Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

30 χρόνια μετά: "Σήκω Αντρέα για να δεις... το μπάσταρδο της Αλλαγής!"



18 Οκτώβρη 1981  -  18 Οκτώβρη 2011
Ένα κόμμα - Δύο Ελλάδες.



Και η
Κρατική (μέσω ΜΜΕ)Δεκαετής Αντι-Ανδρεική προπαγάνδα περί "υπευθυνότητας" και "ανευθυνότητας"





Ακριβώς 30 χρόνια πριν οι μισοί Έλληνες εκστασιασμένοι πανηγύριζαν για τη -διαφαινόμενη τότε- άνοδο του λαού στην εξουσία, μέσω του σοσιαλιστικού -τότε- ΠΑΣΟΚ.
18 Οκτωβρίου 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου σαρώνει στις εκλογές με 48%, σε εποχή που δεν υπήρχε αποχή.
Τα συνθήματα Λαική Κυριαρχία- Εθνική Ανεξαρτησία ηχούσαν παντού!
Η Ελλάδα μετα από 50 χρόνια δεξιάς κυριαρχίας (μετά το Βενιζέλο), αποκτούσε και πάλι μια Κυβέρνηση σταθερή από την πλευρά της προοδευτικής παράταξης, που συγκέντρωνε τότε και μεγάλο μέρος της μεταπολιτευτικής αριστεράς και του αντιδικτατορικού αγώνα.

Εννοείται πως δε λαμβάνεται υπ' όψιν η διετής διακυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου το 63-65, καθώς ήταν υπό βασιλική κηδεμονία και κουμάντο έκανε ο Γλίξμπουργκ κυρίως.

Το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε λοιπόν στην εξουσία φουριόζο και δυναμικό.
Φυσικά δεν έκανε αυτά που υποσχόταν.
Το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και το "Έξω οι βάσεις του θανάτου" (του ΝΑΤΟ στη Σούδα) , που βροντοφώναζε ο Ανδρέας, ήδη όσο πλησίαζε η μέρα των εκλογών όλο και σιγούσε, ώσπου μετεκλογικά εξαφανίστηκε ως διά μαγείας!

Πάντως, ακόμη και εντός ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, η Εθνική Ανεξαρτησία υπηρετήθηκε και με το παραπάνω από τον Ανδρέα Παπανδρέου σε σημείο μάλιστα που θα έλεγα πως υπηρετήθηκε καλύτερα από ποτέ άλλοτε στη νεοελληνική ιστορία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου άδειασε τα ταμεία για να δώσει τα λεφτά στο λαό για να 'χει εισόδημα και ο τελευταίος δάσκαλος και ο τελευταίος νοσοκόμος και ο τελευταίος αγρότης κλπ. που μέχρι τότε πεινούσαν.
Διπλασίασε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, έφερε αγροτικές επιδοτήσεις.
30 χρόνια μετά ο Γιώργος Παπανδρέου (και οι προκάτοχοί του- Σημίτης, Καραμανλής, Μητσοτάκης) αδειάζει τα ταμεία για να δώσει τα κρατικά λεφτά στους τοκογλύφους.
Όσο λάθος κι αν έγινε η βεβιασμένη αναδιανομή του πλούτου επί Ανδρέα (που έγινε κατά τη γνώμη μου με πολύ λάθος τρόπο), τουλάχιστον τα λεφτά του Κράτους κατέληξαν στο φυσικό κάτοχό τους: το λαό!
Ασχέτως αν η διαχείριση ήταν λανθασμένη, τα λεφτά δόθηκαν στο λαό!
Από το 1990 έως σήμερα τα λεφτά φεύγουν από το Κρατικό Ταμείο για να πάνε στις τσέπες των Μεγαλοκαρχαριών, στα deals με τα Ομόλογα, στη ληστεία του Χρηματιστηρίου, στο Βατοπαίδι, στη Siemens, στο C4-I κλπ.
Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες...

Δεν είναι τυχαίο που η Κρατική Προπαγάνδα εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια αναθεματίζει συνεχώς μέσω των ΜΜΕ την πολιτική αυτή του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ήταν η μόνη περίπτωση αναδιανομής πλούτου στην Ελλάδα που, παρα τα εξόφθαλμα λάθη της, έγινε υπέρ των ασθενεστέρων.
Και η θύμισή της ενοχλεί τους Καθεστωτικούς μεγαλοεπιχειρηματίες, γι αυτό και λοιδωρούν συνεχώς την πολιτική αυτή και την παρουσιάζουν ως την απόλυτη αιτία του κακού.
Ενώ δεν προκύπτει από κάπου αυτό.
Αφού το Δημόσιο Χρέος συνέχισε να εκτινάσσεται και τα Ταμεία συνέχισαν να αδειάζουν με μεγαλυτερο ρυθμό στη μετά Ανδρέα εποχή, όπου κυριαρχεί συνεχώς η "Λιτότητα".
Και μάλιστα το χαμένο από το Κρατικό Ταμείο χρήμα δεν κατέληξε ποτέ ξανά στις τσέπες του λαού, παρά μόνο διανεμήθηκε στο πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο της τελαυταιας εικοσαετίας.
Γι αυτό λοιδωρείται το "Τσοβόλα δώστα όλα" στο λαό και εξυμνείται συνεχώς το "Βενιζέλο/Παπαωνσταντίνου/Αλογοσκούφη πάρτα όλα απ' το λαό"!
Γι αυτό και προπαγανδιστικά, σε σημείο πλύσης εγκεφάλου, μας βομβαρδίζουν συνεχώς με την "ανευθυνότητα" του "Δώστα όλα!" σε αντιδιαστολή με την "υπευθυνότητα" του "Πάρτα όλα!"
Και σχεδόν μας έχουν πείσει ότι έτσι είναι!
Υπεύθυνος όποιος σου παίρνει, ανεύθυνος όποιος σου δίνει...
Δεν τους πειράζει ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Τους πειράζει μήπως βρεθεί κάποιος άλλος στο εγγύς μέλλον και επιχειρήσει να δώσει το Κρατικό χρήμα στο Λαό...

Όσο για τη λαική κυριαρχία αυτή εφαρμόστηκε, αλλά εφαρμόστηκε στρεβλά.
Αντί να δοθούν εξουσίες, μέσω του Συντάγματος, στο λαό, για αμεσότερη Δημοκρατία και διαφάνεια, ο Αντρέας φρόντισε να δώσει άλλου είδους εξουσίες.
Δυνάμωσε πολύ τότε το ρόλο των συνδικαλιστικών κινημάτων και τους έδωσε σχεδόν... κρατική υπόσταση σε τέτοιο βαθμό όμως, που ο συνδικαλισμός μετετράπη σε κρατικοδίαιτο εργατοπατερισμό και προφανώς με αυτόν τον τρόπο, ο πολύς, ο υγιής κόσμος της εργασίας αποστασιοποίθηκε από τα αυτονόητα συνδικαλιστικά του καθήκοντα και δικαιώματα, δίνοντας όλο το γήπεδο στους κρατικοδίαιτους εργατοπατέρες να "παίξουν μπάλα"...
Αυτοί αποτέλεσαν πολλές φορές τροχοπέδη σε κάποιες απαραίτητες αλλαγές ή μεταρρυθμίσεις που χρειάστηκαν στη συνέχεια.

Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, ακόμη και αυτοί οι αισχροί εργατοπατέρες ήταν εκ θέσεως αναγκασμένοι να προστατεύουν έστω και μερικώς τα δικαιώματα των εργαζομένων και επομένως, έστω κι έτσι, οι εργαζόμενοι δεν ήταν στο έλεος του Θεού, όπως είναι σήμερα που η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Μπόμπολα-Αλαφούζου-Βαρδινογιάννη έχει σχεδόν απαγορεύσει το συνδικαλισμό και τον έχει αναγορεύσει ως το μαύρο πρόβατο της κοινωνίας που φταίει για τα πάντα: για την παγκόσμια κρίση, για την τρύπα του όζοντος, για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, για τη Siemens, για το Χρηματιστήριο, για το προπατορικό αμάρτημα, για τον Τρωικό πόλεμο κ.ο.κ
Έστω και με τους "αλήτες-λέρες-εργατοπατέρες", τα εργασιακά δικαιώματα δεν θίγονταν ούτε γι' αστείο...
Τώρα πια συκοφαντήθηκε η έννοια του συνδικαλισμού (και όχι τα πρόσωπα) κι έτσι χάνονται τα εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αιώνες αίματος και αγώνων...

Έτσι, έστω και στρεβλά ο λαός είχε λόγο και έκανε το κουμάντο του στην εξουσία.
Έστω και έως ένα σημείο.

Όποτε, πάλι, η χώρα βρέθηκε εν μεσω ιμπεριαλιστικών σχεδίων, δεν έκανε πίσω, δεν έσκυψε το κεφάλι.
Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα: "Βυθίσατε το ΧΟΡΑ"...
Μια επιθετική και... καρυδάτη κίνηση τακτικής, που από ΓΑΠ, Σαμαρά, Μητσοτάκη, Σημίτη ή Κωστάκη δεν θα ξανακούγαμε ποτέ έκτοτε.

Ως προς την ευρωπαική πολιτική της χώρας;
Ο Χέλμουτ Κολ, καγκελάριος της Γερμανίας την εποχή εκείνη, γράφει στα απομνημονεύματά του ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε κάποτε στη Θάτσερ (την εποχή εκείνη ήταν.... Μέρκελ στο τετράγωνο!) "μπορεις να ουρλιαζεις οσο θες, αν δεν εγκριθουν οι νεες επιδοτησεις για τους αγροτες μου,θα θετω βετο μεχρι να βραχνιασεις"!!!

Νομίζω πως δεν έχει νόημα να πούμε πολλά ακόμη για τις διαφορές του τότε και του τώρα...

Τότε η χώρα λειτουργούσε σχεδόν ανεξάρτητα.
Όποτε ήθελε ήταν με τις ΗΠΑ, όποτε ήθελε με την ΕΣΣΔ κι όποτε ήθελε με κανέναν.
Ακολουθούσε την πολιτική του Τρίτου Δρόμου.
Και αυτό είναι και το συμφέρον για κάθε χώρα.
Να ακολουθεί κάθε φορά ό,τι τη συμφέρει.
Η προσκόλληση σε μια χώρα, εκτός από ύποπτη, είναι και εθνικά επιζήμια.

Βλέπουμε τι γίνεται τώρα με τον ΓΑΠ και την προσκόλλησή του στις ΗΠΑ!
Αν πουν οι ΗΠΑ να κάνουμε τούμπες, θα κάνουμε τούμπες.
Αν πουν οι ΗΠΑ να χρεωκοπήσουμε, θα χρεωκοπήσουμε.
Αν πουν οι ΗΠΑ να αλλάξουμε όνομα και να λεγόμαστε "ΗΠΑ- Υποκατάστημα Αθήνας", θα ονομαστούμε έτσι.
Τι; Θα κωλώσει ο Γιωργάκης ή ο Αντωνάκης νομίζετε;;;


18 Οκτώβρη 2011 και η Ελλάδα ξεπουλιέται από ένα παιδί της Αλλαγής, το οποίο όμως ήταν νόθο, μπάσταρδο.
Μέσα στις επόμενες μέρες ετοιμάζονται να πραγματοποιηθούν κάποια από τα ενδεχόμενα της στάσης πληρωμών, της "κυβέρνησης εθνικής ενότητας" με ΝΔ-ΛΑΟΣ (Θεός φυλάξοι), του αδιεξόδου στο δανεισμό και φυσικά την Πέμπτη θα επιχειρηθεί να ψηφιστεί άλλος ένας Νόμος-Ταφόπλακα, για τον ελληνικό λαό, το λεγόμενο Πολυ-Νομοσχέδιο.

Τετάρτη και Πέμπτη οι δρόμοι της Αθήνας θα πλημμυρίσουν από κόσμο που θα απαιτεί αλλαγή πολιτικής ΤΩΡΑ, άρνηση αποπληρωμής του χρέους στους ευρω-τοκογλύφους -μονομερής στάση πληρωμής προς όφελος του λαού και όχι διμερές τοκογλυφικό "κούρεμα"-, ανεξαρτησία της χώρας, προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, ματαίωση των χαρατσιών και ΔΟΥΛΕΙΑ!!! ΔΟΥΛΕΙΑ...

Και νόθε γιε της Αλλαγής, σε πληροφορώ ότι μεγάλο μέρος των διαδηλωτών θα είναι τα γνήσια παιδιά της Αλλαγής, που πίστεψαν στη Λαική Κυριαρχία και στην Εθνική Ανεξαρτησία.

Ήδη οι παραιτήσεις στο ΠΑΣΟΚ πέφτουν σωρηδόν!
Τα μισά μέλη του κόμματος έχουν παραιτηθεί!
Γιατί;
Γιατί δεν ανέχονται άλλο το ξεπούλημα της χώρας και του λαού της, προς τέρψιν των φασιστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών που υπηρετείς εσύ GAP και η παρέα σου, των πρώην υπαλλήλων του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και των Πολυεθνικών, που επέλεξες για κυβερνητικό επιτελείο.

Αύριο και μεθαύριο οι δρόμοι θα πλημμυρίζουν από οργή και αγανάκτηση πρώτα απ' όλα εναντίον σου γραφικέ ανθυπαλληλίσκε των τοκογλύφων.
Αύριο και μεθαύριο οι δρόμοι θα πλημμυρίζουν με όραμα και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Για ένα άλλο αύριο.
Για ένα αύριο που δε θα καθορίζουν οι Τοκογλύφοι Τραπεζίτες, οι Κερδοσκόποι-φιλαράκια σου της Goldmann Sachs και κάθε μισάνθρωπος γραφειοκράτης των Βρυξελλών.
Για ένα αύριο που θα έχει στο κέντρο της πολιτικής τον πολίτη και τις ανάγκες του.
Για ένα άυριο χωρίς Γιωργάκη, Αντωνάκη, Σημίτη, Κωστάκη.
Για ένα αύριο χωρίς το νταβατζιλίκι του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη, του Αλαφούζου, του Ψυχάρη, του Λάτση, του Μαρινάκη, του Μελισσανίδη.
Για ένα αύριο με το λαό στο προσκήνιο!!!

7 σχόλια:

  1. Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο σου στο σύνολό του, ιδιαίτερα στην αναφορά για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Λίγες μόνο παρατηρήσεις:
    Καταρχήν θέλω να σου πω ότι επί Ανδρέα δεν δόθηκε τεράστια δύναμη στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά στους συνδικαλιστές ως πρόσωπα. Όπως σωστά επισημαίνεις τους δόθηκε σχεδόν κρατική υπόσταση. Ήσαν κάτι σαν άτυπη - μη εκλεγμένη κυβέρνηση. Τους δόθηκε η δύναμη (ως φυσικά πρόσωπα) να συνδιαλέγονται καθημερινά με υπουργούς και στελέχη της κυβέρνησης και των κομμάτων και να συναποφασίζουν (!) Είχαν τέτοια δύναμη ώστε όχι μόνο συμμετείχαν στη κατάρτιση νομοσχεδίων, αλλά έφθαναν στο σημείο ακόμη και να επηρεάζουν δικαστικές αποφάσεις. Πολλοί δε από δαύτους εξαργύρωσαν αυτή τη δύναμη με βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα (Κανελλόπουλος, Πρωτόπαπας, Μανώλης, Κουτρουμάνης) και άλλοι με αξιώματα Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
    Θα σου πω μια μικρή ιστορία. Κάποτε είχαν έρθει στο χώρο δουλειάς μου το προεδρείο της ομοσπονδίας, να μας μιλήσει για ξεσηκωμούς και απεργίες. Όταν μου δόθηκε ο λόγος, είπα στον πρόεδρο:
    «το μεγαλύτερο καρκίνωμα είστε εσείς οι συνδικαλιστές που εξαργυρώνετε τους ‘‘αγώνες’’ σας με βουλευτικά έδρανα».
    Μου απάντησε: «συνάδελφε είσαι εκτός θέματος».
    Και του ανταπάντησα: «αυτό είναι το θέμα και το ξέρεις» κι έφυγα.

    Τέλος να σου πω ότι είναι πραγματικά απίστευτη η δύναμη της παραπληροφόρησης που κάνουν τα ΜΜΕ. Επί περίπου 30 χρόνια παίρναμε αυξήσεις στους μισθούς (όχι γιατί μας αγαπούσαν, αλλά γιατί έπρεπε να χοντροκονομήσουν τα καρτέλ και οι πολυεθνικές τους) και κανένας δεν βγήκε να πει: «φτάνει ρε παιδιά, δεν θέλω αύξηση, τα λεφτά είναι δανεικά και κάποια στιγμή θα το μετανιώσουμε». Ούτε πολιτικός - που ήξερε, ούτε φυσικά ο απλός Έλληνας που έβλεπε ότι έφευγε από τη μιζέρια, μπορούσε να κάνει όνειρα για δικό του σπίτι, για σπουδές των παιδιών του κ.α. Σήμερα, που τα φασιστικά ΜΜΕ των διαπλεκόμενων καναλαρχών του λένε πως «είχε δίκιο ο Μητσοτάκης, αν τον είχαμε ακούσει δεν θα είχαμε φθάσει εδώ», ο ίδιος λαός αναθεματίζει τον Παπανδρέου. Βρίζει αυτόν που του ανέβασε το βιοτικό επίπεδο και κατάντησε να αποδέχεται μοιρολατρικά πως μοναδική λύση θα ήταν η μόνιμη φτώχεια του !

    Πάντως είμαστε παπαρο-λαός. Δεν ξέρω αν σε άλλο μέρος του πλανήτη τα φτωχαδάκια ταυτίζονται τόσο πολύ με τις απόψεις του κεφαλαίου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Ανδρέας έδωσε εξουσία και χρήμα σε αμόρφωτους και άξεστους "ημέτερους" (εξάλλου κι ο ίδιος δεν φημιζόταν για την καλλιέργειά του), οι οποίοι οδήγησαν στην αποθέωση της μετριότητας.
    Κανείς πλέον δεν ενδιαφερόταν να δημιουργήσει, να κατασκευάσει ή να καλλιεργήσει ποιοτικά προϊόντα, αφού τις επιδοτήσεις κάθε λογής θα τις έπαιρνε ούτως ή άλλως.
    Φτάσαμε έτσι στο σημείο να μην παράγουμε τίποτε και να εισάγουμε τα πάντα δανειζόμενοι.
    Αυτό είναι το ένα από τα εγκλήματα του Ανδρέα. Το δεύτερο είναι η οικοδόμηση του κομματικού κράτους.
    Όλα τα υπόλοιπα πηγάζουν από αυτά τα δύο.
    Είναι καιρός να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι: τόσο η αγιοποίηση όσο και η λήθη είναι ολέθριες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Πέτρος

    Δεκτές οι διευκρινίσεις περί προσωπικης εξουσίας των συνδικαλιστών.
    Αλλά θεωρώ πως ισχύει ότι προκειμένου να διατηρήσουν αυτήν την προσωπική εξουσία, αναγκάζονταν να προστατεύουν τουλάχιστον τα ήδη υπάρχοντα εργασιακά διακιώματα. Ως το 2001 και το Νόμο Γιαννίτση βέβαια, που άλλαξε τον ρουν των εργασιακών σχέσεων.

    @Λωτοφάγος

    Συμφωνώ ότι δεν πρέπει ούτε να αγιοποιούμε ούτε να δαιμονοποιούμε πρόσωπα και καταστάσεις.
    Επειδή δεν ήθελα να πλατιάσω στο κείμενο και να μη γίνει βαρετό, δεν προέβην σε αναλύσεις επί των λαθών του Ανδρέα Παπανδρέου.
    Όσο για το κομματικό Κράτος, να πούμε την αλήθεια, προυπήρχε.
    Από πάντα στην Ελλάδα.
    Από την ώρα της απελευθέρωσης έως και σήμερα.
    Πρώτη σοβαρή -έστω και μισή- προσπάθεια αποκομματικοποίησης του Κράτους ήταν η δημιουργία του ΑΣΕΠ καμιά 15αριά χρόνια πριν.
    Δεν τελεσφόρησε ιδιαίτερα, αλλά σε ορισμένους κλάδους απέδωσε (π.χ. εκπαιδευτικούς).

    Επί Ανδρέα Παπανδρέου επίσης, θεωρώ ότι ήταν μεγάλο λάθος η μη στήριξη των κρατικών επιχειρήσεων π.χ. κλωστουφαντουργίας.
    Αλλά η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ και ιδαίτερα παραγωγική χώρα.
    Ο πρωτογενής τομέας είχε ήδη δεχτεί τεράστιο πλήγμα από την εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση του 60, που ερήμωσε τα χωριά, με αποτέλεσμα να εγκαταληφθούν γεωργία και κτηνοτροφία.
    Τη δεκαετία του 80 δεν υπήρξε κανένα οργανωμένο σχέδιο να επαναστηθεί ο πρωτογενής τομέας.
    Οι επιδοτήσεις δόθηκαν με προχειρότητα και δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα.
    Αλλά όπως φαίνεται από την αναφερόμενη στο κείμενο ατάκα του Χέλμουτ Κολ περί επιδότήσεων και καβγά Παπανδρέου- Θάτσερ, καθόλου δεδομένες δεν ήταν οι επιδοτήσεις.
    Λεφτά δε δίνει κανένας έτσι, αν δεν τα διεκδικήσεις.

    Ως προς το πρώτο που αναφέρεις τώρα.
    Ανέφερα γενικόλογα στο κείμενο τη διαφωνία μου σχετικά με τον τρόπο που μοιράστηκε σε πολλές περιπτώσεις το χρήμα.
    Συγκεκριμένα, θεωρώ ότι π.χ. οι αγροτικές επιδοτήσεις δόθηκαν αφειδώς και ανεξέλεγκτα, χωρίς κανένα κριτήριο και καμιά προεργασία ή εκπαίδευση στους αγρότες κι έτσι χωρίς να φταίνε και απόλυτα οι αγρότες -λόγω άγνοιας-, κατέληξαν να γίνουν datsun, mercedes, τρακτέρ, κλπ.
    Όταν στέλνεις σε αγράμματους, αμαθείς ανθρώπους πακέτα χρήματα, ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις, το πιθανότερο είναι τα χρήματα αυτά να εξανεμιστούν.

    Αναλόγως και σε άλλους κλάδους της οικονομίας έγιναν ανάλογα λάθη.

    Αλλά ακόμη και με τα λάθη αυτά, το χρήμα παρέμενε εντός των τειχών στις περισσότερες περιπτώσεις και ανακυκλωνόταν και το ΑΕΠ αυξανόταν.
    Μπορεί να μην έφερε την ανάπτυξη που όφειλε, αλλά τουλάχιστον ενίσχυσε καταλυτικά την αγοραστική δύναμη του με΄σου νοικοκυριού.

    Ο απότομος πλουτισμός βεβαια είχε και την άλλη του όψη, με τον νεοπλουτισμό, τον παραγοντισμό κλπ.

    Αλλά μήπως προτιμούμε την πολιτική Μητσοτάκη, Σημίτη, Κωστάκη και Γιωργάκη που αρμέγουν το Δημόσιο Ταμείο και τα εισοδήματα των νοικοκυριών και τα λεφτά εξαφανίζονται απ τη χώρα, εξανεμίζεται η αγοραστική δύναμη των οικογενειών, εξανεμίζονται εργασιακά δικαιώματα και ταυτόχρονα το Χρέος και το Έλλειμα μεγαλώνουν;;;

    Ε μεταξύ αυτού που αρμέγει το Ταμείο και τρώμε όλοι μας και αυτών που αρμέγουν το Ταμείο για να τρώνε μόνοι τους... ποιον να επιλέξω;
    Ή τουλάχιστον ποιον να ενοχοποιήσω περισσότερο;

    Το χρέος και το έλλειμα εκτινάχθηκαν στις περιόδους της "λιτότητας"!
    Γιατί;;;

    Γιατί να δαιμονοποιούμε τις παροχές όταν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και του ελλείματος δημιουργήθηκε σε περιόδους μηδενικών παροχών;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αλήθεια, πόσο δίκαιη, σωστή και επαινετή μπορεί να είναι η διανομή σε ένα λαό ενός πλούτου ο οποίος δεν είναι δικός του; Τα λεφτά που μοίρασε ο Ανδρέας Παπανδρέου στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους και στους αγρότες πού τα βρήκε; Τα πήρε από τον κρατικό κορβανά ή από τις πιο εύρωστες οικονομικά κοινωνικές τάξεις για να τα δώσει στους φτωχότερους; Φυσικά και όχι. Τα λεφτά αυτά ήταν δανεικά, ήταν ξένα. Ξεχνάμε διαρκώς ότι η απόλυτη εξάρτηση της Ελλάδας από τα ξένα οικονομικά κέντρα, που βιώνουμε δραματικά σήμερα, άρχισε στην πραγματικότητα με την απίστευτη και αλόγιστη υπερχρέωση του ελληνικού δημοσίου από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο απίστευτος πασοκικός λαϊκισμός του "όλα σε όλους" που διέλυσε κάθε έννοια δημοσιονομικής σταθερότητας είναι η ρίζα της σημερινής μας κατάντιας. Το ότι κάποιοι όντως φτωχοί και περιθωριοποιημένοι πολίτες πήραν ξαφνικά πολλά λεφτά στα χέρια τους το 1981 ως πότε θα το "κοπανάμε" σαν το μεγάλο ευεργέτημα του Παπανδρέου; Γιατί δεν λέμε όλη την αλήθεια γύρω από αυτό το ζήτημα; Ότι δηλαδή αυτοί οι νεόπλουτοι μικροαστοί που δημιουργήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ δεν έμαθαν ποτέ μα ποτέ να παράγουν και να προσφέρουν έργο παρά μόνο να καταναλώνουν προϊόντα και να χρεώνουν το κράτος. Ένας λαός τόσο έυστροφος, τόσο ευέλικτος, τόσο καινοτόμος και τόσο ευπροσάρμοστος όσο οι Έλληνες έγινε ο πιο παθητικός, χαραμοφάης, τεμπέλης, αδρανής, αποχαυνωμένος και παρασιτικός λαός όλου του πλανήτη, μόνο και μόνο επειδή ο Ανδρέας ήθελε να έχει στα πόδια του έναν ολόκληρο λαό να τον προσκυνάει και να τον λατρεύει! Ο ιστορικός του μέλλοντος, που θα είναι απόλυτα νηφάλιος και αντικειμενικός, θα ρίξει στα πολύ βαθιά Τάρτατα της Ιστορίας έναν πολιτικό-πολιτικάντη που αντι να διαπαιδαγωγήσει και να καθοδηγήσει το λαό του, έγινε έρμαιο, πραγματικό έρμαιο, της λαγνείας του για την εξουσία, της προσωπικής του ματαιοδοξίας και της κολακείας του λαουτζίκου. Μέσα στον όλο χαμό, χαίρομαι που ακριβώς 30 χρόνια μετά την άνοδο του στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ ψυχορραγεί από τα δηλητήρια που το ίδιο επινόησε. Η Ιστορία μας κλείνει το μάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου στην κουβέντα.
    Δε θα απαντήσω στα περισσότερα από τα λεγόμενά σου, διότι νομίζω έχω τοποθετηθεί ήδη επαρκώς και δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνομαι.
    Πάνω-κάτω ό,τι είχα να πω, το είπα παραπάνω.


    Θα σχολιάσω μόνο μια παρατήρησή σου που μου κέντρισε το ενδιαφέρον.
    Ο ιστορικός του μέλλοντος δε θα ρίξει στα Τάρταρα τον Ανδρέα Παπανδρέου.
    Το αν ήταν καλός ή κακός πρωθυπουργός και το αν η πολιτική του ωφέλησε τον ελληνικό λαό είναι στην κρίση του καθενός μας.
    Αλλά ούτε Θεό θα τον κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος ούτε στα Τάρταρα θα τον ρίξει.

    Στα τάρταρα θα ρίξει τους Πρωθυπουργούς της Χρεωκοπίας Κωστάκη Καραμανλή (του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου) και Γιωργάκη Παπανδρέου (του Μνημονίου) και καλώς ή κακώς κυρίως τον δεύτερο διότι αυτός με την υπογραφή του και τις μηχανορραφίες του απεμπόλησε δολίως τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε ξένα κέντρα, διότι αυτός παρέδωσε χειροπόδαρα το λαό της χώρας στον Τραπεζικό Ζυγό, διότι αυτός εγκλωβίζει τον ελληνικό λαό σε δεκαετίες φτώχειας και πείνας κλπ κλπ κλπ (έχω πολλά ακόμη, αλλά είναι γνωστά και ας μην επαναλαμβάνομαι άλλο).

    Ο ιστορικός λοιπόν μπορεί να κρίνει τον Παπάγο ή τον Πλαστήρα αν ήταν καλοί ή κακοί.
    Τον Καραμανλή τον Α', τον Παπανδρέου τον Α', τον Παπανδρέου τον Β' (τι σύμπτωση, ε;) ως καλούς ή κακούς πρωθυπουργούς.
    Η Ιστορία όμως ανεβάζεισ τα ουράνια (π.χ. Ελ. Βενιζέλος) ή ρίχνει στα Τάρταρα τους πολιτικούς ηηγέτες που σε περίοδο ανωμαλίας κάνουν την καταστροφική για το λαό επιλογή (Μητσοτάκης,΄Ιωαννίδης, ΓΑΠ).
    Η περίοδος κρίσης κάνει κάποιον Εθνάρχη ή Προδότη.

    Ακόμη κι ο φασίστας ο Μεταξάς κρίνεται με επιείκεια από το σημερινό Ιστορικό, διότι, παρά τα άθλια κυβερνητικά πεπραγμένα του, την πιο κρίσιμη ώρα έπραξε σύμφωνα με το εθνικό συμφέρον και καθήκον.
    Εκεί κρίνονται οι πάντες στην Ιστορία.
    Στην ύστατη ώρα του Καθήκοντος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το αν ήταν καλός ή κακός πρωθυπουργός ένας πολιτικός ο οποίος πλέον έχει ολοκληρώσει το έργο του και έχει πεθάνει, δεν είναι θέμα κρίσης, προσωπικής εκτίμησης και ερμηνείας. Υπάρχουν απτά, συγκεκριμένα και πολύ αντικειμενικά δεδομένα για να κρίνουμε αν ήταν καλός ή κακός: τα αποτελέσματα της πολιτικής που άσκησε. Η εμπειρική και απόλυτα τεκμηριωμένη αλήθεια λοιπόν είναι ότι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των "στρατηγικών" και πολιτικών επιλογών του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν απόλυτα καταστροφικά για το έθνος και για τη χώρα. Από αυτό κρίνεται ένας πολιτικός και μόνο από αυτό: από το αποτέλεσμα (βραχυπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο) των πράξεών του, είτε μας αρέσει είτε όχι. Γι' αυτό και το μεγαλείο ή, αν θέλετε, η ειδοποιός διαφορά ενός πολιτικού ηγέτη βρίσκεται ακριβώς στο να μπορεί με την οξυδέρκειά του να διακρίνει τις συνέπειες των επιλογών του. Φυσικά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα λάθη των επόμενων κυβερνήσεων (Μητσοτάκη, Σημίτη, Κωστάκη, Γιωργάκη), αλλά δεν μπορούμε και να μην λέμε ποια ήταν η αρχική αιτία αυτής της γενικής μεταπολιτευτικής στρέβλωσης, ποιος ήταν ο εμπνευστής, ο ηθικός αυτουργός και ο ιδεολογικός προαγωγός αυτού του μαζικού κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού ξεχαρβαλώματος. Όποιος εξάλλου πιστεύει ότι αυτή η κατάσταση προϋπήρχε των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, νομίζω ότι απλώς εθελοτυφλεί. Το περίφημο καραμανλικό "κράτος της Δεξιάς", όσα κι αν μπορούμε να του καταμαρτυρήσουμε, σίγουρα δεν είχε εκφυλίσει και εκμαυλίσει ποτέ και τόσο μαζικά και οργανωμένα (όσο το κράτος του ΠΑΣΟΚ) τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αυτή ήταν και η μεγάλη διαφορά Καραμανλή-Παπανδρέου: ο πρώτος ήταν ηγέτης και παιδαιγωγός του λαού του, ο δεύτερος ήταν έρμαιο και υποχείριο του λαού του. Αυτά τα βέβαια και αδιάσειστα γεγονότα είναι δυνατόν ο μελλοντικός ιστορικός να τα αγνοήσει όταν θα καταπιαστεί με τρόπο δίκαιο με την μεταπολεμική μας ιστορία; Δεν νομίζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θεωρώ πως απλώς διαφωνούμε ιδεολογικά.

    Για μένα, αιτία της Κρίσης δεν είναι το μεγάλο Δημόσιο ή κάποια -εξοργιστικά έστω- επιδόματα και εφάπαξ κάποιων λίγων δημοσίων λειτουργών.

    Η Κρίση είναι αποτέλεσμα της Νεοφιλελεύθερης ασυδοσίας, της δήθεν αυτορρυθμιζόμενης ελεύθερης αγοράς, που τελικά όταν το σύστημα κάπου κόλλησε και έμεινε από ρευστό (από υπερκέρδη εννοείται), τότε θυμήθηκαν οι Μεγαλοκεφαλαιούχοι ότι η Αγορά δεν αυτορρυθμίζεται και τότε θυμήθηκαν το Κράτος.

    Το Κράτος λοιπόν στις ανώτερες πολιτικές βαθμίδες του, αποτελείται από συνεταιράκια ή υπαλληλάκια των μεγαλοκεφαλαιούχων και όταν υπήρξε πρόβλημα ρευστότητας στις τράπεζες, τις ασφαλιστικές κλπ, πήραν ωραία-ωραία τα λεφτά από το Δημόσιο Ταμείο και τα έδωσαν στις χρηματοπιστωτικές εταιρείες.

    Θυμίζω χαρακτηριστικα τα 28 δις του Καραμανλή παροχή στις Τράπεζες και τα (αν θυμάμαι καλά, περίπου 15 δις) του ΓΑΠ ομοίως παροχή στις Τράπεζες.
    Με αυτά τα 40+ δις ευρώ και μόνο (περαν των υπολοίπων) θα είχε αποφευχθεί η υπαγωγή στο Δανεισμό της Τρόικα.
    Αν σκεφτούμε ότι με κάθε τεράστια περικοπή σε μισθούς και συντάξεις του μέσου ή φτωχού μισθωτού εξοικονομούνται για το Κράτος λιγότερο από 1 δις σε κάθε μέτρο, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι αν δεν είχε δοθεί στις Τράπεζες το δωράκι για να εξασφαλίζουν τα παράνομα υπερκέρδη τους, τότε δε θα χρειαζόταν να γίνει σχεδόν καμία περικοπή μισθού ή σύνταξης.

    Αυτά πληρώνουμε.
    Το Χρηματιστήριο, τα Ομόλογα, τη Goldman Sachs, τους Αγώνες του 2004, την ΟΝΕ.
    Τους Μπόμπολες, τους Βαρδινογιάννηδες, τους Κοκκαλαίους, τους Βγενόπουλους (να θυμίσω τον ΟΤΕ;;;), τους Λάτσηδες, τους Αλαφούζους, τους Λαμπράκηδες.

    Αυτοί τρώνε κάθε χρόνο τόσα χρόνια τα σωθικά της Ελληνικής Οικονομίας και των Ελλήνων πολιτών.
    Και όχι οι φτωχοί αγρότες που έπιασαν κι αυτοί δυο παραπάνω φράγκα στα χέρια τους και λίγδωσε το άντερό τους μετά από τόσους αιώνες φτώχειας και πείνας.

    Είναι αναπόφευκτα τα δωράκια στις Τράπεζες;;;

    Ε τότε, πόσο αναπόφευκτο είναι ότι πρέπει να τρώνε και να ζουν αξιοπρεπώς οι αγρότες, οι δάσκαλοι, οι φοιτητές, οι καθηγητές, οι ταμίες, οι σκουπιδιάρηδες κλπ;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή