Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Ήρθε ο Βουλευτής στο χωριό...


Γράφω με αφορμή το εξαιρέτικό κείμενο του Γ. Πρεβενιού:
"Προχθές περιπλανώμενος στα ερτζιανά και ακούγοντας το τραγούδι 'Γεια και χαρά σας βρε πατριώτες' ή 'Ήρθε ο Βουλευτής στο χωριό' του Θ. Μπακαλάκου που τραγουδούσε ο Β. Παπακωνσταντίνου, στην θύμηση μου επανήλθαν γεγονότα και καταστάσεις των παιδικών μου χρόνων.
Τότε που η παρουσία ενός βουλευτή (ειδικά κυβερνητικού) σε ένα χωριό έμοιαζε σαν κοσμοϊστορικό γεγονός.
Όλοι έβαζαν τα καλά τους για να τον υποδεχτούν και ο εγχώριος κομματάρχης κανόνιζε τα πάντα στην εντέλεια. Μετά τις προσφωνήσεις και τις γλοιώδεις αλληλοφρονήσεις ξεκινούσε η πομπή για την καθιερωμένη περατζάδα στα στενά του χωριού για να γίνει τάχατε και η ενημέρωση του “μεγάλου επισκέπτη” για τα τοπικά προβλήματα.
Μπροστά ο βουλευτής με ύφος δέκα Καρδιναλίων μοίραζε υποσχέσεις για λύσεις, χειραψίες, χαμόγελα και ένα βήμα πίσω ακολουθούσε ο κομματάρχης κορδωμένος σαν γύφτικο σκεπάρνι ενώ κατά την διαδρομή λοξοκοιτούσε αυστηρά όσους ήξερε ότι δεν ήταν του κόμματος!!!
Μετά που ο βουλευτής έφευγε τα πάντα ξεχνιόταν μέχρι να ξαναέρθει περίοδος εκλογών και να επαναληφθεί ξανά η ίδια τελετο-διαδικασία!!
Έτσι λειτούργησε το πολιτικό σύστημα για πολλά χρόνια με αποτέλεσμα η μη λύσεις στα προβλήματα και γενικά ο μη προγραμματισμός και η εγκατάλειψη να γίνουν η αιτία για τον ξενιτεμό των κατοίκων στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ένας ξενιτεμός που άλλαξε προς το χειρότερο τους συσχετισμούς της κοινωνίας (προκαλώντας την αστυφιλία των μεγάλων πόλεων) αλλά και την διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας μας. (Η συνέχεια του κειμένου του Γ. Πρεβενιού στο http://enomenoiblogers.blogspot.com/2011/07/blog-post_7817.html )"


Διαβάζοντας το παραπάνω μου ήρθαν δύο εικόνες στο μυαλό.

Η μία φυσικά είναι η καταπληκτική και καθόλου τυχαία αναπαράσταση των γεγονότων στο "Υπάρχει και φιλότιμο" του Αλέκου Σακελλάριου, με το θρυλικό υπουργό Μαυρογιαλούρο και τον επίσης αξέχαστο κομματάρχη Γκρούεζα.
Βέβαια, ο Σακελλάριος όντας συντηρητικός στις αντιλήψεις εστίασε στις ευθύνες των από κάτω απ τον υπουργό και άφησε σε αυτόν την πολιτική και ηθική ευθύνη της ρεμούλας που γινόταν. Ίσως όμως λόγω εποχής να μην μπορούσε να γράψει όσα σκεφτόταν και να αυτολογοκρίθηκε.

Σε κάθε περίπτωση, όσοι έχουν δει αυτήν την εξαιρετική ταινία, θυμούνται τις πυρετώδες ετοιμασίες για να υποδεχτεί το χωριό τον βουλευτή του, θυμούνται τους χειροκροτητές (είτε αυτόκλητους είτε μετά... εικοσάρικου), θυμούνται το υπερσύγχρονο νοσοκομείο που εγκαινιάστηκε μετά βαίων και κλάδων, για να υπολειτουργεί μετά και να εξυπηρετεί μόνο κομματικούς αρρώστους και κομματικές εγκύους, θυμούνται τις μούτζες που έπεφταν βροχή από τους μη κομματικούς και επανήλθαν πρόσφατα στη μόδα...

Και επίσης ποιος να ξεχάσει από αυτήν την ταινία την κινητοποίηση ολόκληρου μηχανισμού για να έρθει το φορείο να πάρει την κόρη του υπουργού που χτύπησε το... νύχι της, ενώ δίπλα κειτόταν αβοήθητη σφαδάζοντας η ετοιμόγεννη έγκυος;
Εκείνη η σκηνή με το φορείο που πηγαινοέρχεται μεταξύ εγκύου και κόρη υπουργού, αναλόγως των εντολών, πιστεύω είναι η πιο δυνατή σκηνή της ταινίας που λέει πάρα πολλά για την αντιμετώπιση των πολιτών από τον κρατικό μηχανισμό.

Σην ταινία βέβαια, ο Υπουργός παραιτείται τελικά εις ένδειξιν πολιτικού φιλοτίμου. Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περισσοτερο ευσεβής πόθος τυ συγγραφέα ή έμμεσο κάλεσμά του στους εναπομείναντες έντιμους υπουργούς, παρά σκιαγράφηση της πραγματικότητας.
Η σκηνή όμως όπου ο παραιτηθείς υπουργός παρουσιάζει τη ρεμούλα στο φίλο του υπουργό και ο τελευταίος εκφράζει μεν τη λύπη του, αλλά αρνείται να πράξει ομοίως με το φίλο του και να παριατηθεί κι αυτός ώστε να ξεσκεπάσουν το σύστημα, είναι μια σκηνή όπου παρουσιάζεται η καρεκλοκενταυρία των υπουργών, που χωρίς να τους κατηγορεί ο συγγραφέας για κάτι, αρνούνται ακόμη κι όταν οι ίδιοι δεν φταίνε σε κάτι, να αφήσουν τη ζεστασιά της ζεστής τος πολυθρονάρας και να επιστρέψουν στην πραγματική ζωή.
Για μια χούφτα έδρανα...
Για να μην πω... "Για μια χούφτα προμήθειες"!

Για να δούμε μερικά αποσπάσματα της ταινίας... για να γελάσουμε και να κλάψουμε!



Η δεύτερη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό είναι η εικόνα από παλιότερα χρόνια στο χωριό, όπου θυμάμαι επισκέψεις βουλευτών και κομματαρχών σε ένα ξεχασμένο χωριουδάκι στο βουνό.
Θυμάμαι Αύγουστο, δυο-τρεις μήνες πριν από τις τότε εκλογές να έρχονται βουλευτές και υπουργοί συγκεκριμένου κόμματος, με απόλυτη κυριαρχία στην περιοχή, και να περιδιαβαινουν στα κακοτράχαλα σοκάκια του χωριού και να υπόσχονται δρόμο με άσφαλτο, δημιουργία πλατείας, τηλεφωνικό δίκτυο, επιδοτήσεις για την κτηνοτροφία και τα γαλακτοκομικά, αποκατάσταση της κάκιστης ύδρευσης, δημόσια συγκοινωνία που να φτάνει ως το χωριό, κίνητρα για παραμονή των νέων στο χωριό, κίνητρα για την παραμονή των γυναικών, χειμερινό τουρισμό....και του σπανού τα γένια έταζαν!
Φυσικά απ όλα αυτά  που τάξανε έγιναν τελείως ετεροχρονισμένα με τον υπόλοιπο... πολιτισμένο κόσμο δυο-τρία από τα παραπάνω.

Και φυσικά οι Βουλευτές απολάμβαναν την αποθέωσή τους από τους υπηκόους τους!
Νοητές αψίδες θριάμβου υψώνονταν στο χωριό και όλοι οι υπήκοοι ντυμένοι με τα καλά τους, σα να 'τανε γιορτή, άκουγαν χάσκοντας τις μεγαλοστομίες του εθνοπατέρα.
Τον αποθέωναν καθώς αυτός ο καρεκλοκένταυρος που κατέβαινε με τη μαύρη Μερσεντές, τους φώναζε με στόμφο... "Γεια και χαρά σας βρε πατριώτες, κι εμένα οι παππούδες μου ήταν αγρότες"!
Ρε πώς αλλάζουν οι καιροί!!!
Τώρα αν κατέβει κανένας βουλευτής ή υπουργός πριν μιλήσει για τα γαλακτοκομικά... θα τα γευτεί πρώτος και μάλιστα σε συσκευασία κεσεδάκι και άπαχο το γιαουρτάκι!
Και ίσως η Μαύρη Μερσεντές αποκτήσει άσπρες κηλίδες. Αλλά όχι πια από την πολιτική αυτοκανοποιηση του λαουτζίκου, αλλά από το γιαουρτοφόρο ξύπνημα των πολιτών.

Τώρα οι υπήκοοι ξύπνησαν και υποδέχονται με ανοιχτές όχι τις αγκάλες τους αλλά... τις παλάμες τους!
Όχι, δεν έπαψαν ακόμη να είναι υπήκοοι! Χρειάζεται ακόμη αρκετή δουλειά και συνειδητοποίηση της θέσης τους στην κοινωνία.
Αλλά σίγουρα είναι σε καλό δρόμο!
Ένα από τα γνωστά ντου σε βουλευτές, αλλωστε, έχει γίνει στην περιοχή μου! Στην άλλοτε βαμμένη κομματικά περιοχή!


Και όλα αυτά περιγράφονται άψογα από το εξαιρετικό τραγούδι του Μπακαλάκου και του Τζεφρώνη, που το τραγούδησε έξοχα ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στα "Αγροτικά", το δίσκο-σύμβολο των αγροτικών αγώνων, το 1974.

"Ήρθε ο Βουλευτής στο Χωριό" ή
"Γεια και χαρά σας βρε πατριώτες"
Ήρθε ο βουλευτής στο χωριό, βόλτες από κει και από δω
μοιράζει υποσχέσεις στους αγρότες,
θα σας γλιτώσουμε από τη δυστυχία,
νερό θα φέρουμε θα φτιάξουμε σχολεία
κι όσο για τα φτωχά κορίτσια σας γαμπρούς εμείς θα βρούμε.

Γεια και χαρά σας βρε πατριώτες
και εμέ οι παππούδες μου ήταν αγρότες γεια σας.

Ήρθε ο βουλευτής στο χωριό βόλτες από κει και από δω
μοιράζει υποσχέσεις στους αγρότες,
θα γίνει αύξηση τιμής των προϊόντων,
θα αυξηθούν και οι συντάξεις των γερόντων,
νοσοκομεία θα σας χτίσουμε οι εκλογές ζυγώνουν.

Γεια και χαρά σας βρε πατριώτες
και εμέ οι παππούδες μου ήταν αγρότες γεια σας.
Μπήκε ο βουλευτής στη βουλή βόλτες από δω και από κει
θρονιάστηκε σαν διάνος στην Αθήνα
και μην τον είδατε το φίλο τον λεβέντη
απ' το χωριό μας δεν περνάει ούτε για γλέντι
και όσα μας είχε τάξει ήταν λαγοί με πετραχήλια.

Γεια και χαρά σας βρε πατριώτες
και εμέ οι παππούδες μου ήταν αγρότες γεια σας.

2 σχόλια:

  1. Η κορυφαία, κατά τη γνώμη μου, σκηνή της ταινίας, είναι αυτή που ο Μαυρογιαλούρος αφού ανακάλυψε τις βρωμιές των γύρω του, λέει (νομίζω στο φίλο του υπουργό):
    "Εδώ υπάρχει κάτι σάπιο. Κι όπου υπάρχει σάπιο, υπάρχουν και σκουλήκια..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καταπληκτική ταινία πραγματικά!
    Προσέθεσα βίντεο με αποσπάσματα παραπάνω.
    Πολύ καλή σκηνή και στο 5:30!

    Σοφή ταινία... πράγματι, όπου υπάρχει σάπιο, υπάρχουν και σκουλήκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή