Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Ο αναρχικός έχει πατρίδα;


Πολύς λόγος γίνεται (ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια) για την εθνική συνείδηση που μπορεί να έχει ένας σοσιαλιστής ή ένας αναρχικός.
Κατά πόσο μπορεί ο διεθνισμός να συμβαδίσει με την αγάπη προς την πατρίδα; Είναι έννοιες ασύμβατες;
Τελικά είναι φασίστας, εθνικιστής, μικροαστός μεγαλοιδεάτης όποιος δηλώνει πως αγαπάει την πατρίδα του και δε δηλώνει απλώς άνθρωπος, αλλά -εκτός των άλλων- (π.χ.) Έλληνας άνθρωπος;
Είναι εθνικιστής όποιος τιμά τα σύμβολα του έθνους του, δηλαδή τη σημαία και τον εθνικό ύμνο;
Είναι ακροδεξιός όποιος πιστεύει στην έννοια του "συνανήκειν" με άλλους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται κοινη καταγωγή, γλώσσα, πολιτισμό, παιδεία, αναμνήσεις, ιστορία;

Ας μας απανήσουν δυο μορφές του αναρχικού- ακροαριστερού χώρου.
Ο σημαντικότερος αναρχικός διανοητής παγκοσμίως Μιχαήλ Μπακούνιν και ο σημαντικότερος Έλληνας τροτσκιστής διανοητής Μ. Ράπτης ("Πάμπλο")

Ακολουθούν τέσσερα κειμενάκια των Μπακούνιν και Πάμπλο προς μελέτη…

“… Η ευημερία του κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του κράτους είναι η σκλαβιά του λαού…Το κράτος δεν είναι η πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αλλ’ αυτό είναι μια φυσική πραγματική αγάπη. Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός… Η πατρίδα, η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή. Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σ’ όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αλλά αυτό που είναι η αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα,…γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας.
(Γαλλική έκδοση των απάντων Μ. Μπακούνιν, τόμος I, σελ. 225 -227, μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον)

Η πατρίδα αντιπροσωπέυει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου,ομάδας ανθρώπων,ενώσεων,κοινοτήτων,περιοχών,να ζούν,να σκέφτονται,να θέλουν και να δρούν κατα τον τρόπο τους,που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα,η σκέψη και η θέληση κάθε λαού.
Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων.
Έιμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα”Μιχαήλ Μπακούνιν(Γράμματα για τον Πατριωτισμό,1869)

“…Ο λαός επίσης είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε…Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά…Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές ή λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες κι αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα ολόκληρο έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός…
(Μ. Μπακούνιν και Ιταλία, 2ο μέρος, σελ. 81-83 μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον)

[...]Η βασική αντινομία, που χαρακτηρίζει αυτή τη στιγμή τη νέα τάξη, είναι η προσπάθεια προς ένα ενιαίο οικονομικά κόσμο, όμως πολιτικά κατακερματισμένο, ώστε τα μικρά του τμήματα να ελέγχονται ευκολότερα και που οδηγούν βέβαια από την άλλη μεριά, στο βαθμό που τα μέρη αυτά θέλουν να αντισταθούν, στην έξαρση του εθνικιστικού φαινομένου. Φαινόμενο το οποίο η νέα τάξη θεωρεί, αυτή τη στιγμή, σαν το κυριότερο εμπόδιο για την ομαλή λειτουργία της αναγκαίας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Από την άποψη αυτή, η αναβίωση των εθνικισμών δεν μπορεί να θεωρείται σαν αρνητική, απλώς, εκδήλωση, που εναντιώνεται στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, αλλά και σαν αναπόφευκτη εκδήλωση αντίστασης όλων εκείνων, οι οποίοι αισθάνονται ότι είναι υποχρεωμένοι ή να αγωνιστούν για να διατηρήσουν μια δική τους εθνική ταυτότητα ή να υποταχθούν απολύτως στη νέα τάξη πραγμάτων. Από την άποψη της αποτελεσματικότητας των αντιδράσεων στην εδραίωση τέτοιου κέντρου, θα ‘πρεπε επομένως, εκ μέρους της επαναστατικής Αριστεράς, καταρχήν να υπάρχει μια αντίδραση σε κάθε περίπτωση που η νέα τάξη προσπαθεί να κατακερματίσει ένα ήδη συγκροτημένο σύνολο και να τασσόμαστε κατά της προσπάθειας αυτής. Και εάν αυτό συμβεί, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην ανασυγκρότηση νέων εθνικών κρατών, που αναζητούν σαν προστασία τους απέναντι στον πολιτικό έλεγχο της νέας τάξης, μια δική τους εθνική ταυτότητα, αυτό να μην μας οδηγεί σε μια αρνητική καταδίκη των προσπαθειών αυτών.[...]Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ’ ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ’ αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.
Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να ‘χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρα της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι.[…}
(Μ. Ράπτης -Πάμπλο, Άρδην τεύχος 29)


ΥΓ.1: Αν ζούσε σήμερα ο Μπακούνιν και έλεγε τέτοια πράγματα, οι σημερινοί αναρχικοί της άρνησης και της απαξίωσης (δηλαδή της ήττας) θα τον έλεγαν φασίστα και ξεμωραμένο εθνικιστή.
Αλλά ο Μπακούνιν δεν αρκούνταν στο να πίνει μπύρες στο πάρκο Ναυαρίνου ή στα παγκάκια της πλατείας Εξαρχείων, να λέει ό,τι του κατεβαίνει, να ψευτοδιακεδάζει με "δήθεν" και εναλλακτικά δρώμενα, να επικροτεί τους πράκτορες της ασφάλειας που πετούν μολότωφ για να διαλύουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις και στο τσακίρ κέφι να πουλάει αλληλεγγύη σε μετανάστες- έτσι γιατί πρέπει...
Ο Μπακούνιν δεν αμπελοφιλοσοφούσε ηττημένος.
Αποσκοπούσε στη νίκη της ιδέας του και γι αυτό πρώτα απ όλα αποδέχτηκε τον εαυτό του, που αυτονόητα αγαπούσε την πατρίδα του και αποδέχτηκε και τους υπολοίπους που ένοιωθαν το ίδιο...

ΥΓ.2:
Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό
Συντρόφια μήπως βρέθηκε κι εκείνο;
Να φτύσω μέσα με οργή που οι νέες εποχές
Με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο...
                               (Θανάσης Παπακωνσταντίνου)

13 σχόλια:

  1. Η πατρίδα είναι το σπίτι και το άσυλο κάθε ανθρώπου ξεχωριστά και όλων μαζί.Είναι όλα μαζί και κάθε ένα ξεχωριστά τα συναισθήματα
    που εκφράζει ένας άνθρωπος σε οποιαδήποτε στιγμή στην ζωή του.
    Προσπαθώ να είμαι Αναρχική Μαζεστίξ γιατί αγαπώ και σέβομαι
    αυτόν το χώρο και ελπίζω να τα καταφέρω.
    Οι ιδέες του Αναρχισμού είναι απόλυτα ταυτισμένες με την έννοια της πατρίδας και όχι με την έννοια του Έθνους Κράτους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. έχεις δίκιο
    είναι κρίμα να χαρίζει η αριστερά την πατρίδα στα εθνίκια
    ακόμη και τα σκυλιά οριοθετούν τον χώρο τους με το κατούρημα, είναι μια φυσική διαδικασία.
    στον άνθρωπο την καταργούμε για να είμαστε οκ με τα ιδεολογήματά μας?
    νομίζω ότι μπορεί κάποιος να βλέπει ως αδελφια τους άλλους λαούς, να καταλαβαίνει ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατριδα, αλλά να έχει μεράκι για την πατρίδα του, να τον ενδιαφέρει η προκοπή της, να τραβαει από τις ρίζες του τους καλύτερους χυμούς που άφησαν οι προγενέστεροι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Selana
    Θεωρώ πραγματικά τον αναρχικό, που προσπαθεί να ζήσει ως τέτοιος και όσο τα καταφέρνει, πρότυπο ευδαιμονίας.
    Σαν το Διογένη!
    Ο οποίος το μόνο που ζητούσε ήταν να μην του κρύβουν τον ήλιο.
    Αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα.
    Εγώ δεν μπορώ και ίσως δε θέλω (για να είμαι ειλικρινής) να ζήσω έτσι.
    Δε με εκφράζει αυτός ο τρόπος ζωής, όσο κι αν τον θαυμαζω πολλές φορές.
    Και συμφωνώ μαζί σου, άλλο πατρίδα και άλλο έθνος-κράτος. Μπορεί να θεωρείς πατρίδα σου τον Πόντο, ο οποίος δεν μπορει να ταυτιστεί με την λεννοια του έθνους-κράτους.
    Απλά στην Ελλάδα είχαμε την τύχη να επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό η σύζευξη των εννοιών πατρίδα-εθνικό κράτος, αφού το κράτος μας είναι κυρίως εθνικό.
    Στο θέμα συμφωνώ με τον Μπακούνιν και μπορώ να πω πως ειμαι και πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα!
    Πιστεύω )όπως νομίζω κι εσύ) στην κοινή πάλη των λαών για -σχεδόν- κοινά αιτήματα και στην τυτόχρονη διαφορετικότητά τους βάσει εθνικής προέλευσης.
    Και όπως και ο Μπακούνιν πίστεε στον "Πανσλαβισμό" σαν πρώτο στάδιο για την παγκόσμια αναρχία, αφού δεν μπορεί να γίνει ταυτόχρονα παντού, σε όλο τον κόσμο.... έτσι κι εγώ πιστεύω στην ελληνική ανάταση ως πρώτο στάδιο ατνίστασης που θα φέρει τον... "παμμεσογειασμό" (τι λέξη!) με τους Ιταλούς, τους Ισπανούς, τους Πρτογ΄λους να εξεγείρονται και να διώχνουε τους νέους δυνάστες όπως διώξαμε τους Ναζί παλιά.
    Όπως τότε η Κρήτη και ο Γοργοπ΄ταμος ήταν ο πανευρωπαικός φάρος, έτσι και σήμερα φιλοδοξώ να είμαστε ο φάρος μιας πανευρωπαικης αντίστασης...


    @Ανώνυμο 12:37
    Είναι σα να εχεις ε΄να σπίτι στο οποίο μεγάλωσες.
    Το αγαπάς το σπίτι αυτό, γιατί είναι δικό σου, αφού είναι συνδεδεμένο μαζί σου, με όλα σου!
    Αναμνήσεις, όνειρα κλπ.
    Το αγαπάς χωρις να μισείς απαραίτητα το σπίτι του γείτονα. Αν το μισείς, τότε είσαι άρρωστος...
    Και ναι, συμφωνώ δεν πάει άλλο με το να χαρίζουμε τον πατριωτισμο στους φασίστες, τους κατεξοχήν δωσιλόγους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο τρόπος σκέψης και η στάση ζωής του καθενός είναι καθαρά προσωπική υπόθεση που έχει φυσικά να κάνει με το τι πιστεύει για αυτόν, για τον χώρο του,τον τόπο του και για τον υπόλοιπο κόσμο.
    Διαφωνώ όμως με την θεώρησή σου ως προς το ''πρότυπο ευδαιμονίας''
    και πιστεύω ότι ένας εφοπλιστής ή ένας εργολάβος είναι πλησιέστερα
    στο να είναι''πρότυπο ευδαιμονίας''κυριολεκτώ,απ῾ότι ένας Αναρχικός.Όσο για τον ήλιο πιστεύω ότι δεν υπάρχει σώφρων άνθρωπος που θα ανέχεται εσαεί να του τον κρύβουν.
    Α...ξέχασα να σου θυμίσω Μαζεστίξ ότι δεν κοιμούνται σε πιθάρια
    οι Αναρχικοί ... εισέτι...και κάτι ακόμη, η έννοια που κάνει την διαφορά στον τρόπο σκέψης των Αναρχικών είναι αυτή της ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ Σ αν αυτό σου λέει κάτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φυσικά και δεν εννοώ ότι οι αναρχικοί μένουν σε.... πιθάρια! :-)
    Η αναρχία είναι μια πορεία προς την ευδαιμονία, που όμως χρειαζεται καθημερινό αγώνα και διεκδικήσεις. Και αυτή η ευδαιμονία ποτέ δεν πιάνεται, τουλάχιστον εντος του αστικού ιστού.
    Γι αυτό πρόσεξα την παραπάνω έκφρασή σου "Προσπαθώ να είμαι Αναρχική". Δε νομίζω ότι το έγραψες τυχαία. Ακριβώς διότι η αναρχική ιδεολογία είναι μια συνεχής πορεία προς την αναρχικη ζωή, που ίσως ποτέ δεν πιάνεται.
    Αλλά ακόμη κι αν δεν πιάνεται, σίγουρα η πορεία αυτή χρωματίζεται από τον καθημερινό αγώνα για μια κοινωνία, όπως την πιστεύεις, και αυτό το θεωρώ αρκετά σημαντικό.

    Ως προς τους εργολάβους, εφοπλιστές κλπ δεν πιστεύω πως έχουν φτάσει ούτε καν ότι έχουν πλησιάσει ποτέ την ευδαιμονία όπως τουλάχιστον την εννοώ μες στο μυαλό μου.
    Δεν πιστεύω ότι αυτή βρίσκεται στα υλικά αγαθά.
    Ο Σόλων ήταν πιο ευτυχισμένος από τον πάμπλουτο Κροίσο. Και το παραδέχτηκε τελικά και ο Κροίσος...
    Τα υλικά αγαθά βοηθούν σαφώς στην οικονομική ου ανεξαρτησία, αλλά δεν αρκούν αυτά. Και οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει τη ζωή του αυτοσκοπού του συνεχούς πλουτισμού δεν νομίζω ότι ευτυχούν. Ίσα ίσα που η ζωή τους είναι βουτηγμένη στα σκ...

    Κι όμως υπάρχουν τόσοι και τόσοι (σόφρωνες και άφρονες) άνθρωποι που ανέχονται να τους ρύβουν τον ήλιο και πανηγυρίζουν κιόαλς γι αυτό, γιατί έτσι τους μάθανε.

    Όσο για την αλληλεγγύη, αυτή είναι μια παρεξηγημένη λέξη.
    Άλλο πράγμα η αλληλεγγύη σε κάποιον που διώκεται αδίκως και άλλο η αλληλεγγύη σε κάποιον που διώκεται δικαίως και απλως τυγχάνει να προέρχεται από εμάς ή να υποστηρίζεται ιδεολογικά από εμάς.
    Δεν μπορώ να καταλάβω π.χ. τι σημαίνει "αλληλεγγύη στο Δημητρη Κουφοντίνα", τι σημαίνει "να κλείσουν όλες οι φυλακές" κ.ο.κ.
    Σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως π.χ. του Σεισίδη) υπάρχει δίκιο στην αλληλεγγύη.
    Σε άλλες όμως δεν υπάρχει.
    Δηλαδή αν ένας αναρχικός διαπράξει φόνο να μη μπει στη φυλακή επειδή είναι "δικός μας";
    Αν ένας μετανάστης διαπράξει έγκλημα να μη μπει φυλακή γιατί "στοχοποιούνται οι μετανάστες";
    Πρέπει κάπου να μπαίνουν και λογικά όρια στην αλληλεγγύη...

    ΥΓ.: Στο κείμενο δεν αναφερόμουν σε όλους τους αναρχικούς , ακροαριστερούς κλπ.
    Προφανώς από τα κείμενά σου και τα σχόλιά σου έχω διαπιστώσει πως εσύ δεν ανήκεις σε αυτούς που αναφέρομαι.
    Αναφέρομαι στους ελιτιστές του χώρου, που σνομπάρουν όλους τους άλλους, γιατί "αυτοί δεν ξέρουν", είναι "αριστερούληδες", "ρεφορμιστές", "μικροαστούληδες", λες κι οι ιδιοι έχουν πιάσει τον Πάπα... ξέρεις από πού!
    Κι όποιος τολμήσει να πει καμιά κουβέντα παραπάνω... δεν έχουν πρόβλημα να τον ταμπελιάσουν με συνοπτικές διαδικασίες, όπως τους συμφέρει (από "κρυφοκουμμούνι" έως και... εθνικιστή!).
    Πίστεψέ με, τα έχω ακούσει από πάρα πολλούς ολα τα παραπάνω...΄Με εχουν πει από Κνίτη, μεχρι εθνικιστή κι από συριζο-αριστερούλη μέχρι κρυφοπασοκτσή! Μου τα εχουν φορτώσει όλα! ΄
    Είμαι το μοναδικό ζωντανό δείγμα διακομματικής συναίνεσης! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. καταπληκτικό κείμενο.

    Το διάβαζα στα γαλλικά σήμερα και σκέφτηκα να το ψάξω και στα ελληνικά.

    Σκέψου τώρα τους δικούς μας "αναρχικούς" που το θεωρούν καμάρι τους να σκίζουν τις Ελληνικές σημαίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πρόβλημα είναι μάλλον πως δε γνωρίζουν τις βάσεις της ιδεολογίας την οποία καυχιούνται πως ενστερνίζονται.
      Απομονώνουν 5-6 συνθηματάκια και σκέφτονται βασει αυτών.
      Και κυρίως, προσπαθούν να ανατρέψουν τη φυσική τάση του ανθρώπου για κάποια πράγματα, μεταξύ αυτών και την αγάπη προς την πατρίδα.
      Κι όταν προσπαθείς να ανατρέψεις τη φύση, είσαι ή αδαής ή βλάσφημος ή υποκριτής.

      Διαγραφή
  7. Υποστηρίζω την Αναρχία (όχι τον αναρχισμό, δε μου αρέσουν οι ιδεολογίες με κατάληξη -ισμός) και θεωρώ ότι θα είναι η φυσική εξέλιξη της Δημοκρατίας, της άμεσης, όταν και αν επιτευχθεί!

    Θεωρώ ότι η Αναρχία είναι το ακρότατο σημείο της ακμής μιας κοινωνίας!

    Θεωρώ, επίσης, ότι η αγάπη προς την Πατρίδα είναι κάτι εντελώς φυσικό! Δένεσαι συναισθηματικά με τον τόπο σου, ιδιαίτερα την περιοχή, στην οποία μεγάλωσες! Και, όπως επίσης είναι φυσικό, νιώθεις οικειότητα όταν μιλάς με έναν άνθρωπο που μιλά την ίδια γλώσσα με σένα και μοιράζεται τον ίδιο πολιτισμό με σένα! Και αυτό ισχύει για όλους τους λαούς και όλες τις πατρίδες!

    Τώρα ο "δηθενισμός" της πλειοψηφίας των σημερινών "αναρχικών" μου προκαλεί τουλάχιστον αηδία! Το γεγονός ότι αγαπάει τον τόπο που τον μεγάλωσε ή/και γέννησε δεν τον καθιστά φασίστα, οπισθοδρομικό και εθνικιστή. Αν ήταν έτσι, τότε κι εγώ θα ήμουν μισάνθρωπος, επειδή αγαπώ την οικογένειά μου!

    Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι ανήκουμε στη φύση και ότι φύση δεν είναι μόνο τα ζωάκια και τα πουλάκια κλπ. Φύση είναι και τα ένστικτα και ο οργανισμός μας και η ψυχή μας. Αν προσπαθήσουμε να εναντιωθούμε στη φύση (μας), τότε να είμαστε σίγουροι ότι αυτή, με την αστείρευτη και αξεπέραστη δύναμή της, θα μας νικήσει και θα μας καταστρέψει!

    Κώστας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μου φαίνεται πως πολλοί μπερδεύουν την Αναρχία με την ασυδοσία και το μηδενισμό! Αναρχικός κατα τη γνώμη μου είναι όποιος έχει το θάρρος να ακολουθήσει μέχρι τέλους αυτό που λέει η καρδιά και η συνείδησή του. Κόντρα σε όλους τους άλλους που αποδέχονται χωρίς επεξεργασία το οτιδήποτε ή υποτάσσονται σε κάθε διαταγή ή υποχρέωση από κάποιον άνωθεν, επειδή αυτός έχει την εξουσία ή την όποια δύναμη!
    Επίσης, ακριβώς όπως είπαν οι προηγούμενοι κι εσύ, Μαζεστίξ, το πιο αηδιαστικό είναι αυτή η "φτιαχτή" εικόνα που εμφανίζουν πολλοί που αυτοχαρακτηρίζονται αναρχικοί. Αυτό δυστυχώς που αλλοτρίωσε την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια σκίασε και παραμόρφωσε και τους πραγματικούς αναρχικούς. Αναρχικός μπορεί να είναι οποιοσδήποτε και δεν χρειάζεται να έχει συγκεκριμένο image!
    Όσο για την πατρίδα, για να μην επαναλαμβάνω, συμφωνώ με όλα όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Ας αφήσουν την πατρίδα σ' αυτούς που πραγματικά την αγαπούν, την οποία θα την υπερασπιστούν όχι για να πουλήσουν μούρη, αλλά γιατί ξέρουν να παλεύουν γι' αυτό που αγαπούν! Επίσης, δεν ήξερα ότι η αγάπη έχει σύνορα, δηλ. όποιος αγαπάει την πατρίδα του, κατά συνέπεια δεν πρέπει να αγαπάει κανενός άλλου την πατρίδα ή το αντίθετο. Ναι, και πατριώτης και διεθνιστής. Τα υπόλοιπα είναι για τους κοντόφθαλμους και μικρόψυχους!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κώστα, η αγάπη προς το μέρος που ζεις, το σπίτι, τη γειτονιά, την πόλη, την πατρίδα είναι αυτονόητη.
    Και ειλικρινά απορώ με τους εαυτούς μας και την κοινωνία μας που έχουμε φτάσει στο σημείο να το συζητάμε κιόλας!
    Στην αρχαία ΑΘήνα ποτέ δε συζητήσανε γι'αυτό το αυτονόητο.
    Συζητούσανε για τα πραγματικά ζητούμενα, γι'αυτό και πήγαν μπροστά.
    Εμείς ακόμη προσπαθούμε να χωρίσουμε δυο γαϊδουριών άχυρα.

    Μου άρεσε και η παρατήρηση περί "-ισμού" που έκανες.
    Υπάρχει μια τάση σήμερα όσοι δεν πιστεύουν σε κάποια θρησκεία να μαντρωθούν σε ένα νέο δόγμα, ονόματι "Ἁθεϊσμός".
    Με ρώτησε κάποιος πριν λίγο καιρό, ενώ συζητούσαμε περί της ύπαρξης του Θεού.
    "Ώστε είσαι αθεϊστής;"
    Ακούστηκε πολύ άσχημα σοτ μυαλό μου αυτό το "-ιστής".
    Πάλι μάντρωμα;
    Πρέπει να φτιαχτεί ένα δόγμα και για την... απουσία δόγματος;

    Συγνώμη, ξέφυγα απ'το θεμα, αλλά παρασύσθηκα απ'την κουβέντα!


    Γλαύκη, η σύγχυση των εννοιών είναι χαρακτηριστικό μιας σκοτεινής εποχής, όπως η σημερινή.
    Ζούμε σε μεσαιωνικο σώμα με διαφωτιστικό μανδύα.
    Ακόμη κι οι αναρχικοί είναι άλλη μια μορφή των υπόλοιπων υφιστάμενων θεσμών.
    Πολλοί εξ αυτών που είναι ενταγμένοι σε αναρχικές οργανώσεις είναι στην πραγματικότητα ολιγάρχες, συντηρητικοί, καρεκλοκένταυροι και γραφειοκράτες... σφραγιδοκυνηγοί!

    Έτσι, η τάση να ακολουθείται ένα γενικότερο στυλάκι στην εμφάνιση, στην ομιλία, στη μουσική κλπ, οδηγεί στην κατασκευή μαντριών ακόμη και στο χώρο που κάτι τέτοιο μοιάζει τελείως παράλογο.
    Φυσικά απότοκο του μαντρώματος είναι ο δογματισμός.

    Η αντίθεση της αναρχίας με τον εθνικισμό οδήγησε πολλούς αναρχικούς να δηλώσουν απάτριδες.
    Αυτό συνέβη υπό συγκεκριμένες συνθήκες και πιθανότατα να ήταν μια κίνηση σκοπιμότητας.
    Μπορεί και όχι βέβαια και να ήταν απλά μια στρέβλωση.
    Ο δογματισμός όμως πολλών απ'τους αναρχικούς που ακολούθησαν τους οδήγησε στην υιοθέτηση κάποιων απόψεων, τις οποίες θεωρούσαν -ιδίως τις εποχές της ευμάρειας- απόψεις εισαγωγής στην αναρχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πόσο χαίρομαι που η θεία φύση μερίμνησε σε μια δράση να υπάρχει και αντίδραση! Χαιρετίζω τα αδέλφια που η κρίση των αστών και των κεφαλαιούχων ξύπνησε τα αγνά συναισθηματά τους. Αδέκφια μου.. Εχουμε καταλάβει οτι η ευδαιμονία η υπέρτερη του καθενός μπορεί να εναρμονιστεί ευρύτερα αν ολοι οι πραγματικοί πατριώτες αναρχικοί λειτουργούμε αλληλέγγυα και συλλογικά. Μπορούμε να καταστείλουμε και μείς με τη σειρά μας τη δική τους ψυχολογική καταστολή που εφαρμόζουν οι δυνάστες της ύλης. Μονο και όταν έχουμε επιγνωση για τις ιδεές μας και αγάπη για τα υπόλοιπα αδέλφια μας θα τσακίσουμε την καταστολή του επίπλαστου κόσμου τους που λερώνει τα ιδανικά μας και τις αρχέγονες κληρονομιές μας. Εαν καταλάβουμε οτι μονο με την έννοια πατριωτισμού και με τη σωστή σφερική μόρφωση και γνώση θα μπορέσουμε να χτυπήσουμε την καταστολή τους τότε έτσι και μονον έτσι θα γίνουμε και διεθνιστές. Γιατι το δικαωμμα της πατρίδας και της ιδέας δεν μπορεί κανενας να τα καταστρατηγεί. Με αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ωραία τα λες, φίλε/η.
    Απ' το στόμα σου και στου... αναρχικού (ή και αριστερού) τ' αυτί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Eίμαι φίλος.. άργησα να απαντήσω.. Αυτοπροσδιορίζομαι ως αναρχοεθνικός βλ. Troy Soythgate.

    ΑπάντησηΔιαγραφή