Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Νιώθεις "ατυχήσασα"; Άντε, να "πλύνεις τις σκάλες" της Ε.Ε.!!!

"ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ" !!!



"Μα δεν μπορούμε να αποφασίζουμε όλοι μαζί", δήλωσε μέσες-άκρες ο Σαρκοζύ για τις αποφάσεις που θα λάβουν Γερμανία-Γαλλία για λογαριασμό όλων των υπολοίπων μελών της Ευρωπαικής (Εκκ-)ένωσης χωρίς να ρωτήσουν καν τη γνώμη τους!
Α ρε Σαρκοζύ... κάθε φορά που σ' ακούω ανοίγει η καρδιά μου!
Είναι σα να μας λες "Ευρωπαική Ένωση δε θέλατε ρε κορόιδα; Τώρα θα τη δείτε κι απ' την καλή! Όπως δεν την είδατε ποτέ!"
Κι εμείς φυσικά υπό τον εκβιασμό της αναγκαιότητας, βρίζουμε την τύχη μας, την μαύρη μας μοίρα που μας έριξε στα ξένα χέρια!



Όπως στην ταινία που η "ατυχήσασα" οικιακή βοηθός πέφτει στα ξένα χέρια, στα "τάρταρα", και σπαράζει στο κλάμα που η μαύρη μοίρα της επεφύλαξε τέτοια τύχη, αναπολώντας τα παλιά της μεγαλεία που με τον άντρα της ζούσε τη μεγάλη ζωή με τα γλέντια, τα φαγοπότια και τις χαρές, έτσι και ο Ελληνικός λαός κλαίει ολημερίς κι ολονυχτίς σαν μιξοπαρθένα για τη μαύρη του τη μοίρα, αναπολώντας (κι άλλοτε αναθεματίζοντας) τα περασμένα μεγαλεία.
Το θέαμα είναι κωμικοτραγικό σε αμφότερες τις καταστάσεις.
Και στην ταινία και στην πραγματικότητα.

Συμβαίνει μάλιστα η "ατυχήσασα" κυρία υπό το βάρος του πόνου της να τα κάνει μαντάρα και στο νέο της ρόλο ως υπηρέτριας του πλούσιου ναυάρχου, αφού απ' το τρέμουλό της δεν αφήνει πιάτο για πιάτο όρθιο!
Και τελικά παρά την επιθυμία της να σκύψει το κεφάλι, απολύεται κι από πάνω!
Όπως κι ο ελληνικός λαός που διά της "χεσμεντέν" ανοχής του έχει αποδεχτεί το ρόλο της υπηρέτριας των αφεντάδων της Ε.Ε.  και παρόλα αυτά απ' το τρέμουλό του αδυνατεί να παίξει σωστά και το νέο του ρόλο και δε μπορεί ούτε ένα... Μνημόνιο να εφαρμόσει!
Με πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να "απολυθεί"...

Ο "ατυχήσας" ελληνικός λαός αντιμετωπίζει ως φυσικό φαινόμενο αυτό που του συμβαίνει και απλώς επιδίδεται στη διδαχή του "ο σώζων εαυτόν σωθήτω"... κι όποιον πάρει ο Χάρος.
Που τελικά θα τους πάρει όλους φυσικά.

Όταν λέω "ελληνικός λαός" αναφέροαι στη θλιβερή πλειοψηφία του που σιωπώντας συναινεί στη δολοφονία του.
Κι όσοι ανήκουμε στη μειοψηφία, ας αγωνιστούμε να γίνουμε πλειοψηφία κι ας αφήσουμε τη λογική του "ελεύθερου σκοπευτή".
Όσο είμαστε μειοψηφία, κουμάντο θα κάνουν οι γνωστοί-άγνωστοι της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, Πρωθυπουργό θα έχουμε κάποιον εκλεκτό των Αγορών και -καλώς ή κακώς- θα μας εκπροσωπεί αυτός και θα μας χαρακτηρίζει η στάση της θλιβερής πλειοψηφίας
Όσο είμαστε μειοψηφία, θα λέω "ελληνικός λαός" και θα αναφέρομαι σε ένα πλήθος χεσμένων Ραγιάδων.

Όποιος νοιώθει "ατυχήσασα" να κάτσει να πλένει τις σκάλες της Ευρωπαικής Ένωσης.
Εγώ πάντως δε νιώθω "ατυχήσασα κλαίουσα μιξοπαρθένα" και δεν σκοπεύω να πλύνω τις σκάλες τους,..
Αντίσταση και Ανυπακοή για την Ελευθερία και για τη λαική Νίκη!!!

Οι υπόλοιποι καθίστε να ακούτε τις προτροπές των Ευρω-αφεντάδων σας "ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ ΜΗ ΜΑΣ ΦΥΓΕΙ!!!"
Ποιος μη μας φύγει;
Μα το "πάση θυσία" Ευρώ βέβαια, η Ευρωπαική (Εκκ-)ένωση, τα υπερκέρδη των Μεγαλοκαπιταλιστών κλπ.


ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΑΠΟΓΙΝΟΥΜΕ!

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ!!!

4 σχόλια:

  1. Βρε συ Μαζεστίξ, δεν ξέρω γιατί αλλά μόλις είδα στο feed τον τίτλο του ποστ σου, ο νους μου πήγε καρφί στη Ντόρα!
    Γιατί να το κρύψω άλλωστε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο σπίτι της ταινίας αποδεικνύεται δυσκολότερο να πιεί κάποιος νερό, παρά καφέ ή πορτοκαλάδα. Είναι ο καφετζής απέναντι που ακούει τις φωνές και φέρνει τη παραγγελία, γιατί μέσα στο σπίτι προτιμούν να πνιγεί ο πατέρας παρά να του φέρουν νερό! Ένα σπίτι - απόλυτο αχούρι, όπου ο καθένας κάνει ότι θέλει, τα αποφάγια δεν τα μαζεύει κανένας, πρέπει να σκύψεις για να αποφύγεις τη μπουγάδα, ενώ μια μοτοσικλέτα κόβει βόλτες…!
    Όλη αυτή η άκρως σουρεαλιστική κατάσταση ίσως θυμίζει και την Ελλάδα του χθες. Περιμέναμε όλοι μας (;) μια Μάρω Κοντού για να μας στρώσει, αφού από μόνοι μας ήμασταν ανίκανοι.
    Στη ταινία υπήρξε, ως συνήθως, το ευτυχές τέλος. Στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα δεν φαίνεται κάτι τέτοιο.

    Υ.Γ. Δεν είχα προσέξει ότι την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Ε(κκέ)νωση τις χωρίζει ένα «κκε»! Τυχαίο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο συντεχνιακός κομμουνισμός που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης κατέρρευσε αμέσως μόλις σταμάτησε να τροφοδοτείται από τα νεοταξικά κεφάλαια. Ο κανονικός θα άντεχε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στρατολάτη, νομίζω πως ο συνειρμός σου ξεπέρασε κάθε προσδοκία...
    Το μυαλό μου δεν έφτασε ως εκεί.
    Αποφεύγω να σκέφτομαι τη Ντόρα φαγωμένος. Καταλαβαίνεις... ;-)


    Πέτρο, καταρχήν να υποκλιθώ στην παρατηρητικότητά σου!
    Εγώ δεν το πήρα χαμπάρι.
    Γέλασα πολύ με την παρατήρησή σου! Θα το λέω...

    Όσο για τα υπόλοιπα, πράγματι σ αυτή τη χώρα είναι πιο πιθανό να δεις μια μοτοσυκλέτα να τριγυρνά στο σπίτι, παρά να σου φέρουν ένα νερό.

    Αλλά δε νομίζω ότι η "Κοντού" είναι το Οικονομικό Διευθυντήριο Ε.Ε. (το οποίο ήταν και η αφορμή για το παραπάνω κείμενο)
    Αλλά το πρόβλημα είναι ότι περιμένουμε από μηχανής Θεούς (σαν την Κοντου) γιατί φοβόμαστε ή βαριόμαστε να γίνουμε εμείς η "Κοντού" που αναζητάμε.

    Άρα εν μέρει έχεις δίκιο. Κι αν κρίνω κι απ την πρόσφατη μουγκαμάρα του κόσμου, μάλλον έχεις "εν μεγάλω μέρει" δίκιο!


    Ανώνυμε, αλήθεια μια απορία έχω σχετικά με την άποψη που εκφράζεις (και την αναμασά συνέχεια η Ντόρα, ο Καρατζαφέρης και διάφοροι άλλοι):
    Πού τον είδες τον συντεχνιακό κομμουνισμό στην Ελλάδα;
    Πάντα άκρως καπιταλιστική ήταν και ακολουθούσε με καθυστέρηση 10-20 ετών το μοντέλο των ΗΠΑ και της Αγγλίας.
    Όταν εκεί επικρατούσε... light καπιταλισμός, επικρατούσε και εδώ.
    Όταν αποφάσισαν εκείνοι να το γυρίσουν στο Νεοφιλελευθερισμό (αλά Φρίντμαν), τότε ακολουθήσαε κι εδώ.

    Αν εξαιρέσουμε ένα μικρό διάλειμμα κάποιων περιορισμένων μεταρρυθμίσεων (επί Αντρέα) που μύριζαν Σοσιαλισμό, όλα τα υπόλοιπα χρόνια από το 1830 έως το 2011 η χώρα διοικείται καπιταλιστικότατα.

    Που το ε΄διατε το... "Σοβιετικό Κράτος" και τον Συντεχνιακό Κομμουνισμό, ένας Θεός το ξέρει!

    Παρατηρώ κιόλας ότι έχετε αντικαταστήσει τις λέξεις "Συνδιακλιστικός" και "Εργατικός" με τη λέξη "Συντεχνιακός".

    Είχα γράψει για αυτό το φαινόμενο μετονομασίας το κείμενο: "Το "κατ' ευφημισμόν" της Ελληνικής Κυβέρνησης!"
    http://toixo-toixo.blogspot.com/2011/01/blog-post_24.html


    Πώς μπορούμε να μιλάμε για "συντεχνιακό κομμουνισμό" όταν οι εργατοπατέρες είναι ευνοούμενοι και προνομιακοί συνομιλητές και σύμβουλοι του πολιτικού συστήματος;
    Παπασπύρος (ΑΔΕΔΥ), Πολυζωγόπουλος(ΓΣΕΕ), Πρωτόπαπας (ΟΤΟΕ), Παναγόπουλος(ΓΣΕΕ), Λυμπερόπουλος(ΤΑΞΙ), Καλομοίρης(ΟΛΜΕ), Μανώλης(ΓΣΕΕ)... και πάει λέγοντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή