Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Το όνειρό μου

“Αθήνα. Σύνταγμα. 25 Μαΐου 2020. Ώρα 20:00. Όλα είναι έτοιμα για να αρχίσει η συνέλευση. Κόσμος πάει και έρχεται. Άνθρωποι συζητούν μεταξύ τους για το αποτέλεσμα της συνέλευσης. Τι θα αποφασίσουν άραγε; Υπάρχει γενικά μια ανησυχία. Την τελευταία φορά αργήσαμε πολύ να αποφασίσουμε, γιατί υπήρχαν πολλές προτάσεις για το ίδιο πρόβλημα, και τελικά πάρθηκε απόφαση που στην πορεία αποδείχθηκε λανθασμένη. Τουλάχιστον μπορέσαμε και την αλλάξαμε εγκαίρως. Δεν ξέρω και αν είναι όλοι εδώ. Νομίζω πως έχει καθυστερήσει η αντιπροσωπεία της συνέλευσης του Ανατολικού Τομέα. Αυτοί πάντα αργοπορημένοι φτάνουν σχεδόν σε όλες τις συνελεύσεις. Μάλλον καθυστερούν γιατί δεν έχουν έγκαιρα τα αποτελέσματα από τις ψηφοφορίες των τοπικών συνελεύσεων του τομέα τους. Είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να το δούμε. Υπάρχουν λέει κάποιοι που δεν δίνουν το παρόν, και δημιουργείται πρόβλημα στην ψηφοφορία. Α! Να, ήρθαν επιτέλους, σε λίγο αρχίζουμε . ”
Τίποτε φυσικά από τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια. Είναι όμως ένα όνειρο που έχω , από τη στιγμή που κατάλαβα τί σημαίνει “Αυτονομία”. Την Τετάρτη έγινε μία καλή, πιστεύω, αρχή. Υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωπο , χωρίς ούτε μία κομματική σημαία. Αυτό για μένα έχει τη μεγαλύτερη σημασία αυτή τη στιγμή. Δεν άκουσα κανένα σύνθημα που να με παραπέμπει σε κάποια κομματική γραμμή. Μήπως αρχίσαμε , έστω και αργά, να καταλαβαίνουμε την αποτυχία του πολιτικού συστήματος, όπως είναι δομημένο εδώ και αιώνες; Μήπως είδαμε πως η πελατειακή σχέση δεν οδηγεί πουθενά; Καταλάβαμε πως οι κομματικές γραμμές εγκλωβίζουν ή περιορίζουν την άποψη; Άρχισε ίσως να γίνεται αντιληπτό το ότι η πολιτική δεν είναι ούτε επάγγελμα αλλά ούτε επιστήμη για λίγους, αλλά είναι πρώτα απ’ όλα γνώμη. Γνώμη που ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράσει, χωρίς περιορισμούς και λογοκρισία και κυρίως να την εκφράσει ισότιμα με τους υπόλοιπους, ακόμα και αν είναι εντελώς λανθασμένη. Θα είναι μία γνώμη δική του και όχι επιβεβλημένη από άλλους, και αν είναι λανθασμένη θα διδαχθεί από το λάθος του και δεν θα το επαναλάβει .
Ίσως να μου απαντήσετε πως βιάζομαι. Μπορεί και να βιάζομαι . Η “επανάσταση”   όπως πολλοί είπαν, δεν γίνεται με μπύρα, καλαμάκι και fredo από τα “Everest”. Δεν μπορεί να κατεβαίνεις στο δρόμο ανοργάνωτος . Άντε και κατέβηκες, και τι έγινε; Πρέπει να ομολογήσω πως και εγώ, ένα διπλό epresso το ήπια καθισμένος στα “Everest” και παρακολουθώντας τους υπόλοιπους που πηγαινοέρχονταν και φώναζαν. Όμως δεν είμαι πλέον και τόσο σίγουρος πως η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τα “Everest” (τρίτη φορά που το γράφω, θα νομίζεται πως κάνω διαφήμιση), αφού συνήθως οι επαναστάσεις ξεκινούν ή τουλάχιστον ξεκινούσαν και αποφασίζονταν μέσα σε καπηλειά, ταβέρνες, pubs, ή γαλλικά cafe. Τι σημαίνει “επανάσταση”; Εμφύλιος και αιματοχυσία; Όχι.
Επανάσταση είναι μία αλλαγή κάποιων κεντρικών θεσμών της κοινωνίας, μέσα από πρακτικές της ίδιας της κοινωνίας. Ρητός μετασχηματισμός της, σε μικρό χρονικό διάστημα. Η είσοδος ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας σε φάση πολιτικής δραστηριότητας, δηλαδή σε φάση αμφισβήτησης της καθεστηκυίας πολιτικής και κατόπιν θέσμισης καινούργιων πρακτικών. Όταν συναντά αντίσταση από παλιούς θεσμούς της κατεστημένης εξουσίας, η κοινωνία τους επιτίθεται με στόχο την ανατροπή και την κατάργηση ή την αλλαγή τους, και πολλές φορές καταφέρνει και την κατάργηση της ίδιας της εξουσίας. Η οποιαδήποτε μορφή επανάστασης δεν μπορεί ποτέ να είναι αποκομμένη από τη γενικότερη κοινωνική δραστηριότητα, με πρώτο λόγο σε αυτό που αποκαλούμε καθημερινότητα. Το καθημερινό είναι η εργασία, οι συνθήκες της, το ωράριο, και γενικά ο ασταμάτητος αγώνας της παραγωγής. Καθημερινότητα όμως είναι και το σπίτι μας , η γειτονιά μας , οι φίλοι μας , η σύντροφός μας κλπ. Όλες οι λεγόμενες δευτερεύουσες πλευρές της ζωής, που είναι παραμελημένες από εκείνους των οποίων το μυαλό είναι κατηλημένο από “πολιτικά” γεγονότα, διεθνής κρίσεις και απεργίες. Άλλωστε όπως έλεγε και ο Ντε Μπορ “οι επαναστάσεις ή θα είναι γιορτές ή δεν θα είναι τίποτα, επειδή η ζωή που προαναγγέλλουν θα δημιουργηθεί και αυτή κάτω από το έμβλημα της γιορτής”. Όταν θέλει ο αστυνομικός να με χτυπήσει θα του πετάξω ότι έχω πάνω μου εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να κρατώ ένα capuccino, ένα διπλόπιτο με τζατζίκι, ένα burger με διπλό μπέικον, ή μία μολότοφ με V Power Racing, δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει να βρω το θάρρος να αντισταθώ.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως καλώς ή κακώς η επαναστατική δραστηριότητα δεν είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των επαναστατών μαχητών γιατί δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος επαναστατικής δραστηριότητας . Στη σημερινή κοινωνία υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος από δυνητικά επαναστατικές δραστηριότητες . Η δραστηριότητα των μαχητών που οργανώνονται σε μία επαναστατική οργάνωση , και καλά κάνουν , είναι ένας από τους φορείς μιας πολύμορφης μάχης που όμως , δεν έχει κανένα προνόμιο . Ο επαναστατικός φορέας υπάρχει για να μας δείχνει το δρόμο , αλλά , είναι ένα μικρό κομμάτι ενός ιστορικού κινήματος που οφείλει να τον ξεπερνάει, και μερικές φορές τα καταφέρνει .
Αν είναι να γίνει “επανάσταση”, δεν με πειράζει καθόλου να ξεκινήσει από ένα οποιοδήποτε “σκυλάδικο” της εθνικής οδού. Ίσα – ίσα που εκεί πολλές φορές βρίσκεις τους αληθινούς επαναστάτες, που δεν γνωρίζουν από ιδεολογίες και θεωρίες, δεν τους νοιάζει ποιος κάθετε στο τραπέζι τους, αρκεί να είναι “μάγκας”, να έχει αυτό που εμείς οι Έλληνες λέμε “μπέσα” .
Θα δούμε…

28/05/2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου