Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Θα ήθελα να ήταν αλλιώς...

Μαραθώνας, Θερμοπύλες ή... "Θήβα";;;


Θα ήθελα να ήταν αλλιώς.

Να γράφω για ποδόσφαιρο, που μου αρέσει πολύ, και να κραζόμαστε Παναθηναικοί και Ολυμπιακοί, φίλοι της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα, την Μίλαν και της Γιουβέντους.

Να γράφω για μουσική, που επίσης μου αρέσει πολύ και να ανταλλάσσουμε απόψεις και τραγούδια... να κραζόμαστε έντεχνοι, ροκάδες, μεταλάδες, χιπ-χοπάδες και σκυλάδες.

Να γράφω για γυναίκες, που μου αρέσουν ακόμη περισσότερο, και να κραζόμαστε ξανθόφιλοι και μελαχρινόφιλοι, να ανταλάσσουμε εμπειρίες, ιδέες, παροιμίες κλπ.

Να γράφω για τα αγαπημένα μου κόμικς, τον Αστερίξ, τους ήρωες του Αρκά, τις φιγούρες των Looney Tunes, να τα θυμόμαστε και να γελάμε...

Να γράφω για την αρχαία Ελλάδα, τον πολιτισμό της και τους θησαυρούς της και να ανταλλάσσουμε απόψεις και γνώσεις και να διαφωνούμε με τους Βυζαντινιστές.

Να γράφω για την κλιματική αλλαγή, για το φαινόμενο του θερμοκηπίου... να ανησυχούμε, να να προβληματιζόμαστε, να προτείνουμε λύσεις και δράσεις.

Να γράφω για το θέμα των "ταυτοτήτων", για το σύμφωνο συμβίωσης, για τους γάμους των ομοφυλόφιλων, για το χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους και να δοκιμάζουμε προοδευτικοί, ριζοσπαστικοί και συντηρητικοί τα όριά μας.

Να γράφω για την Παγκοσμιοποίηση, για τους κινδύνους της, να συζητάμε για τις πραγματικές συνωμοσίες αλλά και τις γραφικές συνωμοσιολογίες γύρω από αυτήν και να διαφωνούμε τεχνοκράτες και ουμανιστές.

Να γράφω για την Ιστορία, να αναλύουμε τους Περσικούς πολέμους, την τακτική τους αλλά και τη σημασία τους, για τη ρωμαική αυτοκρατορία, για τη βυζαντινή και την αραβική επέκταση, για τη γοτθική κυριαρχία στην Ευρώπη, για τη γενοκτονία των Ινδιάνων απ' τους Ισπανούς εποίκους, για την αιματηρή αλλαγή απ τη Φεουδαρχία στο Εθνικό Κράτος, για τους Αγγλογαλλικούς πολέμους, για τους Ρωσοτουρκικούς, για τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση, για το '21, για την Εθνική Αντίσταση, για την Πίνδο, για την άνοδο του Φασισμού στο Μεσοπόλεμο, για τον Ισπανικό Εμφύλιο, για τον Ψυχρό Πόλεμο...

Να γράφω για τις Ιδεολογίες, για τον Μαρξ, τον Μπακούνιν και τον Άνταμ Σμιθ, για το Σοβιετικό μοντέλο, για την Παρισινή Κομμούνα, για το... "θαύμα" της Ιρλανδίας, για το Σουηδικό μοντέλο, για την Ευρω-λαγνεία και την Ευρω-φοβία.

Να γράφω για όλα όσα με απασχολούσαν μέχρι χθες...

Αλλά δεν μπορώ να γράψω πια για όλα αυτά...

Ακόμη κι όταν φευγαλέα μου περνούν όλα απ το μυαλό να γράψω για τα παραπάνω, ο βραχνάς του Σκότους που βιώνουμε έρχεται και με πλακώνει.
Δεν μπορώ να γράψω εύκολα για τα παραπάνω κι όταν το τολμώ, τότε νιώθω ενοχές.

Δεν μπορώ την ώρα που ξεπουλιέται η χώρα μας, η Ελλάδα, την ώρα που ο λαός της ετοιμάζεται να ζήσει το νέο "χειμώνα του '41", την ώρα που τα παγκάκια στα πάρκα και τις πλατείες ζεσταίνονται για να υποδεχτούν τους συμπολίτες μου και ίσως κάποια στιγμή κι εμένα, την ώρα που τα Φασιστικά ΜΑΤ επιβάλλουν την "τάξη" σε κάθε απεργό με βία, ξύλο, στημένες δίκες κλπ... δεν μπορώ όταν γίνονται όλα αυτά εγώ να κοιτώ αλλού!

Δεν μπορώ να μη γράφω σαν επιμύθιο κάθε φορά ότι έτσι και συνεχίσουν αυτοί οι αληταράδες να ξεπουλούν την πατρίδα και το λαό της, θα τους γαμήσω το σπίτι όπου, όπως και με όποιους μπορώ.

Δε μπορώ να μην καλώ συνεχώς, στα όρια της κουραστικής επανάληψης, τους συμπολίτες μου σε ξεσηκωμό, για να διώξουμε αυτήν την αλητο-συμμορία που κυβερνά τόσες δεκαετίες τον τόπο μας και ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία.

Δεν μπορώ να καίγεται η αυλή μου κι εγώ να κοιτάω αποχαυνωμένος την τηλεόραση.
Δεν μπορώ να καίγεται το σπίτι του γείτονά μου κι εγώ να ψάχνω να βρω τι λάθος έκανε στο χτίσιμο και αν δεν είχε δηλώσει το παράθυρο που βλέπει στο δρόμο και άρα καλά να πάθει ο κοπρίτης.



Δε μπορώ να βλέπω τους αλήτες που μας κυβερνούν να κατεβάζουν τα φερμουάρ τους κι εγώ να στήνομαι για να "τον" υποδεχτώ, έστω και γκρινιάζοντας.


Δεν  μπορώ να κάτσω να τον φάω και να λέω ότι τουλάχιστον γκρίνιαξα.
Απλά θα κάνω ό,τι περνά απ' το χέρι μου για να μην τον φάω.

Κι αν τον φάω τελικά, παρά την αντίστασή μου, τουλάχιστον ΔΕ ΘΑ ΝΙΩΘΩ ΠΟΥΣΤΗΣ!

Όπως θα νιώθεις ΕΣΥ που, αν και γκρινιάζεις, τελικά θα τουρλώσεις τον κώλο σου στους αλήτες τους εξουσιαστές.

Εσύ που τελικά θα σκύψεις γιατί, λέει, "δεν υπάρχει άλλος δρόμος".

Και ποιος το λέει;

Μα ο ίδιος που κατεβάζει το φερμουάρ του, που σαν βιαστής σε απειλεί ότι δεν υπάρχει δρόμος να διαφύγεις και πρέπει να το υποστείς.

Θα κάτσεις να το υποστείς;

Τι χειρότερο μπορείς να πάθεις;

Ή θα ξεφύγεις και θα σωθείς ή το πολύ-πολύ να μην τα καταφέρεις και να σε πιάσει και να σε βιάσει στη χειρότερη.

Ό,τι θα πάθεις κι αν δεν προσπαθήσεις, δηλαδή.

Αλλά θα χεις προσπαθήσει.
Και με σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας.
Θα σαι περήφανος.
Θα σαι περήφανη.
Και δε θα ντρέπεσαι να μιλάς γι' αυτό, ακόμη κι αν αποτύχεις.


Πάντως δε θα ανοίξεις τα πόδια σου, όπως η Θήβα στους Πέρσες η οποία κέρδισε προσωρινά την ασυλία της από τους Πέρσες, μετά από πολύ λίγα χρόνια όμως, όλες οι ελληνικές πόλεις της επιτίθεντο και την τιμωρούσαν για χρόνια και χρόνια γι' αυτήν την προδοσία..

Και για τη Θήβα "δεν υπήρχε άλλος δρόμος", και για την Αθήνα και για τη Σπάρτη και για τις Πλαταιές...
Έτσι τους υποδείκνυαν οι Πέρσες.
Η Αθήνα, η Σπάρτη και οι Πλαταιές όμως επέλεξαν αυτόν τον άλλο δρόμο.
Η Θήβα συμφώνησε πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος...
Και ήταν η ντροπή της Ελλάδας.
Και τελικά έχασε περισσότερα από όσα έχασαν οι υπόλοιποι που αποφάσισαν να αντισταθούν στον παντοδύναμο εχθρό.

Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, εδώ που φτάσαμε!

Ή θα κραυγάζεις ως περήφανος νικητής ή θα στέκεσαι τιμημένα και αγέρωχα σαν περήφανος νικημένος.

Ή θα κερδίσεις σαν το Μαραθώνα και την Πίνδο εσύ ο Δαυίδ τον Γολιάθ ή θα χάσεις τιμημένα σαν τις Θερμοπύλες και το Ρούπελ!!!

Αλλιώς, θα γίνεις "Θήβα"...

ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ?????


ΥΓ.:
Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
Κι αν ο κλοιός στενεύει
Ο νους μας είναι αληταριό
Που όλο θα δραπετεύει!!!

12 σχόλια:

  1. "...έτσι και συνεχίσουν αυτοί οι αληταράδες να ξεπουλούν την πατρίδα και το λαό της, θα τους γαμήσω το σπίτι όπου, όπως και με όποιους μπορώ".

    Υπολόγιζε και μένα στη παρέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Ελληνας 30 χρόνια φωνάζει αλλά κανένας δεν τον ακούει. Ετσι δεν θα τον ακούσει κανένας και τώρα. Ο Μαραθώνας, η Πίνδος, οι Θερμοπύλες και το Ρούπελ κερδήθηκαν ή χάθηκαν με τα όπλα! Μήπως ήρθε η ώρα ο έλληνας να σταματίσει να μιλάει (θα κάνω θα δείξω κλπ) και να αρχίσει να δρα επιτέλους? Αν δεν πέσει και καμιά "φάπα"....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπράβο! Κάπως έτσι χρειάζεται να λέγονται τα πράγματα στις εποχές που ζούμε. Τα ίδια γράφω κάπως διαφορετικά και στο δικό μου τοίχο... Κι όλοι εμείς θα είμαστε παρόντες σε κάθε μάχη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πέτρο, νομίζω πως μπορώ να υπολογίζω και στους τρεις σας στην "παρέα"...
    Και μακάρι να μεγαλώνει η παρέα!


    Αργύρη, δίκιο έχεις, αλλά πριν κάνεις κάτι, πρώτα το λες. Αρκεί να το εννοείς.
    Δεν μπορεί να γίνει ανατροπή, χωρίς να την έχουμε δουλέψει πρώτα στο μυαλό μας, χωρίς να την έχουμε συζητήσει.
    Αν ακούσεις απλά τα νεύρα ή την αγανάκτησή σου, το πολύ-πολύ να φας κανένα υπουργό, να καψεις τη Βουλή ή ξέρω γω τι άλλο... Μετά, όμως;
    Τα όπλα πρέπει να βγουν την κατάλληλη ώρα και μαζικά.
    Μακάρι να μη χρειαστούν, αλλά αν χρειαστούν πρέπει να βγουν μαζικά και όχι από 1000 μαλακισμένα με μολότωφ.
    Χρειάζεται λοιπόν δουλειά στη συλλογικη΄συνείδηση.
    Αρκεί να μη μείνουμε εκεί βέβαια.
    Και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.


    Εκάτη, διάβασα το blog σου και πράγματι τα ίδια λέμε με διαφορετικές εκφράσεις.
    Η μάχη έχει ήδη αρχίσει κι εμείς έχουμε αργήσει κάπως στο ραντεβού.
    Αν και ποτέ δεν είναι αργά.
    Αρκεί να γίνει μαζικά και με σχέδιο για νίκη και να μην είναι απλώς ένα ξέσπασμα οργής, μια εκτόνωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μαζεστίξ, ξέρω είναι παλιό το κείμενο, αλλά ήθελα πολύ τώρα να σχολιάσω (που και που διαβάζω παλιότερα κείμενα που δεν τα έχω διαβάσει-είναι και πολλά).
    Εδώ το κείμενο βγάζει έντονο θυμό, ίσως οργή, και μια μαχητικότητα μαζί με μελαγχολία! Σε αυτό σίγουρα βοηθούσαν και οι μέρες τότε, το κλίμα που επικρατούσε.
    Τώρα, τι γίνεται; Τι έχουμε πάθει όλοι; Είμαστε κλεισμένοι στο οχυρό και περιμένουμε τι; Την επίθεση; Ποια από όλες; Πόσες ακόμα; Μήπως την εντολή κάποιου στρατηγού;
    Μήπως τελικά μεταλασσόμαστε όλοι σιγά σιγά σε Θήβα; Τι να πω;
    Στάση για αυτοσυντήρηση και ενδυνάμωση μήπως; Δεν ξέρω. Απορώ με όλους μας.
    Πολλές οι ερωτήσεις, ίσως γιατί με τρομάζει αυτή η ησυχία! Την φασαρία δεν τη φοβάμαι. Εκεί τα βλέπεις, τα ακούς, τα αισθάνεσαι όλα!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γλαύκη, προετοιμάσου για σεντόνι!
    :-)

    Είχα σκοπό να το κάνω ανάρτηση κάποια στιγμή, αλλά αν δεν τα πω, δεν μπορώ να σου εξηγήσω αυτά που θέλω.

    Από τότε που τα γράφαμε αυτα, λοιπόν, (α'πληθυντικό, γιατί όλοι πάνω-κάτω έτσι γράφαμε), κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.
    Σκεφτόμουν κάποια φορά μάλιστα να τα σβήσω όλα αυτά τα... οργισμένα, γιατί πλέον δε με εκφράζει ο τόνος κι η φρασεολογία που χρησιμοποιούσα εκείνον τον καιρό. Δεν είμαι στην ίδια ψυχολογική κατάσταση.
    Μετά όμως σκέφτηκα πως είναι καλύτερο να μη σβήσω τίποτα.
    Για να θυμάμαι πώς γίνεται ο άνθρωπος θηρίο όταν έρχεται η ώρα να ορμήξει.
    Πώς τυφλώνεται ο νους.
    Πώς βγαίνει εκτός εαυτού.

    Από εκείνη την περίοδο που βρισκόμουν σε σχεδόν όλες τις πορείες και τις αναμπουμπούλες, που ήμουν έτοιμος για το μεγάλο ντου "με το όπλο παρά πόδα", έχουν αλλάξει πολλά.
    Και σε κοινωνικό επίπεδο αλλά και σε προσωπικό.

    Δηλαδή, δυο μέρες μετά τη συγγραφή του κειμένου έγινε η πιο μεγάλη διαδήλωση που έχω δει στη ζωή μου. Και αμφιβάλλω αν θα ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο.
    Ειλικρινά ήταν η μισή Αθήνα στους δρόμους.
    (δεν είχα μετακομίσει ακόμη-λίγες μέρες μετά ελήφθη η απόφαση)
    Στη συνεχεια, μετά από λίγες μέρες, έπεσε η κυβέρνηση Παπανδρέου που είχε σχεδόν κάθε μέρα τον κόσμο στους δρόμους και έγινε η κυβέρνηση Παπαδήμου, κατά τη διάρκεια της οποίας το κίνημα σίγησε περιέργως και ανεξήγητα.
    Η απογοήτευσή μου ήταν τεράστια.
    Είχα κατέβει σε πανεργατική που ηταν τρεις κι ο κούκος και ορκίστηκα να μην ξανακατέβω ποτέ.

    Έγινε η αναλαμπή του ταραγμένου Φλεβάρη του '12 και μετά οδηγηθήκαμε σε εκλογές.
    Εκεί πίστεψα, ήλπισα πως μπορεί και να τα καταφέρναμε να μην ξαναβγούν οι ίδιοι.
    Να αποτυπωθεί ρητά στην κάλπη πως ο λαός μας είναι αντίθετος στα Μνημόνια.
    Τελικά, εστω και για λίγο, βγήκαν οι ίδιοι.
    Νομιμοποιήθηκαν δηλαδή πολιτικά απ'τους συμπολίτες μας. Ήταν περισσότεροι.
    Το Μνημόνιο νίκησε.
    Επομένως είναι λογικό κι επόμενο να μη θέλω να αμφισβητήσω τη βούληση των πολλών.
    Ακόμη κι αν ήταν λανθασμένη, κατ' εμἐ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πλέον, μετά από όσα έχουν γίνει, εδώ και ενάμιση χρόνο δεν εχει γίνει η παραμικρή σοβαρή απεργία/διαδήλωση.
    Δεν υπάρχει ο παραμικρός ανατρεπτικός αναβρασμός.
    Έχει μπει στο παιχνίδι κι η Χρυσή Αυγή και αυτό αναμφισβήτητα μας έχει επηρεάσει όλους.
    Κάτι η παθητικότητα των πολλών, κάτι ο εκφασισμός επίσης αρκετών, κάτι η αδράνεια της δικής μας πλευράς, κάτι οι διεθνείς και εγχώριες εξελίξεις.. έχουν μεταβάλει την ανατρεπτική διάθεση τη δική μου, αλλά και πολλών άλλων.

    Αν μου λεγες τότε, τον Οκτώβρη του 11 αν θέλω επανάσταση, θα σου έλεγα "ναι".
    Αν με ρωτήσεις τώρα, θα σου πω "όχι".
    (λόγω ἁραβικής άνοιξης-βαρυχειμωνιάς)
    Αν με ρωτούσες τότε αν θέλω να εκτελεστούν στο Σύνταγμα οι υπεύθυνοι της χρεωκοπίας θα σου έλεγα "ναι".
    Τώρα θα σου πω "όχι".
    (είναι σα να ανοίγουμε το κουτί της Πανδώρας για διώξεις, εκτελέσεις και θανατικές ποινές- οι φασίστες παραμονεύουν και την ξέρουν καλύτερα τη δουλειά)
    Αν με ρώταγες τότε αν μπορούν να καταργηθούν τα Μνημόνια, θα σου έλεγα "ναι".
    Αν με ρωτήσεις τώρα, θα σου πω "μάλλον όχι".
    (τώρα πια το χρέος είναι ασφαλισμένο και η χώρα υποθηκευμένη- μονομερής διαγραφή χρέους και καταγγελία μνημονίων δυστυχώς πλέον δε γίνεται)

    Θα τα έλεγα αυτά όχι απαραίτητα γιατί συντηρητικοποιήθηκε η δική μου η σκέψη.
    (μπορεί ως ένα σημείο να έγινε κι αυτό, πάντως. Έγινα λίγο πιο.. μετριοπαθής)
    Αλλά γιατί έχουν συμβεί πάρα πολλά σ'αυτή τη διετία και έχοντας στο μυαλό μου τους ίδιους στόχους, βλέπω πλέον ότι ο δρόμος που μπορούσαμε να πάρουμε τότε, μπορεί τότε να ήταν ενδεχομένως σωτήριος, αλλά αν τον πάρουμε σήμερα θα είναι καταστροφικός.

    Επίσης, σε προσωπικό επίπεδο, σου έχω πει τί μου έχει συμβεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο (κυρίως οικογενειακά αλλά και επαγγελματικά) και καταλαβαίνεις ότι αυτά έχουν αλλάξει άρδην τον τρόπο σκέψης μου.

    Δεν ξέρω, αν συμβούν διάφορα στις μέρες που ερχονται (μακάρι), μπορεί να ξαναλλάξει η άποψή μου και η ψυχική μου διάθεση (δεν είμαι και ιδιαίτερα σταθερός, είναι η αλήθεια).
    Αλλά προς το παρόν, κείμενα όπως αυτό τα βλέπω σαν μουσειακό είδος του εαυτού μου.
    Σαν να υπήρξαν παλιά, πολύ παλιά. Και που αν δεν τα είχα δημοσιευμένα, δε θα τα θυμόμουν καν.
    Γι'αυτό τα "εκθέτω" ακόμα, για να θυμάμαι.
    Και για να με κρίνουν και οι άλλοι πληρέστερα.
    Δε θέλω να κρύβομαι από κανέναν.

    Τέλος σεντονιού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μαζεστίξ, το ξέρεις πως μ' αρέσουν τα 'σεντόνια'! Είμαι οπαδός των 'σεντονιών'! Όμως, βρε παιδάκι μου, αυτό δεν είναι 'σεντόνι' απλά, αλλά μάλλον με τον μίτο που έσωσε τον Θησέα από τον Μινώταυρο μοιάζει...
    Το είχες μεγάλη ανάγκη να τα πεις μου φαίνεται!
    Φυσικά και να γράψεις μία ανάρτηση γι' αυτό το θέμα. Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε πώς σκέφτονται και οι υπόλοιποι. Είναι στην ίδια φάση;
    Ειλικρινά δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει αυτή τη στιγμή! Αυτό που αναφέρεις για τη διαδήλωση πως αισθανόσουν έτοιμος για όλα, το αισθανόμουν κι εγώ όσες φορές κατέβηκα και το έβλεπα και στα μάτια του κόσμου... Υπήρχε μια θέληση από όλες τις ηλικίες... Δεν ήθελαν να υποχωρήσουν με τίποτα παρά τα απίστευτα χημικά που έριχναν!! Πού είναι αυτή η δύναμη, αυτή η θέληση; Δυστυχώς, το σχέδιο είναι έτσι κι αλλιώς πολύ καλά οργανωμένο. Εμείς όλοι ήμαστε ανοργάνωτοι και μας έχουν πιάσει στον ύπνο!
    Δεν θα ήθελα να βλέπω τη σκέψη σου να γίνεται όλο και πιο συντηρητική, εκτός αν ξέρεις πού θα πατήσεις φρένο! Ξέρεις αυτό το 'μοίρασμα' μέσα από τη σελίδα σου βοηθαέι όλους όσους τη διαβάζουν ή συμμετέχουν στη συζήτηση.
    Βέβαια, είναι κατανοητές απόλυτα όλες οι αλλαγές που συμβαίνουν μέσα μας. Επίσης, πώς να είσαι σταθερός συναισθηματικά, όταν συμβαίνουν τόσα στην προσωπική αλλά και την κοινωνική ζωή σου!
    Μην ανησυχείς κι άλλοι έχουν συνεχή σκαμπανεβάσματα! Είναι το χαρακτηριστικό της εποχής, αλλιώς ή θα τρελλαθούμε ή θα συμβιβαστούμε απόλυτα!
    Τι κάνουμε όμως, βρε Μαζεστίξ; Στο δια ταύτα υπάρχει ελπίδα, όπως έλεγε Ο Σαμαράκης ; Φοβερό βιβλίο με πάντα επίκαιρα διηγήματα. Το έχεις διαβάσει;
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όχι, δεν το 'χω διαβάσει.
    Γενικώς δεν είμαι φίλος της πεζογραφίας.
    Ούτε εκείνη μ'έχει φίλο...

    Σχετικά με τα υπόλοιπα, τι να πω;
    Περιμένω κι εγώ το ρεύμα να με φορτίσει.
    Αυτη τη στιγμή είναι αφόρτιστες οι μπαταρίες μου.
    Κοιτάζοντας γύρω μυο και κυρίως αυτούς με τους οποίους κατεβαίναμε μαζί στις διαδηλώσεις, συζητούσαμε για ανατροπές και τα τοιαύτα, διαπιστώνω πως έχουμε χάσει τη φλόγα.
    Γίναμε πολύ σκεπτικοί. Έως και στωικοί. Ίσως και μοιρολάτρες.
    Εσύ δεν το νιώθεις καθόλου αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μια και διαβάζεις πού και πού κανένα παλιό κείμενο, θα σου πω πως πριν 3-4 μήνες σχεδόν απολογούμενος γι'αυτή μου τη μικρή "μετατόπιση", έγραψα αυτό:
    "Όχι, δεν είμαι ο ήρωας που έχεις συνηθίσει"
    http://toixo-toixo.blogspot.gr/2013/05/blog-post_18.html
    Το 'χα γράψει τις μέρες της απεργίας των ακθηγητών που δεν ε΄γινε, όταν σε διάφορα μπλογκ που αναδημοσιεύτηκε, έφαγα πολύ κράξιμο επειδή υποστήριξα πως τελικά καλώς δεν πραγματοποιήθηκε η απεργία.
    (γι' αυτό και το γράψιμό μου είχε πολλά νεύρα)
    Αλλά ξεκινώντας απ' το θέμα εκείνο, τελικά μιλώ γενικά για την απώλεια του "ηρωικού αισθήματος" που διαφαίνεται στα γραπτά μου.


    Επίσης, -άσχετο- αν δε βαριέσαι να διαβάζεις τις ασυναρτησίες μου, είχα πάρει μια συνέντευξη από τον... εαυτό μου! (τελείως ψωνίστικο, ε;)
    Το είχα απολαύσει ιδιαίτερα εκείνο το κειμενάκι!
    "Συνέντευξη με τον Μαζεστίξ"
    http://toixo-toixo.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κάτσε καλέ, δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω! Πήγα να απαντήσω και με πρόλαβες! Στο μήνυμα, επίσης, θα σου απαντήσω οπωσδήποτε, αλλά θέλω λίγο χρόνο!
    Σχετικά με το αν γίναμε πιο σκεπτικοί και πιο μοιρολάτρες, νιώθω να έχω περάσει σε μια αδράνεια, όμως με σκέψεις πολλές να τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Την μοιραλατρεία δεν την μπορώ, με σκοτώνει! Για μένα όταν έμφανίζεται ένα πρόβλημα πρέπει να βρω τρόπο για να λυθεί. Οπότε φαντάζεσαι πόσο πνίξιμο αισθάνομαι, καθώς βλέπω να μένουμε όλοι ασάλευτοι (κατά το Ασάλευτη ζωή του Παλαμά). Γι' αυτό έλεγα να πάρω τα βουνά και να ζήσω σε καλύβα, λόγω του αδιέξοδου που αισθάνομαι. Τα ψηλά βουνά με τα υπέροχα έλατα σου δίνουν την αίσθηση της ελευθερίας. Εκεί ξεχνιέσαι, γιατί έχεις να ασχοληθείς με τα τρομερά ζωάκια! Έτσι για να το ελαφρύνουμε λίγο... Είπαμε το χιούμορ είναι λυτρωτικό και σωτήριο! Να, γιατί αγαπάω τον Αριστοφάνη και τον Βέγγο!
    Τα κείμενα θα τα διαβάσω και πιθανόν θα σχολιάσω!!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αν φύγεις απ'την Αθήνα, θα δεις πως θα αλλάξει άρδην η ψυχολογία σου.
    Στην επαρχία δεν ασχολούνται και πολύ με την κρίση. Τουλάχιστον στη δική μου επαρχία.
    Γκρινιάζουν ως ένα σημείο για τα λεφτά, αλλά ως εκεί.
    Επομένως, οι συζητήσεις που θα κάνεις με τους ντόπιους θα είναι σε εντελώς διαφορετικό κλίμα. Σα να μην έχει συμβεί τίποτα.
    Και επιπλέον είναι και αυτή η άμεση επαφή με τη φύση, που λες κι εσύ, η οποία σε καθαρίζει, σε ανανεώνει και κυρίως σε απελευθερώνει.
    Βέβαια, αυτό είναι δυνατό να συμβεί και στην Αθήνα.
    Ο καθένας μπορεί να φτιάξει μια προσωπική όαση, ένα ψυχολογικό άβατο και εκεί μέσα να βρίσκει καταφύγιο.
    Αυτό μπορεί να 'ναι η ενασχόληση με κάτι δημιουργικό. Και σ'αυτό νομίζω πως δεν έχεις έλλειψη...

    Η αδράνεια είναι φυσικό μέγεθος. Όταν το "τρένο" σταματήσει, τότε με την άτιμη την κεκτημένη ταχύτητα, σκας με τα μούτρα στον τοίχο και συνέρχεσαι. Αδράνεια δεν το λένε αυτό;
    Ε, κάπως έτσι και η δική μας η αδράνεια είναι μάλλον αποτέλεσμα τέτοιων κινήσεων έξω από μας και μέσα μας.
    Θα κουτουλήσουμε για τα καλά όπου να 'ναι και αυτό ή θα μας στείλει να βλέπουμε τα ραδίκια ανάποδα ή θα μας ξυπνήσει για να ξαναβάλουμε μπρος το τρένο παίρνοντας το πηδάλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή