Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Το κάλεσμα του Εσπερινού και οι... Pink Floyd!

Τις ημέρες του Πάσχα πάντα παρατηρώ μια στροφή του κόσμου προς τη θρησκεία.
Θέλετε επηρεασμός από το καθημερινό χτύπημα της καμπάνας του εσπερινού;
Θέλετε ο... Ιησούς από τη Ναζαρέτ κάθε χρόνο στον ΑΝΤ-1;
Θέλετε τα cd "κατάνυξης" με ψαλμωδίες από τους όψιμους μετανοήσαντες θρήσκους Γαιτάνο, Γλυκερία, Μπάση; Τι φρίκη κι αυτό! Διαφήμιση: κυκλοφόρησε το νεό cd του Μπάση 'Αι γενεαί πάσαι"...
Θέλετε τα απίστευτα ένθετα των εφημερίδων που βγάζουνε ψαλμούς έως και του Χριστόδουλου; Λες και ψάχνουμε για "ερμηνείες", όπως αναζητούμε τις διασκευές των τραγουδιών.
Θέλετε το τριήμερο στο χωριό που συνοδεύεται από τη λιτανεία του Επιταφίου ή την αναστάσιμη λειτουργία του Σαββάτου, που δραπετεύει από τη συνήθεια της καθημερινότητας;

Ό,τι από τα παραπάνω και αν ισχύει, ή ακόμη κι αν ισχύουν λίγο έως πολύ όλα μαζί, το σίγουρο είναι πως οι άνθρωποι με κάποια μέθοδο κοινωνικής μηχανικής, όπως περιέγραφε και η αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, μαθαίνουν να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο στα ερεθίσματα της θρησκευτικής λατρείας.

Μαθαίνουν πότε "δεν είναι σωστό να βλασφημούμε". Λες και τις υπόλοιπες είναι.
Πότε πρέπει να δώσουμε φιλανθρωπίες "για να περάσουν οι άστεγοι καλά το Πάσχα". Λες και τις υπόλοιπες μέρες τα βγάζουν πέρα μια χαρά και τους έλειπε ο πασχαλινός οβελίας. Όταν τους λείπει το ψωμί, εμείς τους προσφέρουμε το βούτυρο. Να το κάνουν τι;
Μαθαίνουμε να περπατάμε ασκόπως γύρω-γύρω τη γειτονιά ή το χωριό στη λιτανεία του Επιταφίου. Μερικοί θα πουν πως αυτό γίνεται με κατάνυξη.
Η εμπειρία μου λέει πως το καμάκι στον Επιτάφιο είναι σχεδόν... εθνικό σπορ!

Με λίγα λόγια όλα για το φαίνεσθαι.
Και κυρίως επηρεάζουν σ αυτό τα χρόνια που περνούν, που δε θα ξαναρθούν.
Η όψη του θανάτου που πλησιάζει τη ζωή μας μέρα με τη μέρα είναι τόσο τρομακτική που ξεπερνά και δεολογικες και φιλοσοφικές αντιρρήσεις και οδηγεί πολλές φορές τους ανθρώπους σε άβουλη και άκριτη υιοθέτηση συνηθειών και θρησκευτικο-κοινωνικών υποχρεώσεων που τελικά απλώς γεμίζουν τον άνθρωπο με ενοχές για τις πράξεις και τις επιθυμίες του.

Δίνουμε όλο το βασίλειό μας για ένα συγχωροχάρτι.
Ας μην είματε καλοί άνθρωποι.
Τουλάχιστον να φαινόμαστε καλοί Χριστιανοί.
Λες και μπορούν τα δύο αυτά χαρακτηριστικά να λειτουργούν το ένα ερήμην του άλλου.

Αυτού του είδους η πίστη λοιπόν είναι στην ουσία μια "πισινή" που κρατάει ο άνθρωπος λόγω των ενδόμυχων φόβων του ότι ίσως είναι σε καμιά μεριά ο Θεός και τον μουτζώνει για αυτά.
Φοβαται ο άνθρωπος μήπως μην πιστεύοντας η τουλάχιστον παραδεχόμενος ότι δνε πιστεύει, τιμωρηθεί από το Θεό με θάνατο ή με άλλες δυστυχίες.
Ενώ σου λέει πηγσίνοντας 2-3 φορές το χρόνο στην Εκκλησία κρατάμε κι επαφή με το Θεό, να μην ξεχνιόμαστε.

And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

 ...όπως έγραφε κι ο Roger Waters στο αριστουργηματικό Time των Pink Floyd.
Ένα τραγούδι που αναφέρεται στο χρόνο και στην επίδρασή του πάνω μας καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Ένα τραγούδι για το συνεχή αγώνα μας για την επιβίωση.
Έναν αγώνα με αντίπαλο το χρόνο.
Έναν αγώνα στον οποίο η ήττα είναι πάντα προδιαγεγραμμένη.
Κι όταν βρεθούμε μπροστά στην ήττα, τότε επικαλούμαστε τη βοήθεια του Θεού ως Φάουστ, προκειμένου μέσω της προστασία του να παραμείνουμε -ει  δυνατόν- αθάνατοι...

Κι όμως εμείς ακόμα...
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way
 
Και επειδή θα φύγω κι εγώ σε λίγο, λόγω του πατροπαράδοτου τριημέρου, για να συναντήσω τη ζωή στην επαρχία όπου μπορεί το ρεύμα να άργησε να έρθει, αλλά οι μπαταρίες μας πάντα φόρτιζαν εκεί... σκέφτηκα να σας χαιρτήσω εν όψει τριημέρου ευχόμενος καλή Ανάσταση σε όσους πιστεύουν και καλή διασκέδαση σ όσους δεν πιστεύουν.
Και όπως είναι φανερό απ το κείμενο, σας χαιρετώ με το αριστουργημα των Pink Floyd. Time από το 'Ευαγγέλιο' της Ροκ "The Dark Side Of The Moon".
Kαι η μουσική και οι στίχοι και οι ήχοι είναι θαυμάσιοι σε αυτό το κομμμάτι, αλλά έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στο κιθαριστικό σόλο του David Gilmour, το οποίο ναι μεν τεχνικά δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, αλλά ως αισθητικό αποτέλεσμα είναι ένα από τα ωραιότερα σόλο κιθάρας. Αξίζει να το ακούσετε:


Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
And you are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say

Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου