Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Για τα δεσμά μας δε φταίει πάντα η σκλαβιά...



Το φανάρι του Διογένη

Είπα κι εγώ ν αλλάξω ζωή,
ν αρχίσω καινούργιο παιχνίδι.
Το ξερα πριν κρατούσα γυμνή
κι αγνή την καρδιά στο λεπίδι.
Και δεν την είδα την πρώτη ελπίδα,
να γίνει σπέρμα, να σαρκωθεί.

Στο Φανάρι του Διογένη
κάθεται ένας νιος και περιμένει...
Μην το γκρεμίσουν,
κι ας τον νομίσουν φονιά
που χει τόσο ευαίσθητη καρδιά.
Πια δεν γυρνάνε τα χρόνια πίσω, βοριά.
Νιε μου, το φανάρι δεν 'φελά.

Έτσι κι εγώ θα ψάξω να βρω,
βουνίν, φορεσιάν και ντουφέτσι,
με δίχως θυμόν και δίχως μιλιάν,
ταφήν να πληρώσω του κλέφτη.
Των δεσποτάδων, κυβερνητάδων,
χοντροτζεπάδων και δικαστών.

Άλλος μασάει, κι άλλος σωπαίνει.
Κι ο σκυφτός λαός να περιμένει...
Για τα δεσμά μας, δεν φταίει πάντα η σκλαβιά,
μα η υποταγμένη μας καρδιά.
Μ ένα φανάρι ξαναγυρνάς τις νυχτιές,
ψάχνεις για ανυπόταχτες ματιές.

                                        Νικόλας Άσιμος


 Ένας σύγχρονος Διογένης που με ένα φανάρι άνθρωπο ζητούσε στις νυχτιές και το μόνο που ήθελε ήταν να κάνουν πέρα για να μην του κρύβουν τον Ήλιο...

2 σχόλια:

  1. Ευχαριστώ εκ μέρους του Νικόλα El Loco! :-)
    Πραγματικά με ανατριχιάζει ιδιαίτερα η τελευταία στροφή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή