Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Έτσι τους μάθαν, έτσι ζουν, έτσι δρουν και δυστυχώς έτσι πεθαίνουν...


Μπαίνοντας με διάθεση να δω κανένα αθλητικό νέο, διαβάζω στο http://www.gazzetta.gr/ ότι σκότωσαν οπαδό στο Ηράκλειο!!!
Συνεπλάκησαν τα ξημερώματα 30 περίπου οπαδοί του ΌΦΗ και του Ηροδότου (δεν γνωρίζω καν σε ποια κατηγορία αγωνίζεται) και από τις συμπλοκές ένας έπεσε νεκρός κι άλλος ένας μεταφέρθηκε τραυματίας στο νοσοκομείο, εκτός κινδύνου.

Δηλαδή μετά από αυτό τι να πει κανείς για την νεοελληνική σαπίλα;
Τι αναλύσεις, τι θεωρίες να κατεβάσει κανείς για να εξηγήσει αυτήν την κατάντια;
Είναι δυνατόν εν έτει 2011 να σκοτώνονται άνθρωποι για επίλυση οπαδικών διαφορών;
Είναι δυνατόν;
Ρε πάτε καλά;

Στην ιστορία έχουν μείνει άνθρωποι -επώνυμοι κι ανώνυμοι ήρωες- που αψήφησαν τον κίνδυνο απώλειας της ζωής τους, αγωνιζόμενοι για κάποιο υψηλό ιδανικό.
Άλλοι για την πατρίδα, άλλοι για την ελευθερία, άλλοι για την εργατιά, την αγροτιά...
Γράφτηκαν στην ιστορία με χρυσά γράμματα όχι γιατί απλώς σκοτώθηκαν.
Αλλά γιατί σκοτώθηκαν ως θυσία στο βωμό κάποιου σπουδαίου αγώνα.
Τώρα αυτούς στο Ηράκλειο, η ιστορία ως τι θα τους γράψει;
Ως ήρωες του ξεπεσμού;

Φαντάζομαι ότι από την άλλη Κυριακή θα αναρτηθεί πανώ με τη φωτογραφία του θύματος στο γήπεδο της ομάδας, στους οργανωμένους οπαδούς της οποίας ανήκε ο θανών.
Φαντάζομαι ότι θα γίνει ο ήρωας των συνδεσμιτών οπαδών της ομάδας του.
Το όνομά του θα κοσμεί τοίχους, ως σύνθημα, πανώ, στάμπες σε μπλουζάκια, σχολικές τσάντες κλπ.
Φαντάζομαι ότι οι "μάχιμοι" οπαδοί της αντίπαλης ομάδας δε θα αφήσουν την ψυχή του θανόντος να ηρεμήσει ούτε τώρα ακόμη, που δυστυχώς σκοτώθηκε.
Και φαντάζομαι ότι θα προσβάλλουν τη μνήμη του, με κάποιο σύνθημα και οι οπαδοί της ομάδας του θα αντεπιτεθούν, θα υπάρξουν αντίποινα "για την τιμή της ομάδας" φυσικά.

Διότι αν σέβονταν την τιμή του πεσόντος, τουλάχιστον θα αντιλαμβάνονταν ότι αυτό που έγινε (το ραντεβού για ξύλο) δεν πρέπει να επαναληφθεί.
Γιατί φέρνει θάνατο. Απλά πράγματα.
Το μαχαίρι ήταν η αφορμή, το ραντεβού για ξύλο ήταν η αιτία.
Φυσικός αυτουργός της δολοφονίας ο βλάκας που τράβηξε μαχαίρι.
Ηθικοί αυτουργοί και οι 30 που έδωσαν ραντεβού για να πλακωθούν.
Αλλά δεν ελπίζω ότι δε θα το επαναλάβουν.
Θα το επαναλάβουν.
Και οι δύσμοιροι συγγενείς θα υποβάλλουν μήνυση κατά παντός υπευθύνου.
Και η Αστυνομία θα κάνει, όπως πάντα τη δουλειά της: ΤΙΠΟΤΑ!

Και το Υπουργείο Παιδείας φυσικά θα αντιδράσει αναλόγως στο ζήτημα της έλλειψης παιδείας μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού.
Και φυσικά θα βρει τη λύση η Διαμαντοπούλου: θα κάνει την Παιδεία ακόμη πιο ιδιωτική, ούτως ώστε να έχουν πρόσβαση σε αυτήν ακόμη λιγότεροι, με αποτέλεσμα ακόμη περισσότεροι να οδηγούνται, ελέω έλειψης παιδείας, στα πάσης φύσεως τάγματα εφόδου και στα κατά τόπους γκέτο.  

Και η ιστορία θα επαναλαμβάνεται.
Ο αδικοχαμένος πεσών θα γίνει πρότυπο για τους νεώτερους οπαδούς της ομάδας του.
Θα φανεί σαν φυσιολογικό το ραντεβού του θανάτου, που δίνουν συχνά οργανωμένοι των ομάδων, και απλώς η συζήτηση μεταξύ τους θα εξαντλείται στο "εντάξει είπαμε να πλακώνονται με καδρόνια και τσιμεντόλιθους, αλλά όχι και να βγάλει ο άλλος μαχαίρι και να καρφώσει τον άλλον"....

Όπως και πριν 3-4 χρόνια όταν έπεσε νεκρός οπαδός του Παναθηναικού, από -μαχαιριά αν θυμάμαι καλά- οπαδού του Ολυμπιακού, σε ραντεβού θανάτου που είχαν δώσει σε ένα σημείο στη λεωφόρο Λαυρίου, εν όψει ενός αγώνα... γυναικείου βόλλευ, που θα γινόταν μεταξύ των δύο ομάδων μετά από λίγη ώρα...
Κρίμα για το παιδί και να αγαλλιάσει η ψυχή του.
Αλλά δεν μπορεί να είναι πρότυπο.
Δεν μπορεί να είναι πρότυπο κανείς που δίνει ραντεβού για να πλακωθεί αγρίως με κάθε πιθανό και απίθανο όπλο ομαδικής συμπλοκής.
Λέγεται ότι τότε οι δύο συμμορίες οπλίστηκαν από παράπλευρες οικοδομές με κάθε είδους πολεμοφόδια...
Ο θάνατος σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως αποδεικνύεται είναι θέμα τύχης.
Το καδρόνι που κρατά ο άλλος αν σε πετύχει στο κατάλληλο σημείο σε αφήνει στον τόπο.
Όπως αντίστοιχα το δικό σου καδρόνι μπορεί να αφήσει τον άλλον στον τόπο.
Παίζεις πλέον με τις πιθανότητες. 

Όπως είπα και παραπάνω, το γεγονός ότι βρέθηκε ένας σε κατάσταση maximum ηλιθιότητας και τράβηξε μαχαίρι να σκοτώσει, δεν αθωώνει όλους αυτούς που διασχίζουν όλη την Αθήνα με τρικάβαλα παπάκια κι ένα καδρόνι στο χέρι και πάνε να πλακωθούν με τους οπαδούς των "απέναντι".
Για να επιλύσουν οπαδικές διαφορές;

Ή μήπως οι οπαδικές διαφορές είναι  αφορμή για να επιλύσουν διαφορές που έχουν να κάνουν και με... παράπλευρες δραστηριότητες;
Διότι τα "μάχιμα τάγματα" των οργανωμένων οπαδών, οι... "ομάδες κρούσης" των συνδέσμων συχνά αποτελούνται από παιδιά που ανακατεύονται σε συμπλοκές που έχουν και... "κοινωνικό-πολιτικό" χαρακτήρα (λέμε τώρα).
Πολλοί από αυτούς ανήκουν είτε σε ομάδες... κρούσης και καταστροφής διαδηλώσεων ("μπάχαλα") είτε σε νεοναζί ομάδες "φιλήσυχων αγανακτισμένων πολιτών"- Ελληναράδων που σφάζουν μετανάστες.
Εκτός αυτού τα "μαχίμια" κάποιων συνδέσμων ανακατεύονται και στη νύχτα ως μπράβοι κλπ.
Πολλοί συνδεσμίτες λειτουργούν ως οργανωμένοι στρατοί αμφιλεγόμενων προέδρων ΠΑΕ, με αποδεδειγμένες σχέσεις με τη νύχτα και τον υπόκοσμο.

Ζουν σε ένα κόσμο βίας.
Έτσι τους μάθαν, έτσι ζουν, έτσι δρουν και δυστυχώς έτσι πεθαίνουν...


ΥΓ.: Σύμφωνα με νεώτερη ενημέρωση, στη συμπλοκή συμμετείχαν οπαδοί του ΟΦΗ, του Ηροδότου και του Παναθηναικού και ο θανών ήταν οπαδός του Παναθηναικού.
Όχι πως αυτό αλλάζει κάτι στα προαναφερθέντα, αλλά το αναφέρω για του λόγου το αληθές.

2 σχόλια:

  1. Πολύ καλό άρθρο -κατά την άποψη μου- και ελπίζω τουλάχιστον όσοι ασχολούνται με συνδέσμους κλπ να κατανοήσουν πως η ζωή τους έχει μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε ομάδα, παράγοντα, ποδοσφαιριστή κλπ...

    Όλο αυτό το πράγμα που λέγεται "ποδόσφαιρο" απλά υπάρχει για να διασκεδάζει όλους εμάς τους κοινούς θνητούς και τίποτα παραπάνω !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ απολύτως.

    Ξέρεις, εμένα μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο.
    Μ αρέσει να παίζω, να παρακολουθώ, είμαι και Παναθηναικός΄, πηγαίνω καμιά φορά και στο γήπεδο κι έχω υπάρξει και αυτόπτης μάρτυρας επεισοδιων... γι' αυτό και νομίζω πως το βλέπω κάπως 'από μέσα' το θέμα.

    Νομίζω πως τα παιδιά που ασχολούνται με συνδέσμους, όχι όλοι αλλά μια σεβαστή πλειοψηφία τους, έχουν πρόβλημα προτεραιοτήτωνκαι ιεράρχησης των αξιών.

    Δηλαδή, από τα συνθήματά τους μέχρι και κάποιες πρακτικές τους, φαίνεται πως βάζουν στη ζυγαριά τις αξίες "ζωή" και "αγάπη για την ομάδα".

    Και μάλιστα στους συνδέσμους συμβαίνει συχνά το εξής:
    η αγάπη για την ομάδα μεταλάσσεται συχνά σε αγάπη για το σύνδεσμο ή για το ... συνδεσμιακό κίνημα εν γένει.
    Έτσι, οπαδοί της ΑΕΚ σκοτώνονται όχι για την ΑΕΚ πια, αλλα για την Original, οπαδοί του Παναθηναικού όχι για τον ομαδα αλλά για τον Φορέα, οπαδοί του ΟΣΦΠ όχι για την ομάδα αλλά για τη Θύρα 7 και πάει λεγοντας...

    Τα μισά τους συνθήματα άλλωστε αφορούν σε κυνηγητά μεταξύ συνδεσμιτών σε εθνικές οδούς, αεροδρόμια, ερημιές και λεωφόρους.

    Οπότε πιστεύω είναι από ένα σημείο κα πέρα λάθος να συγχέουμε αυτού του είδους τη βία με παράγκες, διαιτησίες κλπ.

    Τα αίτια της βίας γενικότερα είναι κοινωνικά.
    Και τα αίτια αυτής της βίας εχουν να κάνουν με κόντρες συμμοριών πλέον.
    Συμμοριών που αποτελούνται από παιδιά που μπήκαν σε συνδέσμους από αγάπη στην ομάδα, τυφλώθηκαν από τον οπαδικό φανατισμόσ τη συνέχεια και σγά-σιγά αντικατέστησαν την αγάπη στην ομάδα με την αγάπη προς το σύνδεσμο.

    Άλλωστε πανηγυρίζουν περισσότερο μια νίκη σε ένα ραντεβού για ξύλο παρά μια νίκη σε ένα ντέρμπι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή