Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Περιμένοντας τους Βαρβάρους



-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
(1904)

6 σχόλια:

  1. Ωραίο που βάζεις αυτό το ποίημα, που μου φαίνεται πάντα επίκαιρο. Σίγουρα έχουν γραφτεί πολλές ερμηνείες του, αλλά εγώ νομίζω μιλάει για το νόημα της ζωής, για τα άλλοθι που ψάχνουμε για το κάθε τι. Ο Ελύτης γράφει κάτι που μ' αρέσει στο Άξιον Εστί: "Η ειρήνη θέλει δύναμη να την αντέξεις". E, γι αυτή τη δύναμη που δύσκολα την έχουμε, δύσκολα παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας, δύσκολα ορίζουμε τις ζωές μας, παρά πρέπει πάντα κάποιος άλλος να βάζει τους όρους, να μας αναγκάζουν οι περιστάσεις.

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι ειναι.
    αναζητούμε άλλοθι για τις πράξεις μας.
    Και για τις σωστές και για τις λάθος.
    Κάποιο "αναγκαστικό αίτιο".

    Επίσης, περί ειρήνης, κάποιος είχε γράψει πολύ σοφά "αν θες ειρήνη, πρέπει να πολεμήσεις γι' αυτήν"...

    Όσο για τους βαρβάρους, όλοι μάλλον τους έχουμε ανάγκη.
    Είναι ζωογόνο κίνητρο.
    Όταν δεν μπορούμε να ορίσουμε μόνοι μας τη θέση μας, αναζητούμε την αντίθεση και μεσω αυτής ορίζουμε και τη δική μας θέση..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καβάφης! Αξεπέραστος! Σίγουρα, ο αγαπημένος μου ποιητής!
    Για μένα, το ποίημα αυτό μιλά για την παρακμή ενός λαού,και το ξεπούλημα των σημαντικότερων αξιών της κοινωνικής ζωής σε αντάλλαγμα με τον ερχομό των βαρβάρων ως (ψευδών) σωτήρων!
    Προφητικός ο Καβάφης και πάντοτε εύστοχος! Η "Ιθάκη" είναι για μένα το ιερό βιβλίο της ζωής!

    Υ.Γ. Επί της ευκαιρίας, συγχαρητήρια για το blog σου. Το παρακολουθώ εδώ και 2 βδομάδες περίπου και έχω μαγευτεί από τη γραφή σου και τις απόψεις σου, οι οποίες (ανεξαρτήτως από το γεγονός ότι συμφωνώ) είναι εύστοχες και τεκμηριωμένες επαρκώς. Δύσκολο να το βρεις αυτό σήμερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Καβάφης είναι ένας από τους ελάχιστους αταξινόμητους ποιητές στην απγκόσμια λογοτεχνία.
    Δεν ανήκει σε καμιά λογοτεχνική σχολή, σε κάνένα ρεύμα.
    Είναι μόνος του σχολή, μόνος του και ρεύμα!

    Είναι ανεπανάληπτος και αμίμητος ο τρόπος γραφής του.
    Τα ποιήματά του μοιάζουν με σκετσάκια.
    Εκ πρώτης όψεως, ο λόγος του μοιάζει αντιποιητικός.
    Και τα θέματά του επίσης.

    Κι όμως... Έχει μια εσωτερική δύναμη αυτός ο λόγος που τελικά χωρίς υλικά ποίησης, τελικά δημιουργεί τα πιο συγκλονιστικά ποιήματα!

    Έτσι, μαζί με τον Καρυωτάκη, τον έχω τοποθετήσει στην κορυφή του γούστου μου!

    Χαίρομαι που όλο και περισσότερο ανακαλύπτω ανθρώπους με παρόμοιες ευαισθησίες και αισθητική.
    Δεν ξέρω αν εμείς έχουμε το δίκιο, αλλά αναμφίβολα είναι μια παρηγοριά το ότι είμαστε πολλοί!

    Σ'ευχαριστώ για τα κολακευτικά σου λόγια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμφωνώ απολύτως!
    Ο Καρυωτάκης, επίσης, είναι ένας εκ των αγαπημένων μου ποιητών! Αυτός, μαζί με τον Καβάφη και τον Ρίτσο με έκαναν να αγαπήσω την ελληνική γλώσσα!

    Υπάρχει κάτι στην ποίηση του Καρυωτάκη που μου βγάζει τα ίδια αισθήματα και συναισθήματα με τη μουσική των Anathema, αν τους ξέρεις, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1996-2003. Αυτή η μελαγχολία, που σου δίνει το περιθώριο και την έμπνευση να συλλογιστείς και να στοχαστείς!

    Υ.Γ. Είμαι ο Ανώνυμος 17 Αυγούστου 2013 - 12:09 μ.μ. του προηγουμένου σχολίου και το όνομά μου είναι Κώστας. Σου το λέω αυτό, διότι μου φαίνεται ότι θα λάβω ενεργό μέρος στον σχολιασμό των αναρτήσεών σου, τουλάχιστον όταν μου το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κώστα, τους ξέρω τους Anathema και μάλιστα μια φορά άκουσα κατά λάθος μισή συναυλία τους.
    Ήμουν για κάποιον λόγο για περίπου 3 τέταρτα έξω απ'το χώρο που έπαιζαν στα Χανιά και ε΄τσι τους πρωτοάκουσα.

    ια, πράγματι, έχει πάντοτε έναν υποβλητικό τόνο ο Καυρωτάκης που σε καθηλώνει.
    Αόμη κι όταν δεν πεσσιμίζει, αλλά σαρκάζει, ακόμη και τότε ο τόνος έχει την ίδια υποβλητικότητα.
    Ακόμα και το παιχνίδισμά του ήταν ατμοσφαιρικό.
    Σαν τους Anathema...

    ΑπάντησηΔιαγραφή