Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Τίποτα δεν πάει χαμένο...





Τίποτα δεν πάει χαμένο

Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.
Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.

Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου "γιατί".

Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.

Μανώλης Ρασούλης
Μάνος Λοίζος

Πριν σχεδόν τριάντα χρόνια έφυγε ο Μάνος... τώρα ήρθε η ώρα και του Μανώλη.
Ένας από τους λίγους, τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες.
Κλασική φιγούρα στους δρόμους της Ομόνοιας, της Πανεπιστημίου, της Σταδίου, στο Σύνταγμα πάντα φορώντας το καπέλο του, πάντα με το κοστούμι του.
Ένας αναρχικός Σερ.
Τον είχα δει πριν περίπου ένα μήνα κάπου στην Αθήνα να περνάει γελαστός...


Ένα-δυο χαρακτηριστικά του τραγούδια παρακάτω, έτσι για να κάνουμε ένα τσιγάρο και να τον χαιρετήσουμε ευχαριστώντας τον για τις στιγμές που μας χάρισε και τα συναισθήματα που μας γέννησε.


"Να μαστε πάλι εδώ Αντρέα" μαζί με τον Αντρέα Μικρούτσικο σε μία εξομολόγηση των δύο για τα πάντα: για τον έρωτα, τη φιλία, τη φιλοσοφία.... τις ΗΠΑ και τη Ρωσία!

Να μαστε πάλι εδώ Αντρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
σημείο χ και μεις παρέα και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί
Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω
Πώς γίνεται ο καθένας όλοι και όλοι πώς γίνονται εγώ

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. και η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου και γω

Μια από τις σχέσεις που δε ξέρεις, μου φώναξε ένα πρωινό
κάνεις εσύ αυτό που θέλεις, γι' αυτό βαθιά και σε μισώ
Και γω δεν είμαι με τη Μαίρη κι όμως μαζί της έχω γιο
με σεργιανά σ' άγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι και ζω

Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα 'μεινε ίδιο κατιτί
Το πρώτο πρώτο μας τραγούδι, αυτό θαρρώ πως θες να πεις
Κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής

Περνούν γερνούν τα γεγονότα, μα είναι καλό που 'μαστε εδώ
Φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό
Νομίζω έτσι και η ζωή μας σαν όπως λεν τα πάντα ρει
Στη θάλασσα η εκβολή μας και όμως γυρνάμε στην πηγή

Ναι το ποτάμι δε στερεύει καθάριο τρέχει το νερό
ενώνει δεν μεταναστεύει πηγή και γη με ωκεανό
Κάλλιο που όσο και να κλαίει ο κάθε που θα νοσταλγεί
η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί




"Λένε"


Λένε πως σαν κανείς γεννιέται
                                               κλαίει γιατί πονά
                                                κλαίει γιατί στη ζωή τυραννιέται
                                                   όποιος ξαναγυρνά

                                             Μα εγώ γεννιέμαι και πεθαίνω μαζί
                                                  γιατί είσαι η ίδια η μοίρα μου εσύ

                                            Λένε πως σαν κανείς πεθαίνει
                                              κρυφά χαμογελά
                                                κάτι θα βλέπει κάτι συμβαίνει
                                                  και κάποιους χαιρετά

                                           Μα εγώ γεννιέμαι και πεθαίνω μαζί
                                               γιατί είσαι η ίδια η μοίρα μου εσύ




ΥΓ.:
Λένε πως σαν κανείς πεθαίνει
κρυφά χαμογελά
κάτι θα βλέπει κάτι συμβαίνει
και κάποιους χαιρετά

2 σχόλια:

  1. Καιρό που βρήκε κι αυτός να την κάνει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Περίεργος στη ζωή, περίεργος και στο θάνατο...
    Ρασούλης είναι αυτός!
    Μπορείς να του πεις και τίποτα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή