Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Τελικά είναι τα λεφτά το παν ;



Παρακολούθησα  χθες βράδυ την άτυπη μάχη ποδοσφαιρικού καπιταλισμού και ποδοσφαιρικού σοσιαλισμού.

Νικητής βγήκε ο δεύτερος. Και μάλιστα πανηγυρικά.

Αναφέρομαι στο ντέρμπι Ρεάλ-Μπαρτσελόνα φυσικά.

Συγκρούονταν δύο κόσμοι τελείως διαφορετικοί.

Διότι η άχη είναι και πολιτισμική και φυλετική.

Απ’ τη μια η ομάδα της αστικής τάξης της Ισπανίας, η ομάδα της πρωτεύουσας, των εχόντων και κατεχόντων της χώρας, αλλά και εκατομμυρίων οπαδών αυτής της κουλτούρας.

Κι απ την άλλη η ομάδα-σύμβολο της εναλλακτικής κουλτούρας, από την πόλη-σύμβολο της ίδιας κουλτούρας, από την περιοχή (Καταλωνία) με τις αποσχιστικές τάσεις από το κρατικό μόρφωμα της Ισπανίας.

Ως εδώ καλά και χιλιοειπωμένα.



Εγώ όμως θα εστιάσω σε κάποιο άλλο στοιχείο που έχει να κάνει με τα καθαρά δομικά χαρακτηριστικά του ποδοσφαιρικού τμήματος της κάθε ομάδας.



Απ τη μια λοιπόν η Ρεάλ, μια ομάδα στερημένη εδώ και χρόνια από τίτλους, που μέσα σε ένα-δυο καλαίρια τίναξε την μπάνκα στον αέρα (την ίδια ώρα που η Ισπανία όδευε προς ΔΝΤ σημειωτέον, εξ ου και οι ποικίλες αντιδράσεις).

Τα εκατομμύρια μοιάζαν… πετσετάκια για τη Ρεάλ που μέσα σε λίγους μήνες απέκτησε τον κατά πολλούς κορυφαίο μεν, τον μακράν πιο ακριβοπληρωμένο δε, προπονητή στον κόσμο, τον Ζοσέ Μουρίνιο.

Απέκτησε τον παίκτη-μοντελάκι Κριστιάνο Ρονάλντο και τον θεοσεβούμενο Κακά μέσα σε λίγες μέρες δαπανώντας ιλιγγιώδες ποσό, που αν θυμάμαι καλά άγγιζε τα 100 εκ. ευρώ για τον καθένα.

Απέκτησε αστέρια παγκόσμιας εμβέλειας όπως  Μπενζεμά, ο Οζίλ, ο Τσάμπι Αλόνσο, ο Ντι Μαρία και αρκετούς άλλους ακριβοπληρωμένους μισθοφόρους.

Αν και υπερχρεωμένη ομάδα, αύξησε τις δαπάνες της, πληρώνει εξοργιστικές ποδοσφαιρικές υπεραξίες, συνεχίζει να υπερχρεώνει τον ετήσιο προυπολογισμό της, λειτουργώντας ως ομάδα-χρηματιστής.

Ξόδεψε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για να χτίσει μια αξιόμαχη ομάδα. Και εν μέρει τα κατάφερε.



Ώσπου… έπεσε στο δρόμο της μισητής αντιπάλου.

Της Μπαρτσελόνα.

Η οποία ξοδεύει κάθε χρόνο σε μεταγραφές ελάχιστα –για το μέγεθός της- χρήματα.

Είναι χτισμένη ως επί το πλείστον πάνω στα θεμέλια των ταλαντούχων παιδιών της Καταλωνίας.

Η πλειοψηφία των παικτών της είναι αθλητές από τις ακαδημίες του συλλόγου, παιδιά της Βαρκελώνης, αθλητές που -εκτός από ακριβοπληρωμένοι επαγγελματίες- έχουν συνδέσει την αθλητική και μη ζωή τους με την ομάδα και την πόλη, γεγονός σπάνιο στις μέρες μας.

Βίκτορ Βαλντέζ, ο τερματοφύλακας. Από τις ακαδημίες.

Πικέ, από τις ακαδημίες προέρχεται, επεδίωξε τη διεθνή καριέρα στην Αγγλία , απέτυχε και επέστρεψε εκεί που ανήκει.

Κάρλες Πουγιόλ, ο «αρχηγός της φυλής» θα έλεγε κανείς. Θυμίζει Ινδιάνο φύλαρχο ή πρωτοπαλλήκαρο αντάρτη. Πιστός στην ομάδα από μικρό παιδί. Χαρακτηριστικό του ο καλώς εννοούμενος τσαμπουκάς.

Μπουσκέτς, άλλο ένα παιδί των ακαδημιών της Μπαρτσελόνα.

Τσάβι, ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος, το μικροτσίπ στη μηχανή της ομάδας. Σπάνιο ποδοσφαιρικό μυαλό. Καταλύτης… Παιδί των ακαδημιών!

Ινιέστα, το τρεχαντήρι πολυτελείας και  «Διόσκουρος» του Τσάβι. Καταλανός κι αυτός και απ’ τις ακαδημίες φυσικά. (Και φατσικά ίδιος ο Κώστας Μακεδόνας!!!)

Μέσσι… Αν ο Πουγιόλ είναι ο αρχηγός της φυλής, τότε ο Μέσσι είναι ο μάγος της φυλής. Αυτός που σε περίοδο ξηρασίας φέρνει τη βροχή… Αργεντινός μεν, στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα από μικρό παιδί δε.

Πέδρο, άλλος ένας ζογκλέρ της ομάδας και φυσικά προέρχεται από τις ακαδημίες της ομάδας.

Φάμπρεγκας, πιο περίπλοκη η περίπτωσή του, καθώς αποκτήθηκε με χρήματα από την Άρσεναλ, αλλά η αλήθεια είναι ότι και αυτός είναι Καταλανός και ξεκίνησε από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου της Μπαρτσελόνα, απ’ όπου τον απέκτησε η Άρσεναλ και από την πρώτη στιγμή δεν έκρυβε την επιθυμία του να επιστρέψει εκεί που ανήκει. Η μεταγραφή πραγματοποιήθηκε κατόπιν αφόρητων πιέσεων του παίκτη στην ομάδα του να τον απραχωρήσει στην ομάδα που τον ανέθρεψε.



Ανέφερα 9 (εννιά) ποδοσφαιριστές βασικούς της Μπαρτσελόνα, οι οποίοι ανατράφηκαν στην ομάδα, έμαθαν από μικροί ο καθένας τον ρόλο του στην ομάδα, έμαθαν να παίζουν άψογα ομαδικά, έμαθαν να συνδυάζονται όλοι ανεηξαρτήτως προσώπων με κλειστά μάτια.

Με λίγα λόγια θυσιάζεται η ατομικότητα μπροστά στη συλλογικότητα.

Με εξαίρεση ένα-δυο αξεπέραστα ταλέντα (Τσάβι, Μέσσι), από τους άλλους όποιο 16χρονο παιδάκι αναθρεμμένο στην ίδια μηχανή κι αν βάζει ο προπονητής, παίρνει το ίδιο σχεδόν αποτέλεσμα.

Ο καθένας προσφέρει αυτό για το οποίο είναι προορισμένος από μικρός.

Αν πάλι καταφέρει να το ξεπεράσει αυτό, έχει καλώς. Πάντως κανείς δεν είναι άχρηστος.

Όλοι έχουν τη χρησιμότητά τους και όλων τα χαρακτηριστικά αξιοποιούνται στα πλαίσια της ομαδικής λειτουργίας.

Κάτι σαν… ποδοσφαιρική Πλατωνική Πολιτεία δηλαδή!

Με τους σοφούς της, τους γενναίους της και τους εργάτες της.

Ένας για όλους και όλοι για έναν, σα να λέμε.

Ο προπονητής της ομάδας, Πέπε Γκουαρντιόλα υπήρξε τέκνο ης ομάδας επί 20ετία, γέννημα-θρέμμα της πόλης κλπ κλπ. και του ανετέθη αυτός ο ρόλος όχι εκτιμώντας τα επαγγελματικά του πεπραγμένα, αλλά εκτιμώντας την προσήλωσή του σε αυτά που πρεσβεύει η έννοια Μπαρτσελόνα.

Αν προσθέσει κανείς ότι σε αντίθεση με τη συνήθεια πασών των μεγάλων ομάδων ανά την Υφήλιο, η συγκεκριμένη ομάδα άντεξε για πάνω από 100 χρόνια και δεν λέρωσε με χορηγό τη φανέλα της, προσμετράται στα αξιοπερίεργα αυτής της ομάδας.

Τελικά δυστυχώς δεν άντεξε και πλέον εδώ και 1-2 χρόνια, τη «λέρωσε» τη φανέλα της…

Αλλά ποιος μπορεί αν την κατηγορήσει γι αυτό;

Καμιά φορά, κάποιες υποχωρήσεις, κάποιες εκπτώσεις είναι αναπόφευκτες και είναι το ακριβό τίμημα της διατήρησης της ιδιαιτερότητας.

Αν δε γίνουν κάποιες, τότε κινδυνεύει να γκρεμιστεί σύσσωμο το τεράστιο οικοδόμημα.

Άρα καλύτερα να βάψεις ένα τοίχο σε χρώμα που δε γουστάρεις, παρά να τον αφήσεις να γκρεμιστεί από την υγρασία.

Έστω και με πόνο ψυχής.



Θα ρωτήσει κάποιος: καλά και ρομαντικά μας τα λες περί αυτοδημιούργητης και αυτόφωτης ομάδας, αλλά όλους αυτούς πώς τους πληρώνει;

Μα βέβαια τους ακριβοπληρώνει!

Δεν τίθεται θέμα εδώ.

Τους δημιουργεί από τα σπλάχνα της μεν, τους καλοπληρώνει για να μην γίνουν αντικείμενα αρπαγής από τυος άλλους, δε.

Ας μην ξεχνάμε ότι , ανεξαρτήτως ιδεών, όταν λειτουργείς σε ένα συνολικά εχθρικό περιβάλλον, δεν αρκεί για να επιβιώσεις ο δογματισμός, ο οποίος πολλές φορές μπορεί να αποβεί καταστροφικός, αλλά χρειάζονται ελιγμοί και ορισμένες φορές να παίξεις και με όπλα των αντιπάλων σου.

Οπότε αναγκαστικά θα καλοπληρώσει για να διατηρήσει αυτό που έχει.

Αλλά αυτό που έχει, το δημιούργησε όχι με τα λεφτά του κάθε αεριτζή, αλλά με δουλειά, με κόπο και ιδρώτα, με οργάνωση, με προσήλωση στη δια΄τηρηση μιας ιδιαίτερης φιλοσοφίας στα παγκόσμια καπιταλιστικά δεδομένα.



Η Μπαρτσελόνα λοιπόν είναι μια ομάδα που μυρίζει Σοσιαλισμό, καθώς μοιάζει να διοικείται από τους ίδιους τους ανθρώπους της (ποδοσφαιρική… αυτοδιεύθυνση), να υπάρχει –στο μέτρο του δυνατού- ισότητα μέσω της δίκαιης κατανομής ρόλων, που διαθέτουν γνώση, θέληση, πλάνο και κυρίως αγάπη γι αυτά που πρεσβεύει η ομάδα-σύμβολο της Καταλωνίας.

Βρέθηκε εχθές απέναντι στην 11άδα των μισθοφόρων της Ρεάλ (της οποίας ο καλύτερος –κατ’ εμέ- παίκτης της είναι ο Κασίγιας, γέννημα-θρέμμα της Ρεάλ από παιδάκι).

Απέναντι στο σύμβολο του νεοπολουτισμού, της αλαζονίας του πλούτου, του «αέρα κοπανιστού».

Ευτυχώς νίκησε η Μπαρτσελόνα.

Ευτυχώς, όχι για κάποιον άλλο λόγο αλλά, για να θυμόμαστε πού και πού ότι δεν κερδίζει πάντα το χρήμα και ότι αυτό δεν είναι το παν.

Πρέπει να το βλέπουμε αυτό και να το θυμόμαστε ιδίως στην εποχή μας όπου ολόκληρες χώρες υποδουλώνονται και ολόκληροι λαοί βυθίζονται σε μακροχρόνια δυστυχία και ανέχεια, εξαιτίας αυτής της διαβολικής εφεύρεσης: του χαρτονομίσματος.

(Έχω τους λόγους μου που διαχωρίζω το χρήμα και το νόμισμα εν γένει -π.χ. χρυσή λίρα- από το χαρτονόμισμα. Θα επεκταθώ άλλη φορά)



Ευτυχώς λοιπόν που η καλοκουρδισμένη μηχανή, αυτή η αποθέωση του ομαδικού πνεύματος  κατατρόπωσε το δημιούργημα του χρήματος. Ενός χρήματος μάλιστα υπεξαιρεμένου από τα κρατικά Ισπανικά Ταμεία.



ΥΓ.: Για να εξηγούμαι, υπήρξα από παιδί φίλος της Ρεάλ Μαδρίτης και θαύμασα τις κατά καιρούς ομάδες της.

Αυτό το γεγονός όμως δε μου στερεί τη δυνατότητα να δω με μάτια ανοιχτά τι εκφράζει η μία ομάδα και τι η άλλη.

Το κείμενο δεν έχει να κάνει (προφανώς) με καμία οπαδική προτίμηση προς κάποια ομάδα, αλλά καθαρά με τον προβληματισμό περί Παντοδύναμου Χρήματος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου