Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Διαμαντίδης, ο μεγαλύτερος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών.

Χτες βράδυ παρακολούθησα το συγκλονιστικό αγώνα μπάσκετ Μπαρτσελόνα- Παναθηναικός 83-82.
Πολλοί στάθηκαν -και δικαίως- στη διαιτησία του αγώνα, η οποία πιθανότατα στέρησε από τον Παναθηναικό τη νίκη επί της καλύτερης ομάδας στην Ευρώπη. (απίστευτη ομάδα οι Καταλανοί).
Εγώ όμως θα σταθώ στον έναν, στο μεγάλο Δημήτρη Διαμαντίδη, τον αρχηγό του Παναθηναικού.
Ένα πραγματικό διαμάντι των ευρωπαικών γηπέδων.
Έναν αθλητή ο οποίος μας δραπετεύει απ τη μιζέρια μας και μας δείχνει ότι δεν υπάρχει μόνο ο κουτοπόνηρος, καταφερτζής Έλληνας , αλλά υπάρχει κι ο πολυτάλαντος, δουλευταράς Έλληνας που μπορεί να είναι ο κορυφαίος στην Ελλάδα και ίσως και στην Ευρώπη στη θέση του.
Πριν εικοσιπέντε χρόνια παραμιλούσε η Ελλάδα με τον Νίκο Γκάλη, το φαινόμενο αυτό του ελληνικού αθλητισμού, που τον σημάδεψε όσο κανείς άλλος. Αναγέννησε τον ελληνικό αθλητισμό, δείχνοντάς μας ότι μπορούμε και να κερδίζουμε σε μεγάλες διοργανώσεις τις αντίπαλες εθνικές ομάδες των μεγάλων χωρών της Ευρώπης.

Επιτρέψτε μου την ... ιεροσυλία, αλλά θεωρώ ότι ο Δημήτρης Διαμαντίδης τον έχει ξεπεράσει το μεγάλο Νίκο Γκάλη.
Είναι τέτοιες οι συνθήκες του σύγχρονου μπάσκετ που είναι αδύνατον να παίζει κάποιος μόνος του απέναντι σε μια ομάδα, όπως έκανε ο Γκάλης.
Κι όμως χθες βράδυ και αυτό το αδύνατο το ξεπέρασε ο Διαμαντίδης παίζοντας ειλικρινά μόνος του απέναντι στη μεγάλη Μπαρτσελόνα.
Πέτυχε 26 πόντους με 4 τρίποντα.
Έριξε μια απίστευτη τάπα στον θηριώδη N'dong που σίγουρα τον περνάει 20 πόντους στο ύψος.
Κέρδισε το αντιαθλητικό φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα.
Πέτυχε πέντε πόντους σε διάστημα πέντε περίπου δευτερολέπτων και ατύχησε στο σουτ της τελευταίας στιγμής.
Αστόχησε για να μας αποδείξει ότι δεν είναι Θεός, αλλά άνθρωπος.
Έτσι έγινε πάλι γήινος...

Είναι ο αθλητής της τελευταίας στιγμής. Αυτός που την κρίσιμη ώρα αναλαμβάνει την ευθύνη και σχεδόν πάντα καταφέρνει να φέρει εις πέρας την αποστολή του.
Αυτός που δε λυγίζουν τα πόδια του την ώρα της ευθύνης.
Αυτός που είναι μέσα στο παρκέ ταυτόχρονα προπονητής, αρχηγός, ρολίστας, εμψυχωτής και οπαδός μαζί.
Στρατηγός και στρατιώτης.
Μπορώ να πω πως τόσα χρόνια δεν έχω δει άλλο αθλητή να μεταμορφώνεται κάθε φορά στα τελευταία λεπτά του αγώνα και να μετατρέπει το αδύνατο σε δυνατό.

Θυμάμαι έναν αγώνα Ευρωλίγκας όπου ο Παναθηναικός 75 δευτερόλεπτα πριν λήξει ο αγώνας έχανε 66-71 από την Ολύμπια Λιουμπλιάνας. Και ο Διαμαντίδης πέτυχε σε αυτά τα 75 δευτερόλεπτα 13 πόντους, σκοράροντας μόνο αυτός απ την ομάδα, στέλνοντας τον αγώνα στην παράταση με 79-79 σκορ.
Θυμάμαι ένα συγκλονιστικό αγώνα στο ΣΕΦ Ολυμπιακός-Παναθηναικός, όπου ο Διαμαντίδης κρίνει τον αγώνα με ένα ανέλπιστο κλέψιμο της μπάλας, μέσα απ τα χέρια του αντιπάλου του, 5 μόλις δευτερόλεπτα πριν τη λήξη και δίνει τη νίκη στην ομάδα του.
Σε ένα άλλο αιώνιο ντέρμπι, ο Διαμαντίδης είκοσι περίπου δευτερόλεπτα πριν τη λήξη κάνει ένα σπριντ διασχίζοντας όλο το γήπεδο και προλαβαίνει και κάνει μια απίστευτη τάπα στον Άκερ του Ολυμπιακού, που με καλάθι θα του έδινε πιθανότατα τη νίκη και το πρωτάθλημα.
Τον τελικό της Ευρωλίγκας, ενάντια στην μεγάλη ΤΣΣΚΑ Μόσχας, τον μετέτρεψε σε προσωπική μονομαχία με τον επίσης σπουδαίο Θοδωρή Παπαλουκά, με νικητή όμως τον ίδιο, σε ένα συγκλονιστικό τελικό. Ο Δημήτρης κέρδισε στα σημεία διότι είναι ένα-δυο κλικ καλύτερος από τον φίλο του, Παπαλουκά.
Επίσης, ο Διαμαντίδης με τρίποντο στην εκπνοή του χρόνου του αγώνα, δίνει τη νίκη στην Εθνική Ελλάδος επί της Γαλλίας, στέλνοντάς την στον τελικό όπου κατέκτησε το 2ο ευρωπαικό της κύπελλο.
Απέναντι στους σχεδόν ανίκητους Ισπανούς έπαιζε μόνος του στο ευρωπαικό της Τουρκίας και παραλίγο να τους κερδίσει μόνος του.
Σαν highlight της καριέρας του θυμάμαι την καταπληκτική τάπα που είχε ρίξει στον μεγάλο και πανύψηλο Duncan, στον ημιτελικό εναντίον των ΗΠΑ, τις οποίες κέρδισε η εθνική ομάδα της Ελλάδας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Και είναι και τόσα άλλα που έχει κάνει αυτός ο θαυματοποιός του μπάσκετ. ΄
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;
Είναι τόσες οι συγκινήσεις που έχει προσφέρει στους φιλάθλους, που είναι αμέτρητες.
Και δεν μπορούν εύκολα να αποτυπωθούν σε ένα κείμενο. Ούτε καν σε ένα βίντεο.
Είναι όλα τυπωμένα μέσα μας, στις χαρές και στις πίκρες που δίνει ο αθλητισμός- χαρές στους νικητές, πίκρες στους ηττημένους.
Αλλά ακόμη και γι αυτούς, είναι γλυκές οι πίκρες γιατί νιώθουν πως έχασαν από έναν τεράστιο αθλητή.

Απαρνήθηκε την καριέρα και τα λεφτά που του προσέφεραν στο ΝΒΑ, για να μείνει στην Ελλάδα και στον Παναθηναικό, φανερώνοντας για άλλη μια φορά κάποια στοιχεία του χαρακτήρα του. Θεωρεί πως η ζωή του έχει φερθεί πολύ καλά σχετικά με την καριέρα του για να της φερθεί με απληστία και να πάει να αναζητήσει τα στρας της ψεύτικης δόξας. Προτίμησε να είναι εδώ με την οικογένειά του, να χαίρεται να παίζει μπάσκετ στην ομάδα που τον ανέδειξε, υπό τις οδηγίες του δασκάλου του, Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς.
Αν μη τι άλλο, αυτό μου δηλώνει ότι ο άνθρωπος αυτός έχει αξίες και παρότι επαγγελματίας, και μάλιστα με καλό συμβόλαιο, πάνω απ' όλα θέτει τις αρχές του και όχι τη δίξα και το χρήμα. Όπως για παράδειγμα έπραξε πολλάκις ο Βασίλης Σπανούλης.
Αντιλαμβάνεται με ένα δικό τυ ίσως τρόπο τη σημασία της "Ύβρεως", όπως την αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Ο Διαμαντίδης έχει ένα χαρακτηριστικό που σπανίζει σε αθλητές της αξίας του. Υποτάσσει το ταλέντο του στην ομάδα.
Ενώ έχει αποδεδειγμένα πολύ καλό σουτ, σπάνια το επιχειρεί. Προτιμά να δίνει πάσες στους συμπαίκτες του και να τηρεί το σχέδιο του προπονητή.
Στα περισσότερα παιχνίδια, αρχίζει να σουτάρει κατά ριπάς στο τελευταίο δεκάλεπτο και κυρίως στα τελευταία κρίσιμα δευτερόλεπτα, όταν πια δεν υπάρχει άλλη λύση, παρά να πάρει το παιχνίδι πάνω του.
Είναι πολύ καλός πλέι μέικερ. Και αποδεικνύεται και από το ότι είναι ο ρέκορντμαν σε ασίστ στην ιστορία της Α1 μπάσκετ.
Επίσης είναι ο κορυφαίος αμυντικός στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια. Διόλου τυχαία ψηφίζεται ως ο καλύτερος αμυντικός της Ευρωλίγκα συνεχώς από το 2005.
Είναι ο ρέκορνταμν και στα κλεψίματα στην ιστορία της Α1.
Είναι επίσης σπάνια η επίδοσή του στα κοψίματα (τάπες) για πλέι μέικερ.
Και όταν χρειαστεί... σκοράρει κατά το δοκούν. Χτες για παράδειγμα, ελλείψει άλλων βοηθών στο σκοράρισμα, σκόραρε 26 πόντους.
Το πολυθρύλητο pick'n'roll, στο οποίο βασίστηκαν οι επιτυχίες του Παναθηναικού και της Εθνικής Ελλάδος τα τελευταία χρόνια, είναι η ειδικότητά του (και κατά δεύτερο λόγο του Παπαλουκά).
Και καμιά φορά μπορεί σε ένα παιχνίδι να είναι λίγο υποτονικός. Αλλά όταν φτάσει το τελευταίο πεντάλεπτο... το μάτι του γυαλίζει, τα ρουθούνια του βγάζουν φλόγες και τα πόδια του φτερά! Και κάνει τα αδύνατα δυνατά!
Είναι σπουδαίος, τα κάνει όλα και... συμφέρει!

Είναι ένας αθλητής με 2 ευρωπαικά κύπελλα στην συλλογή του με τον Παναθηναικό, 6 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα Ελλάδας.
Με χρυσό μετάλλιο με την Εθνική ομάδα στο Ευρωπαικό του 2005 και ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο του 2006.
Με αμέτρητες προσωπικές διακρίσεις.
Εξάλλου είναι ο αρχηγός και ηγέτης της πιο επιτυχημένης ελληνικής ομάδας όλων των εποχών, της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναικού. Της μόνης ελληνικής ομάδας που κατάφερε να χτίσει "δυναστεία" στο ευρωπαικό μπάσκετ όντας η πιο επιτυχημένη ομάδα της τελευταίας εικοσαετίας.

Γι αυτό σπουδαίε Νίκο Γκάλη, πατέρα του ελληνικού μπάσκετ, πρέπει να είσαι πολύ χαρούμενος που ένα "παιδί" σου κατάφερε να σε ξεπεράσει!
Τον λένε Δημήτρη Διαμαντίδη και είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών!


Ακολουθεί ένα βίντεο με κάποιες από τις καλύτερές του στιγμές με την πράσινη φανέλα.


Ένα βίντεο με αρκετά απ' τα κατορθώματά του με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος.
(Οι Αμερικανοί ακόμα θα... βλέπουν εφιάλτες!)


Κι ένα... τυπικό δείγμα για το πώς αυτός ο παίκτης χαρίζει τίτλους στον Παναθηναικό απέναντι στον Ολυμπιακό. Τρία συνεχόμενα τρίποντα στα τελευταία λεπτά και... το Κύπελλο βάφεται πράσινο!


Και τα... χθεσινά θαύματα του Διαμαντίδη

26 σχόλια:

  1. Mαζεστιξ,παρα πολυ ωραιο αφιερωμα που ισορροπει τελεια αναμεσα στο συναισθημα και στην πραγματικοτητα.
    Τιμη κ δοξα στον μεγαλυτερο Ελληνα αθλητη ολων των εποχων,ανατριχιασα χθες βλεποντας τον να ξεβρακωνει αυτα τα καραγκιοζακια.
    Οπως τα ξεβρακωσε στην Τουρκια,το καλοκαιρι.

    Αντε με τα σιχαματα τους γκανγκστερ του Ευρωπαικου μπασκετ,
    δε λεω οτι δεν εχουν ομαδαρες η οτι δεν αξιζαν καποια απο τα τροπαια που εχουν παρει,αλλα με πενηνταρισια διαιτησια,θα ειχαν τουλαχιστον τα μισα.

    Τελοσπαντων.

    Γεια σου 3d,περηφανια οχι μονο του Ελληνικου μπασκετ,αλλα της Ελλαδας συνολικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλησπερα φιλε μαζεστιξ..
    αναμφιβολα ο μητσαρας ειναι ο καλυτερος ευρωπαιος μπασκετμπολιστας αυτη την εποχη..αλλα οχι ο καλυτερος ολων των εποχων..

    δεν ξερω αν προλαβες τον γκαλη αλλα τελειωσε την καριερα του με μεσο ορο ποντων τους 35(!!!!)...σε μια εποχη που το μπασκετ ηταν διαφορετικο κ οι ομαδες που επαιζε ο γκαλης(αρης κ μετα παο για λιγο),πολυ μικροτερες απο τον σημερινο παναθηναικο μας..

    το αλμα,την τριπλα,την διεισδυση,την εφεση στο σκοραρισμα κ κυριως την δυναμη του γκαλη δεν τα εχει ο μητσαρας..εχει αλλα πραγματα αλλα γκαλης δεν ειναι :)

    σιγουρα ειναι ο δευτερος καλαθοσφαριστης ολων των εποχων αλλα με τον γκαλη δεν νομιζω να τιθεται συγκριση.επισης οι ομαδες που αντιμετωπιζε ο γκαλης δεν εχουν σχεση με τις ασημαντες ευρωπαικες ομαδες(συλλογους ή εθνικες) του σημερα.εκτος αν κοιτας μονο τους τιτλους οπου ναι,ο μητσαρας εχει περισσοτερους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Γκάλης ήταν απίστευτος αθλητής.
    Έπαιρνε πάνω του την επίθεση κι είχε χιλιάδες τρόπους για να βάλει το καλάθι. Είτε με το κλασικό του μπάσιμο με σπάσιμο της μέσης στον αέρα είτε με jump-shot είτε με lay-up.
    Ήταν ο παίκτης που σε κάθε αγώνα έβαζε από 30 πόντους και πάνω.
    Αλλά απέφευγε να μαρκάρει (και για να κρατάει δυνάμεις για την επίθεση), δεν έπαιρνε ριμπάουντ, δεν συμμετείχε σε αυτοματισμούς της ομάδας (που έτσι κι αλλιώς σπάνιζαν τότε), δεν οργάνωνε το παιχνίδι (ήταν 2άρι).
    Γενικώς ήταν ένας αθλητής που κάθε αγώνα τον μετέτρεπε σε one-man show. Γκάλης εναντίον όλων. Αμερικανοτραφής γαρ.
    Δεν είμαι σίγουρος όμως αν στο σημερινό μπάσκετ θα μπορούσε να κάνει τέτοια πράγματα.
    Τώρα οι αυτοματισμοί σε άμυνα και επίθεση είναι τέτοιοι που είναι αρκετά εύκολο για μια καλή ομάδα να αντιμετωπίσει έναν παίκτη που κάνει one man show.
    Το φοβερό με το Διαμαντίδη όμως είναι ότι τα κάνει όλα! Σκοράρει όσο χρειάζεται (είτε 5 είτε 25 πότνους) για να κερδίσει η ομάδα, ε΄ναι πολύ καλός ριμπάουντερ, είναι ο καλύτερος στα κλεψίματα, έχει καταπληκτική ασίστ, οργανώνει το παιχνίδι ως πλέι μέικερ, όταν χρειαστεί ρίχνει και καμιά τάπα, εξαφανίζει όποιον μαρκάρει. Είναι αυτός που μπορεί να μην είναι σε καμία επιθετική κατηγορία πρώτος (γιατί στις αμυντικές είναι), αλλά είναι σε όλες τις ακτηγορίες πολύ καλός.
    Τρίποντο; Έχει καταπληκτικό χέρι κυρίως όταν φτάσει το τελευταίο δεκάλεπτο. Ο Ναβάρο βέβαια είναι ο καλύτερος σ αυτήν την κατηγορία.
    Διείσδυση; Ξέρει να εκμεταλλεύεται τα miss-match που δημιουργει ο ίδιος. Ο Σπανούλης είναι καλύτερος σ αυτήν την κατηγορία.
    Ασίστ; Κοιτάζει "προς Κηφισίας" και πασάρει "προς Κύμης" (στο ΟΑΚΑ). Ο Παπαλουκάς είναι καλύτερος σ αυτήν την κατηγορία.
    Οργάνωση παιχνιδιού; Σπάνια ο ρυθμός του αγώνα ξεφεύγει απ τον έλεγχό του. Και βγάζει συνεχώς αυτοματισμούς, πότε με το καταπληκτικό passing game, που καταλήγει συνήθως σε ελεύθερο τρίποντο συμπαίκτη και πότε με τα pick'n'roll με τον Μπατίστ.
    Ο Μητσάρας τα έχει όα τα παραπάνω σε πολύ καλό βαθμό ακ΄μη κι ας μην είναι πουθενά πρώτος.
    Αλλά συνολικά κάνει τα παάντα σε ένα παιχνίδι.
    Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι όταν δεν είναι στη μέρα του δεν παίρνει στο λαιμό του την ομάδα, όπως γίνται συνήθως με τους παίτκες τύπου Γκάλη, που αν δεν τραβήξουν, χάνεται η ομάδα.
    Και μπορεί τότε να υπήρχαν μερικές ομάδες στην Ευρώπη οι οποίες διέθεταν παίκτες απίστευτους, που όμοιούς τους δεν βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, αλλά ας δεχθούμε ότι ο Γκάλης και οι αθλητές της εποχής του δεν αντιμετώπιζαν ομάδες που να έχουν τέτοια οργάνωση στο παιχνίδι τους που να μπορεί η άμυνα μιας ομάδας να ακυρώσει το ταλέντο ενός παίκτη.
    Θυμήσου το χθεσινό μπλοκάρισμα του Ναβάρο.
    Ο ίδιος παίκτης πριν 25 χρόνια θα έβαζε 30 πόντους στο αντίστοιχο ματς. Αλλά ο Ομπράντοβιτς τον κλείδωσε. Είναι πολύ δυσκολότερο σήμερα να παίξει όπως ξέρει ένας παιχταράς σε σχέση με τότε.
    Και είδες π.χ. ότι ο Ναβάρο αφού κλειδώθηκε και δε μπορούσε να έχει ελεύθερα σουτ, στην ουσία ήταν παρών-απών σε μεγάλο διάστημα του παιχνιδιού και δεν προσέφερε στην ομάδα του τίποτα το ιδιαίτερο.
    Ενώ ένας Διαμαντίδης, ακόμη κι αν τον κλείσουν επιθετικά, μπορεί να κάνει τόσα πράγματα στο παρκέ και να είναι και πάλι καθοριστικός χωρίς να χρειαστεί να σκοράρει πάνω από 10 πόντους.

    Και τελοσπάντων ισχύει για μένα στην περίπτωση αυτή το ρητό:
    "Ο Θεός πέθανε. Ζήτω οι αρχιτέκτονες"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Celin, μην ξεχνάμε και τον τελικό του 96 στο Παρίσι, όπου οι διαιτητές στο τελευταίο λεπτό μας έσφαξαν, επιχείρησαν να δώσουν το ματς με το έτσι θέλω στη Μπαρτσελόνα και τελικά... τα φερε η μοίρα έτσι ώστε να το παρουμε χάρη σε μια άκυρη τάπα του Βράνκοβιτς.
    όταν προηγουμένως έχουν γίνει απανωτά λάθη απ του διαιτητές. Λήξη επίθεσης Παναθηναικού, όπου δε χτυπάει η κόρνα της γραμματείας και αντί το παιχνίδι να ξαναρχίσει με επαναφορά της μπάλας απ' έξω, η Μπαρτσελόνα βγάζει αιφνιδιασμό. Ο παίκτης της που κάνει μπάσιμο κάνει βήματα.
    Και όλα αυτά ... είναι ως μη γενόμενα αφο΄το χρονόμετρο έχει κολλήσει στα 4,9 ευτερόλεπτα και ανεξήγητα οι διαιτητές και η γραμματεία δεν΄σταματούν το παιχνίδ, αφού χωρίς χρονόμετρο δεν υπάρχει αγώνας. Έτσι, είδαμε τον πρώτο αγώνα μπάσκετ που διήρκεσε 40 λεπτά και... 5 δευτερόλεπτα (αφού όταν το χρονόμετρο ξαναμπήκε σε λειτουργία, η Μπαρτσελόνα έκαν άλλη μία εκπ΄ροθεσμη επίθεση).
    Αναλυτικά υπάρχει εξαιρετικό αφιέρωμα στο θέμα στο http://sanogiaprobata.blogspot.com/2011/02/1996.html

    Και φυσικά ο .... Γαύρος της Ισπανίας (βλ. Μπαρτσελόνα) μετά τον αγώνα έκανε ένσταση για να κατοχυρθεί υπέρ της ο αγώνας και το κύπελλο, λόγω της άκυρης τάπας του Βράνκοβιτς.
    Είχαν το θράσος να θέλουν να το πάρουν και στα χαρτιά.
    Ρε τι μου θυμίζει.... Τι μου θυμίζει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γνώρισα τον Διαμαντίδη στο ΕΛ.ΒΕΛ. Επέστρεφε η Εθνική από το Μουντιάλ με το ασημένιο μετάλλιο,δεν ήταν και λίγο νομίζω.Επειδή ήταν αργά περασμένα μεσάνυχτα οι κωλοέλληνες δεν μπήκαν στον κόπο να έλθουν στην υποδοχή
    είμαστε πολύ λίγοι.Είχα μαζί μου μια μπάλα του μπάσκετ
    και ζητούσα να μου υπογράψουν.Πρώτος υπέγραψε ο
    Γιαννάκης δίπλα του ο Διαμαντίδης ετοιμαζόταν να μπει στο πούλμαν με είδε υπέγραψε και μου πήρε την μπάλα, μου ζήτησε να τον περιμένω και σε λίγο την έφερε υπογεγραμμένη από όλους ακόμα και από τους αναπληρωματικούς.Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την συμπεριφορά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σοβαρά μιλάς;
    Πολύ ωραία ιστορία!

    Πραγματικά αυτό το παιδί είναι διαμάντι, όνομα και πράγμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΓΚΑΛΗΣ-ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ
    ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΙ

    ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΝΙΚΟ ΓΚΑΛΗ...

    ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΤΟΝ ΓΚΑΛΗ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΩΡΑ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΑΡΑ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΝ ΑΝΑΠΟΛΕΙ...

    ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟ ΔΙΛΗΜΑ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ Ή ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Είναι σαν το δίλημμα Δομάζος ή Σαραβάκος.
    Τιμητικό και για τους δύο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Βρήκα στο gazzetta πολύ ενδιαφέρον θέμα.
    Μετά τον αγώνα ενάντια στην Ισπανία, όπου ο Διμαντίδης παραλίγο να πάρει μόνος του το ματς απέναντι στον κακό μας δαίμονα, ο Μητσάρας δηλώνει στις κάμερες ότι σταματάει από την Εθνική ομάδα.
    Τα παρακάτω είναι το ρεπορτάζ:

    Για τον 30χρονο διεθνή πλέι-μέικερ θα έχουμε χρόνο και τον χώρο να πούμε και να γράψουμε πολλά όσον αφορά την ανυπολόγιστη προσφορά του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα και το τεράστιο κενό που αφήνει... Για αρχή, όμως, το gazzetta.gr έδωσε τον λόγο σε αυτούς που τόσα χρόνια -σε επίπεδο εθνικών ομάδων- δεν βιώσαν ποτέ το συναίσθημα της ήττας από τον «Μήτσο» και την παρέα του, ωστόσο, ένιωσαν καλά στο πετσί τους την σπάνια μπασκετική του προσωπικότητα και υποκλίθηκαν στο μεγαλείο του...

    Μαρκ Γκαζόλ

    «Του εύχομαι καλή τύχη στη συνέχεια της πορείας του σε διασυλλογικό επίπεδο αλλά και σε ό,τι άλλο κάνει στην καριέρα του... Εξαιρετικός παίκτης με σπάνια προσόντα που άφησε το στίγμα του στις διεθνείς διοργανώσεις με την πληθωρική του προσωπικότητα και το ολοκληρωμένο του στυλ... Είναι από τους λίγους point-guards που τα έχει όλα... Παίζει άμυνα, κλέβει, πάει στο ριμπάουντ, ενώ έχει έφεση και στο κόψιμο... Αλλά και στην επίθεση, χειρότερος είναι δηλαδή; Φτωχότερη η Εθνική ομάδα σας χωρίς αυτόν...».

    Χουάν Κάρλος Ναβάρο

    «Σοβαρά μιλάς τώρα; Πότε έγινε αυτό; Τόσα χρόνια είχα συνηθίσει να τον αντιμετωπίζω κάθε χρόνο και να περνάω πάντα δύσκολες στιγμές... Είχαμε και κάποιες αψιμαχίες μέσα στο γήπεδο κατά καιρούς, αλλά αυτά συμβαίνουν κι αμέσως ξεχνιούνται... Θα μου λείψει πάντως σαν αντίπαλος και ειδικότερα οι κόντρες μας μέσα στο γήπεδο, κάθε καλοκαίρι... Ευτυχώς θα τον βλέπω τον χειμώνα γιατί η Μπαρτσελόνα και ο Παναθηναϊκός όλο και κάπου θα συναντηθούν στο πλαίσιο της Ευρωλίγκα... Μεγάλο παλικάρι ο Διαμαντίδης και σπάνιος παίκτης... Ελπίζω να τον πετύχω στο ξενοδοχείο και να του ευχηθώ από κοντά τα καλύτερα...».

    Ρίκι Ρούμπιο

    «Αυτό είναι το πιο καλό νέο για όλους τους αντιπάλους σας και το χειρότερο για την Εθνική σας ομάδα... Έπαιξα μόλις τα τελευταία χρόνια (σ.σ.: δύο φορές) εναντίον του σε επίπεδο Εθνικών ομάδων αλλά τον συνάντησα και σαν παίκτης της Μπαρτσελόνα και της Μπανταλόνα... Παρ' ότι τις περισσότερες φορές τον κερδίσαμε, ο σεβασμός που του αξίζει είναι πραγματικά τεράστιος! Μεγάλωσα βλέποντάς τον να παίζει στην Εθνική ομάδα και τον Παναθηναϊκό κι έκλεψα αρκετά στοιχεία από το παιχνίδι του. Είμαι περήφανος που τον είχα αντίπαλο... Ξέρω ότι είναι ένα παιδί που δεν μιλάει πολύ, ωστόσο όλα αυτά τα χρόνια ήταν ένας από τους πιο υποτιμημένους stars του παγκόσμιου μπάσκετ!»

    Σέρτζιο Σκαριόλο

    «Είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου παίκτες και η απουσία του θα είναι μεγάλη από τις διεθνείς διοργανώσεις. Σπάνια βρίσκεις τέτοιους παίκτες που να συγκεντρώνουν τόσα πολλά χαρίσματα και να κάνουν την διαφορά σε άμυνα κι επίθεση... Λατρεύω να τον βλέπω τον γήπεδο και θα ήθελα κάποια στιγμή να τον «κοουτσάρω». Το ελληνικό μπάσκετ του οφείλει πολλά...»

    Δε σχολιάζω. Τα είπαν όλα οι σπουδαίοι αντίπαλοι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΚΑΛΗΣ. ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΟΜΑΔΑ ΘΡΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΗΣ. ΕΝΤΑΞΕΙ ΕΙΣΑΙ ΒΑΖΕΛΟΣ ΑΛΛΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΚΡΗ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ. ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΗΤΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΟΜΑΔΕΣ ΟΠΩΣ: ΓΙΟΥΓΚΟΠΛΑΣΤΙΚΑ Η POP 84 ΜΑΖΙ ΜΕ ΚΟΥΚΟΤΣ, ΡΑΤΖΑ, ΤΑΜΠΑΚ, ΠΕΡΑΣΟΒΙΤΣ, ΣΤΡΕΤΕΝΟΒΙΤΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. ΠΡΙΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΤΣΙΜΠΟΝΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΤΗ ΝΤΡΑΖΕΝ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ.
    ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΕΙΣΕΡ-ΜΙΛΑΝΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΙΒΑ,
    ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΜΑΚΑΜΠΙ . ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΤΙΖΑΝ ΤΟΥ ΠΑΣΠΑΛΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΤΙΒΑΤΖ.
    ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΟΜΑΔΕΣ. ΑΚΟΜΗ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΤΟΥ "ΕΠΙ" ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΕΝΕΣΕΣ. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΤΑΞΙΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ. ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟ '87.Ο ΤΑΝ Ο ΑΡΗΣ ΕΜΠΑΙΝΕ ΣΕ ΦΑΙΝΑΛ ΦΟΡ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΠΕΙΡΝΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ.
    ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΕΒΛΕΠΕΣ ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΟΜΑΔΕΣ. ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΟΤΙ H EUROLEAGUE ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ GROUP ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΛΙΓΚΑ. ΑΠΟ ΤΟ 2001 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.
    Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.
    Ο ΑΡΗΣ ΗΤΑΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
    Ο ΓΚΑΛΗΣ ΗΤΑΝ ΘΕΟΣ. ΗΤΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΣΗΜΕΡΑ ΝΕ ΠΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΣΤΟΓΙΑΚΟΒΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΝΤΡΑΖΕΝ???? ΕΛΕΟΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΑΛΕΝΤΑ. ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ.ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ ΗΓΕΤΕΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΚΟΙΤΑΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟ ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ.
    ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΕΧΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΟΙ. Ο ΑΡΗΣ ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ο Άρης είναι ο πατέρας του Ελληνικού μπάσκετ.
    Χωρίς αυτόν πιθανότατα το ελληνικό μπάσκετ θα ήταν περίπου όπως το ελληνικό πόλο σε επιτυχίες.
    Ο Γκάλης έπαιζε σε μια εποχή.. ηρώων. Δηλαδή σε μια εποχή πιο ρομαντική από τη σημερινή και στον αθλητισμό και γι αυτό αναδεικνύονταν μορφές μέσα από αυτό το σύστημα που υπήρχε τότε.
    Σήμεα η υπερπροβολή του αθλήματος, η όξυνση του οπαδικου φανατισμού δυσχεραίνουν το ενδεχόμενο της καθολικής αναγνώρισης των νέων αθλητικών ηρώων.
    Για μένα από τους παλαιούς μπσκετικους θρύλους ασύγκριτος και αξεπέραστος είναι μόνο ο Άρβιντας Σαμπόνις.
    Οι Πέτροβιτς, Γκάλης, Μαρτσουλιόνις, Σαν Επιφάνιο, Πάσπαλι, Ντίβατς δεν είναι απαραίτητα καλύτεροι των νεώτερών τους Ναβάρο, Νοβίτσκι, Γκασόλ, Διαμαντίδη, Μποντιρόγκα, Γιασικεβίτσιους, Στογιάκοβιτς.
    (Ράτζα, Ντανίλοβιτς, Κούκοτς, Ριγκοντό είναι στο "μεταίχμιο" των δύο εποχών και δεν ξέρω πού να τους χρεώσω)
    Είναι για μένα ίδιου βεληνεκούς μορφές σε διαφορετικές εποχές μπάσκετ.
    Τότε ήταν πιο ελεύθερο το μπάσκετ και πιο "ατομικό" σπορ οπότε ήταν δυνατό ο μεγάλος παίκτης να βάζει 40 πόντους σε κάθε αγώνα.
    Σήμερα αυτό είναι αδύνατο. Και πρέπει ο μεγάλος παίκτης να μην είναι μονοσήμαντος (π.χ. μόνο σκοράρισμα). Πρέπει να κάνει ταυτόχρονα πολλές δουλειές άψογα.
    Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι οι μεν είναι καλύτεροι των δε ή το αντίστροφο.
    Και σήμερα υπάρχουν ηγέτες.Απά έχουν αλλάξει μορφή και ρόλους.
    Ηγέτης δεν είναι πια ο παίκτης που παίζει μόνος του. Ηγέτης είναι αυτός που καθοδηγεί όλη την ομαδική λειτουργία και που την ξεπερνά όταν χρειάζεται να αναλάβει την πρωτοβουλία.
    Όσα συστήματα και να υπάρχουν, η τελευταία φάση πάντα ορίζεται από το μεγαλείου του παίκτη.
    Τα συστηματα εκεί πάνε περίπατο και μιλούν οι προσωπικότητες.
    Και ο Διαμαντίδης έχει αποδείξει πάρα πολλές φορές το αθλητικό του μεγαλείο.
    Διότι είναι ο πρώτος και βασικότερος τροχός της αμάξης στην ομαδική λειτουργία και όταν το απιχνίδι πάει στα τελυταία λεπτά και η μπάλα πλέον ζεματάει, αναλαμβάνει δράση μόνος του και κάνει ασύλληπτα πράγματα μέχρι να κερδίσει.
    Δι΄το μπορεί να μην σκοράρει απλώς.
    Πολλές φορές θα βάλει το τελευταίο τρίποντο και μετά θα κάνει κλέψιμο ή τάπα ή ξέρω γω τι άλλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καμιά φορά βέβαια αναλωνόμαστε στην αποθέωση του παλιού, που πλέον είναι μακρινό και σχεδόν θρυλικό και απαξιώνουμε το σημερινό.
    Όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά γενικά στη ζωή.

    Ο Άρης ναι, ήταν ομάδα θαύμα του ελληνικού μπάκετ της εποχής.
    Αλλά ο Παναθηναικός δεν είναι απλώς αυτοκράτορας του ελληνικού μπάσκετ.
    Είναι ο αυτοκράτορας του ευρωπαικού μπάσκετ την τελευταία εικοσαετία.
    Κι αυτό δεν είανι υπόθεση ή γνώμη. Είναι η πραγματικότητα των τίτλων.
    Έχει εδώ και 11 χρόνια τον καλύτερο προπονητή στην Ευρώπη (αν όχι στον κόσμο), και την τελευταία εικοσαετία έχουν φορέσει τη φανέλα του τεράστιοι παίκτες πανευρωπαικής κι ενίοτε παγκόσμιας ακτινοβολίας: Ουίλκινς, Βράνκοβιτς, Γκάλης, Πάσπαλι, Γιαννάκης, Χριστοδούλου, Μποντιρόγκα, Ράτζα, Κάτας, Κοχ, Αλβέρτης, Ρέμπρατσα, Γιασικεβίτσιους, Σκοτ, Διαμαντίδης, Μπατίστ και αρκετοί άλλοι.
    Ναι, το ξέρω έγραψα αρκετα ξένα ονόματα.
    Ο ρομαντισμός του μπάσκετ δεν είναι όπως παλιά.
    Αλλά ειναι απαραίτητα ρομαντισμός η ύπαρξη αποκλειστικά Ελλήνων παικτών;
    Είναι πιο ρομαντικός ο Σπανούλης από τον Μπατίστ ή τον Μποντιρόγκα; Αγαπάει περισσότερο τη φανέλα ο Βασιλάκης που για τριάντα αργύρια (και... λίγα παραπάνω) πήγε από τον Παναθηναικό στον Ολυμπιακό; Όταν έτσι κι αλλιώς εισέπραττε 2 εκατομμύρια ευρώ καθαρά το χρόνο;
    Και Άρης εξάλλου εκμεταλλευόμενος τα νοοθετικά κενά είχε φέρει τον Σούμποντιτς και τον Μισούνωφ...

    Αντικειμενικά και βάση των πεπραγμένων, ο μπασκτικός Παναθηναικός είναι η σημαντικότερη και πιο επιτυχημένη ομάδα όλων των επόχών του ελληνικού αθλητισμού.
    Το παιδί (Παναθηναικός) ξεπέρασε κατά πολύ τον πατέρα (Άρης).
    Και είμαι σίγουρος ότι αν τα οσα κάνει ο Παναθηναικός την τελαυταία 15ετία, τα είχε κάνει την περίοδο 1980-1995, τότε δε θα υπήρχε ελληνικό σπίτι χωρίς τις αφίσες του Βράνκοβιτς, του Αλβέρτη, του Διαμαντίδη, του Μποντιρόγκα και χωρίς ένα DVD με φάσεις από το Γιασικεβίτσιους.
    Όσο κάτι όμως χάνεται στο παρελθόν τόσο ξεχνιούνται τα αρνητικά του και μυθοποιούνται τα κατορθώματά του.
    Φαντάσου πώς θα περιγράφουμε σε τριάντα χρόνια στους απογόνους μας το Ευρωπαικό του 2004.
    Το Χαριστέα θα τον βγάλουμε Φαν Μπάστεν, το Βρύζα Ραούλ και το Φύσσα Ρομπέρτο Κάρλος...

    Τελοσπάντων, προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι ο Διαμαντίδης είναι ο παίκτης που συγκετρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά και τα επιτεύγματα για να συγκριθεί με τον Γκάλη και ίσως να τον ξεπεράσει.
    Πίστεψέ με δεν είναι οπαδική άποψη αυτή.
    Ναι, είμαι Παναθηναικός, αλλά γενικά είμαι ψύχραιμος οπαδός.
    Και εκτιμώ πολύ και τους αντιπάλους όταν παίζουν όμορφα.
    Όπως εκτιμουσα απεριόριστα τον Ζάρκο Πάσπαλι παρόλο που μας είχε αλλάξει τα φώτα τότε επί Ιωαννίδη, Όπως γούσταρα και τον Ουώλτερ Μπέρι και τρελο-Έντι Τζόνσον παρόλο που μας στέρησε με τα απίθανα τρίποντά του τον τελικό στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα το 95.
    Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ ο Ηρακλής του Γιούρι Ζντοβτς και ο ΠΑΟΚ του τεράστιου Μπάνε Πρέλεβιτς, με Λίβινγκστόουν, Μπάρλοου, Κορφα, Φασούλα,Σάβιτς, Μπαλογιάννη κλπ.
    Δεν έχω οπαδικές παρωπίδες. Μια γνώμη λέω.
    Και νομίζω ότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αστήρικτη, ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί με αυτήν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγκρίνεις τον Μισούνοφ και τον Σούμποντις με τους συμπαίκτες του Διαμαντίδη; Μα ο ίδιος ο συμπαίκτης ο Sarunas είναι 4 κλάσεις πάνω από τον Διαμαντίδη... Τώρα που γέρασε κάπως «κόπασε» και πάλι στα σημαντικά παιχνίδια, αυτόν ψάχνανε (θυμάσαι στο περσινό final for που έμεινε ο Δημιτράκης με την μπάλιτσα στα χεράκια γιατί ενώ κοίταξε το καλάθι δεν σούταρε; Γιατί δεν σούταρε; Γιατί έψανχε τον Sarunas.... Περίεργο γιατ έτοιο υπερ-παίκτη...)

      Το λίωσαμε το ανέκδοτο άστο...

      Διαγραφή
  14. ελεος ρε παιδια τεραστιος ο διαμαντιδης αλλα δεν ειναι καν ο καλητερος ευρωπαιος της εποχης μας ειναι ανωτερος του νοβιρτσκι? μη τρελαθουμε. σε τιτλους ο παο οντως ειναι η ποιο πετυχημενη ελληνικη ομαδα άλλα οποιος εζησε την εποχη του αρη ξερει οτι παρελυε ολοκληρη η χωρα καθε φορα που επαιζε ο αρης κατι το οποιο δεν ειχε ξαναγινει ουτε κ θα γινει τωρα ασχολειται ενα μερος των ελληνων που αγαπαει το μπασκετ η ειναι φανατικοι οπαδοι τοτε κ η γιαγια του τελευταιου χωριου στην ελλαδα τον αρη του γκαλη τον ηξερε κ τον εβλεπε κιολας
    αλλη φαση παιδια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Δεν ξέρω μήπως μου ξέφυγε εν τη ρίμη του λόγου παραπάνω κάτι τέτοιο, αλλά δε θεωρώ τον Διαμαντίδη τον κορυφαίο Ευρωπαίο μπασκετμπολίστα. Ο Νοβίτσκι και ο Γκασόλ (των Λέικερς) είναι καλύτεροι.
    Θεωρώ ότ είναι ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας που αγωνίζεται στην Ευρώπη. Εξαιρώ το ΝΒΑ.

    Όσο για την παράλυση της χώρας ότν έπαιζε ο Άρης, αυτό έχει να κάνει κυρίως με τη δίψα του ελληνικού πληθυσμού να γίνει σε κάτι κορυφαίος στην Ευρώπη και αφορμή στάθηκε ο μεγάλος Άρης του τεράστιου Γκάλη.
    Αλλά τα επιτεύγματα του Άρη έχουν ξεπεραστεί κατάπολυ΄από τον Παναθηναικό.
    Ίσως τον έχουμε θεωρήσει δεδομένο πλέον τον Παναθηναικό και δε μας κάνει πια τόση εντύπωση.
    Είναι καταπλητκικό και μοναδικό αυτό που έχει ακταφέρει.
    Δεν είναι απλά η κορυφαία ομάδα στην Ελλάδα και μια πολύ καλή στην Ευρώπη.
    Είναι η κορυφαία στην Ευρώπη την τελευταία εικοσαετία, είναι ομάδα-πρότυπο για τον ευρωπαικό αθλητισμό και δεδομένα θα μείνει εις τους αιώνες των αιώνων του μπασκετ ως μία από τις κορυφαίες ομάδαες που πάτησαν το πόδι τους στα ευρωπαικά παρκέ. Ε νομίζω ότι κάτι τέτοιο δεν το πέτυχε ο Άρης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Το θέμα πάντως είναι ότι τον Παναθηναικό τον παρακολουθουν κυρίως οι οπαδοί του, τον Άρη όμως όλη η Ελλάδα. Όσο για τον Διαμαντίδη θεωρώ πως είναι τρομερός παίκτης αλλά κάποιοι που προσπαθούν να τον συγκρίνουν με τον μεγάλο νικ γκάλη είναι το λιγότερο που μπορώ να πω "ιερόσυλοι". Και τον αν θα μείνει ο παο εις τους αιώνες των αιώνων γνωστός θα δείξει ο χρόνος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ρε συ ανωνυμε ελεος με τον αρη πια..
    πριν τον αρη ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΜΠΑΣΚΕΤ??
    ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ ΕΦΕΡΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΠΡΩΤΗ ΔΛΔ??
    ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ ΕΦΤΑΝΕ ΣΤΙΣ 6 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΙΧΤΕΣ???

    Ο αρης υπηρξε για 7 χρονια..μετα παπαλα.

    ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΡΟΠΑΙΟ ΘΕΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ.
    ΕΣΥ δεν την εκανες ποτε..
    Ο ΠΑΟ την εκανε το 2002 και φετος..
    αν δεν τραβαγε ο γκαλης, εχανε ο αρης..
    ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ..
    Εχεις παει σε 3 φαιναλ4 και εχεις 1 νικη.

    ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΣΥ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ??
    ΚΑΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΣΤΑ ΤΑΙΜ ΑΟΥΤ?
    ΚΑΜΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΠΙΘΕΣΗΣ?
    Η μονο χριστοπαναγιες απο τον παγκο??

    ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΕ ΑΡΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ..
    ΕΒΛΕΠΑΝ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΚΑΛΗ..
    ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΧΕ ΕΡΘΕΙ Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΝΤΑΖΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΓΚΑΛΗ ΠΟΛΛΟΙ.

    ΟΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΘΕΩΡΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΥΡΩΠΑΙΟ ΓΙΑΤΙ Ο ΝΟΒΙΤΣΚΙ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΠΑΡΑΜΑΖΩΜΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ , ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ Ο ΝΤΡΑΖΕΝ ΚΑΙ Ο ΣΑΜΠΟΝΙΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΝΒΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΜΑΘΑΝ ΜΠΑΣΚΕΤ.

    Ο γκαλης γιατι δεν πηγε ΝΒΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ??
    ΤΙ ΦΟΒΗΘΗΚΕ??
    μηπως ηταν μεγαλος σε ηλικια???
    οχι
    μηπως φοβοταν κατι αλλο??
    ο καλυτερος ευρωπαιος ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΝΒΑ??

    ΓΙΑ εμενα οι καλυτεροι ευρωπαιοι ΠΗΓΑΝ ΝΒΑ ΚΑΙ ΕΒΑΛΑΝ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΑΛΑΘΙΑ..

    ΚΑΙ πριν τον γκαλη ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΕΡΕΣΑΙ ΣΕ ΣΤΕΡΓΑΚΟ ΚΟΡΩΝΑΙΟ ΚΟΛΟΚΥΘΑ ΕΠΕΙΔΗ δεν εβαζαν 40 ποντους.

    ΔΛΔ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΠΑΙΧΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΥΡΟΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΒΑΛΕ 260 ΓΚΟΛ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΔΟΜΑΖΟΣ Η Ο ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είχες 10πλάσιο budget από τον Άρη/Παοκ του τότε. Και δεν υπήρχαν παίκτες για να αγοράσεις (προσπάθησες να φέρεις με τα $$$ σου τον Drazen).

      Αν δεν υπήρχε εκείνος ο Άρης, εσύ δεν θα ασχολούσουν με το μπάσκετ. Επίσης, αν είχες απέναντι σου αυτά τα χρόνια Τρείσερ και Γιουγκοπλαστικά δεν θα είχες ουτε 1 τίτλο. Αλλά που να ξέρεις γι ανα τι μιλάω...

      Διαγραφή
  18. Πρασινοτόμαρε, μην το ψάχνεις.
    Οι περισσότεροι μετράνε την αξία του παίκτη μόνο από πόντους ή γκολ.
    Και δε το λέω για όσους λεν ότι ο Γκάλης είναι ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας στην ελληνική ιστορία.
    Διότι πράγματι είναι μεγάλο το ντέρμπι ανάμεσα στο Γκάλη και το Μητσάρα. Είναι μεγάλο το δίλημμα.
    Αλλά κυρίως για τα επιχειρήματά τους, του στυλ "βάζει ο Διαμαντίδης 40 πόντους;"...

    Νομίζω πως με κάλυψες με την ατάκα για το Μαύρο και τους Δομάζο, Παπαιωάννου. Αν κι εγώ δεν τους πρόλαβα, και θεωρώ -απ αυτούς που πρόλαβα- κορυφαίο τον άλλο Μητσάρα, το Σαραβάκο...

    Αλλά αν η σύγκριση Γκάλη και Διαμαντίδη είναι ντέρμπι... στη σύγκριση Παναθηναικού και Άρη κλέβουμε εκκλησία!
    Ναι, μετά τον Παναθηναικό η καλύτερη ομαδα είναι ο Άρης. Αλλά πολλά χιλιόμετρα μετά!

    Τώρα που μου θύμιζες τον Ντράζεν... τι ατυχία!
    Πρώτα απ όλα για τον ίδιο και αυτό που τον βρήκε.
    Αλλά δευτερυόντως και για μας, που τον περιμέναμε.
    Όταν το έμαθα, δεν το πίστευα και έλεγα ψεύτη αυτόν που μου το πρωτοείπε. Μια ομάδα τότε με Ντράζεν, Στόγιαν, Αλβέρτη, Οικονόμου, Γκάλη, Κόμαζετς... ποιος θα την κέρδιζε;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. χαχαχαχαχα ειλικρινα παντως εχετε πολυ πλακα ρε βαζελακια που προσπαθειτε να συγκρινετε τον μεγαλο ΝΙΚΟ ΓΚΑΛΗ με παιχτακια του στυλ Διαμαντιδη.Μονο εσεις και το φιλαρακι σας ο Συριγος μπορειτε να εχετε τετοιο κομπλεξ.Νικο,εισαι Θεος εισαι Θεος εισαι Θεος ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Καλά ρε φίλε, πες τη γνώμη σου, αλλά προς τι τέτοιο πάθος;
    Το ψωμί σου έκλεψα;
    Μια γνώμη είπα!

    Έλεος, όχι άλλος φανατισμός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Όχι «Μαζεστίξ» είναι πραγματικά γελοίο αυτό που έκανες. Είναι σαν να προσπαθούν οι οπαδοί της Μίλαν (μίλαν είμαι κι εγώ) να μας πείσουν ότι ο Σεφτσένκο ήταν καλύτερος από τον Μαραντόνα επείδη κέρδισε την Λάτσιο μόνος του σε ένα παιχνίδι.

    Το Ευρωπαϊκό μπάσκετ σε σχέση με το 90' δεν έχει παίκτες. Η δεκαετία του 2000 δεν είχε πάνω από 3 παίκτες που θα τους ήξερες ακόμη αν έπαιζαν το 90'.

    Ο Γκάλης ήταν φανταστικός αμυντικός όταν κι αν χρειαζόταν. Ήταν απίστευτος πασέρ, είχε εξωφρενική αίσθηση χώρου κι επαφή με το καλάθι. Επίσης ο Άρης χωρίς τον Γκάλη ήταν για Β Γαλλίας και με τον Γκάλη ήταν για πρωταθλητριών.

    Ότι και να μας λέει ο Ομπράντοβιτς τον οποιό σεβόμαστε, αν είχε απέναντι του μια Γιουγκοπλάστικα και μια Τρεϊσερ, θα έτρωγε 30 πόντους στο κεφάλι, είτε έπαιζε άμυνα η ομάδα του είτε όχι... Γιατί ο Kukoc δεν είναι «Καλάθης» να σουτάρει από μέση απόσταση και να ειναι 50-50 αν θα το βάλει.

    Το μπάσκετ άλλαξε ναι, αλλά στο μπάσκετ όπως και σε όλα τα αθλήματα (αν παίζεις) γνωρίζεις ότι υπάρχει ένας παράγοντας «τύχης» που στα σωματεία το λέμε «φουρνιές». Τυχαίνει π.χ. το 1991 να έχει «φανταστική φουρνιά» ενώ το 1993 να είναι μέτριοι όλοι.

    Έτσι είναι και το μπάσκετ στην Ευρώπη, άλλο το 87-97 άλλο το 2000-2010. Παλιότερα δεν νοουταν παίκτης να χάνει σου, σήμερα ο καλύτερος παίκτης μπορεί να χει 69% και να χαιρόμαστε.

    Κι εσύ, κάθεσαι και προσπαθείς να προσεγγίσεις «σοβαρά» έναν υπερ-παίκτη όπως ο Γκάλης συγκρίνοντας τον με τον Διαμαντίδη. Αν ο Γκάλης είχε δίπλα του αυτούς που χε ο Διαμαντίδης θα έπαιζε τελικό ανατολής με τους Detroit Pistons.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και σε όλα αυτά σημείωσε ότι είμαι ΠΑΟΚ κι έχω κλάψει (τότε ήταν εποχές που κλαίγαμε όταν χάναμε) από τον Γκάλη...

      Διαγραφή
    2. ΠΟΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΛΕΧΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΚΑΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ. ΑΝ Ο ΓΚΑΛΗΣ ΗΤΑΝΕ ΠΑΙΧΤΗΣ ΣΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΘΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΩΤΑΝΕ ΣΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΔΙΟΤΙ ΗΤΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΓΡΗΓΟΡΟΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΤΑΝ ΕΠΕΞΕ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΤΗ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΤΕΣ ΚΛΑΣΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΣΙΣΤ ΚΑΙ ΠΟΝΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΣΤΟΥΣ 25. ΘΕΩΡΙΤΙΚΑ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. ΠΑΛΙ ΘΑ ΗΤΑΝΕ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΔΙΟΤΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΣΑΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΔΕΝ ΥΣΤΕΡΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ. ΑΡΑ ΣΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΠΑΙΧΤΗΣ ΘΑ ΗΤΑΝΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΠΛΗΝ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΜΕΡΟ 1 ΣΕ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΠΑΛΙ ΛΟΓΩ ΤΑΛΕΝΤΟΥ ΕΥΣΤΟΧΙΑΣ ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΜΥΝΑ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΣΟΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΛΗΝ ΝΒΑ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΗΤΑΝΕ ΠΑΛΙ Ο ΘΡΥΛΟΣ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΒΕΛΙΝΕΚΕΣ ΤΟΥ ΤΟΤΕ. Ο ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΘΑ ΗΤΑΝΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΑΛΑΝΤΟΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΚΑΠΟΥ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΒΑ ΠΟΥ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑΛΕΝΤΟ ΠΑΝΤΑ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΥΠΕΡΤΕΡΟΥΝ ΣΕ ΚΑΤΙ ΣΕ ΣΟΥΤ ΣΕ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΕ ΑΣΙΣΤ. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ. ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΠΑΝΤΑ ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ. ΤΩΡΑ ΣΕ ΚΟΝΤΡΑ ΓΚΑΛΗ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ Ο ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΓΚΑΛΗ ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΒΑΘΜΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΗΤΑΝΕ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΟΥ. ΣΕ ΚΟΝΤΡΑ ΟΜΩΣ ΣΤΙΣ ΑΣΙΣΤ ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΗΤΑΝΕ ΙΔΙΟΙ ΚΑΙ ΙΣΩΣ Ο ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ. ΑΝ Ο ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΤΩΡΑ ΕΠΕΖΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ 80 ΚΑΙ 90 ΤΟΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΔΕΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΚΤΟΥΣΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΤΡΟΠΑΙΑ. ΟΜΩΣ ΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΗΤΑΝΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΜΕ ΤΑΛΕΝΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΟΠΟΤΕ ΕΚΕΙ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ. ΘΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΟΤΑΝΕ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΛΕΩ ΘΑ ΗΤΑΝΕ Ο ΠΑΙΧΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝΕ 2 ΦΟΡΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ. ΟΜΩΣ ΠΑΛΙ ΚΑΠΟΙΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ. ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΝΒΑ ΤΟ ΕΧΕΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ ΑΛΛΑ ΠΑΛΙ ΛΕΩ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ ΑΥΤΟ Ο ΠΑΙΧΤΗΣ ΜΕ ΤΑΛΕΝΤΟ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΟΣΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΤΟΥ. ΒΛΕΠΕ ΚΟΜΠΙ ΠΑΛΙΑ ΤΖΟΡΝΤΑΝ ΣΤΕΦΑΝ ΚΑΡΙ ΚΛΠ ΑΠΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΤΑΛΕΝΤΑ. Ο ΝΟΒΙΝΣΚΙ ΚΑΙ Ο ΓΚΑΖΟΛ ΠΑΙΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΑ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΧΕ Ο ΓΚΑΛΗΣ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΕ ΚΑΙ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ΑΝ ΤΟΝ ΒΑΛΕΙΣ ΠΑΛΙ ΘΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕ. Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΕΚΑΔΑ ΠΛΗΝ ΝΒΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΟΠΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΚΑΠΟΤΕ.....THANKS YIANNIS

      Διαγραφή
  22. χωρις τον γκαλη δεν θα υπηρχε διαμαντιδης απλο κ τιποτα αλλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή