Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Μη με ρωτάς... σε φοβάμαι!



Σε φοβάμαι Πολυτεχνείο γιατί σε κάναμε γιορτή με κλόουν.
Και τους κλόουν πάντα τους φοβόμουν.

Σε βαρέθηκαν πολλοί.
Γιατί έγινες επέτειος.
Δεν έχουν και τελείως άδικο.

Ενώ ήσουν ανεπίκαιρο, πολλοί καυχιόντουσαν
πως ήσουν "πιο επίκαιρο από ποτέ".
Όχι δεν ήσουν.
Ήσουν "εν γένει εκτός του κλίματος"

Μα έχει ο καιρός γυρίσματα.
Και να που ξανάγινες πραγματικά επίκαιρο.
Τα Πολυτεχνεία είναι επίκαιρα...
όταν είναι και τα τανκς έτοιμα να χτυπήσουν!
Όταν η Δημοκρατία αναστέλλεται
λόγω εξωτερικών πιέσεων
και εσωτερικών "κινδύνων".
(Και όχι το αντίστροφο).
Πολυτεχνείο χωρίς τανκς δεν υπάρχει.

Δεν είναι γιορτή
αλλά ούτε κι ανάμνηση.
Είναι φάντασμα.
Πλανάται πάνω από πουλημένα κουφάρια
κάποιας αντίστασης παλιάς, σκουριασμένης.
Πλανάται πάνω από αέναους "επαναστάτες"
που την ώρα της Επανάστασης δεν χτύπησε το ξυπνητήρι τους.
Πλανάται πάνω απ' τα κεφάλια των φοβισμένων,
όσων αισθάνονται μικροί για να αλλάξουν τον κόσμο,
αλλά μεγάλοι για να επιζήσουν εντός του.

Πλανάται πάνω απ' τα κεφάλια όλων εμάς
που το ζηλεύουμε.
Σαν πνεύμα που καλούμε σε τελετή
και ανοιγοκλείνει τα πορτοπαράθυρα
για να μας δείξει ότι είναι εδώ.
Αλλά εμείς παρότι το καλέσαμε,
τώρα που μας δίνει τα σημάδια ότι έρχεται
το φοβόμαστε!
Και πιανόμαστε χέρι-χέρι για να φυλαχτούμε απ' αυτό,
εμείς που το καλούσαμε, εμείς πάλι το ξορκίζουμε.
Γιατί μες στο θαυμασμό μας,
το αναθεματίζουμε.

Το Πολυτεχνείο δε ζει.
Είναι το φάντασμα που επανέρχεται
και κάνει σεισμό για να το πιστέψουμε.
Κι εμείς κρυβόμαστε κάτω απ' τα τραπέζια.

-Γιατί κρυβόμαστε;
-Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι...



Τα πολυβόλα σωπάσαν
Οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν
Ένας βοριάς παγωμένος
Σαρώνει την έρημη γη

Στρατιώτες έρχονται
Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν
Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να βρεις την πληγή

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς,μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Στην πολιτεία βραδιάζει
Το χιόνι τις στέγες σκεπάζει
Ένα καμιόνι φορτώνει
Και κόβει στα δυο τη σιγή ...

Περιπολία στους δρόμους
Και κάποια φωνή που διατάζει
Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να βρεις την πληγή ...

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
Μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

                                                                                Μάνος Λοίζος, 1974

2 σχόλια:

  1. Το πολυτεχνειο ηταν το ονειρο,
    ηταν η εξεγερση της δικης μας γενιας,
    ηταν το ονειρο που δεν πραγματοποιηθηκε,
    ποτε,
    ηταν το οραμα που το ξεφτιλισαν ορισμενοι,
    ηταν η εξεγερση που χαθηκε στην πορεια,

    αλλα αυτο δεν σημαινει
    οτι παψαμε να ζουμε χωρις οραματα,
    χωρις ονειρα ,
    χωρις ελπιδες,
    και αντε δεν πραγματοποιηθηκε το ονειρο τοτε,
    ακομα εδω ειμαστε ζωντανοι,
    και εμεις που χαθηκαμε στο πληθος,
    ανωνυμοι, χωρις να εκμεταλευτουμε ποτε,
    την συμμετοχη, χωρις δοξες ψηφους,και προβολη,
    δεν σημαινει οτι στην καρδια μας και στην ψυχη μας δεν εχουμε κλεισμενες τις μνημες,
    την αγαπη για δημοκρατια, και ελευθερια,
    και δεν ειμαστε ενεργωποιημενοι παλι,
    για το ιδιο οραμα,
    με την μονη διαφορα, οτι τωρα ξεκαθαριζει ο χωρος,αυτοδιαλυθηκε ο μυθος της γενιας μας,
    και ετσι με πιο ξεκαθαρο μυαλο, συνεχιζουμε
    απο εκει που μειναμε.
    Εδω ειμαστε , εδω ειμαστε , και εδω θα μεινουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ φίλε, ίσως δε φτάνουμε αριθμητικά.
    Ίσως ούτε ψυχικά.
    Χρειάζονται ίσως πολλά ακόμη για να κάνουμε αυτό που πρέπει.
    Ίσως και να μη χρειάζεται τίποτα ακόμη και να είναι απλά θέμα (λίγου) χρόνου και τύχης για αν γίνουν όλα όσα πρέπει.

    Ας ειμαστε εδώ.
    Κι ας φέρνουμε συνεχώς κι άλλους.
    Και ολα θα γίνουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή