Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Γράμμα σε παλαιό συμφοιτητή




Φίλε, η καρδιά μου τώρα σαν να εγέρασε
Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας,
που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε
και με την πίκρα κάποτε της πείνας.

Δε θα 'ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου
τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης,
παρά περαστικός, με την ελπίδα μου,
με τ' όνειρο που εσβήστη, ταξιδιώτης.

Προσκυνητής θα πάω κατά το σπίτι σου
και θα μου πουν δεν ξέρουν τι εγίνης.
Μ' άλλον μαζί θα ιδώ την Αφροδίτη σου
κι άλλοι το σπίτι θα 'χουν της Ειρήνης.

Θα πάω προς την ταβέρνα, το σαμιώτικο
που επίναμε για να ξαναζητήσω.
Θα λείπεις, το κρασί τους θα' ναι αλλιώτικο,
όμως εγώ θα πιω και θα μεθύσω.

Θ' ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας
στο Ζάππειο που ετραβούσαμεν αντάμα.
Τριγύρω θα 'ναι ωραία πλατύς ο ορίζοντας,
και θα 'ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.
                                              Κ.Καρυωτάκης

Έτσι, σαν νυχτερινή εκπομπή λειτουργώντας, σήμερα θα αφιερώσω το παραπάνω τραγούδι σ' αυτήν που μου ρχεται στο νου κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι.
Ξέρει ποια είναι.
Ίσως γιατί αυτή μου το έμαθε, αφιερώνοντάς το μου μισοκλαμμένη.
Κι επειδή δεν γνωρίζει τη "συγγραφική μου ιδιότητα" σ αυτό εδώ το blog, αποφάσισα να κάνω ένα παιχνιδάκι.
Να της το αφιερώσω ανώνυμα από εδώ και να περιμένω με κάποιο τρόπο να το ανακαλύψει, να καταλάβει από ποιον αναρτήθηκε και πού απευθύνεται και να μου απαντήσει αναλόγως.

Έτσι, σα να ρίχνω ένα μπουκάλι με ένα μήνυμα στον ωκεανό, περιμένοντας να το λάβει ο σωστός παραλήπτης.

Για να δούμε λοιπόν Κοέλιο... συνωμοτούν οι δυνάμεις του Σύμπαντος για πάρτη μου ή όχι; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου