Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Κι εμείς... μπανιστιρτζήδες της ζωής!!!

   Είπα να πρωτοτυπήσω λιγάκι σήμερα και να ξεφύγουμε λιγάκι από τα σοβαρά που συμβαίνουν γύρω μας και να κοιτάξουμε και αυτάα που συμβαίνουν μέσα μας.
Από τα "καθ' όλου" στα "καθ' έκαστα" που έλεγε και ο Αριστοτέλης...
   Τριγυρνάμε στην πόλη λοιπόν όλοι μας, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και ζητάμε μια ματιά, ένα άγγιγμα, ένα χαμόγελο για να φτιάξει η μέρα μας.
   Έστω και σαν ψευδαίσθηση!
   Κάνουμε όνειρα προσωπικά χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε άλλους ανθρώπους σ΄αυτά, λες και η ζωή μας δόθηκε για να τη ζήσουμε με γνώμονα το κέρδος, την αυτοικανοποίηση της ατομικής επιτυχίας, την κοινωνική ανέλιξη.
   Ξεχνάμε ότι η ζωή είναι ένα τεράστιο πεδίο απόλαυσης των χυμών της.
Είναι ψυχική υγεία και λύτρωση. Είναι αμαρτία και "σταύρωση". Είναι αλήθεια και ψέμα μαζί. Είναι τραγούδι και σιωπή μαζί.
   Είμαστε ένα μάτσο ξεχαρβαλωμένες κιθάρες που θα έλεγε κι ο Καρυωτάκης και παίζουμε όλοι ξεκούρδιστα και παίζουμε όλο και πιο δυνατά προκειμένου το δικό μας φάλτσο να ακουστεί περισσότερο απ το φάλτσο του διπλανού μας και να γελάσουμε χαιρέκακα με αυτό.
   Δεν επιδιώκουμε να κουρδιστούμε με τις υπόλοιπες κιθάρες και να βγάλουμε μαζί μια όμορφη μελωδία την οποία και θα απολαύσουμε εκείνη τη στιγμή και θα τη θυμόμαστε καιρό μετά σφυρίζοντάς την ανέμελοι και ευτυχείς.
   Τραγουδάμε όλοι ένα δικό μας σκοπό τόσο φ΄λτσα ούτως ώστε να μην μπορεί κανείς άλλος να μας ακολουθήσει στη μελωδία μας και να αισθανόμαστε μοναδικοί, σημαντικοί, ήσυχοι.
   Μια τρέλα μας καταδιώκει κάθε μέρα. Η τρέλα του άγχους των προσωπικών επιδιώξεων, που -αλήθεια- πόσο απέχουν από αυτά που ονειρευόμασταν μικροί καθώς κλείναμε τα μάτια!
   Δε θέλουμε πια να μοιραζόμαστε. Να μοιραζόμαστε γέλιο και κλάμα. Λύπη και χαρά. Ζωή και θάνατο. Χτίζουμε ένα τοίχο γύρω μας τόσο ψηλό ώστε να μην μπορεί κανείς να σκαρφαλώσει και να δει τι κρύβεται πίσω απ αυτόν. Και ακόμα και να σκαρφαλώσει αυτάρεσκα πιστεύουμε ότι μόλις φτάσει στην κορυφή του τοίχου θα ζαλιστεί και θα πέσει.
   Αυτοί είμαστε. Ένα μάτσο ξεχαρβαλωμένες κιθάρες, λιωμένοι στη συνήθεια της καθημερινότητας, φοβισμένοι στην ιδέα της ύπαρξης και άλλων στη ζωή μας, αλλαγμένοι στο βωμό της συναισθηματικής αλλοτρίωσης.
   Ψεύτες απέναντι στους εαυτούς μας. Προδομένοι απ' τη σκληρή πραγματικότητα, που διέψευσε το παιδικό όνειρο μιας ζωής γεμάτης χαμόγελο, λιβάδια, τρέξιμο και αισιοδοξία αι εγκλωβισμένοι σε έναν κυκεώνα αλληλένδετων λαθών και συμπεριφορών που μας βουλιάζουν ολοένα στο βούρκο της ψευδαίσθησης της αυτάρκειάς μας.
    Οι φίλοι είναι απλά οχήματα κοινωνικής αναγνώρισης ή αναρρίχησης.
    Οι ερωτικοί σύντροφοι είναι παρτενέρ εκπλήρωσης φαντασιώσεων, που τελικά ποτέ δεν εκπληρώνονται.
    Η οικογένεια είναι οικονομικός και ηθικός αιμοδότης, αλλά τη βαριόμαστε.
    Η δουλειά είναι ένα καθημερινό κάτεργο που φυλακίζει κάθε δημιουργικότητά μας.
Κι εμείς;
    Εμείς δεν είμαστε παρά κομπάρσοι στο φιλμ τη ζωής μας, της οποίας το σενάριο έγραψαν άλλοι για μας χωρίς εμάς και συμμετέχουμε παρατηρώντας γύρω μας τους οπερατέρ, τουυς ηθοποιούς και τους τεχνικούς να τρέχουν σαν τρελοί γύρω μας κι εμείς να αγχωνόμαστε μη και ξεχάσουμε τα λόγια που μας έχουν υπαγορευτεί.
Και να τα ξεχάσουμε ακόμη όμως, θα υπάρχει πάντα κάποιος υποβολέας να μας τα θυμίζει.
   Στη ζωή υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι:
αυτοί που τη ζουν και
αυτοί που την παρατηρούν
Αυτοί που παρατηρούν τη ζωή ξέρουν ποια λάθη πρέπει να αποφύγουν αλλά δε θα τα κάνουν ποτέ, γιατί θα προλάβουν να τα απολαύσουν αυτοί που ζουν τη ζωή.

"Κι εμείς.... μπανιστιρτζήδες της ζωής!"

6 σχόλια:

  1. Μαζεστίξ πολύ στενοχωρημένο σε βρίσκω. Κράτα. Δεν είναι όλα τόσο μαύρα, ή κι αν είναι (που είναι...) μη μας πιάνει βαρύς πεσιμισμός κι αχός... Σου βγήκε καημός. Βάστα γερά. Είμαστε πολλοί κι ας είμαστε σκόρπιοι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαχαχα, ναι πράγματι.
    Το κείμενο γράφτηκε υπό ψυχολογική πτώση.
    Είχα μελαγχολήσει και έκατσα και έγραψα το κειμενάκι για να χαλαρώσω...
    Οι καταγεγραμένες απόψεις αφορούν μόνο εκείνη τη στιγμή και κάθε παρόμοια!
    Ευχαριστώ για τη συμπαράσταση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ξέρω αν ήσουν πεσμένος ψυχολογικά η όχι, εκείνο που ξέρω είναι
    ότι είσαι πολύ τρυφερός και ευαίσθητος.
    Παρά την ῾῾μπούφλα῾῾που έχεις εισπράξει εξακολουθείς να αγαπάς τούς ανθρώπους.
    Αυτό φαίνεται πολύ καθαρά στα κείμενά σου, άλλωστε είναι και ο λόγος
    που κόλλησα με την σελίδα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι βαρύ το τίμημα να προσπαθείς να μη γίνεις "ελεύθερος σκοπευτής" στη ζωή σου, να πιάσεις μια γωνία και να πυροβολείς όλους τους άλλους προς όφελος της προσωπικής σου επιβίωσης.
    Οι ψυχολόγοι πλουτίζουν χάρη στους ανθρώπους που προσπαθούν ακόμη να ζήσουν καταλαβαίνοντας τους άλλους.
    Ευτυχώς ακόμη δεν τους έχω ανακατέψει στη ζωή μου. Ευτυχώς ... για τους ψυχολόγους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και ποιος σου είπε ότι είσαι ο μοναδικός που πληρώνει βαρύ τίμημα.
    Κι άλλοι πληρώνουν Μαζεστίξ.
    Ακριβώς για τον ίδιο λόγο.

    Είναι επιλογή σου στην τελική και μαγκιά σου.
    Προσωπικά θαυμάζω αυτούς που ξέρουν πως να ρισκάρουν και παράλληλα να πληρώνουν και το τίμημά τους όσο βαρύ κι αν είναι.
    Όσο για τούς ψυχολόγους, συμφωνώ απολύτως για το πως πλουτίζουν.
    Η αποτυχία τους έγκειται στο γεγονός ότι προσπαθούν να καλουπώσουν την ανθρώπινη ψυχή και το χειρότερο, το σπουδάζουν αυτό τρομάρα τους.Τούς απεχθάνομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δε θεωρώ ότι είμαι ο μόνος.
    Ίσα ίσα που μάλλον δεν πληρώνω και τόσο βαρύ τίμημα εγώ, διότι έχω την αυτοάμυνα της αναισθησίας πολλές φορές καιτα βγάζω πέρα...

    Όσο για τους ψυχολόγους, εμένα πάλι μου αρέει η επιστήμη τους και πάντα ήθελα να γίνω ψυχολόγος, άσχετα αν δεν το έκανα ποτέ πράξη. Καλά συμφωνώ οι περισσότεροι είναι βλαμμένοι διότι όπως είπες κι εσύ επιχειρούν να καλουπώσουν την ψυχή...
    Αλλά είναι μια επιστήμη που μπαίνει στα "άδυτα του ανθρωπου" και ξετάζοντας τους άλλους ανακαλύπτεις και τον εαυτό σου.
    Δεν είναι τυχαίο ότι ψυχολόγοι γίνονται κυρίως αυτοί που έχουν πολλά ψυχολογικά να λύσουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή