Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Αφιερωμένο σε όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1943 -1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας.




Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον ευχαριστούμε για το ταξίδι...


Tο παραπάνω κείμενο υπάρχει εδώ και πολύ καιρό και κυκλφορεί στο διαδίκτυο, είναι αγνώστου ταυτότητας ο συντάκτης του, αλλά σίγουρα εκφράζει χιλιάδες από εμάς.
Εκφράζει ένα κόσμο που ζήσαμε ως αυτονόητο και απόλυτα φυσιολογικό και ξαφνικά... εξαφανίστηκε...

9 σχόλια:

  1. Συγχαρητήρια φίλε. Ναι εμείς είμαστε. Κι είμαστε έτοιμοι για όλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα συμπλήρωνα οτι οι του 50-60 ειναι η γενιά της καρπαζιάς!
    Οσο για το άλλο ευτυχώς το έσωσες γρήγορα... δεν σκεφτήκαμε καν οτι τη δημοσίευση την εχεις απευθείας!!!Βάλτη μετά απο έλεγχο!... σώζει!
    χαιρετώ
    diaskronos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό. Και πράγματι είχα μελαγχολήσει γιατί μέσα από τη γλαφυρότητα και την απλοϊκή του γραφή ξεπηδούν πολλές αλήθειες. Οι αλήθειες της δικής μου γενιάς.

    Τότε, με την παιδική μας αφέλεια, νομίζαμε πως ήταν χειρότερη. Μάλλον κάναμε λάθος. Η ζοφερή πραγματικότητα καθημερινά μας διαψεύδει.

    Αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι ότι η Ελλάδα που παραδίνουμε στα παιδιά μας θα είναι μικρότερη και φτωχότερη από την Ελλάδα που παραλάβαμε εμείς. Ακόμη κι αν δεν ήμαστε συνένοχοι στην αρπαχτή και στη λεηλασία και συνυπεύθυνοι στο φαγοπότι, φταίμε όλοι μας γιατί δεν κρεμάσαμε κανέναν αλήτη…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ΠΟΛΛΑ.ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΑΝ ΑΥΤΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΕΛΕΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ.Η ΕΙΡΩΝΙΑ ΒΕΒΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΝΟΣΤΑΛΓΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ "ΣΕΡΦΑΡΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ" ΑΠ'ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΩ,ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ.ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΞΕΛΙΞΗ...ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανθρώπινη εξέλιξη... τι να πεις;
    Μα είναι ανρώπινη τελικά ή απάνθρωπη;

    Στις πλατείες και τα πάρκα που παίζαμε μικροί ποδόσφαιρο, μήλα, κυνηγητό και κρυφτό δεν υπάρχει παιδάκι για παιδάκι...

    Κάθε απόγευμα μπάλα στο πάρκο, με τα παιδιά και να τσακωνόμαστε με την ιδιότροπη γειτόνισσα που μας έκρυβε τις μπάλες. (αλήθεια... τι τις έκανε τόσες μπάλες; )
    Και όταν ερχόντουσαν τα κορίτσια, παίζαμε μήλα, ελπίζοντας πως όλο και με κάποιο τρόπο θα τις ψευτοχουφτώναμε... χαχαχα
    Δεν υπήρχαν κινητά κι ομως βρισκόμασταν όλοι κάθε απόγευμα. Κάναμε σκανταλιές για να δείξουμε πόσο μάγκες ήμασταν: πετάγαμε μπουκάλια νερό στα σπίτια που χαν ανοιχτές μπαλκονόπορτες, δυναμιτάκια και πέτρες στα τρένα, νεράτζια στα ανοχτά παράθυρα... και δεν ήμασταν χούλιγκαν! Παιδάκια ήμασταν: κάναμε μια σκανταλιά και μετά τρέχαμε, σα να μας κυνήγαγε η Ιντερπόλ!
    Οι πλατείες και τα πάρκα ήταν γεμάτα.
    Ένας-δυο είχαν nintendo και ήταν οι φλώροι που δεν κατεβαίνανε για παιχνίδι.
    Είχαμε όλοι σημάδια στα γόνατά μας από τα πεσίματα και μας βοηθούσαν οι φίλοι μας και όχι το Metropolitan όπου πάει σήμερα όποιο παιδάκι πέσει κάτω...
    Παίζαμε με ξύλινα όπλα, αυτοσχέδια τόξα κλπ. κυνηγώντας οι μεν τους δε- τσακωνόμασταν και μετά τα βρίσκαμε! Μυρίζαμε όλη μέρα ιδρωτίλα και δεν ήταν ντροπή: φυσιολογικό ήταν! Όλη μέρα τρέχαμε.
    Ώσπου... κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 90 πάψαμε να βλέπουμε τα μικρά παιδιά να παίζουνε και ήταν όλη μέρα στα playstation, στα internet cafe κλπ. Αυτά τα παιδιά δε ζήσανε.
    Τους αποχαύνωσε το σύστημα.
    Εμείς έτσι μάθαμε: και στο γυμνάσιο συνεχίσαμε να ψευτοαλητεύουμε στα παρκάκια κάνοντας τα πρώτα μας τσιγάρα, τις πρώτες ερωτικές εξομολογήσεις, καβγάδες, παρέες, να ακούμε ροκ και μέταλ, να τσακωνόμαστε για τον Παναθηναικό και τον Ολυμπιακό, να το παίζουμε βγαλμένοι...
    ...να είμαστε έφηβοι!
    Δεν είχαμε πάει ποτέ σε καφετέρια, κλαμπ, μπαρ κλπ. Μόνο για κάνα ηλεκτρονικό πηγαίναμε καμιά φορά στο μπιλιαρδάδικο της γειτονιάς. Κι αυτό σπάνια. Πηγαίναμε λούνα παρκ για καλή έξοδο και προσπαθούσαμε να κάνουμε "συγκρουόμενα" με την κοπελίτσα που γουστάραμε! Μετά να πουλήσουμε μαγκιά στη σκοποβολή ή στο μπρα-ντε-φερ.
    Τα σημερινά παιδιά στα 14 τους πάνε στα κλαμπ. Φοράνε πουκάμισο, μίνι, ξώφαλα και βάζουν ζελέ ή extension στο μαλλί.
    Έχουν facebook και κινητό.
    Έχουν υπερπροστατευτικούς γονείς.
    Δεν έχουν ζωή...

    @ Diaskronos ΄
    Ευτυχως ήμουν online και στο έσβησα αμέσως!
    Αλλά προς το παρόν τουλάχιστον δε θέλω να βάλω εγκριση στα σχόλια.
    Εκτός αν αρχίσουν τίποτα κακόβουλες επιθέσεις. Που δε νομίζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δυστυχώς είμαστε αυτοί που παρέλαβαν και δεν άφησαν τίποτα όρθιο.Γιατί "πεσαμε" με τα μούτρα στην καλοπέραση και πέρα βρέχει.Γι αυτό και τα καμάρια μας (αρσενικά-θηλυκά) αιιαί ανάξια για οτιδήποτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δυστυχώς η παγκόσμια εξέλιξη ως προς τον τρόπο ζωής είναι μάλλον προς το χειρότερο.
    Όταν η φύση του ανθρώπου παραβιάζεται, δεν μπορούμε να μιλάμε για φυσιολογική εξέλιξη του πλανήτη.
    Το παιδικό παιχνίδι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση του ανθρώπου και σ υατό το θέμα έχει συντελεστεί ένα έγκλημα τερατωδών διαστάσεων, στο οποίο δεν έχει αποδοθεί η δέουσα σημασία.
    Η ανεμελιά, η περιπέτεια έδωσαν τη θέση τους στην αποστείρωση και στη ραστώνη.
    Οι δρόμοι που ήταν γεμάτοι παιδιά που έπαιζαν έγιναν δρόμοι γεμάτοι ανασφάλεια, έγκλημα, κάμερες παρακολούθησης, σεκιούριτι, περιπολικά...
    Οι κλέφτες κι οι αστυνόμοι τώρα κυνηγιούνται στα πάρκα, παίρνοντας τη θέση του ομώνυμου παιδικού παιχνιδιού...
    Τι να πει κανείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. 1985!!!Ισα που προλαβα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τότε ευτυχώς είσαι κι εσύ στο club των τυχερών.

    Τους επόμενους λυπάμαι που δε τα ζήσαν όλα αυτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή