Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

"Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναγε στο κλάμα"...


Ο Νικόλας Άσιμος στο "Μηχανισμό" του, περιγράφει την πρώτη του (από τις... 2,5 συνολικά) δισκογραφική εμπειρία αρκετά γλαφυρά.
Αλλά παρόλο που αφορμή για τη δημιουργία του παρακάτω τραγουδιού στάθηκε προφανώς η εμπειρία του σε δισκογραφικές εταιρείες (πράγμα που τον οδήγησε να ηχογραφεί, να εκδίδει και να μοιράζει το υλικό του μόνος, μακριά από βιομηχανίες), η οπτική και οι αναφορές του τραγουδιού δύνανται να γενικευτούν και να εξηγήσουν τη συμπεριφορά σύσσωμου -σχεδόν- του λεγόμενου "πνευματικού κόσμου" (καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, διανοούμενοι κλπ.) μέσα στα πλαίσια του συστήματος.
 
Πόιο είναι το χρέος του κατεστημένου καλλιτέχνη απέναντι στο κοινό;
Να του σαλεύω για να το μερεύω
Να του σφυρίζω να το νανουρίζω
Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω
Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
Για να σας εκτονώνω
Με πλαίσιο το νόμο.

Έτσι, ο λαοπρόβλητος και κοσμαγαπημένος "πνευματικός άνθρωπος" (βλ. Σαββόπουλος, Λαζόπουλος, Σταύρος Θεοδωράκης, Πανεπιστημιακοί κλπ.) πηγαινοφέρνει το κοινό του όπως θέλει, εκτονώνει την οργή του όπως θέλει το σύστημα, ούτως ώστε το τελευταίο να επιβιώνει άβρεχτο και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Πού και πού διατυπώνουν μια επιμέρους διαμαρτυρία τους για κάτι άδικο (αλλά... "αναγκαίο και της μοίρας γραφτό") για να διατηρήσουν το φιλολαικό προφίλ τους, μπορεί και να διαμαρτυρηθούν έντονα για τις συνθήκες στο Τιμπουχτού, τα λευκά κελιά στην Τουρκία ή το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Γκουαντάναμο, αλλά για τα δικά μας... τσιμουδιά!
Μην τυχόν και θίξουμε το σύστημα και χάσουμε τις επιχορηγήσεις μας!
Και από το Υπουργείο Πολιτισμού και από την Ευρωπαική Ένωση...
Μα θα πει κανείς: κι αυτοί παιδιά του λαού δεν ξεκίνησαν;
Δεν θυμούνται τα φτωχά παιδικά τους χρόνια;
Τη μάνα τους στο χωριό;
Μα έτσι λειτουργεί ο Καπιταλισμός!
Σε εξαγοράζει!
Και με τα χρόνια
γυρνάς μες στα σαλόνια
Ξεχνάς ποια μάνα
σε γένναγε στο κλάμα
Και του εργάτη
καβάλησες την πλάτη.
Ο μηχανισμός τους λοιπόν αυτός είναι!
Όσο κι αν μας πληγώνει το ότι το αντιλαμβανόμαστε αρκετά αργά, η αλήθεια είναι ότι έτσι λειτουργεί το σύστημα.
Έστω και τώρα, προλαβαίνουμε!
Όσο κι αν μας πληγώνει το ότι κατά καιρούς θαυμάσαμε, πιστέψαμε "πνευματικούς ανθρώπους", οι οποίοι παίζανε παιχνίδι στις πλάτες μας, δεν παύει να ισχύει ότι το παιχνίδι αυτό συντελέστηκε και συνεχίζει να συντελείται ακόμη πιο άγρια.
Θα μας σώσει μόνο η συνειδητοποίηση ότι στην καπιταλιστική μηχανή "γρανάζι δε γυρνά" χωρίς εμάς, το εργατικό (αλλά και καταναλωτικό) δυναμικό.
Χωρίς εμάς όλοι αυτοί είναι ένα τίποτα.
Ο πλούτος που διαχειρίζονται οι δυνάστες μας, παράγεται από εμάς.
Άρα εμείς είμαστε δυνατοί, αν το θελήσουμε και το πιστέψουμε, να τους τον στερήσουμε.
Ή έστω να τον μοιραστούμε...
Νικόλας Άσιμος
Ο μηχανισμός (1975)
Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο
Θα ‘ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

Τι θα κάνω ήτανε γραφτό
Θέλω δεν το θέλω ότι τραγουδώ
Να το πουλώ να ζήσω
Όταν πάω στον παραγωγό
Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει
Να ‘χει σαλέπι, για να σας αρέσει
Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα
Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
Να σας καλοκαρδίσω
Για να σας γαλουχήσω.

Κι από χρέος συναδελφικό
Να χαμογελάω στο κοινό
Να του σαλεύω για να το μερεύω
Να του σφυρίζω να το νανουρίζω
Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω
Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
Για να σας εκτονώνω
Με πλαίσιο το νόμο.

Δουλειά σου είναι μούπανε να κρύβεις τα τρωτά
Των καθιερωμένων
Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά
Των ευαρεστημένων.

Σιγουριά και δόξα το θεώ
Τα καλά στον καπιταλισμό
Είναι πως έχει βίδα.

Άμα πιάσεις το μηχανισμό
Από τ’ αυτιά τον πιάνεις το λαγό
Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα
Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι
Και με τα χρόνια γυρνάς μες στα σαλόνια
Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναε στο κλάμα
Και του εργάτη καβάλλησες την πλάτη.
Μα θε να πει Αμάν πια
Και πας ες τα κομμάτια
Και άει στα κομμάτια.

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο
Θα ‘ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

2 σχόλια:

  1. Ωραία ανάρτηση Μαζεστίξ, μπράβο ρε!

    Αυτός ο κερατάς ο Άσιμος, είχε τα θέματα του βέβαια ... αλλά πολύ αληθινά τραγούδια σκάρωσε ο άτιμος, ταλέντο, τι να λέμε! Πολύ ωραίος ο Μηχανισμός, το ξανάκουσα τώρα. Το αγαπημένο μου είναι το Εγώ με τις ιδέες μου.

    http://www.youtube.com/watch?v=uEk9OpOYp3A&feature=related

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φυσικά και είχε τα θεματακια του, αλλά τέτοια μυαλά σαν τον Άσιμο σπανίζουν.
    Είχε μιαν ωραία τρέλα, δημιουργική αλλά και αυτοκαταστροφική.

    Κομματάρα το "Εγώ με τις ιδέες μου". Ζειμπεκιά απ' τις λίγες!

    Εμένα τα αγαπημένα μου είναι το "Venceremos", το "Σε σελοφάν", το "Δε πα να μας χτυπάν", το "Δε θέλω καρδιά μου να κλαις" και καμιά εικοσαριά ακόμη! (έτσι πρόχειρα αυτά μου ήρθαν...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή