Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Ανασκόπηση (μέρος Δ'): Η συναυλία της χρονιάς!

ROGER WATERS (PINK FLOYD) στο ΟΑΚΑ!

Η συναυλία της χρονιάς έγινε το καλοκαίρι (τριήμερο 8, 9 κ' 12/7) με τον ακούραστο Roger Waters, τον στιχουργό και συνθέτη της σημαντικότερης μπάντας όλων των εποχών, των Pink Floyd.
Στη συναυλία παρουσίασε ολόκληρο το έργο "The Wall", γραμμένο αποκλειστικά από τον ίδιο, το οποίο ήταν ουσιαστικά και το κύκνειο άσμα των εκπληκτικών Pink Floyd.
Είχα την τύχη να παρευρεθώ σ' αυτήν τη συναυλία, ομολογώ πως είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσει στη ζωή μου που δε λυπήθηκα τα -πολλά, είναι αλήθεια- ευρώ που χρειάστηκε να δώσω για να εξασφαλίσω εισιτήριο.
Τα 65 ευρώ, όσο δύσκολες κι αν είναι οι εποχές, θα τα ξαναέβρισκα.
Την ευκαιρία να παρευρεθώ σε συναυλία Pink Floyd (έστω και χωρίς τα υπόλοιπα βασικά μέλη) δε θα την ξανάβρισκα ποτέ, αφού στις προηγούμενες δύο φλουδικές επισκέψεις (1989-κατάμεστο ποδοσφαιρικό γήπεδο ΟΑΚΑ και 2006- κατάμεστο Terra Vibe Μαλακάσας), ατυχώς δεν πήγα.

Το Wall είναι ένα μουσικό έργο με έντονο το στοιχείο του εφηβικού ξεσπάσματος ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση.
Έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ο Waters έχασε τον πατέρα του στον πόλεμο, η μάνα του ήταν καταπιεστική, το σχολείο απόμακρο, οι δάσκαλοι αυστηροί που δεν αφήναν τα παιδιά να ονειρευτούν, οι σχέσεις με τις γυναίκες σχεδόν υλικές και απρόσωπες...
Κι όλα αυτά ενώ προελαύνει ο φασισμός.
Καταγγελτικό έργο λοιπόν και στη νέα εκδοχή του (όπως παρουσιάστηκε φέτος) γίνεται έντονη επίθεση από τον Wtaers στα σύμβολα που χωρίζουν τους λαούς.
Ανατριχιαστικές πολλές στιγμές της συναυλίας.
Όσοι έχουν την περιέργεια να δουν τη συναυλία εκ των υστέρων, να γνωρίζουν ότι πολύ σύντομα θα βγει σε DVD και ότι επιλέχθηκε η συναυλία της Αθήνας ως υλικό για τη βιντεοσκόπηση!

Ακολουθεί το κείμενο των εντυπώσεων που έγραψα άρτι επιστρέψας από τη μεγάλη συναυλία.

Εντυπώσεις από τη Ροκ Παράσταση του Roger Waters στην Αθήνα
(10 Ιουλίου 2011)

Μόλις γύρισα από τη συναυλία-παράσταση του Roger Waters στο ΟΑΚΑ και είμαι, όπως είναι φυσικό, ακόμη υπό την επήρρεια της Φλουδικής Μέθης...
Πρόκειται για μία ροκ όπερα στην ουσία. Το Wall, όπως και σχεδόν όλοι οι δίσκοι των Pink Floyd είναι θεματικός δίσκος (concept album, κατά την συνήθεια όλων των progressive rock συγκροτημάτων) και θέμα έχει το φασισμό, την καταπίεση στο σχολείο, τον ευνουχισμό από την υπερπροστατευτική μάνα, τον πόλεμο και την απώλεια ανθρώπων από αυτόν, τον έρωτα, τις σχέσεις αντρών-γυναικών, πλήθος πολιτικών μηνυμάτων... και εν γένει τον "τοίχο" που υψώνουμε γύρω μας στοχοποιώντας εχθρούς που μας υπαγόρευσε ένα σύστημα.
Είναι ένα ημι-αυτοβιογραφικό έργο του Roger Waters, της ψυχής των Pink Floyd, το οποίο έγινε και ταινία δυο χρόνια μετά την έκδοσή του ως δίσκο.



Και να πω και δυο λόγια, όπως είχα προαναγγείλει για το συγκεκριμένο σώου.
Ομολογώ πως συνάντησα τον καλύτερο ήχο που έχω συναντήσει ποτέ σε συναυλία.
Τόσο καλός ήχος που δε συγκρίνεται ούτε με cd ούτε με δίσκους-βινύλλια ούτε με τίποτα.Ανεπανάληπτος ο ήχος.
Ιδιαίτερα στο Run Like Hell και στο Comfortably Numb, o ήχος ξεπερνούσε κάθε προσδοκία. Η μουσική, οι εικόνες, τα φώτα, όλα γύρω μας ανατρίχιασαν όλους. Σίγουρα οι καλύτερες στιγμές του σώου.
Ειδικά αυτό το σόλο του Comfortably Numb... δεν περιγράφεται! Μόνο βιώνεται!
Ανατριχίλα! Δέος! Τίποτα άλλο!!!

Συνολικά πρόκειται για ένα σώου κορυφαίο, από αισθητικής, ηχητικής, μουσικής, εικαστικής άποψης.
Τα οπτικά μέσα προσθέτουν πολλά στην δεδομένα σπουδαία μουσική του έργου.
Επικαιροποιημένα τα οπτικά μέσα.
Επιφυλάσσουν διάφορες εκπλήξεις, τις οποίες δεν επιθυμώ να αποκαλύψω, για χάρη όσων πρόκειται να παρευρεθούν στην τρίτη και τελευταία μέρα της συναυλίας.

Να σημειώσω επίσης ότι ο χώρος (κλειστό γήπεδο μπάσκετ ΟΑΚΑ) ήταν βολικότατος.
Ο εξαερισμός ήταν επαρκής, ούτως ώστε να μη σκάσουμε τόσες χιλιάδες κόσμου εκεί μεσα. Μια κάποια ζέστη όμως δεν τη γλιτώνει κανείς εξαερισμός...
Επίσης ο προγραμματισμός ήταν πάρα πολύ καλός και έτσι παρότι ήταν sold-out η συναυλία, δενν ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλον, αλλά είχαμε μια αρκετή άνεση χώρου ο καθένας μας.
Σεβαστήκαμε όλοι την επιθυμία του Waters να μην υπάρχουν κινητά και κάμερες μέσα στο χώρο. (Αν και τελικά τρια-τέσσερα κινητά τραβήξανε τελικά βίντεο.)
Εντάξει, με την απαγόρευση του τσιγάρου, όλο και κάπως τα βολεύαμε και κάναμε και το τσιγαράκι μας, παρότι περνούσαν συνέχεια τα παιδιά της διοργάνωσης για να ελέγχουν το κάπνισμα... (ντροπή μας!)
Ε, μα Pink Floyd χωρίς τσιγάρο γίνεται;;;; Δε γίνεται!!!

Μια εκπληκτική βραδιά λοιπόν από αυτές που δεν ξεχνάει ποτέ κανείς στη διάρκεια της ζωής του.
Η επίσημη βιντεοσκόπηση, για την οποία επιλέχτηκε η συναυλία της Αθήνας από τον φιλέλληνα και ελληνόφωνο Waters, θα μας εξασφαλίσει και την απεικόνιση όχι μόνο στη μνήμη μας, αλλά και στα... DVD μας...

Το τραγουδι που μας αφιέρωσε ειδικά στους Έλληνες ο Waters


RUN LIKE HELL

Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run,
Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run.
You better make your face up in
Your favorite disguise.
With your button down lips and your
Roller blind eyes.
With your empty smile
And your hungry heart.
Feel the bile rising from your guilty past.
With your nerves in tatters
When the cockleshell shatters
And the hammers batter
Down the door.
You'd better run.

Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run,
Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run, Run.
You better run all day
And run all night.
Keep your dirty feelings
Deep inside.
And if you're taking your girlfriend
Out tonight
You'd better park the car
Well out of sight.
Cause if they catch you in the back seat
Trying to pick her locks,
They're gonna send you back to mother
In a cardboard box.
You better run.

Και το comfortably numb άνευ πολλών σχολίων...
Οι περισσότεροι θα το γνωρίζετε άλλωστε.
Το καλύτερο κατά τη γνώμη μου κομμάτι του δίσκου.
Μα ακούστε το σόλο του κλείσίματος...




Comfortably Numb (Waters)

Hello?
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you're feeling down.
Well I can ease your pain
And get you on your feet again.
Relax.
I need some information first.
Just the basic facts
Can you show me where it hurts?

There is no pain you are receding
A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child I had a fever
My hands felt just like two balloons.
Now I've got that feeling once again
I can't explain you would not understand
This is not how I am.
I have become comfortably numb.

(solo)

I have become comfortably numb.

O. K.
Just a little pin prick.
There'll be no more AHHHHHHHHHHHHH!
But you may feel a little sick.
Can you stand up?
I do believe its working. Good.
That'll keep you going through the show
Come on it's time to go.

There is no pain you are receding
A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown,
The dream is gone.
I have become comfortably numb.


ALL IN ALL THEY 'RE JUST ANOTHER BRICK IN THE WALL...

3 σχόλια:

  1. Κάτι τέτοιες στιγμές μου επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μου ότι πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί, ότι πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σε κάνει ευτυχισμένο. Μπορεί να είναι η τέχνη μπορεί να είναι ένα φίλος, μπορεί ένα χαμόγελο στο δρόμο ή ένα ωραίο κείμενο σε ένα μπλογκ όπως τα δικά σου.
    Πάντα καλές στιγμές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμένα δεν μου άρεσε ποτέ το the wall. Μάλλον δεν ήμουν και πολύ καταπιεσμένο παιδί, άσε που μου άρεσε το σχολείο γιατί έβλεπα τους φίλους μου! - ούφο σκέτο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαρία, με τα λόγια σου με κάνεις και κοκκινίζω!
    (θα αλλάξει χρώμα και το φόντο και θα κοκκινίσει κι αυτό!)
    Πάντα θα υπάρχει κάτι που δε θα χάνεται ποτέ κι αυτό είναι οι άνθρωποι!
    Με τις όμορφες στιγμές που μας χαρίζουν, αλλά και με τις άσχημες.
    Όσο υπάρχουν άνθρωποι...



    Κ.Κ. κι εγώ από Pink Floyd προτιμώ το ανεπανάληπτο "Dark Side Of The Moon", το οποίο θεωρώ καλύτερο δίσκο όλων των εποχών.
    Και επίσης μ' αρέσει πάρα πολύ ο δίσκος "Wish You Were Here", όχι τόσο για το ομώνυμο κομμάτι, αλλά για το αγαπημένο μου κομμάτι, το "Shine On You Crazy Diamond".

    Κι εμένα μου άρεσε το σχολείο (κι εγώ έιμαι ούφο!), περνούσα καλά (παρά τα εξοντωτικά φροντιστήρια) και δεν έζησα κάποια μεγάλη καταπίεση από το περιβάλλον μου, αλλά η καταπίεση υπάρχει στην κοινωνία και καλώς ή κακώς μεγαλώνοντας τη βιώνουμε όλοι λίγο-πολύ.

    Το Wall το εκτίμησα περισσότερο μεγαλώνοντας.
    Όταν το είχα πρωτοακούσει (είχα δανειστεί το δίσκο) στα 18-19 μου, δεν μου έκανε τόση εντύπωση, όση μου έκανε χρόνια αργότερα.
    Στην εφηβεία μου, το Another Brick in the Wall μου κέντριζε το ενδιαφέρον απ' το δίσκο.
    Τώρα πια το Comfortably Numb, το Young Lust, το Hey You, το The Trial με συγκινούν περισσότερο...

    Οπότε... μήπως να το ξανάκουγες τώρα;
    Μπορεί να σου αρέσει περισσότερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή