Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Welcome to the machine...



Welcome my son, welcome to the machine.
Where have you been?
It's alright we know where you've been.
You've been in the pipeline, filling in time,
Provided with toys and 'Scouting for Boys'.
You brought a guitar to punish your ma,
And you didn't like school, and now you
know you're nobody's fool,
So welcome to the machine.

Welcome my son, welcome to the machine.
What did you dream?
It's alright we told you what to dream.
You dreamed of a big star,
He played a mean guitar,
He always ate in the Steak Bar.
He loved to drive in his Jaguar.
So welcome to the Machine.


Υπό τον υποβλητικό ψυχεδελικό ήχο του κορυφαίου συγκορτήματος όλων των εποχών, των Pink Floyd, σκέφτομαι και αισθάνομαι...
Αισθάνομαι και σκέφτομαι!
Αυτά που αισθάνομαι δεν περιγράφονται.
Τα περιγράφει καλύτερα η ψυχή του καθενός όταν ακούει τη μουσική.
Ας περιγράψω αυτά που σκέφτομαι λοιπόν!
Το τραγούδι αυτό είναι σαν καλωσόρισμα από τον πατέρα στο γιο καθώς γεννιέται.
Καλωσόρισμα σε έναν κόσμο σκληρό, αδυσώπητο, που τα μέτρα του είναι διαφορετικά από τα μέτρα της σκιάς κάθε ανθρώπου.
Σε ένα κόσμο που μοιάζει μια τεράστια μηχανή.
Αργότερα (στο The Wall) o δημιουργός Roger Waters θα μιλήσει πιο συγκεκριμένα για τον κόσμο-μηχανή του κιμά.

Εδώ μιλά ακόμη για τον κόσμο-μηχανή που υποδέχεται με τη γέννηση τα γρανάζια του και με το θάνατο τα αποχαιρετά αντικαθιστώντας τα με τα επόμενα που γεννιούνται.
Μια αέναη κίνηση των γραναζιών μιας μηχανής λοιπόν.
Μιας μηχανής που ελέγχει τα πάντα: τη σκέψη, τη λογική, τα όνειρα, τη φαντασία...
Μιας μηχανής που μετατρέπει τους ανθρώπους σε καταναλωτικές μικρομηχανές που όλες μαζί θέτουν σε κίνηση την παγκόσμια μηχανή. Αυτή του χρήματος.

Οι Pink Floyd διέβλεπαν ήδη από τη δεκαετία του '70 όλα όσα έκπληκτοι ζούμε σήμερα... πέφτοντας απ' το συννεφάκι μας!
Έγραφαν για την επιχείρηση αφομοίωσης που επιχειρεί το σύστημα σε οτιδήποτε πάει να ανθίσει μόνο του. Του τάζουν δόξα και λεφτά για να το κάνουν δικότ υος και να το φιμώσουν έτσι μπουκώνοντας το στόμα με λεφτά, το σώμα με ηδονές που δεν επιζητούσε και την ψυχή με οκνηρία και νωχελικότητα. Κερνώντας τους ένα πούρο (Pink Floyd- Have a cigar).
Έγραφαν για τον άνθρωπο που αναπνέει για να δουλεύει και δουλεύει για ν' αναπνέυσει. Και όταν τελειώσει τη δουλειά που του έχει ανατεθεί σαν λαγός γυρνά στην τρύπα του στη γη... Και είναι ώρα να ανοίξει μια νέα τρύπα στη γη. Και πάλι απ την αρχή! (Pink Floyd- Breathe n the air)
Έγραφαν για την φυλακή της ομοιομορφίας που επιβάλλεται στους ανθρώπους με το ισχυρότερο μέσο προπαγάνδας των καθεστώτων: το σχολείο. (Pink Floyd- Another Brick In The Wall part2)

Έγραψαν για τα πάντα εγκαίρως. Κι εμείς δεν τους ακούσαμε.
Ή τους ακούσαμε και προσπεράσαμε ακούγοντας το επόμενο τραγούδι στο ραδιόφωνο...
Τώρα ήρθε η ώρα να ζήσουμε όσα μας περιέγραφαν αυτοί χρόναι πριν.
Όχι δεν είναι προφήτες! Είναι αληθινοί καλλιτέχνες και ως τέτοιοι είδαν με την ψυχή τους αυτό που δε βλέπαμε εμείς με το μυαλό μας.
Και τώρα καλωσορίζουμε τους επόμενους στη μηχανή που φτιαξαμε ή ανεχτήκαμε να φτιαχτεί...

WELCOME TO THE MACHINE!!!
What did you dream?
It's alright we told you what to dream.

4 σχόλια:

  1. Χαλοοο!!

    Μια μερα που αραζα με συγκατοικους, μιλαγαμε για μουσικη. Εκαι φυσικα επεσε μια κλασικη ερωτηση, ποιους θα θεωρουσαμε τους καλυτερους και ετσι...

    Δικια μου πρωτη επιλογη, ηταν ο Jimi Hendrix. Μεγαλωμενος με μια αγαπη προς τα 60's και τα 70's, το Woodstock, Summer of 68 και το ολο ρευμα των hippies, αναμεσα σε πολλες σπουδαιες μπαντες και καλλιτεχνες, ο Jimi για μενα ειναι ενα ειδωλο.

    Η 2η επιλογη ηταν οι Pink Floyd. Χωρις να ειμαι ιδιετερος φαν τους, τους ξεχωρισα μονο και μονο για 2 album. 1ον το Wish you were here, οπου καθε κομματι ειναι διαμαντι, και το The Wall. Φυσικα και εχουν πολλα αλλα μοναδικα κομματια, απλα για μενα, μονο και μονο απο αυτα τα 2 album, τους θεωρω ως τη 2η πιο influential μπαντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώς τον!

    Χίππυς ε; :-)

    Κι εμένα κυρίως η σκηνή 65-75 μ αρέσει (classic, folk, psychedelic rock)

    Ο Hendrix μου αρέσει, αλλά δεν είναι από τους αγαπημένους μου.
    Από κιθαρίστες πάντα προτιμούσα τον Clapton (και με τους Cream παρέα...).

    O Hendrix πραγματικά ήταν σόου πάνω στη σκηνή, έκανε καταπληκτικά σόλο, έβγαζε φοβερό ήχο με την κιθάρα (την πήγε δεκαετίες μπροστά...), αλλά νομίζω ότι συνθετικά υστερούσε κάπως.

    Όσο για τους Floyd, το the Wall το έχω μετά από την απόλυτη δισκάρα τους για μένα (και πολλούς άλλους): το Dark Side Of The Moon.
    Πραγματικά σ αυτόν το δίσκο δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις!
    Καλά όσο για τον δίσκο wish you were here, αν και το ομώνυμο τραγούδι δε με τρελαίνει, μπορώ να πω ότι τον έχω πάααρα πολύ ψηλά, κυρίως λόγω του αγαπημένου μου μουσικού κομματιού: "Shine on you crazy diamond"... Τι γράψανε τα παλληκάρια;;; Τι ήπιανε; Να μας δώσουν τη συνταγή για να βγάλουμε κι εμείς τέτοιο κομμάτι! :-Ρ

    Κι επειδή σ αρέσουν και τα... χίππικα, σου προτείνω έναν καταπληκτικό -για μένα- δίσκο τους που είναι από τους πρώτους τους και όχι τόσο εμπορικούς: The Saucerful Of Secrets.
    Εγώ όταν τον ανακάλυψα, έπαθα πλάκα! Πολύ καλός και τέρμα ψυχεδελικός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαν....Τον ακουσα το δισκο και απλα...ΠΑΑΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ...

    Peace out...:D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα!
    Εγώ ξεχώρισα απ το δίσκο το Remember a Day και το Set the controls for the heart of the sun.
    Και το τελευταίο 4λεπτο από το ομώνυμο του δίσκου!

    Θα πάω και στον Waters των Floyd σε 10 μέρες που θα παίξει στο ΟΑΚΑ.
    Ελπίζω να μη με απογοητεύσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή