Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Ο Μάνος Ελευθερίου γράφει τραγούδια στην Καίτη Γαρμπή...



Πριν είκοσι χρόνια αυτός ο τίτλος θα ακουγόταν σαν ανέκδοτο.
Πριν δέκα χρόνια σαν συκοφαντία.
Πριν πέντε χρόνια σαν υποψία.
Πριν ένα χρόνο σαν βεβαιότητα.
Και τώρα είναι γεγονός!

Ο άνθρωπος που τη δεκαετία του 70 έγραψε τα "Μαλαματένια λόγια", "Τα λόγια και τα χρόνια", "Το τρένο φεύγει στις οχτώ", το "Ποιος τη ζωή μου", τα "Παραπονεμένα λόγια", τις δεκαετίες του 80 και του 90 έγραψε το "Στων αγγέλων τα μπουζούκια", τη "Διαθήκη" και πρόσφατα, πριν 5-6 χρόνια τον "Άμλετ της Σελήνης", δηλαδή αριστουργήματα, τώρα... μπαίνει κι αυτός στο "μαντρί", διότι φοβήθηκε τελικά ότι εδώ έξω θα τον φάει ο "λύκος".

Αλλά κύριε Ελευθερίου, ένας στιχουργός της εμβέλειάς σας πρέπει να είναι ο ίδιος λύκος. Πρέπει να γρυλλίζει και να σηκώνεται η τρίχα της κοινωνίας.
Μάλλον κι εσείς ξεχάσατε το γρύλλισμα και αρχίσατε το νιαούρισμα.

Αυτοί στους οποίους πίστεψε η γενιά του Πολυτεχνείου, οι περισσότεροι αργά ή γρήγορα αποδείχτηκαν "γατάκια".

Μεγάλοι επαναστάτες οι περισσότεροι από εσάς, μόλις το ψητό άρχισε να μυρίζει πιο έντονα από ποτέ στην αυλή του ενοχλητικού λαικο-ποπ γείτονα, αμέσως πήγατε μουσαφίρηδες.
Και για δώρο αντί για πάστες τους πήγατε πονήματα της ψυχής σας -υποτίθεται-.

Για να δούμε ένα δείγμα του πονήματός σας λοιπόν:
"Σ' είχα χάσει πριν σε βρω
 Και γι' αυτό δεν απορώ
 Έτσι που γονάτισα
 Και τίποτα από εσένα δεν το κράτησα
"

Αριστούργημα!
Για Νόμπελ Λογοτεχνίας... δεν το συζητώ!
Εδώ που τα λέμε αν δεν το δίνατε στη Γαρμπή, δε θα δυσκολευόσασταν και πολύ να βρείτε αποδέκτη.
Εσχάτως και ο Νταλάρας κάτι τέτοια σαχλά καψουροτράγουδα τραγουδάει.
Θα κάνατε δώρο και καινούριο νούμερο στον Τζίμη Πανούση...

Έτσι είναι λοιπόν τα πράγματα.
Αξιοπρέπεια πεταμένη σαν τσαλακωμένο χαρτί στον κάλαθο των αχρήστων.
Κι ο χαρτοφύλακας γεμάτος με σαχλά στιχάκια γραμμένα στο γόνατο.

Πριν λίγες μέρες χάσαμε έναν άλλο τεράστιο στιχουργό.
Και συνονόματο του Μάνου Ελευθερίου.
Τον Μανώλη Ρασούλη.
Πολλά τα κοινά τους θα έλεγε κανείς.

Με μια διαφορά όμως να στέκει αδυσώπητη πάνω απ την υστεροφημία του καθενός τους.
Ο ένας, μόλις μυρίστηκε ψητό και στρας έτρεξε να μοιραστεί την τέχνη του με τον Ψινάκη, τη Ζήνα και τη Γαρμπή.

Ο άλλος δυνατός σαν λύκος, μόνος σαν ποιητής, επέλεξε το δρόμο το δύσκολο.
Και κέρδισε.
Κέρδισε στη μάχη της ιστορίας.
Κέρδισε γιατί ήταν αναρχική ψυχή, τσιγγάνα καρδιά, όπως έγραφε κι ο ίδιος: 
"Γύφτισσα τον εβύζαξε, γι αυτό έχει φτερά   
 Η μοίρα τον εδίδαξε σ’ ελεύθερη αγκαλιά "
Κέρδισε γιατί δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να γλείψει το σύστημα για ένα ξεροκόμματο.

Υπήρξε πάντα αιρετικός και αναρχικός.
Υπήρξε προκλητικός.
Όταν όλη η Ελλάδα, φορώντας τον ηθικοπλαστικό της μανδύα, οπως πάντα ψευτο-σοκαρισμένη παρακολουθούσε άφωνη την τρανσέξουαλ Τζένη Χειλουδάκη με έναν ανώτατο Εισαγγελέα, που τα παράτησε όλα για χάρη της και φυσικά έβγαιναν όλες οι φωνές της "ηθικής" και  μιλούσαν για το πρωτοεμφανιζόμενο τότε θέμα των τρανσέξουαλ, απευθυνόμενες σε ανθρώπους λες και είναι ζώα, τότε ο Μανώλης ο Ρασούλης επέλεξε να κάνει μια πλάκα στην θεοκρατική και πουριτανική Ελληνική κοινωνία, γράφοντας το τραγούδι "Γεια σου κυρ εισαγγελέα, με την Τζένη την ωραία" και παίζοντάς το σε δελτία ειδήσεων, εκπομπές κλπ., πικάροντας έτσι τον μικροαστό ηθικολόγο Έλληνα που κάνει κουμάντο στο... βρακί των υπολοίπων.
Γι αυτό και δε θα μείνουν μόνο τα τραγούδια του στη μνήμη μας.
Θα μείνει και αυτός σα μια γλυκιά ανάμνηση.

Αυτοί είναι οι λύκοι λοιπόν κύριε Μάνο. Λύκοι είναι οι τύποι σαν το Ρασούλη, που φοβούνται μόνο μη τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Μάνο Ελευθερίου... απλά θυμήσου τι έγραψες κάποτε.
Κι αν το θυμηθείς, ίσως καταλάβεις τι κακό κάνεις στην ελληνική κοινωνία με τη στροφή σου αυτή.
Της δείχνεις μόνο ότι δεν υπάρχει νόημα πια να ζούμε για αξιοπρέπεια, ιδεολογία, φιλοσοφία ζωής, αξίες ανώτερες της επιβίωσης, παρά μόνο για φράγκα και κονέ.
Και συνωστίζεται ο κοσμάκης στις οντισιόν των "fame story", και με την άδεια της πάλαι ποτέ άρχουσας τάξης της κουλτούρας τώρα πια.
Ο Ελευθερίου στιχάκια για λουλουδοπόλεμο στη Ζήνα, ο Σαββόπουλος βγάζει από τούρτες την  Καλομοίρα....
Όπως λεν και στο χωρίο μου... Quelle decadence!!!

Και εσύ Μάνο Ελευθερίου και οι όμοιοί σου έχετε παραπάνω ευθύνη από τους άλλους, τους "απλούς" πολίτες. Σε εσάς πιστέψανε πολλοί, με τα λόγια σας κλάψανε και ονειρευτήκανε ακόμη περισσότεροι.
Δεν μπορείτε εσείς τώρα να κάνετε το λεύκωμα των εφηβικών ονείρων τους
κουρελόχαρτο και ξεσκονόπανο.

"Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
 και τους καημούς που σκέπασε καπνός"

Αυτός ο άτιμος ο καπνός σκέπασε τις ψυχές σας σαν καπνός τσιγάρου τους πνεύμονες του καπνιστή και τώρα πια απ τα εσώψυχά σας βγαίνει μόνο φλέμα.
Κοιμήσατε κόσμο με τα γλυκά ονειρά σας και τον ξυπνήσατε ιδρωμένο μες στα άγρια χαράματα για να του πείτε πως "έχουν περάσει όλα αυτά, πάει καιρός πολύς".
Εξάλλου, "Στόχος είναι τα λεφτά" όπως τραγούδησε η πολύ ειλικρινέστερη από εσάς Τζούλια Αλεξανδράτου.

Το 1973 απ το 2011 απέχει 38 χρόνια και αιώνες αξιοπρέπειας.

Για να δούμε λοιπόν τι έγραφε ο Μάνος Ελευθερίου εν έτει 1973
"Τα λόγια και τα χρόνια"
(Σε εξαιρετική μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, ο οποίος έχει δηλώσει ότι του έκλεβαν ιδέες οι... Pink Floyd!!! Άλλος από 'κει...)
Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και τους καημούς που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα
Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα
ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός
κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα
Και σου μιλώ σ’ αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους κήπους του Θεού
κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ’ αηδόνια
με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια
εκεί που πρώτα ήσουνα παντού
και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια
Η μοίρα κι ο καιρός το ’χαν ορίσει στον κόσμο αυτό να ρίξω μπετονιά
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει αυτός που δεν εγνώρισε γενιά
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει
Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω
Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που ’δαν το κακό
και το ’χουν στ’ όνομά τους κεντημένο
Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή ωκεανό
μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο, σημάδι μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ’ τον Άδη κι απ’ τον κόσμο

ΥΓ.:Αφορμή για την ανάρτηση υπήρξε η είδηση της συνεργασίας Ελευθερίου-Γαρμπή που διάβασα στο musicheaven.gr

12 σχόλια:

  1. Μεγάλη πένα ο Ελευθερίου!..και ο Ρασούλης Βέβαια!
    Να εισαι καλά Μάζεστιξ
    Τα λέμε
    diaskronos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ.
    Γι αυτό μου την έδωσε στα νεύρα γράφοντας σαχλοσουξεδάκια για τη Γαρμπή και τον Ψινάκη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έμεινα άφωνη μ¨αυτή την ανάρτησή σου Μαζεστίξ.
    Είναι σαν να κάνεις κατάθεση ψυχής.
    Είναι η πιο πολιτικοποιημένη, η πιο καθαρή και γνήσια
    ανάρτηση που έχω διαβάσει μέχρι τώρα.
    Είναι σαν να αγγίζεις το πρόβλημα στην καρδιά του, στον πυρήνα του.Ότι συμβαίνει στην χώρα μας είναι απόλυτα
    συνδεδεμένο με την αποδοχή,την βουβαμάρα,αλλά και την
    αλλοτρίωση από το σύστημα, των λεγομένων ''Πνευματικών Ανθρώπων και των Ανθρώπων της τέχνης.''
    Οι μεν Ακαδημαϊκοί είναι αγκαλίτσα με το σύστημα μήπως
    και πάρουν κανένα κομμάτι από το ΕΣΠΑ, για έρευνα υποτίθεται, οι δε Καλλιτέχνες γλείφουν τον γελοίο υπουργό πολιτισμού μήπως και εξασφαλίσουν καμιά επιδότηση για περιοδείες αν είναι ηθοποιοί,ή συναυλίες αν είναι τραγουδιστές κτλ.
    Κάποτε ο Μανώλης Ρασούλης ζήτησε από τον Βενιζέλο
    υπουργό πολιτισμού τότε να του δώσει μια επιχορήγηση
    προκειμένου να κάνει κάποιες συναυλίες στον Έβρο.
    Η απάντηση του συνταγματολόγου του πασοκ ήταν: εσείς ποιος είσαστε;
    Συμφωνώ απολύτως για την Αλεξανδράτου,είναι απείρως ειλικρινής σε σχέση με τους/ τις'' διανοούμενους/νες
    πόρνους/ες''.
    Ένας ολόκληρος Λαός έχει φθάσει στα όριά του, σέρνεται σαν ζόμπι, χωρίς να μπορεί να γελάσει από καρδιάς και
    να ονειρευτεί κι αυτοί έχουν στραβωμάρα δεν βλέπουν
    παρά μόνο το τομάρι τους.,,
    Κατά την γνώμη μου Μαζεστίξ δεν έχουν κανένα κοινό σημείο ο Μανώλης Ρασούλης με τον Ελευθερίου.
    Πιστεύω ότι ο Ελευθερίου δένει περισσότερο με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο είναι και οι δύο οικονομισάριοι...
    Στο θέμα του εισαγγελέα και της Χειλουδάκη απέδειξε ότι πάνω από όλα είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ,με ότι αυτό συνεπάγεται.
    Δεν μπορώ να πιστεψω ότι έφυγε, άλλωστε ο θάνατος είναι μόνο για τους μέτριους...
    Στο χωριό σου Μαζεστίξ μιλούν για παρακμή, στο
    δικό μου όμως λένε ότι τα σαλόνια και οι ακαδημίες ξεκάνουν περισσότερους επαναστάτες απ´όσους
    οι φυλακές και τα κανόνια...-Paul morand

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγχωριανός σου ο Morand?
    Μεγάλη κουβέντα είπε...

    Η ανάρτηση είναι καθαρή ίσως επειδή νευρίασα όταν διάβασα αυτή τη γελοία είδηση.
    Ευχαριστώ για τα καλά λόγια!

    Και έχεις δίκιο ότι μοιάζει περισσότερο με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο ο Ελευθερίου. Και τον Παπαδόπουλο τον έφαγαν τα κολλητιλίκια με το Λαμπράκη. Αν ζούσε ο Λοίζος θα τον έφτυνε για τις παρέες του...
    Ο στιχουργός της "Φτωχολογιάς" στην έπαυλη του Λαμπράκη στα Χανιά! Όλα αχταρμάς έχουνε γίνει!

    Έχουνε μπλέξει τα μούτια τους ποιητές, δημοσιογράφοι, μουσικοί, πολιτικοί, διαννοούμενοι και επιχειρηματίες και επιδίδονται, όπως έλεγε και ο Άσιμος, σε "παρτούζα παρανοική". Συγγνώμη για την έκφραση αλλά πώς αλλιώς να το πω;

    Αλήθεια, κατάλαβες εσύ ποτέ πώς διάολο γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους από μικρά παιδιά; Όποτε βλέπω καμιά εκπομπή με μπόλικους μαζεμένους όλοι γνωρίζονται πάππου προς πάππου!

    Σελέμπριτυ-σούπα με ολίγη από κουλτούρα και αναμνήσεις της Επανάστασης που δεν έγινε...

    Zombie-Nation... καλά το είπες!

    Καλά ο Βενιζέλος ήταν υπουργός Πολιτισμού και αμφιβάλλω αν πριν γίνει υπουργός είχε πάει ποτέ σε θέατρο, κινηματογράφο, συναυλία ή γήπεδο.
    Πού να τον μάθει το Ρασούλη;
    Ούτε απ την Τοπική του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη πέρναγε ούτε κολλητός του Άνθιμου ήτανε.

    Άρα είχε δίκιο ο Ευάγγελος που δεν ήξερε τον -πώς τον είπαμε;- Ρασούλη.

    Αυτοί οι "πνευματικοί άνθρωποι" που αναφέρεις έχουν καταπιεί ΑΖΑΧ και μοιάζουν αόρατοι.
    Κάποτε, πριν μερικές δεκαετίες ήταν μπροστάρηδες ο Θεοδωράκης, η Μερκούρη, ο Λοίζος, ο Κούνδουρος, ο Ρίτσος, ο Μαρκόπουλος, ο Σεφέρης, ο Αναγνωστάκης και πολλοί άλλοι.

    Μαζί μ αυτούς χάθηκε και η αξιοπρέπεια του "πνευματικού κόσμου", τρομάρα του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το πρόβλημα τελικά που έγκειται; Στο ότι έγραψε ο Ελευθερίου στη Γαρμπή ή η ποιότητα των στίχων που της έδωσε;

    Για την ιστορία, τη μουσική του δίσκου την έχει γράψει ο Νίκος Αντύπας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά όμως στο παράδειγμα της συνεργασίας του Ελευθερίου με την Γαρμπή και στις υπόλοιπες συνεργασίες του με Ζήνα ή Ψινάκη...Ο Ελευθερίου έδωσε στίχους σε έναν δίσκο στον οποίο συνεργάζεται με τον Νίκο Αντύπα και δεν υπάρχει μέσα τίποτα το"εμπορικό".
    Δεν μπορείς να εξισώνεις την Ζήνα που τραγουδάει στα σκυλάδικα με την Γαρμπή η οποία έχει αλλάξει και το στύλ της και τους χώρους τους οποίους εμφανίζεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Παραφράζοντας ένα παλιό ρητό, έχω να πω ότι "είναι εύκολο να βγάλεις τη Γαρμπή μέσα απ' το Σκυλάδικο, αλλά αδύνατο να βγάλεις το Σκυλάδικο μέσα απ' τη Γαρμπή"...

    Δεν ήξερα ότι συμμετέχει κι ο Ανντύπας σ' αυτή τη "σεμνή" τελετή. Τόσο το χειρότερο και γι αυτόν. Τον είχα και σε κάποια εκτίμηση.

    ΄Και η Πέγκυ Ζήνα (νομίζει ότι) κάνει μια ποιοτική στροφή τελευταία. Αυτό εμένα δε μου λέει κάτι όμως.

    Η Ζήνα, η Γαρμπή, ο Κιάμος, ο Μακρόπουλος, η Κοκκίνου κλπ κλπ εξέθρεψαν μία γενιά με σαχλοτράγουδα και επέβαλαν την υποκουλτούρα τους ως κυρίαρχο πολιτισμικό προιόν στην Ελλάδα.

    Το αν μετά αρχίσει μία εξ αυτών, αφού έχει προκαλέσει τόσο κακό στη διαμόρφωση της Αισθητικής μίας γενιάς (ή δύο), να το παίζει ποιοτική, για μένα δεν αλλάζει κάτι.

    Και θεωρώ ότι ο Ελευθερίου κι ο Αντύπας έχουν χρέος να διαφυλάσσουν την Αισθητική που υπηρέτησαν για χρόνια και για τους ίδιους (Δικαίωμά τους αυτό) και για τον ελληνικό πολιτισμό που υπηρέτησαν για χρόνια κόντρα στη λαικοπόπ υποκουλτούρα και για μας όμως που τους υποστηρίξαμε με την παρουσία μας σε συναυλίες, με τους δίσκους που αγοράζαμε ακόμα κι αν δε φαινόμασταν αρκετά τρέντι, για όσους τελοσπάντων στηρίξαμε με κάποιον τρόπο το τραγούδι που αυτοί υπηρετούσαν.

    Όσο για την ποιότητα που αναφέρει ο φίλος (2:15) έχω αναφέρει πιο πάνω στην ανάρτηση ένα τετράστιχο ενδεικτικό της ποιότητας των τραγουδιών αυτών που έδωσε στη Γαρμπή.

    Αλλά το πρόβλημα μου δεν είναι αυτό.

    Το πρόβλημά μου είναι το συγχωροχάρτι που δίνουν οι ταγοί του "έντεχνου" τραγουδιού (το όνομάζω έντεχνο για να συνεννοηθούμε-δεν έχω άλλο ορισμό) στους εκπροσώπους της λαικοπόπ φιλοσοφίας, δημιουργώντας έτσι έναν αχταρμά Αισθητικής που έχει αντίκτυπο στη Φιλοσοφία Ζωής του μέσου Έλληνα, στο Πολιτισμικό του επίπεδο, στην Παρακμή, εν τέλει, του όποιου πολιτισμού μας.
    Ο Ελευθερίου, ο Αντύπας, ο Σαββόπουλος κλπ. με αυτές τους τις πρακτικές στην ουσία δίνουν το σύνθημα να αλλοτριωθούμε τελείως από το σύστημα.
    Σήκώνοντας τους ώμους και λέγοντάς μας "και τι έγινε;". Ε όχι λοιπόν! Για μένα δεν υπάρχει "τι έγινε;"! Για μένα έγινε!
    Η χώρα στην ποία έκανε ρεκόρ πωλήσεων δίσκων ο Ελύτης με το "Άξιον Εστί" του, έγινε η χώρα στην οποία κάνουν ρεκόρ πωλήσεων η Εύη Δρούτσα κι η Ναταλία Γερμανού με τις σάχλες τους.
    Η ηγεμονά της σάχλας λοιπόν, συνεπικουρούμενη
    πλέον και από τους καταξιωμένους σημιουργούς.

    Το γήρας ου γαρ έρχεται μόνον...

    Πιο εκτεταμένη τοποθέτηση επί του θέματος έκανα στο παραπάνω σχόλιό μου, και επίσης με εκφράζει 100% και το σχόλιο της Selana για το ρόλο των "πνευματικών ανθρώπων" και του κράτους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χμμ δηλαδή δεν υπάρχει η προοπτική της μετάνοιας-εξαγνισμού; Δεν ξέρω αν το θέτω σωστά, γιατί δεν θέλω να φανέι οτι δίνω συγχοροχάρτι. Αλλά νομίζω οτι έτσι όπως το θέτεις, μια πιθανή λύση είναι να ρίξουμε όλους τους "εμπορικούς" στην πυρά, απορρίπτοντας την δυνατότητα να εξευγενισουμε το ρεπερτόριο μερικών εξ αυτών; Έστω και μετά απο μια σημαδεμένη καριέρα.

    Εγώ (νομίζω) χαίρομαι με τέτοιες ενέργειες (κυρίως στην περίπτωση της Γαρμπή που είναι οργανωμένη βλ. Νίκος Αντύπας και μουσικές σκηνές) με την προυπόθεση οτι η προσπάθεια προσέγγισης γίνετε με αξιοπρέπεια. Δεν είναι δυνατόν ο Αντύπας να γράφει κάθε φορά ένα "Δι ευχών" μια "Λάβα", ούτε ο Ελευθερίου "Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα" αλλά να μην φτάσουμε και στο άλλ άκρο να γίνουν δημιουργοί-ρομποτ της βιομηχανίας (βλ. Φοίβος, περίτρανο παράδειγμα εμπορικής κατάντιας)

    Στα της Καίτης... Επικροτώ ένθερμα την προσπάθεια της, καθώς δεν ήταν μια φευγαλέα λύση ανάγκης του τύπου "αν πιάσει έπιασε, αλλιως πίσω στα γνωστά" (όπως έκανε η Θεοδωρίδου πριν μερικά χρόνια). Αυτό με κάνει να το πιστεύω κυρίως το γεγονός οτι αυτή είναι η δεύτερη συεργασία της με τον Νίκο Αντύπα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τον νέο της εγχειρημα. (Να σημειώσω παλαιότερες συνεργασίες της τραγουδίστριας με τον Φοίβο Δελιβοριά καθώς και με τους 667)

    Για όσους ενδιαφέροντε, στο Ράδιο Αθήνα 98,4 αυτό το Σάββατο στις 6 το απόγευμα νομίζω,ο Μάνος Ελευθερίου θα έχει καλεσμένη στην εκπομπή του την Καίτη Γαρμπή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δε λέω να τους ρίξουμε στην πυρά.
    Προς Θεού. Έτσι κι αλλιώς όλοι χρήσιμοι είναι.
    Και το σαχλοτράγουδο έχει την πλάκα του ώρες-ώρες.
    Εξάλλου και σε σκυλάδικα έχω πάει και έχουν και την πλάκα τους καμιά φορά. Αλλά ως εκεί.
    Δε χρειάζεται να μπλεχτούν όλοι μεταξύ τους.
    Ας παραμείνουν οι "Ελευθερίου" και οι "Αντύπες" συτού του κόσμου στα του μουσικού οίκου τους, για να συμβολίζουν πάντα την πλευρά της ψυχής μας που ονειρεύεται, σκέφτεται, αναπολεί,μελαγχολεί, αντιδρά.
    Και ας συνεχίσουν οι του "ευτελούς" τραγουδιού να το δικό τους ρόλο για να ικανοποιούν και το μέρος της ψυχής μας που γουστάρει και λίγο χαβαλέ.
    Αλλά όταν μπλέκουν οι δύο πλευρές της μουσικής, τότε αρχίζουν και μπλέκονται και τα μέρη της ψυχής, της οποίας βασική έκφραση αποτελεί η μουσική. Έτσι νομίζω τουλάχιστον.

    Να σου πω την αλήθεια όταν ακούω το "Ραγίζει απόψε η καρδιά", το "Τσιγάρο Ατέλειωτο" ή την "Πριγκηπέσσα" σε σκυλο-ξενυχτάδικα, δε χαίρομαι καθόλου, επειδή τάχα θα ακούσουν οι σκυλάδες και κάτι άλλο.
    Ίσα-ίσα που τραγούδια καθαρά σα νερό πηγής ανακατεύονται με βόθρους και τελικά η σκυλο-αισθητική τα πνίγει στον αχταρμά της.
    Στην περίπτωση της Αισθητικής η εξίσωση γίνεται πάντα προς τα κάτω.
    Η Γαρμπή δε μπορεί να φτάσει την Αισθητική του Ελευθερίου, γι αυτό και ο Ελευθερίου θα προσεγγίσει την αισθητική της Γαρμπή.

    Δηλαδή πώς θα σου φαινότανε ο Θεοδωράκης μετά το "Άξιον Εστί" να μελοποιούσε Ναταλία Γερμανού; ΄
    Θα ήταν απλώς μια "γέφυρα";
    Ή μήπως θα σε απογοήτευε για αυτά που πρέσβευε η τέχνη του;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το λέει και η φράση "Εμπορικό Τραγούδι ''που σημαίνει
    κέρδος, χρήμα και υποταγή κυρίως στις εταιρίες...
    και όταν ένας καλλιτέχνης αποφασίζει να εμπορευθεί
    το ταλέντο του τότε ξεπουλιέται.Έτσι για να μην παίζουμε με τις λέξεις.Με δεδομένο, τη δημοσιότητα που παρέχει
    αυτό το επάγγελμα, διαμορφώνει και την αισθητική
    κάποιων ανθρώπων κυρίως νέων.
    Η κα Γαρμπή δεν διαφἐρει σε τίποτα από τις υπόλοιπες
    ''σκυλοπόπ'' λαϊκές τραγουδίστριες Βίσση,Ζήνα,Θεοδωρίδου και βάλε.Έχει κάνει τις επιλογές της.Αν αυτό τώρα δεν της βγαίνει είναι μια άλλη ιστορία.
    Δεν λέω ορισμένες από αυτές έχουν καλές φωνές όμως
    δεν αρκεί αυτό μόνο.Όταν κάνεις τέχνη αυτή πρέπει να πηγάζει από την ψυχή σου και όχι από το...κορμί σου...
    ή το πανάκριβο Βαλεντίνο μοντελάκι που έφερες από Ιταλία έτσι για να μπεις στο μάτι των υπολοίπων.Αυτή η κουλτουροκαψούρα είναι το ζητούμενο για αυτές τις κυρίες, και για τους κυρίους του είδους. Και επειδή τα χρόνια περνάνε,οι άνθρωποι γερνάνε
    και με την σημερινή οικονομική συγκυρία δεν βγαίνουν εύκολα τα ευμεγέθη μεροκάματα αυτών των ''καλλιτεχνών'',
    που αποφασίζουν να κάνουν και μια ποιοτική στροφή κι όποιος τσιμπήσει.Λεφτά υπάρχουν, να βρούμε καλούς στιχουργούς, καλούς συνθέτες (αυτό είναι και το πιο εύκολο)και βουρ στον πατσά...περιττό να πω ότι έτσι νομιμοποιούνται και για τον πρότερο καλλιτεχνικό τους βίο στα σκυλάδικα.
    Πάντως εμείς σαν καλοί χριστιανοί δεν θα σας πετάξουμε στον Καιάδα θα σας δώσουμε μια ακόμη ευκαιρία να μας τσιγαρίσετε τ¨αυτιά.
    Α...και κάτι τελευταίο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλα έχουν ένα τίμημα που το πληρώνεις θες δεν θες...
    αυτό ισχύει για όλους, είτε λέγονται Αντύπες είτε Ελευθερίου είτε Σαββόπουλοι και πάει λέγοντας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αλήθεια διάβασα κάτι για συγχώρεση, για εξαγνισμό.
    Φαντάζομαι το σκυλολόι να εξαγνίζεται...καλά είναι όλα
    τα λεφτά.
    Απορία, αφού θέλουν να εξαγνιστούν γιατί δεν κλείνονται σε μοναστἠρι να ξεβουίξουν και τα αυτιά μας.
    Που είσαι μωρέ Άσιμε να τους τα χώσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. "Ο Εξορκισμός της Καίτης Γαρμπή"
    Θρίλερ!
    Και βγάζοντας αφρούς απ το στόμα να φωνάζει:
    "Απεταξάμην το Φοίβο!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή