Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ (μέρος β'): Κυνόδοντας και Eurovision (3-3-2011)

Ένα κείμενο από τις μέρες που ο Κυνόδοντας πλησίασε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης (για τις ΗΠΑ) Ταινίας και εξηγώ γιατί πιστεύω πως... γλίτωσε μην κερδίζοντάς το!
Η ελληνική μαζική κουλτούρα αντιμέτωπη τότε με ένα σκανδαλισιτκό έργο που φυσικά το αντιμετώπισε όπως πάντα: ως σκάνδαλο! Απ' τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη ως το Μν του Ανδρουλάκη και τα σώου του Τζίμη Πανούση, πάντα υπήρχαν πρόθυμοι να κάψουν βιβλία, σκέψεις, αντιδρώντας σε οποιαδήποτε ανατροπή των καθιερωμένων, σε κάθε διαφορετική ματιά.
Οι θεματοφύλακες της "Ηθικής" (τρομάρα τους) πάντα με το δαυλό στο χέρι!
Στην πυρά φέτος έκατσε ο Λάνθιμος...
Δε βαριέστε! Προσόν είναι τελικά!


 


Κυνόδοντας και Eurovision (3 Μαρτίου 2011)

   Ο ανατρεπτικός "Κυνόδοντας" γλίτωσε από τη βλαχομπαρόκ πανηγυρτζίδικη ελληνική υποκουλτούρα με την απώλεια του τίτλου της καλύτερης ξενόγλωσσης -για το Hollywood- ταινίας για τη χρονιά που πέρασε.
Μια ταινία ανατρεπτική, ηθικά σκανδαλιστική και σεναριακά πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα σε περίπτωση που κέρδιζε το Όσκαρ θα έμπαινε στο επίκεντρο ενός πανηγυριού αισθητικής Eurovision και θα υπέσκαπτε την ίδια τη φιλοσοφία της.
Ο Γ. Λάνθιμος, ο σκηνοθέτης της ταινίας, σίγουρα δε θα ήθελε να γίνει ένα φολκλόρ καραγκιοζάκι που θα το πηγαινόφερναν σε ανούσιες βραβεύσεις και εκ των υστέρων αναγνώριση.
Και μάλιστα θα βραβευόταν και θα παρουσιαζόταν ως εκπρόσωπος του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ δεν είναι. Ο ελληνικός κινηματογράφος είναι η Λούφα και Απαλλαγή, η Κληρονόμος και κάθε χαζοχαρουμενιά που μας πλασάρουν. Ο Λάνθιμος βραβεύτηκε στις Κάννες και τιμήθηκε με την υποψηφιότητα για Όσκαρ εκπροσωπώντας τον εαυτό του και μια μικρη μερίδα Ελλήνων πολιτών που επιμένουν να μην γίνονται κιμάς στην κρεατομηχανή της βιομηχανίας του θεάματος.
Πρόκειται για μια ταινία που κατηγορήθηκε ως "ανήθικη" επειδή προβάλλει σκηνές αιμομικτικού σεξ. Όσοι όμως είδαν την ταινία θα κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε σκανδαλιστική πρόθεση από το σκηνοθέτη.
Για μένα η οικογένεια που παρουσιάζεται στην ταινία δεν αντιπροσωπεύει την οικογένεια, αλλά την κοινωνία. Ο πατέρας που είναι ο μόνος που έχει σχέση με τον έξω κόσμο αντιπροσωπεύει την εξουσία, η οποία κρατά εγκλείστους τους υπηκόους και παρουσιάζει στους εσώκλειστους τις έννοιες των πραγμάτων , όπως συμφέρει αυτόν.
Παραπέμπει στο Μύθο του Σπηλαίου από την Πολιτεία του Πλάτωνος, όπου ο Σωκράτης μιλά για την πραγματική υπόσταση των εννοιών και για την παρουσίαση των αναπαραστάσεων των εννοιών στους απλούς ανθρώπους από "θαυματοποιούς" μέσω σκιών, όπως αυτοί νομίζουν.
Η μητέρα ΄της "οικογένειας" συμβολίζει το μεσολαβητή εξουσίας και λαού (τα ΜΜΕ ίσως;) η οποία ναι μεν έχει γνωρίσει τον έξω κόσμο, αλλά επέλεξε ή επιλέχθηκε από τον πατέρα-εξουσία, να παραμείνει για πάντα στο σπίτι προκειμένου να "προσέχει" και να λύνει τις απορίες των εσώκλειστων παιδιών.
Τα παιδιά συμβολίζουν προφανώς το λαό που ζει με τον τρόπο που του επιβάλλουν, πιστεύει τα πράγματα όπως του τα παρουσιάζουν και φυσικά του λένε πως θα απελευθερωθεί όταν πέσει ο "Κυνόδοντάς" του.
Και υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες, οι οποίοι, αν και αρχικά είναι βαλτοί από τον πατέρα-εξουσία για να εκτονώνονται τα παιδιά-λαός, προσπαθούν να ξυπνήσουν τα παιδιά, αλλά κι όταν καταφέρνουν να τους δώσουν κάποιες επιπλέον πληροφορίες ή κατευθύνσεις, τα παιδιά-λαός δεν μπορούν να συλλάβουν τα μηνύματα των νέων πληροφοριών και αντιδρούν σπασμωδικά.
Η αιμομικτική σχέση λοιπόν που προβάλλεται μεταξύ των παιδιών, δε συμβολίζει σεξ μεταξύ αδελφών, αλλά μια άρρωστη, ανάπηρη σχέση-αλληλεπίδραση μεταξύ των απλών ανθρώπων.
Η ταινία βρίθει συμβολισμών, αλλά όταν έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε ένα έργο κοιτώντας μόνο το προφανές (αφού αυτά που μας παρουσιάζουν δεν εννοούν τίποτα άλλο πέρα από το προφανές), είναι λογικό να μην εμβαθύνουμε στα ενδότερα κάθε έργου τέχνης και να παραμένουμε στα τεκταινόμενα της πλοκής.
Δε λέω πως είναι αναγκαστικό να αρέσει σε κάποιον η συγκεκριμένη ταινία, αλλά απλά εκνευρίζομαι με την a priori απόρριψη κάθε πρωτοπορίας, κάθε προσπάθειας να ξεφύγουμε λίγο από τις παραδεδομένες συνήθειές μας.
Φυσικά όταν ο ίδιος σκηνοθέτης γύρισε μια διαφήμιση, οι περισσότεροι Έλληνες την ενστερνίστηκαν και ως ατάκα. Είχε γυρίσει εκείνη τη διαφήμιση με τον μπάτσο που έλεγε "put the kot down slowly". Αλλά τότε η αισθητική του Λάνθιμου ήταν ανώδυνη...
Έτσι κι αλλιώς 30.000 εισιτήρια έκοψε η ταινία στην Ελλάδα, ενώ η χαζοχαρούμενη "Κληρονόμος" με τη Σ. Καρύδη που βγήκε την ίδια εποχή έκανε υπερτριπλάσιες εισπράξεις.
Είμαστε στη χώρα που ο παγκοσμίως αναγνωρισμένος Θ. Αγγελόπουλος έχει γίνει σαν ανέκδοτο λόγω του αργού ρυθμού των ταινιών του. Η κριτική αυτή ξεκίνησε από τους θαυμαστές του Αγγελόπουλου, που έκαναν μια χαριτωμένη κριτική πάνω στις ταινίες του, χωρίς όμως να μειώνουν την καλλιτεχνική τους αξία, αλλά υιοθετήθηκε από όλους τους Έλληνες οι οποίοι ανάθεμα κι αν έχουν δει έστω μια σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου. Και λειτουργούν με ένα κλισέ κοινωνικου αυτοματισμού: Αγγελόπουλος=αργός και το αντίστροφο.
Έτσι λειτουργούμε και με άλλους: Σιδηρόπουλος=πρεζάκιας, Καβάφης=πούστης, Καρυωτάκης=ψυχάκιας που αυτοκτόνησε και πάει λέγοντας...
Και φυσικά ερμηνεύουμε τα πάντα με βάση το "βασικό χαρακτηριστικό" που τους έχουμε προσδώσει.
Οι σύγχρονοι Έλληνες στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις ενοχές τους για την ποιοτική ελεύθερη πτώση του γούστου και της αισθητικής τους λοιδωρούν οποιονδήποτε "κάνει ποιότητα" ... λες και αυτό αποτελεί κατηγορία ή κουσούρι!
Το να φτιάχνεις χαζοχαρουμενιές βέβαια, είναι προσόν...
Είμαστε φυσικά στη χώρα που έπρεπε να "εκτελέσει" ο Βασίλης Καρράς την "Πριγκηπέσσα" του Σωκράτη Μάλαμα για να γίνει πανελλαδικό σουξέ... Ο "Κυνόδοντας" μας έλειπε!

Γι αυτό σου λέω Λάνθιμε, δε φαντάζεσαι από τι κιτσαριό γλίτωσες, μην κερδίζοντας τελικά το Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Θα βλέπαμε παράθυρα με έναν εκπρόσωπο της "προοδευτικής" κοινωνίας που θα υπερασπιζόταν αβλεπής την ταινία τονίζοντας την ελευθερία της έκφρασης του δημιουργού και έναν εκπρόσωπο από το παπαδαριό που θα φώναζε ότι η ταινία διαλύει τις αρχές της "ελληνορθόδοξης κοινωνίας" μας.
ΠΩ ΠΩ ΚΙΤΣΑΡΙΟ!!!


--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αυτά έγραψα τότε.
Νομίζω όμως πως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε και τα σχόλια που έγιναν τότε με αφορμή αυτήν την άποψη.
Τονίζω μόνο ότι δεν θεωρώ απαραίτητο να αρέσει σε κάποιον μια ταινία, καθώς η αισθητική πρόσληψη είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας και δε φανερώνει ούτε την... "ποιότητα" ούτε το επίπεδο του γούστου του καθενός μας.
Αναφέρθηκα στο γενικότερο... βλαχο-μπαρόκ σύστημα της ελληνικής κοινωνίας και στην επικρατούσα μαζική κουλτούρα του ελληνικού κοινού, ανεξαρτήτως της ταινίας, παίρνοντας αφορμή μόνο απ' την ταινία και τον θόρυβο που προκάλεσε.
Τα σχόλια που ακολουθούν είναι πιο ενδιαφέροντα κι από το κείμενο.
Το κείμενο μάλλον απλώς... προέβλεψε τα σχόλια!
------------------------------------------------------------------------------------------------------


20 σχόλια:


Ανώνυμος είπε...
ase mas re file. egrapses 2 selides paparologia gia na mas peis pos kalos den pire oskar?
IonnKorr είπε...
Κυνόδοντας ήταν μια αισχρή τσόντα που με το μανδύα της κουλτούρας έδειχνε τα χειρότερα ένστικτα του ανθρώπου. Άμα είναι να δείχνουμε έναν πατέρα να σιγοντάρει την κόρη του να κάνει έρωτα με τον γιό του τότε όλες οι τσοντοταινίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν υπερ-κουλτούρες. Και όσο αφορά τις παραβολές που μπορούμε να κάνουμε τότε με τον ίδιο τρόπο και η θρησκευτική Γένεση της Βίβλου γίνεται υπερσύγχρονη Αστροφυσική. Με τις παραβολές και η χειρότερη τσόντα θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει την απόλυτη αγνότητα.
Ανώνυμος είπε...
polu kalo arthro...bravo!!!! xairomai pou yparxoun anthrwpoi pou skeftontai anoixta...
Ανώνυμος είπε...
Ο κυνόδοντας δεν έχει καμία σχέση με το σπήλαιο, αλλά είναι μια κακία απομήμηση του, ασχετος ο δημιουργός με τις πραγματικές εννοιες του σπηλαίου, εβαλε μια ιδέα εδώ μια ιδέα εκεί, σαν μαθητευόμενος μάγος κάνοντας μια σαλάτα χωρίς αρχή και τέλος (τα άλλα τα έχει). Τις άσχημες σκηνές στην ταινία τι τις ήθελε ? αν πράγματι στόχος του ήταν η μετάδοση μηνυμάτων ? Σε ποια παιδιά θα μεταδώσει έστω και το παραμικρό υγιές μήνυμα, όταν η ανωμαλία σε βιάζει άμεσα. Και οι άλλοι οι ανώμαλοι του holywood γουστάρουν ανωμαλίες και το φέρνουν μπροστά για αυτόν και μονο λόγο. Πια από τις ηθοποιούς που παιζουν θα μπορούσαν ποτέ να δείξουν αυτο το έργο στα παιδιά της για να μάθει κάτι ? Καμία από ντροπή και μόνο. Ασε που την πάτησαν, πήγαν να βγάλουν κανένα φράγκο και γίνανε γνωστές για τις πίπες τους. Μια καλή ιδέα που κάηκε.
Ανώνυμος είπε...
@ στους 2 πρωτους σχολιαστες, το αρθρο λεει αρκετα γι ατομα σαν κι εσας(τα οποια δυστυχως ειναι η πλειοψηφια του ελληνικου λαου), δε θα χρησιμοποιησω κατι παραπανω γιατι μπορει να ξεφυγω... @ αρθρογραφο, μπραβο φιλε μου, καταπληκτικο το αρθρο, συμφωνω απολυτα μαζι σου κι επαυξανω...
Ανώνυμος είπε...
πραγματικά αξιόλογο άρθρο για μια ταίνια που δεν έχω δει αλλά σίγουρα θα δω.προσέγγιση που δείχνει υψηλό Ι.Q. αλλά στερείται ουσιαστικού προβληματισμού.
Ανώνυμος είπε...
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΥΤΣΟ-BOLIFE ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΙ-ΔΑΠΕΔΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΕΠΑΦΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΤΟ ΝΕΟΕΛΗΝΑ. Den ksero poios eisai agapite file tou blogspot autou alla auto to arthro sou pou molis diavasa, ektos ton allon, me ekane na se valo monima stin internetiki mou ΣΙΝΙΤΗΕΙΑ.
Ανώνυμος είπε...
Εξαιρετικό κείμενο.Bookmarked,also.
Ανώνυμος είπε...
ενταξει φιλε μου.το καταλαβαμε.σπαστηκεσ που ο κυνοδοντασ δεν κερδισε το οσκαρ και που η κληρονομοσ εκανε καλυτερεσ εισπρα3εισ.απο κει και περα δεν θα περιμενω την ταινια του καθε τυχαρπαστου ανεργου σκηνοθετακου που η μονη γνωστη δουλεια του ειναι το put the kot down slowly να με αφυπνισει με το να σκεφτω τα στραβα τησ κοινωνιασ που ζω.μπορω να τα αντιληφθω και μονοσ μου.οποωσ επισησ δεν δεχομαι ο καθε ψυχανωμαλοσ να μου λανσαρει την τρελα του ωσ κουλτουρα.απο το αρθρο σου καταλαβα πωσ πρεπει να εχεισ φαει μπολικο κραξιμο και ειπεσ να βγαλεισ τα απωθημενα σ ετσι.δεν νομιζω να σε υποχρεωσε mr (υπο)κουλτουρα να ακουσεισ καρα και να δεισ την κληρονομο,που με τοσο μενοσ κατηγορεισ.διακρινω μια εμπαθεια που ταιριαζει σε μικρομυαλα ανθρωπακια
Μαζεστίξ είπε...
@6:08 Δεν έχω καμία εμπάθεια με την "Κληρονόμο", απλως στηλιτεύω την παντοδυναμία της ποπ κουλτούρας στη χώρα μας και όχι μόνο. Και ναι, με υποχρεώνουν κάθε μέρα να ακούω και να βλέπω ό,τι σαχλαμάρα κυκλοφορεί. Θα μου πεις "υπάρχει και το τηλεκοντρόλ". Ωραία και την έκλεισα την τηλεόραση και άνοιξα ράδιο: τις ίδιες σαχλαμάρες. Να ανοίξω κανενα περιοδικό; Μην εκπλαγείς: Τα ίδια! Να πάω σε καφετέρια; Ή κάπου να διασκεδάσω; Μάντεψε: τα ίδια! Άρα μου επιβάλλουν να υπόκειμαι το βασανιστήριο της ποπ κουλτούρας, είτε μ αρέσει είτε όχι. Όσο για το "κράξιμο" που αναφέρεις, δε μπαίνω καν στον κόπο να απαντήσω σε κακοπροαίρετα σχόλια. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζεις. @4:39 Οι στόχοι που προτάσσεις για την τέχνη, δεν αρμόζουν σε έργα τέχνης αλλά σε κατηχητικά. Ή ακόμη χειρότερα σε ταινίες που θέλουν να προπαγανδίσουν ιδεολογίες, θρησκείες κλπ. Η απόκρυψη της σκληρής πραγματικότητας δε λέγεται τέχνη, αλλά προπαγάνδα. (βλ. χαζοχαρούμενες ταινίες επί Χούντας στυλ μιούζικαλ Δαλιανίδη -τα οποία ναι μεν είναι χαριτωμένες ταινίες- αλλά είχαν σκοπό να υπνωτίσουν τον κόσμο, μέσω της παρουσίασης μιας ανέμελης κατάστασης σην κοινωνία, την ίδια ώρα που ο Αλεξανδράκης ήταν κυνηγημένος επειδή γύρισε το "Συνοικία το όνειρο", που έδειχνε την σκληρή πραγματικότητα της Δραπετσώνας και όχι τα γκλαμουράτα πάρτυ των μεγαλοαστών) Δεν είναι δουλειά της τέχνης αυτή. Η τέχνη ιντριγκάρει, προβληματίζει, ξυπνάει ερεθίσματα. Η τέχνη ρωτάει, δεν απαντά. @IonKorr Καλό είναι να βλέπουμε και πίσω από τα προφανή, δηλαδή τους συμβολισμούς. Η τέχνη προβάλλει το "σημαίνον" με τέτοιο τρόπο ώστε να αντιληφθούμε το "σημαινόμενο". Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά του ποιητικού από το δημοσιογραφικό λόγο: η "συνδήλωση", η παρουσίαση δηλαδή μιας έννοιας, μιας κατάστασης, μέσω συμβολισμών της εικόνας και του λόγου. Κατά μία έννοια η "παρομοίωση" δηλαδή. @4:20 , 4:42, 4:48, 5:17 Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια!
Ανώνυμος είπε...
'Εξοχο το άρθρο...δεν έχω να προσθέσω τίποτ' άλλο...
selana είπε...
Μαζεστίξ συμφωνώ με την ανάλυση σου μου αρέσει πολύ. Μπορεί να μην κέρδισε το αμφιλεγόμενο oskar ηταινία κέρδισε όμως πολλές διακρίσεις και βραβεία τόσο στην Ευρώπη όσο στην και στην Αμερική,π.χ. το βραβείο Un Certain Regard στις Κάννες,στο Σεράγιεβο ,Μόντρεαλ,Μομπελιέ,Εστορίλ Στοκχόλμη,Τεργέστη,Δουβλίνο,Σιτζες και Ελλάδα. Επίσης προεβλήθη στο φημισμένο Κέντρο Κινηματογράφου στις Ηνωμένες Πολιτείες το γνωστό MoMa. Η ταινία είναι αλληγορική και θεωρώ ότι το βασικό της ατού είναι το χιούμορ. Καυστικό και ιδιαίτερα δεικτικό δεν αφήνει κανένα πεδίο παρανόησης. Πιστεύω ότι η υποκρισία περισσεύει στον Νεοέλληνα, που είναι άμεμπτος και δεν γνωρίζει ότι η σεξουαλική βία μέσα στην οικογένεια δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για την Ελληνική κοινωνία.Για να μην αναφερθώ στον ρόλο της μητέρας που ενώ γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στις σχέσεις πατέρα εξουσιαστή και παιδιού ή παιδιών,ποιεί την νήσσαν. Θεωρώ ὀτι η ταινία είναι εξαιρετική και ένα μεγάλο Μπράβο στους συντελεστές της.
Μαζεστίξ είπε...
Ακριβώς Selana! Συμφωνώ με όσα λες και για την αλληγρική φύση της ταινίας και για το ρόλο της μάνας στην οικογένεια όπου υπάρχει πατέρας-εξουσιαστής και για τη νεοελληνική υποκρισία, του στυλ "να φαινόμαστε έξω δεμένοι κι ας γίνεται μες στο σπιτι κόλαση" και για το χιούμορ της ταινίας, το οποίο είναι κάτι που ξέχασα να αναφέρω στο άρθρο. Αλλά η λέξη "ανάλυση" είναι κάπως βαριά. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου και δεν έχω και τις απαραίτητες γνώσεις περί κινηματογράφου για να κάνω ανάλυση. Ας τη χαρακτηρίσουμε λοιπόν... "τοποθέτηση", "γνώμη"...
Ανώνυμος είπε...
από 4:39 Αγαπητέ mazestix, με αγάπη θα σου πω τα εξής. Καλώς ή κακός ενα έργο κάνει όλα αυτά που λες, δηλαδή και είναι κατηχητικό και προπαγάνδα, και βάζει ερωτήματα, και δίνει δικές του απαντήσεις και όλα αυτά μαζί. Κατά την γνώμη μου δηλαδή δεν είναι επιχείρημα να λες οτι είναι ενα από αυτά καλό και ένα άλλο όχι, γιατί τα περιέχει όλα μέσα έτσι και αλλιώς. Τώρα σε αυτό >Η απόκρυψη της σκληρής >πραγματικότητας δε λέγεται τέχνη θα σε ρωτήσω τα εξής: που την ξέρεις εσύ την πραγματικότητα ? δηλαδή γιατί νομίζεις οτι αυτό που δείχνει αυτή η ταινία έχει σχέση με την πραγματικότητα και οτι επειδή το δείχνει με έναν Α τρόπο σκληρό και ανώμαλο, το κάνει αληθινό ? Οχι ή πραγματικότητα είναι άλλη, ίσως σκληρή ίσως όχι, αυτό που το έργο δείχνει δεν είναι η πραγματικότητα, ούτε κάν την πλησιάζει, ούτε κάν παραλληλίζεται με κανέναν γνωστό μύθο, καθότι στις βασικές αρχές του έργου οι παραλληλισμοί είναι λάθος τοποθετημένοι. Μπορώ να σου το αναλύσω λεπτό προς λεπτό, αλλά και στο σύνολο - πχ, η οικογένεια ζει στο φως και οχι στο σκοτάδι οπως πχ ο μύθος του σπηλαίου, τα παιδιά δεν είναι δεμένα ή κλειδωμένα κάπου αλλά ελεύθερα να πάνε παντού, η γνώση δεν είναι περισμένη αφού ολοι βλέπουν τα ίδια πράγματα, η γυναίκα που μπαίνει μέσα χωρίς εμφανή λόγο δεν πάει να τα ξυπνήσει αλλά να τα εκμεταλευτεί, ο πατέρας χτυπάει την ξένη γυναίκα, αντί τα παιδιά να εναντιωθούν σε αυτήν, ο πατέρας είναι το μεγάλο αφεντικό, και η μητέρα και καλά είναι ο θαυματοποιός, όμως είναι πασίγνωστο οτι οι γυναίκες είναι τα αφεντικά παντού, απλά πράγματα που δεν χρειάζονται τα παιδιά δεν μπορούν να τα καταλάβουν σαν να είναι ανάπηρα, και ο εγκλεισμός τους εκει δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τους περιορίσει την αντίληψη κατανόησης. Το έργο δεν έχει τέλος, αλλά δεν έχει και αρχή. Η απευλευθέρωση της κοπέλας φεύγοντας από το σπίτι, γίνεται σε μια στιγμή-απότομα, και δεν καταλήγει σε άνοδο αυτής σε κάτι καλλίτερο καλλίτερο σε μια εξέλιξη, αλλά καταλήγει σε κάτι χειρότερο. Τώρα θα σου πω τα εξής, αν πεις οτι ο καλλιτέχνης βάζει μέσα ανωμαλίες για να δείξει την σκληρότητα της πραγματικότητα, θα σου πω οτι μάλλον τις βάζει για να προκαλέσει την αντίδραση και να μας κάνει να ασχοληθούμε μαζί του και να γίνει γνωστός. Θα σου πω επίσεις οτι η σκληρότητα δεν είναι η ανωμαλία. Η ανωμαλία είναι ανωμαλία, σπάνια εμφανίζεται, ή δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλλό ή στα σχέδια ανώμαλων ανθρώπων. Ακόμη και αν δεχτούμε οτι μέσα από την ανωμαλία προσπαθείς να δείξεις αυτό που νομίζεις σαν πραγματικότητα τότε αυτό το ανώμαλο επισκιάζει αυτό που ίσως αλληγορικά θέλει να πει. Μεταξύ των χαζών ταινιών και των ανώμαλων, υπάρχουν και άλλες. Παράδειγμα το Matrix, ή το Inception που είναι είναι στο ίδιο στυλ γιατί δεν έχουν τέτοιες σκηνές ανωμαλίας ?
Μαζεστίξ είπε...
Κατ αρχήν να απαντήσω για το Inception, ότι και αυτό είχε μια πολύ καλή ιδέα ως σενάριο, αλλά κατά τη γνώμη μου η ταινία δεν υπηρέτησε το σενάριο, με αποτέλεσμα να βαλτώσει για μία περίπου ώρα από τις δυόμιση. Δεν ξέρω αν της έλειπε καμιά... "ανωμαλία", πάντως πέραν της αρχικής γενικής ιδέας δε μου συγκράτησε το ενδιαφέρον και με άλλες αλληγορίες πλην της κεντρικής ιδέας. Το Matrix δεν το έχω δει και δεν έχω γνώμη. Γράφεις ότι "τα παιδιά δεν είναι δεμένα ή κλειδωμένα κάπου αλλά ελεύθερα να πάνε παντού". Δεν ισχύει, διότι αφενός είναι αναγκασμένα να κινούνται εντός της περίφραξης του σπιτιού και αφετέρου υπόκεινται και το ψυχολογικό εκβιασμό για το τι θα πάθουν αν βγουν έξω από το φράχτη. Και αυτό τπ "παντού" σημαίνει 'εντός του φράχτη'! Είναι αλυσοδεμένα και βλέπουν μόνο τις αναπαραστάσεις των εννοιών, ενώ τις έννοιες τις γνωρίζουν οι γονείς και τις παρουσιάζουν κατά το δοκούν ("πληκτρολόγιο" κλπ). Ναι σωστά λες η μάνα είνα ο "θαυματοποιός" στην υπηρεσία του πατέρα-εξουσία. Εδώ έκανε μια ωραία τοποθέτηση και η Selana παραπάνω για το συμβολισμό του ρόλου της μητέρας στην πατριαρχική οικογένεια. Η απελευθέρωση της κοπέλας μέσα από το πορτ-μπαγκάζ, έχει για μένα ένα πολύ ωραίο νόημα. Παραπέμπει στο ρητό που έλεγε "μπορείς να βγάλεις εύκολα τον εκγληματία από τη φυλακή, αλλά πολύ δύσκολα τη φυλακή μέσα από τον εγκληματία" ή κάπως έτσι -δεν το θυμάμαι αυτολεξί- αλλά αυτό το νόημα έχει. Η κοπέλα έμαθε να ζει έγκλειστη και φυλακισμένη. Ακόμη και όταν κάνει την κίνηση της φαινομενικής απελευθέρωσης, την κάνει με όρους εγκλεισμού. Αν και είναι ιδιαίτερα πεσσιμιστική αυτή η λογική και δε με βρίσκει σύμφωνο, θεωρώ ότι είναι ένας πολύ ωραίος προβληματισμός και έχει βάση. Θεωρώ ότι οι όποιες σκηνές σεξουαλικού περιεχομένου είναι η λεπτομερεια. Ακόμη κι αν κάποιος τη θεωρεί περιττή λεπτομέρια, δε χρειάζεται να αναλώνεται σε αυτήν, αλλά να ασχοληθεί κυρίως με τον κεντρικό άξονα του έργου που είναι ο πνευματικός εγκλεισμός και τα γύρω από αυτόν. Ως προς το αν αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτό εναπόκειται στη θέαση των πραγμάτων που έχει ο καθένας. Και έχει μάλλον και έντονο πολιτικό υπόβαθρο. Μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι δεν είναι αυτή η πραγματικότητα. Ίσως και να έχει δίκιο. Αλλά για πολλούς άλλους αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Και ως πραγματικότητα εννοώ αυτόν το φυσικό και διανοητικό εγκλεισμό που μας επιβάλλεται από κάποια κέντρα και μας καθιστούν ρομποτάκια σαν τα παιδιά της ταινίας και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους απεγκλωβισμού, οι οποίοι καμιά φορά μοιάζουν με την απόδραση μέσω πορτ-μπαγκάζ...
Ανώνυμος είπε...
από 4:39 Αγαπητέ mazestix Το Inception είναι δύσκολο γιατί ασχολείται με το όνειρο - κάτι οχι γνωστό. Το Matrix δες το και αν εχεις και κανέναν άλλο φίλο προσπάθησε να το αναλύσεις όπως έκανες με τον κυνόδοντα. Το matrix είναι μια μοντερνα εκδοχη του σπηλαίου, σχεδόν το ίδιο το σπήλαιο, ενώ το Inception λέει, οτι αν ζούμε σε σπήλαιο τότε αυτό το σπήλαιο είναι κάτι σαν το όνοιρο, δηλαδή ζούμε μέσα σε ένα όνοιρο κάποιου άλλου... Δύσκολες ενοιες αλλά κοντά στην πραγματικότητα με πολλές ενδείξεις από την ζωή. Το 13 πάτωμα είναι επίσεις μία από τα ίδια. Όλες αυτές οι ξένες ταινίες, έχουν ξεκινήσει από τον μύθο του σπηλαίου και τον σεβάστηκαν, και τον πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Οσο για τον κυνόδοντα, θα σου πω το εξής, όταν αληγορικά θέλεις να δώσεις κάποιο μύνημα αποφασίζεις σε ποιο επίπεδο θα δουλέψεις. Αν δουλέψεις στο επίπεδο το ανθρώπινο, το υπαρκτό, τότε πρέπει να ακολουθείς τους κανόνες του. Δηλαδή αν ο περιορισμός τους στο έργο είναι να μην μπορούν να βγούν από το σπίτι - όμως η πόρτα είναι ανοικτή, τότε αυτό είναι σφάλμα, γιατί εκεί σπάει το επίπεδο, δηλαδή σαν ανθρωπος μπορεί να βγεί από το σπίτι - γιατί δεν βγαίνει ? δεν είναι δυνατόν να έχει την δυνατότητα αλλά να μην το κάνει επειδή στο μυαλό του εχει πιστεί οτι θα πάθει κάτι - αυτό δεν ισχεύει - εκτός αν είναι ανάπηρος, έπρεπε να κρατήσει τους κανόνες για να μπορέσει καποιος αργότερα να ταυτίσει αυτον τον εγκισμό με κάτι αλλο παραπλήσιο. Από την στιγμή που είναι ατοπο και λάθος, και η αλληγορία είναι ψεύρικη και άτοπη. Δεν ξερω αν γίνομαι κατανοητός - δες όμως στο σπήλαιο είναι αλησοδεμένοι - δεν μπορούν να πάνε πουθενά και έτσι βλέπουν οτι τουσ σερβίρουν..
Μαζεστίξ είπε...
Θεωρώ πως δε διανοούνται καν να βγουν έξω γιατί φοβούνται. Και αν θυμάμαι καλά η πόρτα πρέπει να ήταν κλειστή. Το ζιζάνιο της απόδρασης νομίζω τους τριβελίζει από την ώρα που τους ανατρέπει την πραγματικότητα όπως την είχαν στο μυαλό τους ο εξωτερικός παράγοντας. Έχουν περάσει πολλοί μήνες από τότε που είδα την ταινία και μου δαιφεύγουν αυτή τη στιγμή κάποιες λεπτομέρειες. Τελοσπάντων, κατατοπιστική η διαφωνία. Κάθε ταινία εξάλλου έχει τόσες θεάσεις όσοι κι οι θεατές της... (όπως και κάθε έργο τέχνης) Όσο για το Inception μου άρεσε η ιδέα του και η εν γένει φιλοσοφία του. Απλά με κούρασε η πολλή ώρα που διήρκεσε. Εκεί κάπου στη μέση είχε κάνει μια "κοιλιά" και με χάλασε... Όσο για το Matrix, θα το δω κάποια στιγμή και θα σχηματίσω άποψη. Μετά από κάθε αξιόλογη ταινία που βλέπω με παρέα, στο τέλος την αναλύουμε σκηνοθετικά, σεναριακά, φιλοσοφικά. Είναι η ιδιοτροπία της παρέας μου... :-)
Μαζεστίξ είπε...
Επίσης μια σημείωση για το Μύθο του Σπηλαίου του Πλάτωνα. Και εκεί οι δεσμώτες μπορούν να απελευθερωθούν σπάζοντας τις αλυσίδες των αισθήσεών τους και εμπιστευόμενοι το μυαλό τους. Άρα αυτό που χρειάζεται είναι το ερέθισμα από κάποιον απελεύθερο για να βάλουν το νου τους σε ελεύθερη λειτουργία. Οπότε και ανοιχτή να είναι η πόρτα, πάλι δεν ανατρέπεται στην ουσία της η αλληγορία.
Ανώνυμος είπε...
Από 7:19 μ.μ. Ας μου επιτρέψει ο Μαζεστίξ να συμμετάσχω κι εγώ σ' αυτή τη συζήτηση...Χτες έκανα ένα λακωνικό και σύντομο σχόλιο γιατί, διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο, ένιωσα απόλυτα καλυμμένη. Διαβάζοντας όμως σήμερα και τα περαιτέρω σχόλια, δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό της...πένας του πλξκτρολογίου! Καταρχήν τον '' Κυνόδοντα'' τον είδα μόλις 2 βδομάδες πριν κι έτσι έχω νωπή την ανάμνηση του έργου. Η πόρτα του φράχτη κλειδώνεται πάντα από τον πατέρα ΚΑΙ όταν φεύγει ΚΑΙ όταν επιστρέφει κι είναι ο μοναδικός κάτοχος του κλειδιού.Εμένα όμως δε μου 'κανε τόση εντύπωση το ότι η πόρτα κλειδώνεται - το περιμένεις ούτως ή άλλως ότι θα γίνεται ήδη απ' τα πρώτα λεπτά της ταινίας - όσο το ότι πάνω από την πόρτα του φράχτη υπάρχει ένα κενό μεταξύ πόρτας και τοίχινου στυλώματος από το οποίο κάλλιστα θα χωρούσαν να περάσουν και τα τρία παιδιά (το ύψος δεν είναι τραγικό, θα μπορούσαν να το επιχειρήσουν). Κι όμως...σε κανένα από τα τρία δεν περνάει απ' το μυαλό του να δοκιμάσουν μια τέτοια δραπέτευση. Κι αυτό μ' εντυπωσίασε γιατί κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης ζουμάρει αρκετές φορές στο φακό του αυτή την αρχιτεκτονική λεπτομέρεια, τόσο που μ' έκανε να σκεφτώ πως κάποιο απ' τα παιδιά θα κάνει το ''άλμα'', πράγμα που, φυσικά, δεν έγινε. Όσο αφορά στη σύγκριση με τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα, δε νομίζω ο σκηνοθέτης να είχε τόσο μεγάλες προσδοκίες, ίσως να 'μαστε εμείς οι ίδιοι οι θεατές που αρεσκόμαστε να βρίσκουμε μεγαλειώδη μηνύματα σε ''ψαγμένες'' ταινίες όπως αυτή του Λάνθιμου ή το ''Μάτριξ'' - κι εγώ επίσης Μαζεστίξ σου συνιστώ να δεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ την τριλογία - ή το '' Inception''. Σίγουρα εμπεριέχονται τρανταχτά και πανανθρώπινα - για μένα - μηνύματα αλλά πιστεύω μια καλή ταινία δε χρειάζεται να αναλύεται μέχρι τελικής πτώσεως. Θεωρώ πως η καλύτερη ανάλυση γίνεται μέσα από το φίλτρο της ψυχής του καθενός, τις εμπειρίες του, τις σκέψεις του, τις προσδοκίες του και την αντίληψή του για τον κόσμο. Κί είναι κάτι που όσο κι αν το κουβεντιάσεις με κάποιον, δεν πρόκειται ποτέ να του δώσεις να καταλάβει απόλυτα αυτό που σου προξένησε, που σου άφησε... Πάντως, και μόνο το γεγονός ότι ο ''Κυνόδοντας'' μας κάνει εδώ κι ένα 24ωρο να γράφουμε ο ένας μετά τον άλλον σχόλια, ήδη τον κατατάσσει στις καλές και ποιοτικές ταινίες. Κάτι ''είπε'', τελικά, σε όλους μας. Είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο. Η Τέχνη, άλλωστε, είναι υπεράνω κριτικής. Παγερά αδιάφορη στα λεγόμενα όλων διότι, όπως είχα ακούσει ορθά σε μια εκπομπή αφιερωμένη στην Τέχνη '' είναι μια κυρία στην οποία δεν μπορείς να βάλεις όρια γιατί ο καθένας την αντιμετωπίζει με τα προσωπικά του όρια ''.
Ανώνυμος είπε...
Ματζεστικ, στο σπήλαιο του πλάτωνα με την βία τους βγάζουν έξω από την σπηλιά και για πολύ χρόνο δεν μπορούν να συνηθήσουν έξω. Τις αλυσίδες δεν μπορούν να τις βγάλουν μόνοι τους ούτε και να βγούν μόνοι τους, αλλιώς οι φύλακες θα ονομαζόντουσαν θυρωροί. Είναι οι φυλακισμένοι πωρωμένοι να μείνουν μέσα, - εκεί είναι η λεπτομέρια, οτι μπορεί κάποιος να -ξυπνήσει- και να αναζητήσει κάτι παραπάνω, και τότε ίσως κάποιος τον βοηθήσει με κάποιον τρόπο και τον τραβήξει έξω από το σπήλαιο, το ίδιο βλέπουμε στο Matrix, o Neo δεν μπορεί να βγεί από το Matrix, αλλά ο Μορφέας τον τραβάει έξω.

15 σχόλια:

  1. Κατά σύμπτωση προχτές σκεφτόμουν να γράψω κάτι για τον Κυνόδοντα, επειδή το συζητήσαμε με ένα φίλο πρόσφατα. Μετά το ξανασκέφτηκα, δεν κολλάει και με τις γιορτές, δεν ξέρω τελικά. Επί τη ευκαιρία όμως να σου πω τη γνώμη μου.

    Κατ' αρχήν συμφωνώ με το πνεύμα της ανάρτησης.

    Τον Κυνόδοντα τον είδα πριν πολλά χρόνια, όταν πρωτοβγήκε στις αίθουσες και πριν γίνει ντόρος, όσκαρ και μαλακίες. Τότε μου άρεσε πάρα πολύ και τον είχα κατατάξει στην ίδια κατηγορία ποιότητας και θεματικής - κατά μία έννοια - με το Σπιρτόκουτο, που το θεωρώ σπουδαίο. Το θέμα της ταινίας - όπως το κατάλαβα εγώ - είναι κυρίως η εξουσία, και μπορεί να είναι και η εξουσία των γονιών, γιατί μέσα στις οικογένειες γίνονται όντως διάφορα πράγματα, όπως δείχνει και το Σπιρτόκουτο, που ποτέ φυσικά δεν βγαίνουν προς τα έξω, παρά μόνο όταν φτάνει η κατάσταση στο έγκλημα και τα μαθαίνουμε από το αστυνομικό δελτίο. Για μένα ο κυνόδοντας είναι το τίμημα της ελευθερίας, που όταν όμως την αποκτάς τελικά, μετά από τόσες πληγές, είσαι ανήμπορος, και ίσως και να πεθάνεις - γιατί νομίζω το κορίτσι μέσα στο πορτ παγκάζ ίσως και να έχασε τις αισθήσεις του από αιμορραγία. Όμως πεθαίνεις ελεύθερος. Κάπως έτσι είδα τότε την ταινία. Μετά όμως από καιρό που όλοι άρχισαν να μιλάνε για τον Κυνόδοντα, κάπως μου ήρθε.

    Κάποιοι άντρες χαίρονται μόνο να βλέπουν γυμνά γιατί είναι εντελώς στερημένοι, και τότε μπορεί να πουν τι ωραία ταινία, μόνο και μόνο γι αυτό.

    Δεν ξέρω δηλαδή τελικά αν δεν θα μπορούσες να πεις όλα αυτά, να καταγγείλεις, να συμβολίσεις, το ίδιο δυνατά, με κάποιον άλλο, λιγότερο "θορυβώδη" τρόπο, και δεν ξέρω αν δεν ήταν τελικά στις προθέσεις του και η πρόκληση, με την οποία δε συμφωνώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εγώ κατάλαβα πως στο τέλος η κοπέλα πεθαίνει μες στο πορτ-μπαγκάζ. Πεθαίνει ελεύθερη όμως...
    Όπως είπες, το τίμημα της ελευθερίας είναι!

    Το Σπιρτόκουτο, ενώ ήταν ωραία ιδέα, μπορώ να πω ότι με κούρασε η συνεχής βαβούρα και το μπινελίκι.
    Και σκεφτόμουν μήπως αυτός ήταν και ενας από τους στόχους: να εκνευρίσει τον θεατή, να τον φέρει στη διάθεση και την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων.
    Με μένα το πέτυχε! Ημουν τέρμα εκνευρισμένος! Εκείνη την ώρα όποιον έβλπα μπροστά μου μπορούσα να τον αρπάξω! :-)


    Το ωραίο πάντως με τον Κυνόδοντα είναι ότι ήταν τόσο ευρύς ο συμβολισμός, που αφήνει τον θεατή να συμβολίσει μέσα του ό,τι θέλει, χωρίς να τον καθοδηγεί η ταινία σε εξαναγκασμένες ερμηνείες.


    Οπότε είναι τέχνη, επειδή αναφέρεται στα "καθ' όλου" που έλεγε και ο Αριστοτέλης και όχι στα "καθ' έκαστον"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Την ταινία δεν την έχω δει. Βρίσκεται ανάμεσα στις εκατοντάδες που έχω κατεβάσει και αραχνιάζει μαζί τους. Προφανώς λοιπόν δεν έχω άποψη και μάλλον άσχημα έκανα που διάβασα τα σχόλια της ανάρτησης γιατί ίσως σχημάτισα στρεβλή.
    Αυτό που μου έκανε για μια ακόμη φορά εντύπωση είναι η σαχλαμαρολογία, το τρολλάρισμα. Ο καθένας μπορεί να διαφωνεί με όσα γράφονται, δεν κάνει όμως τον κόπο να σκεφτεί και να εκφραστεί κόσμια. Θεωρεί μαγκιά του το βρισίδι.
    Κατά τη γνώμη μου κακώς άφησες ελεύθερο το σχολιασμό, ή έστω κακώς τους απάντησες.
    Η αγένεια δεν χρειάζεται να κυκλοφορεί, πολλώ δε μάλλον η βλακεία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με τόσα σχόλια σου διαλύσαμε την περιέργεια για την ταινία!
    Θα επανορθώσω. Στην επόμενη ταινία τουλάχιστον δε θα αποκαλύψουμε το τέλος...

    Όσο για τα σχόλια, να σου πω την αλήθεια, αισθάνθηκα μια... χαιρεκακία όταν τα διάβαζα.
    Στην ουσία ένιωθα πως αποδείκνυαν όσα έλεγα στο κείμενο περί κυρίαρχης κουλτούρας. (όχι ως πρς το αν τους άρεσε η ταινία, αλλά ως προς την γενικότερη αντιμετώπιση κάθε πρωτοποριακής κίνησης στην τέχνη).


    Έχω αφήσει ελεύθερο το σχολιασμό πρώτα από άποψη (να ακούγονται όλες οι φωνές) και δεύτερον για να είναι δυνατός ο αδιαμεσολάβητος (από μένα) διάλογος και μεταξύ των σχολιαστών, σε περίπτωση που εγώ δεν έχω για ώρες πρόσβαση στο ίντερνετ.
    Έχω αποφασίσει να σβήσω σχόλια μόνο στην περίπτωση που πρόκειται για Ύβρεις (με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης).
    Τα μπινελίκια που απευθύνονται σε μένα... μη σου πω ότι τα ψιλοαπολαμβάνω κιόλας! (κοινωνιολογικός μαζοχισμός)
    Και μου αρέσει να μπαίνει ένας να μπινελικώνει και να τον χτυπάω εγώ με επιχειρήματα, ούτως ώστε οι ουδέτεροι να βγάλουν τα συμπεράσματά τους...

    Έχεις δίκιο για την αγένεια και τη βλακεία, αλλά αυτό ίσως είναι το τίμημα της ελευθερίας του λόγου.
    Καλώς ή κακώς, θα ακούσουμε και τη βλακεία και την αγένεια...

    Αν είχα μεγάλο blog, θα έβαζα έλεγχο λόγω εκτεταμένου τρολλαρίσματος.
    Εδώ χάμω όμως, δεν κινδυνεύω και ιδαίτερα από τέτοια φαινόμενα. Δεν έχω δα και τόση επισκεψιμότητα, ούτως ώστε να με "σημαδεύουν".
    Αν συμβεί κάτι τέτοιο κάποτε μεμονωμένα, θα το αντιμετωπίσω μεμονωμένα, χωρίς να αλλάξω τον τρόπο λειτουργίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι προσωπικές απόψεις που εκφράζει ο κάθε τυχάρπαστος (συνήθως άσχετος) περί τέχνης και κουλτούρας με αφήνουν αδιάφορο.
    Τα γούστα του καθενός διαφέρουν, αλίμονο αν δεν συνέβαινε έτσι. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου που θα απολαύσω Γιλμάζ Γκιουνέι και Εμίρ Κουστουρίτσα, και άλλες στιγμές που γουστάρω Σπίλμπεργκ. Μου άρεσε το “My Left Foot”, τρελαίνομαι με το “The Jacob’s Ladder” με τον εκπληκτικό Tim Robbins, μου αρέσει και το “Seven”.
    Κάποιες άλλες ταινίες τέχνης δεν τις πολυκατάλαβα. Δεν μπόρεσα επί παραδείγματι να καταλάβω στο Salo τον Παζολίνι που έβαλε στο τραπέζι να τρώνε σκ@τ@. Είμαι άσχετος με την τέχνη; Προφανώς. Αλλά δε μου αρέσει και η σκ@τοφαγία. Πειράζει;
    Υπάρχουν στιγμές που γουστάρω αμερικανιές, πιστολίδι, εφέ και επιστημονική φαντασία. Σιγά μη νιώσω τύψεις, επειδή χαλάω την αισθητική των θολοκουλτουριάρηδων. Και τους αποκαλώ έτσι επειδή φασιστικά αναγνωρίζουν ως τέχνη ότι είναι αποκλειστικά του γούστου τους.
    Όποιος έχει (ή νομίζει πως έχει) άποψη, ας δημιουργήσει ένα blog κι ας την εκφράσει εκεί. Χωρίς να την πέφτει σε κανέναν, χωρίς να προσπαθεί να πουλήσει τη σοφία του στους υπόλοιπους.
    Να είσαι σίγουρος πως τέτοιοι τύποι θα σου την πέφτουν ότι κι αν γράψεις.
    Και δεν με κεντρίζουν οι αντίθετες απόψεις, με εκνευρίζει ο τρόπος που διατυπώνονται. Μίλα όμορφα ρε τύπε, δε γνωριζόμαστε. Εκτός κι αν το μόνο που έμαθες είναι να γρυλίζεις.
    Τότε πάσο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κι εγώ γουστάρω να βλέπω βλακειούλες και χαζοαμερικανιές!
    Αγαπάω ταινίες με Πατ Σπένσερ και Τερενς Χιλ.
    Ατελείωτο ξύλο, χαβαλές, ροντέο, γκόμενες και αμερικανιά!
    Καουμπόικα, καμιά ρομαντζάδα για τα "μέλια", καφροταινίες... όλα μες στη ζωή είναι!

    Και μια και μίλησες για Σπίλμπεργκ, έχω δει μόνο το Jurassic Park και μου άρεσε κιόλας!

    Όσο για τον Παζολίνι, ήταν καταπληκτικός αλλά πολλές φορές η πρόκλησή του ξεπερνά και τα όρια που μπορεί να αντέξει ο θετικά διακείμενος στις προκλήσεις.
    Η συγκεκριμένη ταινία που λες (Salo) αναφερεται στον αυτοκράτορα Κόμμοδο;
    Αυτός νομίζω έβαζε τους καλεσμένους του να τρώνε σκ... Μετά τους βίαζε τις γυναίκες και τους έβαζε να βλέπουν ώσπου τελικά τους πέταγε από τον γκρεμό για να τους δει να τσκίζονται στα βράχια. (το κάστρο του ήταν στην κορυφή ενός βράχου κι από κάτω είχε θάλασσα).
    Είχε βάλει και περιπολία μια βάρκα με στρατιώτες του, ούτως ώστε αν επιζήσει κανείς της πτώσης να τον σκοτώσουν πάραυτα...
    Άρρωστο μυαλό!

    Στο θέμα μας τώρα...
    Δεν αντέχω ούτε αυτούς που δε χαλαρώνουν ποτέ και αρνούνται να δουν "ευτελείς" ταινίες ούτε αυτούς που αρνούνται να δουν οτιδήποτε πιο περίπλοκο από τους διαλόγους του Bat-Man...

    Δε μ' αρέσουν οι απολυτότητες.
    Όπως οι άνθρωποι δεν είμαστε ένα ευθύ πράγμα, έτσι δεν μπορούν να είναι και γούστα μας μια ευθεία γραμμή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ας μιλήσω και γω...
    καταρχήν χρόνια πολλά και τα τοιαύτα...
    Βασικά πιστεύω ότι είναι λάθος να βάζουμε ταμπέλες στις ταινίες και στους ανθρώπους. Τι πάει να πει κουλτουριάρης, τι πάει να πει μπας κλάς. Συμφωνώ απόλυτα με το τελευταίο σου σχόλιο Μαζεστίξ. Εγώ δεν βάζω πάντως τίτλους στην τέχνη, αν μου αρέσει κάτι δεν επηρεάζομαι από που προέρχεται. Ο κυνόδοντας δεν μου άρεσε καθόλου, ήταν βασανιστικά βαρετός για μένα...στο τέλος να φανταστείτε το πήγα στο γρήγορο. Και Οσκαρ να κέρδιζε το ίδιο θα έλεγα γιατί να σου πω και την μαύρη μου αλήθεια δεν τα έχω τα Όσκαρ και σε μεγάλη εκτίμηση. Δεν θα ξεχάσω την χρονιά που ήταν υποψήφιο το Τρούμαν Σόου και το Οσκαρ το πήρε εκείνη η μ@λ@κί@ ο ερωτευμένος Σέξπιρ, και πολλά άλλα παραδείγματα.
    Και γω πάντως τρελαίνομαι για χαζοαμερικανανιές αλλά αν μου βάλεις Αλμοδοβάρ πέφτω στα πατώματα, τον λατρεύω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλημέρα Μαρία!

    Εντάξει, οι ταμέλες έως ένα σημείο έχουν λόγο ύπαρξης: π.χ. για να ξεχωρίζουμε τα είδη/σχολές ταινιών, μουσικής... και να μπορούμε να συνεννοούμαστε.
    Π.χ. αν προτείνεις σε κάποιον να πας σινεμά και σε ρωτήσει για τι ταινία πρόκειται, να μπορείς να του δώσεις μια απάντηση! (κουλτουριάρικη, χαζοαμερικανιά, ρομαντική, χαβαλετζίδικη κλπ.)
    Το θέμα είναι να μην κολλάμε στις ταμπέλες και να μην αυτοπεριοριζόμαστε!


    Γιατί μαλακία ο "Ερωτευμένος Σαίξπηρ";
    Εμένα μου άρεσε! :-))
    Απ τη μια λόγω του ότι αναφερόταν στον Σαίξπηρ, τον οποίο εκτιμώ παρα πολύ και το έργο μύριζε Σαίξπηρ ώρες-ώρες και απ' την άλλη είχε κι ένα άρωμα συγκινητικό.
    Βέβαια, η ταινία έφαγε πολύ κράξιμο... αλλά αφού μ' άρεσε... τι να κάνουμε!


    Εντάξει, σε λίγο θα μοιραστώ μαζί σας ότι μου αρέσουν και οι αισθηματικές κομεντί με τον Χιου Γκραντ...
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ενταξει ηταν λιγο βαρια η ταινια αλλα ετσι ειναι η τεχνη, στο κατω της γραφης κουλτουρα και φθηνος λαικισμος δεν συμβαδιζουν.
    (Πολυς κοσμος εχει μπερδεψει το λαικο με το λαικιστικο)
    Το κειμενο-κριτικη ειναι ευστοχο και εξαιρετικο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Πέτρος Κ. "Αλλά δε μου αρέσει και η σκατοφαγία. Πειράζει;" +++++++++++++++++++++
    Πες τα άνθρωπε μου!

    Όσο για τις χαζοαμερικανιές γουστάρω κι εγώ μερικές, όπως Χιου Γκραντ 4 γάμοι και μια κηδεία κ.λ.π. που λες Μαζεστίξ. Αλλά Τερενς Χιλ Πατ Σπένσερ πού τους ξέρεις εσύ; Αυτοί είναι αρχαίοι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλημέρα 11888.
    Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι ήταν κριτική αυτό που έγραψα, αφού το κείμενο το έγραψα μερικούς μήνες αφότου είδα την ταινία.
    Πάντως, το ότι μετά από μήνες θυμόμουνα αρκετά πράγματα είναι επιτυχία της ταινίας, αφού συνήθως τις περισσότερες ταινίες τις έχω ξεχάσει ήδη την επόμενη μέρα.


    Καλημέρα Κ.Κ.
    Εντάξει, δεν το λες και γκουρμέ... :-)

    Εντάξει είναι λίγο αρχαίο -για μένα- το δίδυμο, αλλά κι εγώ δεν είμαι δα και πιτσιρίκι!
    Θυμάμαι και το φοβερό δίδυμο Τζιν Γουάιλντερ, Ρίτσαρντ Πράιορ που χαν κάνει μερικές σπαρταριστές ταινίες.
    Με κορυφαία το "Δε βλέπω τίποτ, δεν ακούω τίποτα".
    Για να μη θυμίσω τους παλιούς Dukes of Wizard, τον Ιππότη της Ασφάλτου και τον Μαγκάιβερ που χει εξολοθρευσει όλους τους κακούς Ρωσους και Κινέζους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλά, άμα είναι έτσι, πάρε το αγαπημένο μου, κομματάρα! Hawaii five - 0!

    http://www.youtube.com/watch?v=2LnK8b_jk8w

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλό και χορευτικό το κομμάτι!

    Και μου ρθε στο μυαλό ένα ηλίθιο ανέκδοτο:

    μόνο ο Τσακ Νόρις ξέρει ποιον κέρδισε η Χαβάη 5-0...

    Χαχαχα
    άθλιο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή