόνια να ακούσω (από τις παλιές καλές εποχές του Ατλαντίς 90FM) και πλέον καλά καλά δε θυμάμαι τα τραγούδια τους.
      Θα βάλω στο youtube κάνα τραγούδι τους να τους θυμηθώ...

      Διαγραφή
  12. Μαζεστίξ, αξιοπρεπέστατη η λίστα, όμως θεωρώ σημαντικό λάθος τέτοιου είδους λίστες να παράγονται όσον αφορά τη συμπάθεια ή μη σε κάποιους καλλιτέχνες.
    Οι αδελφοί Κατσιμίχα και οι Πυξ Λαξ δεν δήλωσαν ποτέ ροκ, ήταν έντεχνα συγκροτήματα με λαϊκή υφή, και σ'αυτό άκρως επιτυχημένα και δοκιμασμένα στο χώρο.Όμως και οι δύο είχαν ''ροκ'' στιγμές.
    Όσον αφορά τις συναυλίες των Πυξ Λαξ, πάλι θεωρώ ότι είσαι ισοπεδωτικός, ειδικά για ένα συγκρότημα που άφησε 10-15 τραγούδια που τα θυμόμαστε ακόμα (αμφιβάλλει κάποιος γι'αυτό?)...αλλά το ζήτημα των συναυλιών είναι άλλο και δεν θέλω να το ανοίξω τώρα, αν και γνωρίζω πράγματα από την πορεία των Πυξ Λαξ και τη στάση τους, που ίσως πολλοί δεν ξέρουν και μιλάνε εκ του ασφαλούς.
    Κλείνω λέγοντας πως ίσως σ'αυτή τη λίστα θα μπορούσε να μπει η ''Στίλβη''(Πυξ Λαξ, 1998), ένας από τους αρτιότερους δίσκους της εναλλακτικής δισκογραφίας, είτε το θέλουμε είτε όχι.
    Γενικότερα πάντως μ' αρέσουν οι επιλογές σου.
    Φιλικά , J.D.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα J.D.
      Όπως καταλαβαίνεις, κάθε λίστα και κάθε αφιέρωμα δεν μπορούν να μην πάσχουν από κάποια... μονομέρεια.
      Η Στίλβη είναι ένας πολύ καλός δίσκος, ίσως ο καλύτερος από Πυξ Λαξ.
      Και βέβαια, αφού περιλαμβάνει τραγούδια όπως το Μοναξιά μου όλα, το Σενιόρ και το Έπαψες αγάπη να θυμίζεις, προφανώς συγκαταλέγεται στους ροκ δίσκους.

      Δεν το έβαλα στη λίστα διότι θεώρησα ότι υπάρχουν 20 δίσκοι σπουδαιότεροι για μένα.
      Για να μπει αυτός έπρεπε να βγει κάποιος άλλος.
      Έκατσα και το σκέφτηκα.
      Δε θα έβγαζα κανέναν άλλον για να μπει.
      (Αν και όπως έγραψα και παραπάνω, η λίστα είναι προϊόν της στιγμής. Όσες φορές έχω κάνει τέτοιου είδους λίστα, κάθε φορά ήταν διαφορετική από την προηγούμενη.)
      Συμπεραίνω πως αν υπήρχε 30άδα και όχι 20άδα, πιθανότατα θα το έβαζα.
      Προσπάθησε να κάνεις τη δική σου 20άδα και θα δεις σε τί διλήμματα θα οδηγηθείς!

      Διαγραφή
  13. Έχεις δίκιο, και δεν σε κατέκρινα για την λίστα, ίσως όπως λες στην δική σου 20άδα η Στίλβη δεν συγκαταλέγονταν...
    Απλά περισσότερο το ανέφερα γιατί δεν μου αρέσει η ισοπέδωση, όπως π.χ. όσον αφορά στους πυξ λαξ και στους κατσιμιχαίους στην οποία υπέπεσες σχολιάζοντας τους πιο κάτω από τη λίστα σου. Εντάξει, γνώμες είναι αυτές και τις συζητάμε, ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να εκφράζεται..
    Αφορμή βρήκα την Στίλβη μιας και ήταν από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90..άν και οι πυξ λαξ έχουν κάνει και άλλους πολύ καλούς αλλά πιο έντεχνο-λαϊκούς όπως ''ο μπαμπούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες'' , ''για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης'' κ.α.
    Αυτά για την ώρα, συμπερασματικά..θεωρώ πως είναι ανώφελη η κατακεραύνωση γενικότερα.
    Καλή συνέχεια στις λίστες σου, και σε ότι διαδικτυακό κάνεις, η αληθινή μουσική ενώνει άλλωστε.
    J.D.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε βέβαια, δε μας φτάνουν όλα τα υπόλοιπα... αν αρχίσουμε να πλακωνόμαστε και για τα μουσικά μας γούστα, δε μας βλέπω να τη βγάζουμε!
      Ειρήνη ημίν!
      Ας ακούμε τη μουσικούλα μας, το πιο ακριβό καταφύγιο της ψυχής μας, και τα γούστα είναι όσα και οι άνθρωποι.
      (δε λέω τη γνωστή παρομοίωση για ευνόητους λόγους)

      Διαγραφή
  14. Γούστα είναι αυτά βέβαια (δεν είναι πολιτική εδώ έτσι;) αλλά έχω πολλές ενστάσεις ...
    Κατ'αρχάς για μένα , ο Παπακωνσταντίνου δεν έχει και πολύ σχέση με την ροκ μουσική (όπως δεν έχουν ούτε οι Πυξ-Λαξ , ούτε οι Φατμέ, ούτε οι Κατσιμιχαίοι κλπ , όλη αυτή η ομάδα τραγουδοποιών που απλώς απέκτησαν την συμπάθειά μου γιατί επιτέλους δεν παίζανε μπουζουκοτράγουδα και λαικούρες). Το ότι γρατζουνάει μια κιθάρα, έχει ντραμς και ροκ στήσιμο δεν σημαίνει και πολλά. Λείπουν οι ροκ αναφορές , ενορχηστρωτικά τα τραγούδια του ήταν "άδεια" , οι κιθάρες είναι άψυχες, του έλειπε ενέργεια, αλλά τι να τον κάνεις που έχει βροντερή φωνή (που προσέδιδε την ένταση και το πάθος που λείπει από την μουσική του), χιούμορ και καλές διασυνδέσεις στην ελληνική δισκογραφική βιοτεχνία. Κι εγω τον κανω χάζι στον "Γάτο" ή στον "Λεγεωνάριο" και σε αρκετά άλλα, αλλά για ροκ δεν τον έχω.... Και για νούμερο 1 με τίποτα!!!
    Απεναντίας στην λίστα οπωσδήποτε θα έπρεπε να είναι τα 2 πρώτα αλμπουμ των Υπόγειων Ρευμάτων (γεμάτα καλοπαιγμένο κλασσικό ροκ) αλλά και το παθιασμένο πρώτο των Ξυλινων Σπαθιών. Επίσης πολυ καλό ήταν το ομώνυμο άλμπουμ των Εν Πλώ (του Ντίνου Σαδίκη) το 1989 γιατί συνδύαζε ευρηματικά ροκ και παραδοσιακές φόρμες .
    Πολύ σοφή επιλογή τα Διάφανα Κρίνα αλλά ο Σιδηρόπουλος σε συνδυασμό με την φοβερή εκτελεστικη δεινότητα των Σπυρόπουλων και οι Τρύπες (που όταν ακούω τις κιθάρες τους να στριγγλίζουν νιώθω τον ηλεκτρισμό τους) είναι οπωσδήποτε στην κορυφή και με διαφορά από τους άλλους καθώς -εκτός των άλλων- ήταν και πολύ επιδραστικές μπάντες.
    Όσο για τους Λαστ Ντραιβ, δεν το συζητώ, ήταν και παραμένουν καλτ αναφορά στο αγγλόφωνο ροκ και τα αλμπουμ τους και τα λαιβ τους ήταν γεμάτα ενέργεια τότε πριν 25 χρόνια και δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Αυτοί αλλά και άλλες μπάντες (π.χ. οι No Mans Land με τον γεμάτο ψυχεδελικό τους ήχο και την φωνή της Εύης Χασαπίδου-Watson) ήταν πραγματικά ροκ συγκροτήματα που έβαζαν κάτω πολλά αντίστοιχα αμερικανικα και αγγλικά αλλά δυστυχώς δραστηριοποιούνταν ως αγγλόφωνα στην άγνωστη Ελλάδα κι έμειναν στα αζήτητα.
    Αλλά όπως είπαμε περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Αδιαφιλονίκητες λίστες υπάρχουν μόνο στα μυαλά των κριτικών. Και φυσικά όχι οπαδιλίκια στις ψυχές μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσόρισες!
      Και βέβαια τα αφιερώματα γίνονται για τις διαφωνίες!
      Σαφώς δεν πιστεύω πως όλοι έχουμε τα ίδια γούστα.

      Περί Παπακωνσταντίνου: θεωρλω τους δίσκους της δεκαετίας του '80 πέρα για πέρα ροκ.
      Και θεωρώ την τότε φωνή του κορυφαία ροκ φωνή.
      Τόσο νεύρο, τόσο γρέζι και ταυτόχρονα τόσο ερωτισμό ελάχιστες φωνές βγάζουν.
      Τον Σιδηρόπουλο τον τίμησα δεόντως όπως είδες.
      Λατρεύω όλη του τη δισκογραφία.
      Μάλλον αδίκησα λιγάκι τις Τρύπες.
      Οι Last Drive δε μου αρέσουν.
      Ούτε τα Ξύλινα Σπαθιά, εκτός όμως κάποιων εξαιρέσεων.

      Διαγραφή
    2. Τα κατάλαβα όλα αυτά από τις απαντήσεις σου στα σχόλια των άλλων. Απλώς ήθελα να πω κι εγώ τα δικά μου....

      Διαγραφή
    3. Δίκιο έχεις. Μα έχουν γραφτεί πολύ καιρό πριν και δε θυμάμαι τι έχει ειπωθεί και δεν έχω και κουράγιο να τα ξαναδιαβάσω!
      Και πολύ καλά έκανες και τα είπες.
      Να περνάς να τα λέμε!

      Διαγραφή
  15. Δεν θα κάνω κάποιο σχόλιο πάνω στη λίστα σου Μαζεστίξ, άλλωστε ποτέ δεν χωράνε κριτικές σε προσωπικές προτιμήσεις... Απλώς μονάχα μια ερώτηση μιας και κανείς δεν τους έχει αναφέρει μέχρι στιγμής, τι πιστεύεις για τους, προσωπικά αγαπημένους, Λευκή Συμφωνία?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και δεν τους έχω ακούσει και τόσο πολύ, θα σου πω ότι τους έχω ως ένα καλό ραδιοφωνικό άκουσμα, θυμίζουν κάτι ροκ απογεύματα παλιά με τη βελόνα κολλημένη στον Ατλαντίς FM (τις καλές του εποχές μέχρι προ δεκαετίας).
      Καλό άκουσμα, λοιπόν, αλλά δε θα αγόραζα δίσκο τους.
      Δε με ενθουσιάζουν ιδιαίτερα.
      Αλλά, όπως είπαμε, περί ορέξεως...

      Διαγραφή
  16. Ρε παιδιά ... Έχει ακούσει κανείς σας ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ??? ;ή δεν ξέρετε πως γράφετε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι... τώρα που το λες έχεις δίκιο!
      Οι Ενδελέχεια (ορίστε, ξέρω να το γράφω!) ήταν αρκετά καλή μπάντα, με πολύ ωραίο κιθαριστικό ήχο και καθαρές κιθαριστικές μελωδίες-πράγμα σπάνιο για το ελληνικό ροκ.
      Πώς και δεν τους ανέφερε κανείς ως τώρα;

      Διαγραφή
    2. Τώρα που το ξανακοίταξα, έχω βάλει τους Ενδελέχεια στο Νο17.

      Διαγραφή
  17. τιμης ενεκεν θα επρεπε να βαλεις τον δισκο Μεταφοραί - Εκδρομαί Ο Μήτσος του Πουλικακου γιατι ηταν η αρχη για αυτο που λεμε ελληνοφωνο ροκ .Καλη η προσπαθεια και η ουσια ειναι οτι ειναι η αφορμη για να θυμηθουμε ωραιους παλιους ροκ δικους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Επισης ο ξαναπες του ασιμου ηταν πολυ καλος δισκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Φίλε (12:31) θα ευχόμουν στην 20άδα να έμπαιναν καμιά 40αριά δίσκοι.
    Ο Πουλικάκος είναι η κορυφαία τζαζο-μπλοζο-φωνή στην Ελλάδα.
    Σπούδαίος τραγουδιστής και με κάποιες καλές δισκογραφικές ταινία


    Ο Άσιμος δεν ξέρω αν και κατά πόσο μπορεί να χωθεί μέσα σε τέτοιο αφιέρωμα.
    Ο Άσιμος θελει μια κατηγορία μόνος του.
    Πάντως, πολύ καλός δίσκος ο Ξαναπές, αλλά τα τραγούδια του "Φαναριού του Διογένη" έχουν γράψει μεγάλη ιστορίσ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. i lista einai oti nane,oxi kai o papakonstantinou protos.o pop festival tou 73 pou einai?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν κάνουμε διαγωνισμό "ψαγμενιάς".
      Αυτούς τους αφήνω για τους παντογνώστες.
      Μια προσωπικη λίστα με τους 20 καλύτερους ελληνικούς ροκ δίσκους κάνω.
      Και είναι προφανές ότι οι κορυφαίοι θα είναι, εκτός των άλλων, και ευρύτατα αναγνωρίσιμοι.
      Ο Παπακωνσταντίνου, σ' αρέσει δε σ'αρέσει, ακόμη και στα 60 του πια γεμίζει στάδια και θέατρα, ο Σιδηρόπουλος 23 χρόνια μετά το θάνατό του συνεχίζει να συναρπάζει ολοένα και περισσότερους νέους, ενώ οι Τρύπες είναι το ροκ όνειρο του κάθε εφήβου να τους δει έστω μια φορά.

      Η λίστα των καλύτερων δε βγαίνει μέσα απ' τις αναλύσεις των ειδικών, αλλά μέσα από το μήκος, το πλάτος και το βάθος της ροκ έντασης, αυτής της διονυσιακής έκστασης που προκαλεί η μουσική τους στις ψυχές των εφήβων, αλλά και των παντοτινών εφήβων.
      Γιατί αυτό είναι το νόημα της μουσικής.

      Κι όσα αξιόλογα ηχητικά ντοκουμέντα (σαν το ποπ φέστιβαλ) κι αν βγουν στην επιφάνεια, δεν μπορούν με τίποτα να ξεπεράσουν σε αξία τη ροκ λύτρωση τόσων χιλιάδων νέων στις συναυλίες του Παπακωνσταντίνου.

      Εξάλλου, δεν είναι ντροπή η εμπορικότητα. ούτε ένδειξη χαμηλής ποιότητας.
      Και σε παγκόσμιο ακόμη επίπεδο αυτό αποδεικνύεται από τη συνεχιζόμενη αμείωτη εμπορικότητα π.χ. των Pink Floyd.

      Διαγραφή
  21. χμ....εγω πρωτον στη λιστα θα εβαζα ..Τον Σταυρο Του Νοτου του Θανου Μικρουτσικου με στιχους του Νικου Καββαδια...και βεβαιως ειναι Ροκ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι κατατάξεις, έχουν αναγκαστικά πάντοτε το στοιχείο μιας κάποιας "αυθαιρεσίας" από όποιον προσπαθεί να κάνει κάτι τέτοιο.
      Έτσι και η δική μου αυθαίρετη κατάταξη εξαίρεσε το Σταυρό του Νότου απ' το είδος.
      Χωρίς βέβαια να είμαι κατηγορηματικός για κάτι τέτοιο, αλλά απλώς δεν το θεώρησα ομοειδές.
      Φυσικά, αν έκανα μια λίστα με τους κορυφαίους δίσκους της ελληνικής μουσικής γενικά (και μόλις τώρα μου μπήκε η ιδέα), τότε ο Σταυρός του Νότου θα ήταν σίγουρα μέσα στην πρώτη 5άδα.
      Ελπίζω να βρω το κουράγιο να κάνω αυτό το αφιέρωμα σύντομα.
      Χρειάζεται κουράγιο, διότι δεν μπορείς να φανταστείς πόση ώρα μου πήρε αυτό το αφιέρωμα στους ροκ δίσκους.

      Διαγραφή
  22. Συγχαρητήρια για τη λίστα και ιδιαίτερα για το ανοιχτό πνεύμα με το οποίο την έφτιαξες. Δεν είμαι ειδήμων της μουσικής, αλλά για μένα ο Παπακωνσταντίνου είναι αναμφίβολα και ροκ και σίγουρα η καλύτερη φωνή του (και μια από τις καλύτερες γενικότερα του ελληνικού τραγουδιού). Έτσι, με εξέπληξε ευχάριστα που όχι μόνο τον είδα στη λίστα αλλά τον έβαλες και πρώτο. Ξέρω ότι πολλοί 'ψαγμένοι' και 'καθαρόαιμοι' ροκάδες δεν τον αποδέχονται για πολλούς λόγους ως ροκ. Συμφωνώ, και με τη δεύτερη επιλογή του Σιδηρόπουλου, μια τραγική προσωπικότητα αλλά χαρισματικός και που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό αυτό που αποκαλείται ελληνικό ροκ. Επίσης, με εξέπληξε ευχάριστα το ότι συμπεριέλαβες τον Σαββόπουλο (σίγουρα ένας από τους πρώτους που έπαιξαν ροκ) από τον οποίο επηρεάστηκαν πολλοί (όπως και ο Σιδηρόπουλος σε κάποια τραγούδια του) και τους Raining pleasure. Θα συμφωνήσω με άλλους ότι και οι πυξ λαξ, οι Κατσιμιχαίοι, ο Τσακνής, ο Μαχαιρίτσας, ο Πορτοκάλογλου (ακόμα και ο Σταυρός του Νότου του Μικρούτσικου) συμπεριλαμβάνοντια στο ελληνικό ροκ αν και δεν μπορούν να μπουν όλοι σε μια λίστα με τους 20 καλύτερους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σ' ευχαριστήσω που διατηρείς αυτό το πνεύμα της διαλλακτικότητας.
      Προσπάθησα να συνδυάσω το προσωπικό μου γούστο με κάποια αντικειμενικά στοιχεία, για να βγει η λίστα, που ήταν και το εμράκι μου απ' τησ τιγμή που έφτιαξα το blog.

      Κατά τ' άλλα, το θέμα Παπακωνσταντίνου έχιε εξελιχθεί σε ζήτημα ταμπού για τους εγχώριους ροκάδες.
      Εγώ μεγάλωσα με Παπακωνσταντίνου, με τους δίσκους του (σε βινύλλιο), με τις συναυλίες του, με την αναμονή του επόμενου δίσκου του..
      Έτσι μου είναι αδύνατον να τον παραλείψω!

      Όσο για τις απουσίες, όπως κι εσύ είπες, δυστυχώς σε μια λίστα για 20 δε χωρούν όλοι!

      Διαγραφή
  23. Ποια είναι η γνώμη σου για τους Magic de spell;
    Έχω λόγο που σε ρωτάω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ορίστε, ήρθα κι από δω.
      Δεν τους πολυεκτιμώ.
      Δυο τρία πολύ καλά τραγούδια έβγαλαν και μετά τίποτα.

      Διαγραφή
  24. αρχικά να σου πω συγχαρητηρια για την λίστα...βλέπωντας τα σχόλια,άνετα θα γινόταν μία λίστα με 200-300 πολύ καλά τραγούδια,ασχέτως αν συμφωνούμε με τους ερνηνευτές...αυτό που πραγματικά με έκανε να χαρώ είναι ότι με τα σχόλια των παιδιών "αναγκάστηκα" να επαναφέρω από τα βαθη της μνήμης μου,τραγούδια,ερνημευτές και μπάντες που κρύβονταν εκεί...αυτό.πιθανόν να ήτα και το μεγαλύτερο κέρδος μου τη σημερινή μερα...μπράβο και πάλι σε σενα και στους σχολιαστές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που τα καταφέραμε με όλη την παρέα να σε κάνουμε να ψυχαγωγηθείς.
      Αυτός είναι κι ο στόχος τέτοιων αφιερωμάτων, άλλωστε.
      Να θυμηθούμε, να νοσταλγήσουμε και να περάοσυμε όμορφα.

      Διαγραφή
  25. Θα συμφωνήσω και εγώ με πολλούς ότι Παπ/νου δεν είναι ροκ.Σέβόμαι ότι είναι επιλογή σου αλλά διαφωνώ.Οι Τρύπες,Ο Σιδηρόπουλος και ο Άσιμος είναι μια κατηγορία μόνοι τους.Επίσης Λευκή Συμφωνία απουσιάζει.Και στο τοπ και τα Μωρά στην Φωτιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Λευκή Συμφωνία ποτέ δε πολυεντυπωσίασε, γι αυτό και απουσιάζει.
      Οι Τρύπες κι ο Σιδηρόπουλος νομίζω πως είχαν... την τιμητική τους στο αφιέρωμα!
      Παραπονεμένους δεν τους άφησα.

      Πάντως, αν το πολυαναλύσει κανείς, θα διαπιστώσει πως "κανονικά" δε θα μπορούσαν να βρίσκονται στην ίδια λίστα Σιδηρόπουλος, Παπακωσνταντίνου, Τρύπες, Raining Pleasure, Άσιμος, Μωρά στη φωτιά, Σαββόπουλος, Aphrodite's child και Διάφανα κρίνα.
      Οι διαφορές τους τεράστιες.
      Ο καθένας τους εκφράζει μια άλλη γωνιά του ροκ στη χώρα μας.
      Αλλά ένα αφιέρωμα που αφορά όλον αυτόν το χώρο αναγκαστικά θα χωρεσει τους πάντες.

      Φαντάσου αντίστοιχα ένα αφιέρωμα στην παγκόσμια ροκ σκηνή που θα συμπεριελάμβανε Bealtes, Doors, Ramones, Guns n Roses, Nirvana, Sex pistols, Pink Floyd, Muse, Deep purple κλπ.
      Πόσες και πόσες διαφορές θα βρει κάποιος και εκεί!

      Διαγραφή
  26. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Φίλε Μαζεστίξ, ἡ ἀνωτέρω λίστα ἀνηρτήθη τὸ 2012 καὶ ὑπέπεσε εἰς τὴν ἀντίληψίν μου μόλις τώρᾳ, ἐν ἔτει 2015. Καταλαβαίνω ἀπολύτως πὼς ἦλθον καθυστερημένος κι εὐελπιστῶ νὰ μὴ γίνω κουραστικός. Ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ, λοιπόν, νὰ σχολιάσω κι ἐγὼ μὲ τὴ σειρά μου τὴ λίστα σου, ἔστω καὶ 3 χρόνια μετὰ τὴν ἀνάρτηση αὐτῆς. Ἄλλωστε ἡ ῥὸκ μουσικὴ εἶναι διαχρονική, δὲν συμφωνεῖς;

    Στὸ διὰ ταῦτα...


    α) διαφωνῶ ὀριζοντίως καὶ καθέτως μὲ τὸ νούμερο 1 στὴ λίστα σου. Δὲν τίθεται ζήτημα ἀμφιβολίας ὅτι τὸ «Φλού» ἦτο αὐτὸ ποὺ καθώρισε τὸ ἑλληνικὸ ῥὸκ κι αὐτὸ ποὺ ἤσκησε τὴ μεγαλύτερη ἐπιρροή.

    β) δὲν γίνεται νὰ λείπῃ ἀπὸ τὴ λίστα τὸ ὁμώνυμο καὶ πρωτόλειο ἄλμπουμ ἀπὸ τὶς Τρῦπες, τὸ ὁποῖο κατ' ἐμὲ εἶναι τὸ magnum opus τῆς μπάντας.

    γ) παρ' ὅτι ἐπεσεμάνθη ἤδη ἀπὸ ἀναγνώστη/ρια ὅτι δὲν συμπεριελήφθη τὸ «Ξεσσαλονίκη» ἀπὸ τὰ Ξύλινα Σπαθιά, θὰ συμφωνήσω ἀπολύτως μαζί της. Θὰ μποροῦσε κάλλιστα ἀντὶ τοῦ προαναφερθέντος ἄλμπουμ νὰ συμπεριληφθῇ στὴ λίστα τὸ «Πέρα ἀπὸ τὶς πόλεις τῆς ἀσφάλτου.

    δ) ἀντὶ τοῦ «666» τῶν Aprhodite's Child, τὸ ὁποῖο καίτοι ἀριστούργημα πρόκειται περὶ ξενογλώσσου ἄλμπουμ κι ἂς ἔχῃ«ἑλληνικὸ αἶμα», θὰ συμπεριελάμβανον τὸ ὁμώνυμο ἄλμπουμ τῶν Ἄκρίτας (τοῦ Σ. Λογαρίδη).

    ε) λείπουν ἀπὸ τὴ λίστα οἱ Νοστράδαμος καὶ οἱ Πελόμα Μποκιού.

    ζ) κατὰ τὴν ἄποψή μου στὴ λίστα χωρᾷ ἕνα ἐκ τῶν «Ἀπέραντα Χωράφια», «Ἀστρόνειρα» καὶ «Λευκὰ Φτερά» τοῦ Κώστα Τουρνᾶ.

    η) θεωρῶ πὼς ἠδίκησες ὀλίγον τὸ ντεμποῦτο τῶν Μωρῶν στὴ Φωτιά.

    θ) δὲν ξεύρω κατὰ πόσο εἶσαι λάτρης τῆς ἑλληνόφωνης καὶ μὴ πὰνκ ῥὸκ μουσικῆς σκηνῆς, ἀλλὰ εἴτε τὸ ὁμώνυμο εἴτε τὸ » «Ῥέκβιεμ (γιὰ ξεπεσμένους θεούς) τῶν Γενιὰ τοῦ Χάους ἄξιζε μιὰ θέση στὴ λίστα σου!
    Παρὰ ταῦτα, καταλαβαίνω ἀπολύτως ὅτι ἐβασίσθης καθαρὰ στὰ προσωπικά σου γοῦστα κι εὖγε ποὺ μπῆκες στὸν κόπο νὰ φτειάξῃς μιὰ πολὺ ὡραία κι ἐνδιαφέρουσα λίστα.

    Καλὴ συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ἐπεσημάνθη* (λάθος ἐκ παραδρομῆς καὶ λόγῳ κεκτημένης ταχύτητος).

      Διαγραφή
    2. Καλησπέρα!
      Παρότι το αφιέρωμα μετράει 3,5 χρόνια, παρατηρώ ότι ακόμη και σήμερα έχει πολλή αναγνωρισιμότητα και αυτό είναι κάτι με χαροποιεί.
      Άξιζε τον κόπο να το κάνω.

      Φυσικά και βασίζεται σε προσωπικά γούστα.
      Πώς αλλιω΄ς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε;
      Η αντικειμενικότητα εξάλλου είναι ο μέσος όρος των υποκειμενικοτήτων μας.

      Το ότι έχω αδικήσει κόσμο, αυτό είναι βέβαιο.
      π.χ. τα Ξύλινα Σπαθιά ήταν σπουδαίο συγκρότημα, με πολύ σημαντική απήχηση, αλλά δε μου άρεσε ποτέ.
      Γενικώς η λεγόμενη "ανεξάρτητη σκηνή" δεν ήταν ποτέ στις προτιμήσεις μου.

      Σχετικά με τους Poll, Νοστράδαμος, Πελόμα Μποκιού κλπ έχουν το κακό ότι δεν έχουν δίσκους που να κρατούν συνολικά ψηλό επίπεδο.
      Δηλαδή έχουν 1-2 ωραία τραγούδια (και... σουξέ), αλλά κατά τ'' άλλα οι δίσκοι τους είναι από αδιάφοροι έως και αστείοι.

      Όσο για το Νο1 ήταν αυτό που με απασχόλησε περισσότερο απ' όλα.
      Όλα τα αφιερω΄ματα βγάζουν πρώτο το Φλου και ίσως δικαίως.
      Αλλά νομίζω ότι οι δίσκοι του 80 από τον Παπακωνσταντίνου έχουν αδικηθεί και υποτιμηθεί.
      Ευθύνεται βέβαια ο ίδιος, η απομυθοποίηση και η υπερέκθεσή του που μας έχουν κουράσει τα τραγούδια του.

      Διαγραφή
    3. Ὁ καθεῖς ἔχει τὶς ἀπόψεις του καὶ ὀφείλομε ὅλοι μας νὰ τὶς σεβαστοῦμε! Τὸ ἀναφέρω διότι δὲν ἔλειψαν καὶ τὰ ἐπικριτικὰ σχόλια. Οὐδέποτε ὑπῆρξα λάτρης τοῦ Παπακωνσταντίνου, δίχως αὐτὸ νὰ σημαίνῃ πὼς δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ τραγούδια του. Ἐπίσης, πρόκειται περὶ ἠγαπημένου τραγουδιστοῦ/καλλιτέχνου καὶ ἰδίᾳ άνθρώπου! Ἐν ἄλλοις λόγοις σἐβομαι καὶ ἀναγνωρίζω ὡς μεγάλο καλλιτέχνη τὸν Παπακωνσταντίνου, ἀλλὰ κατὰ τὴν ταπεινή μου ἄποψη δὲν εἶναι 100% ῥὸκ τραγουδιστής, ὅπως οἱ ἀδελφοὶ Κατσιμίχα γιὰ παράδειγμα. Τέλος, θὰ προσθέσω ὅτι ὁ Παπακωνσταντίνου εἶναι ἀναμφίβολα ἡ μεγαλύτερη αὐδὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ῥόκ κι ὄχι μόνον!

      Διαγραφή
    4. Υπάρχει μια εσωερική διάκριση του αποκαλούμενου ελληνικού ροκ: υπάρχει η ελληνόφωνη εκδοχή της ροκ (βλ. Σιδηρόπουλος, Τρύπες, Poll) και η ροκ εκδοχή της ελληνικής μουσικής (βλ. Παπακωνσταντίνου, Κατσιμίχα, Πυξ Λαξ κλπ)
      Εγώ τα έβαλα όλα μέσα, για να μην μπερδευόμαστε.

      Ο Παπακωνσταντίνου είναι σαν ηκδεμόνςας μου.
      Μεγάλωσα κυριολεκτικά με τα τραγούδια του.

      Διαγραφή
  28. Ἄ! Ξέχασα νὰ ἀναφέρω τὸ «Ἐνοχές» ἀπὸ Μπλὲ καὶ ἀσφαλῶς τὸν Γιῶργο Τσίγκο & Μαύρους Κύκλους! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή