Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Πανεπιστημιακό, Εκκλησιαστικό, Οικογενειακό Άσυλο


  
Το Άσυλο είναι ένας βαθύτατα δημοκρατικός θεσμός και έχει προβλεφθεί για χώρους οι οποίοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, χρειάζονται μια έξτρα προστασία.
Αυτοί είναι: οι ναοί, τα σπίτια, τα πανεπιστήμια.
   Οι πολεμίοι του Πανεπιστημιακού Ασύλου στηρίζουν τη πολεμική τους στη θέση ότι "από τη στιγμή που υπάρχει άσυλο ιδεών στο κράτος έτσι κι αλλιώς, δεν είναι δυνατό να υπάρχει ένας χώρος που να θεωρείται μόνο αυτός άσυλο ιδεών".
   Κατά την ίδια λογική όμως, θα επεσήμαινε κανείς ότι "αφού υπάρχει νομοθετημένη ανεξιθρησκία, άρα Άσυλο θρησκευτικής πίστης, τότε δεν είναι δυνατό να υπάρχουν χώροι, όπως οι Ναοί οι οποίοι να θεωρούνται Άσυλο, αφού έτσι κι αλλιώς είναι θεσμοθετημένη η ανεξιθρησκία".
Ομοίως μπορεί να σκεφθεί κάποιος και για το Οικογενειακό Άσυλο κ.ο.κ.
    Θα ήθελα πάντως να τεθεί στον Σαμαρά, στον Καρατζαφέρη, στο Γεωργιάδη κλπ. το ερώτημα περί Οικογενειακού και Εκκλησιατικού Ασύλου. Είμαι περίεργος να δω τι θα απαντούσαν. Αλλά τι να κάνουμε; Δεν έχω εγώ τα μικρόφωνα. Ο Χατζηνικολάου κι ο Πρετεντέρης τα έχουν! Ομοίως να τεθεί και το ερώτημα για κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας. Αλλά εκεί κάνει "τζιζ", έτσι παλληκάρια μου;
    Έχει γίνει μια παρανόηση στο θέμα του Ασύλου. Το Πανεπιστημιακό π.χ. Άσυλο δεν έχει απλώς ακαδημαικό χαρακτήρα. Έχει και κοινωνικό.
    Από τις αρχαίες ήδη κοινωνίες είχε θεσμοθετηθεί το Άσυλο εντός των ναών, στους οποίους μπορούσε να καταφύγει κάποιος κατατρεγμένος, ο οποίος θεωρούσε εαυτόν αδικημένο για να μπορέσει να διεκδικήσει το δίκιο του πριν τον πιάσουν και τον εκτελέσουν, εξορίσουν κλπ.
    Έτσι και στη σημερινή κοινωνία, παρότι έχουμε Δημοκρατία (τουλάχιστον τυπικά), έχει προβλεφθεί ο θεσμός του Ασύλου για να προστατεύονται οι πολίτες από πιθανή άδικη καταδίωξη από την Αστυνομία.
    Όποιος π.χ. έχει κατέβει 'εστω και σε ένα συλλαλητήριο, θα έχει σίγουρα βιώσει την τακτική της Αστυνομίας σε αυτά: να αφήνει δηλαδή ανενόχλητους τους κουκουλοφόρους να κάνουν τη "δουλειά" τους στο κέντρο της Αθήνας και να επιτίθεται σε μάζες απών ειρηνικών διαδηλωτών (που είναι ακίνδυνοι) και να τους καταδιώκουν.
   Σε τέτοιες περιπτώσεις π.χ. το Πανεπιστημιακό, Εκκλησιαστικό ή Οικογενειακό Άσυλο μπορεί να σε γλιτώσει από πιθανή άδικη σύλληψή σου, για κάτι που δεν έκανες ποτέ... Η Δημοκρατία ευτυχώς έχει προβλέψει μέσω του Ασύλου να προστατεύει τους πολίτες από μια πιθανή αδικία που μπορεί να τους βάλει στο μάτι του κυκλώνα.
   Η Δημοκρατία έχει προβλέψει μέσω του Συντάγματος ότι δεν είναι τέλεια και γι αυτό έχουν οι πολίτες κάποιο μέτρο έξτρα προφύλαξης.
   Τώρα αν διάφορες ομάδες έχουν καταστήσει το Πανεπιστημιακό Άσυλο ορμητήριο αντάρτικου πόλεων, να είστε σίγουροι φίλοι μου ότι δεν πρόκειται να δώσει τη λύση η άρση του Ασύλου. Διότι στην Σταδίου, στην Πανεπιστημίου, στην Πατησίων, στο Σύνταγμα, στην Ομόνοια δεν υπάρχει Άσυλο: και όμως περιέργως δεν συλλαμβάνονται ποτέ οι ταραξίες! Ομοίως και στα γήπεδα δεν έχει άσυλο, αλλά δε συλλαμβάνονται ποτέ οι χουλιγκάνοι! Αν ήθελε η Αστυνομία και το Κράτος γενικότερα να συλλάβει τους ταραξίες να είστε σίγουροι ότι θα της ήταν πολύ εύκολο. Αλλά δε θέλει, γιατί την εξυπηρετούν οι διάφοροι ταραξίες-μπάχαλα.
   Το Άσυλο είναι ένας από τους Δημοκρατικότερους θεσμούς του Συντάγματός μας.
Η κατάργησή του αποτελεί μέρος της γενικότερης επίθεσης που δέχεται η Δημοκρατία μας, από χώρους που επιθυμούν την κατάλυσή της, οι οποίοι, είτε εσκεμμένα είτε όχι, εξυπηρετούν τα σχέδια της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης που χτίζεται με γοργούς ρυθμούς και η οποία για την πραγματοποίησή της απαιτεί αστυνομοκρατία εναντίον όχι της εγκληματικότητας, αλλά εναντίον της οποιουδήποτε τύπου αντίδρασης από πλευράς των πολιτών. Και το Πανεπιστημιακό, το Εκκλησιαστικό και το Οικογενειακό Άσυλο αποτελούν κολώνες για την προστασία του κάθε διαμαρτυρόμενου πολίτη, ο οποίος μπαίνει στο στόχαστρο των καθεστώτων, επειδή έχει όραση, ακοή και κυρίως φωνή...

2 σχόλια:

  1. Έκτακτη ανάλυση. Αν και δεν συμφωνώ απολύτως, εντούτοις δεν βρήκα πουθενά τέτοια άρτια προσέγγιση. Να ξέρεις σε παρακολουθώ με ευχάριστη προσοχή Γαλάτη Μαζεστιξ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν είναι ανάγκη να συμφωνούμε όλοι σε όλα.
    Αλλά τουλάχιστον να ακούμε ο ένας την άποψη του άλλου και να μην καφρίζουμε.
    Γιατί σε πολλά blogs η καφρίλα, οι απειλές κλπ. έχουν γίνει κανόνας.
    (αν δεις το ίδιο κείμενο στο ksipnistere και δεις τα σχόλια από κάτω θα αντιληφθείς τι εννοώ...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή