Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Το αναπόφευκτο, η Αντίσταση κι ο παππούς μου...

Ο παππούς μου, έλεγε συνεχώς ιστορίες από τα παλιά χρόνια, κυρίως απ' την Κατοχή, όπου πολέμησε ως αντάρτης στο πλευρό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Και όπως σχεδόν όλοι οι συνομήλικοί του, το μυαλό του κόλλησε εκεί μέχρι και το τέλος της ζωής του...
Μου έλεγε για τα κόλπα που έκαναν τότε για να κλέβουν απ' τους Γερμανούς τρόφιμα, ρούχα, πολεμοφόδια κλπ.
Μου έλεγε για τις αποστολές που αναλάμβανε τότε να φέρει εις πέρας για χάρη του αγώνα.
Αποστολές-καρμανιόλα για τη ζωή του.
Ήταν τυχερός και δεν πιάστηκε ποτέ.
Αν είχε συλληφθεί έστω και μια φορά από τους Γερμανούς, εγώ πιθανότατα δε θα υπήρχα.
Μου μίλαγε για όλα αυτά γεμάτος καμάρι!
Ήταν περήφανος σε όλη την υπόλοιπη ζωή του για την αντιστασιακή δράση του.
Έλαμπε το πρόσωπό του κάθε που μίλαγε γι' αυτά.
Καμάρωνε για τη γυναίκα του και τα παιδιά του βέβαια, αλλά ο παντοτινός, ο ισόβιός του έρωτας ήταν η Αντίσταση.
Λίγα χρόνια πριν πεθάνει, αποφάσισε να γράψει εν συντομία την αυτοβιογραφία του.
Το 80% των γραφομένων του αφορούσαν σε εκείνη την περίοδο.

Όταν τον άκουγα να εξιστορεί όλα αυτά, μου φαίνονταν τόσο κοντινές και τόσο απλές οι ηρωικές πράξεις.
Είχα τη εντύπωση ότι ήταν πολύ εύκολο, σχεδόν αυτονόητο το να κάνεις Αντίσταση στον κατακτητή.
Μου φαινόταν αδιανόητο πώς υπήρχαν άνθρωποι, Έλληνες υποτίθεται, που γίνονταν προδότες, δωσίλογοι ή ακόμη και αμέτοχοι.
Μου φαίνονταν σαν... εξωγήινοι!
Δεν μπορούσα τότε να αντιληφθώ το μεγάλο σταυροδρόμι που συναντά ο άνθρωπος όταν βρίσκεται στη θέση να επιλέξει ανάμεσα στο δύσκολο δρόμο της Αντίστασης και στον εύκολο δρόμο της υπακοής.
Αδυνατούσα να αντιληφθώ ότι οι προδότες, οι δωσίλογοι ήταν άνθρωποι της διπλανής πόρτας μέχρι πρότινος, άνθρωποι που μπορεί να δουλεύετε μαζί, να παίζετε μαζί τάβλι, να γειτονεύετε ή να συγγενεύετε.
Αδυνατούσα να αντιληφθώ τί οδηγεί τους ανθρώπους στην υπακοή ή στην υποστήριξη σε προδότες.


Ο παππούς μου, μίλαγε με απέχθεια (όχι πια με μίσος) για τους προδότες, τους μαυραγορίτες και τους εθελόδουλους.
Μου μίλαγε μάλιστα και για πρόσωπα της μετέπειτα πολιτικής και κοινωνικής ελίτ που έκαναν περιουσία στην περίοδο της Κατοχής προδίδοντας και κερδοσκοπώντας πάνω στις κακουχίες, αλλά αδυνατώ αυτή τη στιγμή να αναφέρω ονόματα και ιστορίες, καθότι θα με βάλουν μέσα!
Πάντως, ζουν -ακόμη- ανάμεσά μας...

Θυμάμαι, που λέτε, με τι σιχαμάρα μιλούσε γι' αυτούς τους ανθρώπους, σαν να ήτανε σκουλήκια.
Ίσως γι αυτό να μην καταλάβαινα την ανθρώπινη υπόσταση των προσκυνημένων.
Ίσως να εφταιγε και η επιβεβλημένη αμερικάνικη κουλτούρα των διπόλων, όπως το "υπερήρωας- υπερσατανικός κακός". Ο απόλυτα καλός απ' τη μία που κάνει τα πάντα για το καλό όλων και ο απόλυτος κακός απ' την άλλη που θέλει να καταστρέψει -ντε και καλά- τον κόσμο. Σε γενικές γραμμές σα να λέμε Μπάτμαν - Τζόκερ...


Καμιά αναζήτηση λοιπόν για το τι είναι αυτό που κάνει έναν απλό καθημερινό άνθρωπο ήρωα και τι προδότη. Υπό ποιες συνθήκες γίνεσαι το ένα ή το άλλο.
Τα δίπολα των υπερανθρώπων φυσικά δεν υπάρχουν στον πλανήτη Γη.
Υπάρχουν μόνο, άνθρωποι που μπροστά στη μεγάλη πρόκληση της Ιστορίας τινάζονται ψηλά από υπερηφάνεια, επιβάλλονται στους φόβους τους, λες και ήπιαν το μαγικό φίλτρο του Πανοραμίξ και άλλοι που μπροστά στο κάλεσμα της Ιστορίας λυγίζουν απ' τους φόβους τους και δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους, σε σημείο που η ανάγκη τους για επιβίωση (με κάθε τρόπο) ξεπερνά αξιακά την αίσθηση της προσωπικής και συλλογικής υπερηφάνειας.

Φτάνοντας στα σημερινά, διαπιστώνω πόσο εύκολο είναι να γίνει κανείς προδότης, πόσο καθημερινό είναι.
Δε χρειάζεται να είσαι η κακιά μάγισσα του παραμυθιού ούτε ο Δρακουμέλ, που μισεί όλο τον κόσμο, για να προδώσεις.
Αρκεί η μικροψυχία, ο φόβος, η λιποψυχία, η απουσία αλληληγγύης στον προσωπικό αξιακό κώδικα.
Αρκεί να σου έχουν ενσπείρει την ιδέα του αναπόφευκτου.

Οι περισσότεροι προδότες και δωσίλογοι πονούσαν γι' αυτό που έκαναν.
Παρακαλούσαν τους αγωνιστές να τα παρατήσουν, αφού τους τόνιζαν πως αυτό που έκαναν τίποτα δεν θα πρόσφερε σε κανένα και ότι τελικά μόνο κακό θα έκαναν.
Οι αγωνιστές ευτυχώς δεν κάμπτονταν από αυτά τα χαζά λόγια.
Η αναρώτησή μου είχε να κάνει πάντα με το αν πράγματι οι προδότες πίστευαν μέσα τους ότι λειτουργούν προς όφελος της πατρίδας με το να φορούν την κουκούλα του δωσίλογου και να παραδίδουν τους πατριώτες αγωνιστές στις Αρχές ή αν είχαν επίγνωση ότι προδίδουν την πατρίδα.

Για μερικούς αχρείους ίσχυε το δεύτερο σίγουρα.
Το θέμα είναι ότι πιστεύω ότι εν μέρει ίσχυε και το πρώτο.
Ότι δηλαδή δεν είχαν πλήρη αντίληψη της προδοσίας τους.
Γιατί αυτό;

Οι αντάρτες κατά τη διάρκεια της Αντίστασης εκαναν διάφορα χτυπήματα άλλοτε σε στρατηγικούς και άλλοτε σε συμβολικούς στόχους, ενώ μερικές φορές χτύπαγαν μόνο για να ανεφοδιαστούν με ρούχα ή τρόφιμα.
Όταν λοιπόν έκαναν μια επίθεση, συνήθως σκότωναν κάποιον στρατιώτη των κατακτητών ή και περισσότερους.
Η Γερμανική Διοίκηση λοιπόν πολλές φορές σκότωνε για αντίποινα ολόκληρα χωριά.
Οι μαζικές εκτελέσεις ήταν το μέσο τρομοκράτησης του ελληνικού λαού.
Έτσι, αρκετές φορές οι αγωνιστές αντάρτες έρχονταν σε σύγκρουση με τους... συμπατριώτες τους, αφού οι τελευταίοι αντί να μισούν τους Κατακτητές ως υπεύθυνους για τις εκτελέσεις και αντί να θεωρούν την Κατοχή ως απόλυτη αιτία αυτών, αντιθέτως αυτοί χρέωναν συχνά στους αντιστασιακούς την ευθύνη των εκτελέσεων, αφού "αν αυτοί δεν έκαναν τίποτα, οι Γερμανοί δε θα εκτελούσαν σε εκδίκηση!
Αφού θεώρησαν στο μυαλό τους ως αναπόφευκτο κακό τη Γερμανική Κατοχή, τότε προφανώς όποιος αντιστεκόταν σε αυτήν ήταν σχεδόν... εχθρός του ελληνικού έθνους!



Κάτι τέτοιο βλέπω και σήμερα λοιπόν.
Η κυρίαρχη πλειοψηφικά ομάδα στην κοινωνία είναι ακόμη η ομάδα του "αναπόφευκτου".
Θεωρούν ότι ναι μεν είναι Κατοχή αυτό που ζούμε, και γκρινιάζουν γι' αυτήν, αλλά την αντιμετωπίζουν ως αναπόφευτκο κακό.
Το ίδιο κόλπο με τότε.
Με τη διαφορά ότι τότε ο Γκαίμπελς δεν είχε τα σημερινά Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας. Αν τα είχε, ακόμη υπό... Ναζιστική Κατοχή θα ήμασταν, και μάλιστα με "εθνική συναίνεση"! "Τσολάκογλου" άλλωστε υπάρχουν άπειροι...
Οι σημερινοί οπαδοί του αναπόφευκτου ολοένα και κοντεύουν να μοιάσουν στους τότε δωσιλόγους.
Γιατί ο οπαδός του αναπόφευκτου θεωρεί ζημιά και κατάχρηση την απεργία, θεωρεί ασυδοσία την ανυπακοή, θεωρεί κίνδυνο ή πολυτέλεια τις εκλογές και γενικώς τις δημοκρατικές διαδικασίες, θεωρεί τελικά από γραφικό έως και... ανθέλληνα προβοκάτορα της "εθνικής σωτηρίας" τον αγωνιζόμενο ενάντια στη Νέα Κατοχή συμπολίτη του.

Μη νομίζετε, στην ουσία μια λεπτή γραμμή χωρίζει τους οπαδούςτου αναπόφευκτου απ' τους κουκουλοφόρους της Κατοχής.
Μια λεπτή γραμμή που θέλω να πιστεύω πως οι περισσότεροι απ' αυτούς δε θα την περάσουν και θα συνειδητοποιήσουν μια ώρα αρχύτερα την ανάγκη για συστράτευση του λαού σε κοινό μέτωπο αγώνα για αποτίναξη του κατοχικού ζύγού της χώρας και του λαού μας.
Υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος.
Ελάχιστος βέβαια, αλλά υπάρχει.
Είναι ο χρόνος που απαιτείται για τη συνένωση των δυνάμεων ανατροπής του κατοχικού καθεστώτος.

Για να ζήσουμε και πάλι ελεύθεροι.
Γιανα αντικρύζουμε με καμάρι και υπερηφάνεια τα εγγόνια μας και να τους αφηγούμαστε τις ιστορίες της δικής μας Αντίστασης, όπως τις διηγούταν και ο δικός μου ο παππούς σε μένα.
Όπως τις διηγούταν σ' αυτόν και ο δικός του πατέρας παλαιότερα.



Αναπόφευκτη δεν είναι η ισόβια υποταγή μας στον Τραπεζικό Ζυγό.

Αναπόφευκτη είναι η στιγμή που θα αντικρύσουμε στα μάτια τον εγγονό μας και θα μας ρωτήσει "τι έκανες στον πόλεμο παππού;;;"

16 σχόλια:

  1. Φαντάσου να ζούσε σήμερα ο παππούς σου και να αντίκριζε τους απόγονους των μελανοχιτώνων της ΕΟΝ να βρίσκονται στο τιμόνι της χώρας.
    Φαντάσου να ζούσε σήμερα ο παππούς σου και να αντίκριζε συγκυβέρνηση πρώην αριστερών και δοσίλογων.
    Φαντάσου να ζούσε σήμερα ο παππούς σου και να αντίκριζε στο ίδιο υπουργικό συμβούλιο αυτούς που ήσαν μέσα στο Πολυτεχνείο με αυτούς που έσπαζαν τη πόρτα του.
    Καλύτερα που δεν έζησε για να τα δει…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. O παππους σου ειναι ο πατερας μου, 86 χρονων σημερα, μονο που εκτος απο την αηδια και την αναγουλα εχει κ πολλη στενοχωρια γιατι αυτος ΞΕΡΕΙ απο πρωτο χερι ποιοι ηταν και ειναι δωσιλογοι. Να σαι καλα , πολυ ωραιο κ σωστο αρθρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πέτρο, ο παππούς μου πολλά χρόνια μετά την Κατοχή, όταν έβλεπε στο χωριό ειδικά έναν συγκεκριμένο δωσίλογο κορυφαίο πολιτικό (δε λέω ονόματα) έκλεινε επιδεικτικά τα πατζούρια του σπιτιού, το μαγαζί κλπ, όταν το μισό χωριό τον υποδεχόταν σαν ήρωα...
    Και δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έκανε φάτσα-φόρα τον καταδότη.
    Χωρίς καμιά ντροπή.

    Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς θα ένιωθε αν ζούσε σήμερα.


    Γκρινιάρη, το χειρότερο είναι ότι κάποιοι από τους σημερινούς δωσίλογους ήταν χθεσινοί πρωταγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα ή απόγονοι των ηρώων της Εθνικής Αντίστασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα αγαπητέ Μαζεστίξ.
    Μακάρι να μην βρεθούμε πότε στην θέση του παππού σου και του παππού μου, μακάρι να μην χρειαστεί ποτέ να διαλέξουμε ανάμεσα στην αντίσταση και στην υπακοή. Η ζωή για αυτούς τους ανθρώπους/προδότες είναι χειρότερη τιμωρία από τον θάνατο. Δεν υπάρχει πιο μαλακό μαξιλάρι από μια καθαρή συνείδηση (εφόσον υπάρχει φυσικά). Αυτό ισχύει και για τους σημερινούς πολιτικάντηδες και για τον κάθε ένα από μας που θα χρειαστεί να διαλέξει τον δρόμο της αρετής ή της κακίας.
    Η νέμεσις μπορεί να ξεχνά για λίγο, αλλά ποτέ δεν λησμονά.



    http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα Μαρία!

    Πολύ φοβάμαι πως ήδη έχουμε αρχίσει να διαλέγουμε ένας-ένας.
    Και πως σύντομα (ίσως και εντός μηνών) θα κληθούμε να αποδείξουμε την επιλογή μας.
    Μακάρι αν μη χρειαστεί, αλλά τα μηνύματα είναι πιο αρνητικά από ποτέ...

    Κι όσο για το σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας, η αρχαιοελληνική φιλοσοφία είχε επιλέξει: το δρόμο της Αρετής, ακόμη κι αν είναι δύσβατος. (βλ. μύθο του Ηρακλή)
    Η νεά ελληνική παράδοση και κοσμοθεωρία δεν έχει ξεκαθαρίσει τη θέση της ως προς το ποιον δρόμο διαλέγει.

    Και η Νέμεσις θα επιβληθεί, έστω και με καθυστέρηση, είτε σε μεμονωμένα άτομα είτε σε ολόκληρους λαούς, αν δε σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ήδη στους Έλληνες η νέμεσις έχει αρχίσει να επιβάλετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κατοχικό Δάνειο κι Εμφύλιος16 Νοεμβρίου 2011 - 3:32 π.μ.

    Κάποιους /ες Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες, Παπανδρέηδες, Ράλληδες, Αρσένηδες, Γιαννάκου, Στυλιανίδηδες, Διαμαντοπούλες τους έχετε ακουστά; Δεν είναι όλοι ίδιοι, αλλά έκαναν την ίδια δουλειά στην "παιδεία".
    Κάτι "αριστερά" κόμματα ΚΚΕ και Συνασπισμούς που τους ενοχλούν οι προσευχές, οι παρελάσεις όταν δεν τους ενοχλεί ένα σύστημα σκόπιμης καταιγιστικής ασυναρτησίας που διαλύει τα μυαλά και τους βάζει αντί για πατρίδα το Lower και αντί για θρησκεία τη "θρησκειολογία", αντί για ιστορία την "πράσινη ανάπτυξη";

    Ζήτω ο νεωτερικός κόσμος και ο Μαυροκορδάτος. Ζήτω η Γκόλντμαν Μόργκαν Ρότσιλντ Μπίλντερμπερκ. Ζήτω η απελευθέρωση της Λιβύης από το δικτάτορα. Ζήτω η ΔΕΗ που θα εισπράξει το χαράτσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η Αριστερά είναι ενάντια στον φανατισμό (εθνικό, θρησκευτικό κλπ).
    Δεν είναι ενάντια στο έθνος, στη θρησκεία κλπ.

    Η αντίσταση στην Παγκοσμιοποίηση είναι κύριο μέλημά της.
    Άλλο Διεθνισμός, άλλο Παγκοσμιοποίηση.
    Τα χωρίζει χάος.

    Κάποιοι μπαγλαμάδες (Τατσόπουλος, Δραγώνα κλπ) που χρησιμοποιούν ένα αριστερό μανδύα για να περάσουν μια -πληρωμένη από εξωθεσμικά κέντρα αποσταθεροποίησης- προπαγάνδα, σαφώς και δεν εκφράζουν τη σοσιαλιστική ιδεολογία.

    Αυτά τα ρετάλια, οι "Τατσόπουλοι", δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά, αφού έχουν συμμαχήσει ιδεολογικά με τους Βερέμηδες του ΕΛΙΑΜΕΠ (αποδεδειγμένα χρηματοδοτούμενο από τον Σόρος), τους Παπαχελάδες (αποδεδειγμένα -πλέον και μέσω wikileaks- πράκτορας των ΗΠΑ και μέλος της Τριμερούς και της Bildeberg), τις Διαμαντοπούλες (τα ίδια και χειρότερα με τους προηγούμενους), το Μητσοτακέικο (τι να πει κανείς γι' αυτούς;) και κάθε άλλο νεοφιλελεύθερο κατακάθι της δμόσιας ζωής.

    Παρευρέθηκα σε κάποια εκδήλωση, όπου εις εκ των ομιλητών ήταν ο Βερέμης.
    Σε διαβεβαιώ ότι σύσσωμο το ακροατήριο -αριστερής προέλευσης κυρίως- σηκώθηκε όρθιο και τον γιούχαρε, αντιδρώντας έτσι στις μηδενιστικές ιστορικές του ανακρίβειες.

    Στα υπόλοιπα που ανέφερες συμφωνώ.


    ΥΓ.: Φίλε/Φίλη, μου δημιουργήθηκε απορία σχετικά με το ψευδώνυμό σου. Τι θέλει να πει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κατοχικό Δάνειο κι Εμφύλιος16 Νοεμβρίου 2011 - 5:07 π.μ.

    Πώς γίνεται να μην διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν (Καραμανλής στο θέμα των ναζί) και μετά από κάθε παγκόσμιο πόλεμο να παίρνουμε (ως νικητές) δώρο μια καταστροφή; Φταίμε εμείς; φυσικά, αλλά το "όλοι μαζί τα φάγαμε" έχει 3% αλήθεια και στο Σημίτη και στο Βενιζέλο και στο Γ. Παπανδρέου (φάδερ, που τον επέλεξαν όποιοι επέλεξαν και τον εμφύλιο του 1944). Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία, η Επανάσταση του 1821 επέτυχε. Μάλλον πρέπει με αφορμή τη σημερινή κατάσταση να τα ξαναδούμε όλα ξανά. Από το γλύστριμα του Ανδρούτσου στην Ακρόπολη, μέχρι το ρόλο των Guilford, Leak, Napier, Bowring, Bentham, Blaquiere, Byron, Castlereagh, Gentz, Metternich, Rothschild, Καρατζά, Μαυροκορδάτου, κλπ Ίσως τότε θεωρήσουμε ότι ο αριστερός (κοινή λογική της κοινωνικής δικαιοσύνης) είναι άλλο ένα κατασκεύασμα διχασμού, ενώ ο χριστιανός, που προφανώς δεν έχει σχέση με το σημερινό Πατριαρχείο Κων/πολης και την Ελλαδική Εκκλησία έχει φάει συντονισμένο ξύλο από την εποχή του Άρειου και του Ωριγένη, ενώ τα τελευταία 200 χρόνια δανείζεται ανεμπόδιστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Νομίζω πως όλα όσα αναφέρεις έχουν εσωτερική σύνδεση μεταξύ τους. Απ τους Ρόθτσινλτ στον Μέττερνιχ κι απ τον Γκεντζ στον Μαυροκορδάτο, το ελληνικό Κράτος ήδη πριν από την πρώτη μέρα ίδρυσής του είχε γίνει προτεκτοράτο.
    Αλλά το συγχωρώ για τότε.
    Ίσως ήταν το τίμημα της απελευθέρωσης και της αναγνώρισης του Κράτους.

    Από τότε πέρασαν σχεδόν 200 χρόνια, 2 παγκόσμιοι, 2 βαλκανικοί, ένας ελληνοτουρκικός κι ένας μικρασιατικός πόλεμος, όπου η Ελλάδα άλλοτε θριάμβευε κι άλλοτε ταπεινωνόταν, κι όμως πίσω απ' τις γρίλλιες της κερδοσκοπίας κρυφοκοιτούσαν, πάντα έτοιμοι για σκύλεμα του κουφαριού του ηττημένου, οι ίδιοι διεθνείς οίκοι τοκογλυφίας, την ίδια ώρα που ξεκληρίζονταν οι μισές είτε ελληνικές είτε τουρκικές είτε βουλγαρικές οικογένειες και οι άλλες μισές αντιστοίχως πανηγύριζαν τη θριαμβευτική επιστροφή στο σπίτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κατοχικό Δάνειο κι Εμφύλιος16 Νοεμβρίου 2011 - 3:59 μ.μ.

    Εκεί ακριβώς είναι που δυσκολευόμαστε στη συνεννόηση. Αν συμφωνούμε περί Μέτερνιχ κλπ, τότε δεν θα δυσκολευτούμε να βρούμε ΠΟΙΟΥΣ μάχονταν αυτοί. Κι αν δυσκολευτούμε, τότε ας πάμε στο γαλλικό και στο αμερικανικό επίπεδο που προηγήθηκε να δούμε αν η σύγκρουση έγινε κατ' αρχήν για την ανεξαρτησία από τη Βρετανία και την απολυταρχία και της Γαλλίας.

    Ποιο κράτος ανεξαρτητοποιήθηκε το 1830; Αυτό που πτώχευσε το 1827 (η εθνική γη που θα μοίραζε ο Καποδίστριας ήταν υποθηκευμένη στα δάνεια του Μαυροκορδάτου και δάνεια καινούρια δεν δίναν οι δυτικο-τραπεζίτες, ενώ σαμποτάριζαν και την Τράπεζα που έφτιαξε ο Καποδίστριας - γιατί;) αυτό που πήρε την πρώτη δόση των Ρότσιλντ το 1833 για να καταλήξει ο Κωλέττης στο Λονδίνο το 1844 (ενώ εμείς δε μάθαμε ότι πήγε να διαπραγματευτεί ως πρωθυπουργός γιατί δεν έδιναν στον Όθωνα την τρίτη δόση, αλλά γιατί ότι ο λαός ζήτησε "Σύνταγμα");

    Όπως λέει κι ο Παπαχελάς: "έχουμε μάθει την Ιστορία μας πολύ στραβά" μόνο που υπάρχει περίπτωση να την έχουμε μάθει στραβά απ την ανάποδη που εννοεί ο ίδιος. Δηλαδή αν το 1821 υπήρχε ήδη "ανατολικό ζήτημα", όπως αυτό φάνηκε σε όλο το 19ο αιώνα (ξεχάσαμε το 1853;) τότε, γιατί οι "σύμμαχοι" Άγγλοι-Αμερικανοί μας έριξαν στον εμφύλιο το 1944 (με τη συμμετοχή των Ρώσων); Δηλαδή υπάρχει μόνο το γαιοστρατηγικό ζήτημα ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, ΕΜΠΟΡΙΟ, ΡΩΣΙΑ (προ κομμουνιστική), ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ, ΑΕΡΙΑ, ή υπάρχει και άλλου είδους εχθρότητα από τη Δύση; Κι αυτή η εχθρότητα αφορά τον Άγγλο και τον Αμερικανό πολίτη ή μήπως είναι κι αυτοί θύματα των τραπεζιτών (υπήρχε μάχη τραπεζιτών και στο Μεσαίωνα;)

    Ας βγούμε από τα στερεότυπα, ας αρνηθούμε κάθε δεδομένο, ας ψάξουμε, και αν δε βρούμε τίποτα στην ιστορία, τότε, συμφωνώ: ας συνεχίσουμε να φαγωνόμαστε κι ας τα ρίχνουμε οι μεν στους "χριστιανούς" οι δε στους "ευρωλιγούρηδες" οι μεν στην "πολυπολιτισμικότητα" οι δε στον "καπιταλισμό"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλά τα λες αλλά όχι και προδότης ο Δρακουμέλ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Κατοχικέ", δεν γνωρίζω το σύνολοτ ων ιστορικών γεγονότων που αναφέρεις, επομένως δεν μπορώ να τοποθετηθώ επ' αυτών.

    Θα σχολιάσω μόνο το επιμύθιό σου το οποίο βρίσκει σύμφωνο.
    Να αρνηθούμε τα δεδομένα και να αναζητήσουμε τις αλήθειες πίσω από τις πλασαρισμένες "σαν αλήθειες" που μας σερβίρουν δυο αιώνες...
    Ας αφήσουμε τους Δαίμονες και τους Μεσσίες και ας δούμε ακομπλεξάριστα την πραγματικότητα χωρίς παρωπίδες.


    Στρατολάτη, βλέπω το έπιασες το υπονοούμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Κατοχικό Δάνειο κι Εμφύλιος16 Νοεμβρίου 2011 - 10:05 μ.μ.

    Μαζεστίξ χάρηκα το διάλογο με έναν "διαφωνούντα". Και μια και δεν γνωριζόμαστε, να σου πω ότι εκτιμώ την παρρησία σου: έχεις επιλέξει στο ιστολόγιο να έχεις ανοιχτές τις "ανώνυμες" απόψεις, αντί "εγγραφή" ή "μοδερέισον".

    Προτρέπω με πάθος να μπούμε στην απροκατάληπτη (αλλά χωρίς πάθος) μελέτη της ιστορίας, κάτι που μόνο εύκολο δεν είναι, αφού πρέπει κάποιος να πάει όχι μόνο στα συνθετικά έργα, αλλά στις πηγές. Εκεί θα βρει πλήρως αντικρουόμενες απόψεις. Η δυσκολία της μη προκατάληψης εκεί είναι. Με συνδυαστικό-διασταυρωτικό τρόπο, με λογική μέθοδο, με την εμπειρία ως συνοδηγό και λίγο με δουλειά ντεντέκτιβ, θα βρούμε κάποια άκρη.

    Ένα παράδειγμα (απλό, νομίζω). Τι νόημα έχει να καταπίνουμε αμάσητο το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της επιτυχίας του ελληνικού κράτος ως προς τους δυτικούς θεσμούς που εγγυώνται "ελευθερία, δικαιώματα και αντιπροσώπευση του πολίτη" αν α) αυτό το "συνταγματικό" ζήτημα το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται μαζί με εθνικές καταστροφές, με διχασμούς, με δανειακά αδιέξοδα υποτέλειας β) αν διαπιστώνουμε ότι το ζήτημα αυτό αποδεικνύεται υποκριτικό (όταν εξοντωθεί ο "αντισυνταγματικός" αντίπαλος, παύει να ενοχλεί τους "συνταγματικούς" η απουσία συντάγματος γ) αν το αντίπαλο του "συνταγματικού" στρατόπεδο πάσχει εμφανώς στην περιγραφή του δ) αν η "πρόοδος" συνοδεύεται με εκβιαστικό δίλημμα ε) αν και σήμερα βλέπουμε, ότι η πλήρης κατοχύρωση της βουλευτικής ανεξαρτησίας και της κατά συνείδηση ψήφου να σημαίνει "διαγραφή από το μαντρί", όταν ένα από τα λίγα, πλήρως εφαρμοζόμενα άρθρα του συντάγματος είναι το 86.

    Έτσι, δεν θα ψάχνουμε στην ιστορία για επιβεβαίωση της άποψής μας (που σίγουρα υπάρχει). Προτείνω να αποφεύγουμε τους αναχρονισμούς (δηλ. τους αθέλητους). Προτείνω, στην πρώτη δυσκολία, να μην τα παρατάμε, υποκύπτοντας ή προσχωρώντας σε αφοριστικά, αξιωματικά ή διλημματικά τσιτάτα. Προτείνω να πηγαίνουμε με ευελιξία από τη μια εποχή στην άλλη, χωρίς δισταγμό. Αφού οι ανθρώπινες και οι κοινωνικές ανάγκες είναι διαχρονικές, είναι πιο εύκολο -και χρήσιμο- από όσο πιστεύουμε. Να βλέπουμε συγκριτικά την ίδια εποχή στην ίδια χρονική περίοδο (ακόμα κι αν μας ξυνίζει). Να κατανοούμε την ιστορική ματιά των συνθετικών έργων, ιδιαίτερα αυτών που δεν παραπέμπουν σε πηγές, ώστε να μην εγκλωβιζόμαστε σε ό,τι λέει, αλλά και να ξεχωρίζουμε πληροφορίες που είναι χρήσιμες, ας μην είναι και αποδείξιμες εκείνη τη στιγμή. Προτείνω να είμαστε λιγότερο εύπιστοι και περισσότερο καχύποπτοι, αφού το πονηρό δέλεαρ της ιδιοτέλειας, η στρέβλωση και η συκοφαντία δεν είναι κοινό μέσο αντιπαράθεσης δύο αντιμαχόμενων πλευρών, αλλά ίδιον ενός μόνον "τρόπου" που έχουμε συνηθίσει να τον ονομάζουμε "ανήθικο, άνευ ήθους" (παρά το ότι "ήθος" κατ’ αρχήν δεν είναι θετική έννοια, αλλά ουδέτερη).

    Καλή πορεία, τοίχο-τοίχο πάντα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Οι διάλογοι με τους "διαφωνούντες" (εντός πολλών εισαγωγικών) είναι οι πιο γόνιμοι, καθώς γεννούν καινούριες ερωτήσεις και άρα καινούριες απαντήσεις!

    Τα ανώνυμα σχόλια είναι ανοιχτά, καθώς και εμείς οι ψευδώνυμοι... ανώνυμοι είμαστε!
    Οπότε ποιο το νόημα του αποκλεισμού;

    Και τέλος ως προς την παρρησία, αυτή ακριβώς είναι η πυξίδα της συμπεριφοράς μου: η Βολταιρική άποψη περί ελευθερίας έκφρασης της γνώμης.

    Διότι όπως λέει και το ρητό: τα μυαλά και τα αλεξίπτωτα δουλεύουν καλύτερα όταν είναι ανοιχτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Κατοχικό Δάνειο κι Εμφύλιος17 Νοεμβρίου 2011 - 1:50 μ.μ.

    Συμφωνούμε. Εσύ Μαζεστίξ ως εδώ που είδα, το έκανες πράξη αυτό που λες, πράγμα που δείχνει ευθύτητα στόχων. Για τον Βολταίρο και την θεωρία της tolerance του, έχω αμφιβολίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή