Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΑΛΑ...


Οταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθη κανείς την πλάκα μας να χτυπήση,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρη ένα τριαντάφυλλο ή αφίση χάμου,
το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλλες του Posillipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί σου.
--
             
              Κ. Καρυωτάκης

6 σχόλια:

  1. Μαζεστίξ δεν μου αρέσει το συγκεκριμένο ποίημα του Καρυωτάκη.
    Δεν μου αφήνει κανένα περιθώριο να δω κι από την πίσω πλευρά την κορυφή του βουνού, που ξέρεις μπορεί να είναι καλύτερα...
    Όποιος θέλει μπορεί να την κατεβεί... εννοώ την σκάλα... εγώ όμως αποκλείεται.
    Σιγά που θα δώσω την ευκαιρία στους αυστηρούς,γνώριμους
    και αόριστους φίλους να με υποδεχτούν με ένα χαμόγελο στα ανύπαρκτα χείλη τους...μπρρρρρρρρρρρρρ.
    Βέβαια υπάρχει και η πιθανότητα να με κατεβάσουν με το ζόρι,τότε όμως δεν θα νοιώθω μόνη και σίγουρα θα ἐχω ζήσει... μια χάρη μόνο θα ζητήσω, να με αποτεφρώσουν,είπαμε χατίρια δεν κάνουμε.

    Υ.Γ
    Το συγκεκριμένο ποίημα το έχει μελοποιήσει η Μαρία Βουμβάκη και το ερμηνεύει υπέροχα η ίδια.Είναι από τον Δίσκο: Το Τερραίν Του Παραδείσου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
    μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη;"

    Πράγματι μακάβριο...
    Αλλά έχει πλάκα να φαντάζεται κάποιος τη σκηνή που κατεβαίνει τη σκάλα. Αυτά τα παγωμένα χαμόγελα είναι αντικατοπτρισμοί ίσως των "ειλικρινών" χαμογέλων του κόσμου 'πάνω από τη σκάλα'!

    Αλλά έτσι κι αλλιώς κάθε ποιημα αντιπροσωπεύει μια στιγμή ψυχικής έντασης και όχι τη γενικότερη στάση ενός ανθρώπου απαραίτητα.
    Οπότε κάποια στιγμή σε όλους μας έρχεται η περιέργεια να βλέπαμε πώς θα είναι.
    Τις υπόλοιπες στιγμές κι εγώ γέρνω "προς τέφρα μεριά"

    Η αγαπημένη μου στροφή είναι πάντως (χωίς να ξέρω το γιατί):

    "Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
    τις βίλλες του Posillipo θα ιδούμε,
    Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
    όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί σου"

    ΥΓ.: "με το ζόρι"; Τι εννόείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εννοώ να μην θέλω να κατέβω την σκάλα δηλ. να πεθάνω αλλά να με κατεβάσουν με το ζόρι. δηλ. να με σκοτώσουν, γιατί που ξέρεις μπορεί να τους έχω χαλάσει την σούπα. Λέω τώρα...να έχω ξηλώσει το τερραίν του Παραδείσου και να μην μπορούν οι οπαδοί του Κυρίου να
    παίξουν cricket.Αν κατάφερνα κάτι τέτοιο δεν θα γέμιζε η ζωή μου;Και το τριαντάφυλλο δεν θα ήταν της άμμου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σχεδιάζεις να κάνεις τέτοιες αντιστασιακές πράξεις, σαν το ξήλωμα του τερραίν του παραδείσου;
    Βλέπω οι "Πιστοί" να μην αντέχουν χωρίς το cricket τους.
    Και μη φοβάσαι, από αυτούς που "χαλάνε τη σούπα" μόνο οι μύγες πνίγονται...
    Οι υπόλοιποι κουτσά-στραβά επιβιώνουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μαζεστίξ μπορείς σε παρακαλώ να μου εξηγήσεις τι ακριβώς εννοείς με την φράση ¨ και μη φοβάσαι,από αυτούς που ῾῾χαλάνε τη σούπα῾῾μόνο οι μύγες πνίγονται...Οι υπόλοιποι κουτσά στραβά επιβιώνουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ήταν στιγμή έμπνευσης!
    Περιέπλεξα την κυριολεξία και τη μεταφορά.
    Στην κυριολεξία, δεν πέφτουν οι μύγες στη σούπα και τη χαλάνε;
    Ε πάνω σε μια σουρρεαλιστική στιγμή σκέφτηκα αυτό που είπες,ότι μπορεί "να σε σκοτώσουν γιατί χαλάς τη σούπα" και απλά μου ήρθε.
    Τι εννοώ; Ούτε εγώ ξέρω καλά-καλά...
    Μάλλον ότι εκτός των μυγών που πέφτουν στην κυριολεκτική σούπα και πνίγονται, οι υπόλοιποι που χαλούν τη μεταφορική σούπα τα κουτσοκαταφέρνουν και τη βγάζουν καθαρή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή