Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Γίναμε λοιπόν μια σύγχρονη ευρωπαική πρωτεύουσα! Αυτό δεν ήθελαν;



"Γίναμε λοιπόν μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα! Αυτό δεν ήθελαν; Τόσα χρόνια μας πιπιλάνε το μυαλό για τις ελληνικές “ανορθογραφίες”: την (υποτιθέμενη) τεμπελιά, την οικογενειακή αλληλεγγύη, τη φιλοξενία, την προστασία της εργασίας, τα σωματεία… Ε λοιπόν, όταν κάνεις ότι μπορείς για να εξαφανιστούν όλα αυτά, μαζί τους εξαφανίζονται οι ζωντανές γειτονιές, τα γεμάτα καφενεία, τα παιδιά που παίζουν στους δρόμους, τα μαγαζιά της γειτονιάς, τα θερινά σινεμά, η δυνατότητα να γυρνάς μόνος στο σπίτι ότι ώρα θες χωρίς να φοβάσαι. Μπράβο σας, καλά τα καταφέρατε! Μας κάνατε επιτέλους Ευρώπη!"
                                                       (το διάβασα γραμμένο κάπου στο διαδίκτυο)

Ναι, φίλοι και φίλες, αυτή είναι η Ελλάδα που αναθεμάτιζαν σε κάθε ευκαιρία οι νεροκουβαλητές της Ευρωπαικής "Ένωσης".
Αυτόν τον ωραίο εαυτό μας προσπαθούν με νύχια και με δόντια εδώ και τόσα χρόνια να μας ξεριζώσουν.



Να ξεριζώσουν την Ελλάδα της χαλαρής διάθεσης, της φιλοξενίας, της καλημέρας στο γείτονα,
της οικογένειας που στηρίζει τα παιδιά και δεν τα πετά στο δρόμο στα 18 τους, του μεσημεριανού ύπνου,
της συζήτησης στο καφενείο, του "κάνε με πρωθυπουργό μια μέρα", της Κυριακής στο γήπεδο,
του παιδιού που παίζει το απόγευμα στην πλατεία μήλα και κρυφτό και στο δρόμο μπάλα,
των όμορφων κοριτσιών που γυρνούν ανέμελα στους δρόμους, του ερωτισμού, του πάθους,
των  αγοριών που κάνουν τρέλες για να κάνουν εντύπωση στα κορίτσια,
των σπιτιών με τα πολλά παιδιά, με τα γέλια τους, ττους τσακωμούς τους,
του περιπτερά που δίνει βερεσέ τσιγάρα επειδή δεν κρατάς πάνω σου λεφτά και του τα δίνεις όταν έχεις,
του κυριακάτικου τραπεζιού, του γλεντιού, του ούζου στο παραλιακό ουζερί,
της εργασίας στο οικογενειακό μαγαζί ή στο μαγαζί του γείτονα, του φίλου ή του γνωστού,
των ανοιχτών και ξεκλείδωτων παραθύρων και πορτών,
των ραντεβού κάτω απ' την πανσέληνο, της ξαστεριάς, των πασατέμπο στο παγκάκι του πάρκου,
του σπιτιού στο χωριό, του πανηγυριού στην πλατεία του χωριού,
των πάρκων, του πρασίνου, της Ακρόπολης, του Λυκαβηττού,
της αλληλεγγύης στη γειτόνισσα που δεν έχει φασόλια για να μαγειρέψει,
του καβγά που θα λήξει με ένα κέρασμα,
του σεβασμού στο δάσκαλο και στο γιατρό,
της δουλειάς, της ασφάλειας, του χαμόγελου,
...
την Ελλάδα της γειτονιάς, των ανθρώπων!



Αντ' αυτών μας επέβαλαν την "αναβάθμισή μας" σε Ευρώπη.
Προπαγάνδα και πιπίλισμα να ξεχάσουμε πίσω μας όλα αυτά τα "σατανικά ελληνικά" και να αποδεχτούμε με το έτσι θέλω τους όρους της Ευρώπης.
Ποιας Ευρώπης;



Της Ευρώπης της καχυποψίας στο γείτονα, τον περαστικό, των εχθρικών ματιών στο δρόμο και στο τρένο,
του φόβου να περπατήσεις στο δρόμο -ειδικά μόλις βραδιάσει,
των παιδιών που δεν παίζουν πια στις πλατείες, στα πάρκα και τους δρόμους, παρά μόνο playstation απομονωμένα στα σπίτια τους ή στην καλύτερη περίπτωση σε περιφραγμένες παιδικές χαρές υπό το μπραβιλίκι των σεκιουριτάδων,
της εξοντωτικής-νευροαγχολυτικής "διασκέδασης" των βαβουρο-club της αποξένωσης, του δήθεν, της "μπόμπας" και της ακρίβειας,
των μετρητών, της πιστωτικής και του "δε δίνω βερεσέ",
της οικογένειας του διπλανού διαμερίσματος που δεν ξέρω πώς τη λένε,
της ατομικότητας, του αυτοσκοπού του κέρδους, του lifestyle,
της εργασίας σε απρόσωπα διεθνή αφεντικά των επιχειρήσεων των χιλιάδων εργαζομένων,
της ανεργίας, των αστέγων, της ασιτίας,
των ναρκωτικών, του αλκοολισμού, των εκτρώσεων,
της εγκληματικότητας, των σχιζοφρενών δολοφόνων, των παιδεραστών,
των φόνων για ένα εικοσάευρω, των ομαδικών βιασμών όποιας κοπέλας τολμήσει να περπατήσει μόνη το βράδυ,
των γνωριμιών στα chatrooms και των ραντεβου στο facebook,
των ψεύτικων χαμόγελων στις φωτογραφίες στα μπουζούκια και στα πάρτυ,
του "με το ζόρι" lifestyle της πουτάνας, της ξεφωνημένης και του "τα κάνω όλα για λίγη δημοσιότητα",
των καγκέλων στα παράθυρα, των διπλο-τριπλο-κλειδωμένων πορτών, των σπιτιών-κλουβιών,
της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας,
της δουλειάς απ' το πρωί ως το βράδυ για λίγα ψίχουλα,
των αντικαταθλιπτικών χαπιών, των αυτοκτονιών,
των ομαδικών οργίων στα σχολεία, των γαμιάδων του γυμνασίου,
της τσόντας, του βρώμικου, του σαδισμού, του φετιχισμού,
του μίσους για το συνάνθρωπο, του υπερκαταναλωτισμού,
των διαλυμένων σπιτιών, της απόγνωσης, της υπογεννητικότητας,
της κοινωνικής αναγνώρισης στο γιάπη, στο μπάτσο και στον μπράβο,
της κοινωνικής χλεύης στο γιατρό, το δάσκαλο, τον επιστήμονα,
της πλατίνας με ανταύγειες και του χαζο-ράπερ υπεργαμιά,
του "ένα εσπρέσσο στα γρήγορα", της βιασύνης, του άγχους, του καρκίνου, του aids,
της σκοτεινιάς, των έρημων καφενείων, της στημένης διασκέδασης, των ξενέρωτων πάρτυ,
του χουλιγκανισμού, της οικογενειακής βίας, της μοναξιάς,
των πολυεθνικών, των εμπορικών κέντρων, των Mall,
του τσιμέντου, του real estte, του καπιταλισμού,
...
την Ευρώπη της δυστυχίας, της μιζέριας και της απομόνωσης.



Δε τη θέλω αυτήν την Ευρώπη σας!
Θέλω πίσω την Ελλάδα που γνώρισα κι αγάπησα!
Και να την ξαναχτίσω πιο σωστά και πιο ανθρώπινα!
Να την κάνω "πιο Ελλάδα" και όχι "πιο Ευρώπη"!

8 σχόλια:

  1. Η Ελλάδα που περιγράφεις στη πρώτη παράγραφο του άρθρου σου, είναι η Ελλάδα που χάνεται. Δεν νομίζω ότι θα την συναντήσουμε ξανά, εκτός κι αν συμβεί κάποιο πολύ μεγάλο σοκ. Κάτι που θα την ταρακουνήσει συθέμελα, κάτι που θα την ξαναβάλει στις ράγες της. Ίσως να ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της, αλλά αυτό προϋποθέτει πως πρώτα θα καεί.

    Αυτό το πράμα που περιγράφεις στη 2η παράγραφο λέγεται ...να δεις πως λέγεται ... κάτσε να δεις πως το είπαν ...
    Α, ναι!
    Λέγεται πολιτισμός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βασικα δεν καταλαβα τι ακριβως γραφεις. Ισοπεδωτικος με εντονα υπονοουμενα για ευλογημενο εθνος και βαρβαρους ευρωπαιους.Σε ποια ακριβως περιοδο αναφερεσαι να δουμε αν διαβιωνε καλυτερα ο κοσμος η χειροτερα;Tην ευρωλιγουρα την σιχαινομαι και εγω αλλα δεν ειναι ακριβως ετσι τα πραγματα οπως τα περιγραφεις.

    Οι κοινωνιες δεν μενουν ιδιες και σχεδον ολα αυτα που αναφερονται ειναι το αποτελεσμα της οικονομικοπολιτικης εξελιξης,η οποια εξελιξη δεν ειναι ουρανοκατεβατη επιβολη αλλα αποτελεσμα ετεροκαθορισμου.Τα στερεοτυπα ειναι παμπολλα και καλο ειναι καποτε να καταφερουμε να ξεπερασουμε τις αγκυλωσεις της υπεροχης παλιας ελλαδας που την μολυνε η κακια ευρωπη ,γιατι ουτε υπεροχη υπηρξε η ελλαδα για ολους ,ουτε μπορουμε να γυρισουμε το ρολοι πισω.Ασε που το συνολο σχεδον των αναφορων στην ελληνικη κουλτουρα ισχυει και σημερα,λιγο το περιτυλιγμα αλλαξε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ανάρτηση μου θύμισε λίγο από παλιό ελληνικό σινεμά.
    Γειτονιές, εσωτερικές αυλές, αμόλυντοι αγνοί άνθρωποι...
    Δεν ξέρω αν ήτανε ποτέ έτσι στ αλήθεια.
    Απ την εικόνα λείπει ο μαυραγορίτης της κατοχής κατόπιν κυρ Παντελής του Τζαβέλα, λείπουν οι Γκοτζαμάνηδες, λείπουν τα δέντρα που ψηφίζανε, λείπουν χιλιάδες εκτοπισμένων και δολοφονημένων της μετεμφυλίακής εποχής, λείπουν χιλιάδες μεταναστών, λείπει η αγροτιά που γεννούσε στα χωράφια, λείπει ο ρουφιάνος της διπλανής πόρτας που κάρφωνε στην ασφάλεια τον πατέρα μου αν τύχει κι αγόραζε την "Αυγή" τότε, λείπει ο χωροφύλακας που απειλούσε τον εργολάβο γιατί δίνει μεροκάματο σ αυτόν που είναι κομμουνιστής κι όταν ξαναπεράσει νά τον έχει απολύσει...
    Απλώς όπως σ όλα, ετεροχρονισμένοι ακολουθήσαμε το ρεύμα.
    Το ρεύμα που εμείς θέλαμε και που όχι, δεν μας επέβαλαν.
    Άνθρωποι που δεν είχαν βγεί παραπέρα απ το χωριό τους είχανε άποψη για το πως είναι οι ξένοι και τι καλά κι οργανωμένα ζούν.
    Μετανάστες που σκουπίζανε τα σκατά στη γερμανία επιστρέφανε με μερσέντες, πουλούσανε μούρη κι εκθειάζανε πόσο ωραία είναι νάσαι το νούμερο εννιά σε γραμμη παραγωγής και να κάνεις κάτι που μπορεί να μην έχει δημιουργία κι ενδιαφέρον έχει όμως αποδοτικότητα και κέρδος.
    Απλά, αντί να επιλέξευμε και να πάρουμε κάποια καλά, επεκράτησε ο μιμητισμός άρπαξε ο κάθε τσομπάνης ό,τι νόμισε και να το αποτέλεσμα.

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωραία η ανάρτηση, σωστά και τα σχόλια, συμπλήρωσαν την εικόνα μάλλον. Νομίζω ο Μαζεστίξ πιο πολύ μιλάει για αυτά που θα ήθελε να κρατήσουμε και αυτά που θα έπρεπε να μην υπάρχουν.

    Πάντως κι εμείς παίζαμε μήλα!!!!! Το καλύτερο παιχνίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξαναδιαβάζοντάς το, νομίζω πως ταιριάζει μια φράση στο τέλος του κειμένου.

    "ΠΩΣ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ;;;"



    Πέτρο, αν αυτό είναι ο πολιτισμός, θα πάω να γίνω Μόγλης... :-)

    Ίσως αυτό που ζούμε να είναι η φωτια που την καίει για να αναγεννηθεί. Ίσως να μην την έχουμε δει ακόμα και να έρχεται. Πάντως έχεις δίκιο πως ίσως χρειαστεί να λειτουργήσει η φυσική νομοτέλεια "γέννηση- ωρίμανση-σήψη-θάνατος-αναγέννηση".



    11888, δεν ανέφερa πουθενά για "ευλογημένο έθνος" και για "βαρβάρους Ευρωπαίους".

    Δεν αναφέρομαι στον πραγματικό ευρωπαικό πολιτισμό, ο οποίος έχει ουμανιστικό χαρακτήρα.

    Αναφέρομαι στον "πολιτισμό" της Παγκοσμιοποίησης και της Ε.Ε. ειδικότερα.

    Τα ίδια που γράφω πάνω-κάτω πρέπει να ισχύουν και για τις υπόλοιπες χώρες, αλλά όντας Έλληνας και ζώντας στην Ελλάδα αναφέρομαι στα της Ελλάδας. Φαντάζομαι πως και οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι μέσες-άκρες τα ίδια θα λένε.
    Σαφώς και η Ελλάδα δεν υπήρξε υπέροχη σε όλα, αλλά ήταν μια χώρα που "μύριζε άνθρωπο" και κατάντησε μια χώρα που βρωμάει απ' τη σαπίλα του νεοπλουτισμού του '80-90, του "εκσυγχρονισμού" του 90-2000, του "εθνικού στόχου" της κονόμας της Ολυμπιάδας '04, του Χρηματιστηρίου, των γιάπηδων, των χαρτογιακάδων, των καγκούρων, των νταβατζήδων και των Αγορών.

    Όλα τα παραπάνω με την αιγίδα πάντα της Ε.Ε.

    Νεοφιλελεύθερη ασυδοσία, με σαφέστατο κοινωνικό αντίκτυπο εδώ και τριάντα χρόνια.

    Αν πρέπει να ζήσουμε όλα τα παραπάνω, με αντάλλαγμα πέντε-δέκα σωστούς νόμους ή διατάξεις, τότε να μου λείπει η Ε.Ε. και τα καλά της.

    Μπορούμε να κάνουμε εκσυγχρονισμό και μόνοι μας. Και μάλιστα πραγματικό εκσυγχρονισμό και όχι αυτήν τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που την ονομάζουν άλλοτε εξυγίανση, άλλοτε εκσυγχρονισμό, άλλοτε εξορθολογισμό, άλλοτε μεταρρυθμίσεις, άλλοτε διαρθρωτικές αλλαγές, άλλοτε σύγκλιση, άλλοτε σύμφωνο σταθερότητας και άλλοτε ευρωπαικό κεκτημένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Mbiker, αν και δεν είμαι και ιδαίτερα μεγάλος, την πλειοψηφία των οσων αναφέρω στην πρώτη ενότητα, τα έχω ζήσει και τα υπόλοιπα τα έχω ακούσει από το φιλικό, τον οικογενειακό και τον εργασιασκό κύκλο μου.

    Μεγάλωσα σε γειτονιά και η σημερινή εικόνα της μου προκαλεί από κατάθλιψη έως αποτροπιασμό.

    Ναι, δεν ήταν όλα άσπρα. Υπήρχε και μαυρίλα, πολλή μαυρίλα επί Γκοτζαμάνηδων, περιπτεράδων-ρουφιάνων, χωροφυλάκωνμ Μακρονήσων κλπ.

    Αλλά αυτά τα φαινόμενα δεν τα έσβησε όμως η Ευρωπαική Ένωση.

    Τα έσβησε η Μεταπολίτευση εν πρώτοις, με την ιδεολογική αντεπίθεση της αριστεράς με όχημα το Πολυτεχνείο και η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 81 τα εξαφάνισε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, που 'λεγε και μια ψυχή... (η περίοδος 74-81 είναι η λιγότερο μελετημένη περίοδος στη σύγχρονη ελληνική ιστορία)

    Όταν λοιπόν άρχισε η "ευρωπαική ολοκλήρωση" της χώρας (με όλο το σεξουαλικό υπονοουμενο της ολοκλήρωσης), αυτά τα φαινόμενα του μαύρου κράτους ήδη είχαν πεθάνει.

    Μπορούσαμε πλέον ελεύθεροι, υποτίθεται ακηδεμόνευτοι να χτίσουμε το νέο μας κράτος σε σωστές βάσεις, πρώτη φορά ουσιαστικά χωρίς Γλίξμπουργκ, Χούντες, εμφυλίους κλπ.

    Και πέσαμε στην κέντα της ΕΟΚ που τότε είχε ήδη ζήσει τη δική της χρυσή περίοδο και είχε ήδη μπει σε φάση οικονομικής και κοινωνικής αναδίπλωσης που θα εντεινόταν απ τη δεκαετία του 90 με Μάαστριχτ, Σένγκεν, Μαδρίτη κλπ, όπου ο Θατσερισμός επεκτεινόταν πλέον σε όλη την Ευρώπη η οποία έκανε τη "διόρθωσή" της μετά τις μέρες της αφθονίας του 60-80, ενώ την ίδια στιγμή η Ελλάδα δεν είχε ζήσει ακόμη τις μέρες της δικής της αφθονίας. Με λίγα λόγια, οι άλλοι περνούσαν μετά το πρώτο pit stop (που λένε και στη φόρμουλα 1), ενώ η Ελλάδα ακόμη ξεσκούριαζε τη μηχανή της για την εκκίνηση. Χαμένος αγώνας εξαρχής. Δεδομένοι οι νικητές και οι χαμένοι.

    Ως προς το θέμα των νεόπλουτων παλιννοστούντων μεταναστών, του τσομπανομιμητισμού κλπ συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.





    Κ.Κ. κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα όταν διάβασα -ετεροχρονισμένα- τα σχόλια.

    Ότι συμπληρώνουν την εικόνα του κειμένου.

    Συμπληρωματικά αλλά και αντιθετικά.

    Μου άρεσαν πολύ τα μήλα γιατί ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να χουφτώνω... "καταλάθος" τα κοριτσάκια!

    :-)

    Μια μέρα πριν λίγα χρόνια ήμουν με μια παρέα στην εξοχή και είχαμε μια μπάλα και είπαμε να παίξουμε μήλα για να θυμηθούμε τα παλιά.

    Κανείς μας δε θυμότανε πως παίζονται και το αφήσαμε.

    Κρίμα... και ήταν ωραία τα (μεγάλα πλέον) κοριτσάκια! :-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δε θυμόμασταν πώς παίζονται τα μήλα; Μάλλον δεν μπορείτε να πάρετε τα πόδια σας πλέον και βρήκατε δικαιολογία! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Περνούν τα χρόνια!
    Κι όπως δε μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας, έτσι δε μπορούμε να σκάψουμε και τη μνήμη μας...

    Εντάξει, πλάκα κάνω, τα πόδια μου αντέχουν!
    Το κεφάλι μου μόνο γέμισε από άχρηστες πληροφορίες (άθλια καθημερινότητα) και ξεχασε τις χρήσιμες (π.χ. πώς παίζονται τα μήλα)...
    Μόνο σαν εικόνα μου 'ρχονται πια στο μυαλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή